Wąsik,
niechciany
kotek

Czytaj inne książki Holly Webb:

Biedna, mała Luna 

Czaruś, mały uciekinier 

Figa tęskni za domem 

Gdzie jest Rudek? 

Gwiazdko, gdzie jesteś? 

Kora jest samotna 

Kto pokocha Psotkę? 

Ktoś ukradł Prążka! 

Mały Rubi w tarapatach 

Mgiełka, porzucona kotka 

Na ratunek Rufiemu! 

Samotne święta Oskara

Smyk, uprowadzony szczeniak

Wąsik, niechciany kotek 

W poszukiwaniu domu 

Wróć, Alfiku!

Zagubiona w śniegu

Wąsik,
niechciany
kotek

Holly Webb 

Ilustracje: Sophy Williams 

Przekład: Jacek Drewnowski

Dla wszystkich, którzy z tęsknotą wspominają swojego kota

Tytuł oryginału: The Kitten Nobody Wanted

Przekład: Jacek Drewnowski

Redaktor prowadząca: Sylwia Burdek

Korekta: Teresa Lachowska

Typografia: Stefan Łaskawiec

Skład i łamanie: Barnard Ptaszyński

Copyright © for the Polish editionby 

Wydawnictwo Zielona Sowa, Warszawa 2012

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Text copyright © Holly Webb, 2011

Illustrations copyright © Sophy Williams, 2011

ISBN 978-83-7612-718-7

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.

00-807 Warszawa, Al. Jerozolimskie 96

tel. 22 576 25 50, fax 22 576 25 51

www.zielonasowa.pl

wydawnictwo@zielonasowa.pl

Rozdział pierwszy

– O, Maju, zobacz! Mówiłam ci, że pani Janicz ma nową kotkę. Cudowna, prawda? Taka puszysta! – mama Mai pogłaskała małą czarną kotkę, która dumnie siedziała na murku przed domem pani Janicz.

Emilka, najlepsza przyjaciółka Mai, podrapała mruczące zwierzątko pod brodą.

– Jest taka śliczna!

Mama Mai z nadzieją popatrzyła na córkę i westchnęła. Dziewczynka na wet nie podniosła wzroku, gdy mama i Emilka głaskały kotkę. Maja wbijała spojrzenie w swoje buty i maszerowała dalej. Zupełnie jakby nic nie słyszała.

Mama Mai i Emilka wymieniły za niepokojone spojrzenia, po czym pospieszyły za nią. Emilka mieszkała kilka domów dalej od Mai i zwykle razem chodziły do szkoły. Ich matki i babcia Mai odprowadzały je na zmianę, odkąd starsza siostra Emilki, Lena, poszła do gimnazjum. Babcia zajmowała niewielki pokoik w domu Mai i opiekowała się wnuczką, gdy jej rodzice byli w pracy. Wprowadziła się kilka lat temu, bo była chora i trudno jej było mieszkać samej.

– Do jutra, Maju! – zawołała Emilka, skręcając do swojego domu.

– Pa! Zadzwoń, gdyby ci nie szło z pracą domową! – Maja była świetna z matematyki, w przeciwieństwie do przyjaciółki. Przez całą drogę ze szkoły Emilka marudziła na temat zadania domowego z matematyki.

Maja zrzuciła kurtkę i pobiegła na piętro, zanim mama mogła znowu zacząć się rozpływać z zachwytu nad wspaniałą kotką pani Janicz. Słyszała, jak jej mama pyta, czy wszystko w po rządku, czy chce się czegoś napić albo porozmawiać, ale dziewczynka udawała, że nie słyszy.

Maja nie chciała słyszeć. Wcześniej nigdy nie zdawała sobie sprawy, ile kotów mieszka przy jej ulicy, a także po drodze do szkoły. Teraz nie mogła znieść ich widoku, miała wrażenie, że koty są wszędzie.

Maja opadła na swoje łóżko i ze smutkiem popatrzyła na granatowy kocyk z polaru rozłożony na skraju kołdry. Widniał na nim wzorek przed stawiający kocie pyszczki, a tu i ówdzie wciąż były do niego przyczepione rude włosy. Piasek przesypiał na nim każdą noc, odkąd Maja sięgała pamięcią. Nadal budziła się w środku nocy, spodziewając się, że jej stary kocur będzie leżał na swoim miejscu... Czasami nawet wyciągała rękę, by go pogłaskać, i czekała na odgłos jego sennego mruczenia w reakcji na jej dotyk. Tak trudno było uwierzyć, że naprawdę już go nie ma.

Spojrzała na zdjęcie stojące na parapecie. Zostało zrobione kilka miesięcy temu, na początku wakacji, zaledwie parę tygodni przed śmiercią Piaska. Kocur bardzo wychudł i za brali go do weterynarza, ale tego dnia jeszcze rozkoszował się w ogródku popołudniowym słońcem i Maja była pewna, że jego stan się poprawia. Gdy teraz wspominała ten dzień, uświadamiała sobie, że Piasek nie skakał i nie ganiał za motylami jak zazwyczaj, tylko leżał spokojnie i wygrzewał się w słońcu. Wtedy po prostu nie chciała uwierzyć, że coś jest z nim nie w porządku.

Oczy zapiekły ją od łez, gdy pogładziła szybkę, za którą było zdjęcie, żałując, że prawdziwy Piasek nie leży skulony na jej kolanach.