Gwiazdko,
gdzie jesteś?

Czytaj inne książki Holly Webb:

Zagubiona w śniegu

W poszukiwaniu domu

Wróć, Alfiku!

Gdzie jest Rudek?

Czaruś, mały uciekinier

Kto pokocha Psotkę?

Mgiełka, porzucona kotka

Figa tęskni za domem

Mały Rubi w tarapatach

Kora jest samotna

Ktoś ukradł Prążka!

Biedna, mała Luna

Gwiazdko, gdzie jesteś?

Gwiazdko,
gdzie jesteś?

Holly Webb

Ilustracje: Sophy Williams

Przekład: Jacek Drewnowski

Dla Toma

Tytuł oryginału: Alone in the Night

Przekład: Jacek Drewnowski

Redaktor prowadząca: Sylwia Burdek

Redakcja: Ewelina Wolna

Typografia: Stefan Łaskawiec

Skład i łamanie: MEDIA SPEKTRUM

Copyright © for the Polish edition

by Wydawnictwo Zielona Sowa, Warszawa 2012

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Text copyright © Holly Webb, 2009

Illustrations copyright © Sophy Williams, 2009

ISBN 978-83-265-0532-4

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.

00-807 Warszawa, Al. Jerozolimskie 96

tel. 22-576-25-50, fax 22-576-25-51

www.zielonasowa.pl

wydawnictwo@zielonasowa.pl

Rozdział pierwszy

– Jadziu! Pospiesz się! Spóźnisz się do szkoły! – mama Jadzi zerknęła na zegarek, a potem na pozostałe dzieci, ubrane w takie same mundurki jak córka, maszerujące w kierunku końca drogi.

Dziewczynka podniosła wzrok.

– Oj, ale właśnie witałam się z Tygryskiem, mamo!

Rudy, pręgowany kot, który siedział na murze, pochylił głowę, by Jadzia mogła go pogładzić po uszach. Potem wstał i bokiem łebka potarł jej policzek. Dziewczynka czytała wiele książek o kotach i wiedziała, że to nie tylko pieszczota. Wcierał w nią swój zapach. Co zresztą było bardzo miłe. Wszystkie koty mieszkające przy tej ulicy lubiły Jadzię. Właśnie dlatego droga do szkoły zawsze zajmowała jej tyle czasu.

– Jadziu, wyszłyśmy z domu dziesięć minut temu, a nie dotarłyśmy jeszcze nawet do sąsiedniego! – mama westchnęła. – Spóźnisz się.

– Przepraszam, mamo – dziewczynka posłała jej skruszony uśmiech. – Biegiem!

Już podnosiła swoją szkolną torbę, ale znowu się zatrzymała.

– O, mamo, zobacz! W oknie obok! – wskazała okno za ogródkiem.

– O, kotek.

– Mamo! Jest cudowny! Wcześniej go nie widziałam. Wiedziałaś, że nasi nowi sąsiedzi mają kotka?

Zwierzątko było malutkie i przycupnęło pośrodku dużego parapetu, przez co wydawało się jeszcze mniejsze. Jadzia dostrzegała piękne, czekoladowe prążki.

– Nie – przyznała mama, odciągając ją. Dziewczynka szła tyłem, wciąż patrząc na kotka, który też na nią patrzył. – Wiesz, właściwie tylko się przywitaliśmy, kiedy się rozpakowywali i nie mieliśmy okazji zbyt wiele porozmawiać.