Okładka

Karta tytułowa

Dorota Combrzyńska-Nogala

Drewniak

Wydawnictwo MG

Odwilż przyszła nieoczekiwanie...

Odwilż przyszła nieoczekiwanie i spod śniegu zaczęła wyłaniać się liszajowata trawa, a ziemia wyglądała, jakby właśnie zwymiotowała psimi odchodami, brudem i zimową stęchlizną, choć był dopiero listopad.

Ubrana na czarno, Łucja Nowakówna szła chodnikiem, uważnie stawiając stopy w nowych, dopiero co zakupionych ekstrawaganckich butach w kolorze renklody. Dziewczyna była bardzo młoda, miała bure, wielkie oczy i strzechę sztywnych, prostych jak druty jasnych włosów, wystające kości policzkowe i mięsiste, okrągłe usta, które sprawiały, że wyglądała jakby zawsze była lekko zadziwiona światem. Stanęła przed elegancką, nową kamienicą przy ulicy Nawrot w Łodzi i z namysłem patrzyła na drzwi, po czym ścisnęła usta w ciasne kółeczko, wyjęła klucz z kieszeni i weszła do środka. Bezszelestna winda zawiozła ją na trzecie piętro. Weszła do mieszkania, w którym grała przyciszona muzyka, a w korytarzu pojawił się przystojny szatyn z grzecznie przyciętymi włosami.

– Wreszcie! – odetchnął z ulgą Kamil Jarzyński na widok dziewczyny i pocałował ją w policzek. – Co tak długo? Ostatnio na całe dnie gdzieś przepadasz. A ja nawet nie wiem gdzie! O rety! Jakie dziwne buty! Skąd je masz?

– Kupiłam dzisiaj.

– Niesamowite – mruknął. – Będziesz je nosiła?

– Przecież już je noszę – burknęła znudzonym tonem.

– Musiały sporo kosztować – wziął do ręki dopiero co zdjęty but z fantazyjnym zapięciem na dużą klamrę, pozbawiony obcasów, ale za to z przedziwną poprzeczką, wychodzącą z podeszwy i trzymającą pięty wysoko w powietrzu.

– Dobre buciory muszą sporo kosztować – powiedziała stanowczo.

Łucja Nowakówna mówi poważnie, stanowczo i bez uśmiechu.

– No tak, ale do tej pory twoje obuwie, nie było aż tak… – szukał przez chwilę odpowiedniego słowa – … radykalne.

– Naprawdę?

– Naprawdę. To znaczy, tak mi się wydaje.

– Cóż. Nie mogłam się im oprzeć, a ponieważ dzisiaj wreszcie mi zapłacili za te ilustracje do folderu, więc…

Przeszła do lśniącej stalą i szkłem kuchni, a za nią krok w krok podążał Kamil.

– Masz coś do jedzenia? – spytała.

– Jasne. Ryż z warzywami i rybę – oznajmił z triumfem, rozkładając wielkie talerze. – Mama nam podrzuciła. Nie jesteś zła?

– Dlaczego?

– No, wczoraj chyba nie było między nami przyjemnie.

– Między nami w ogóle ostatnio nie jest przyjemnie.

– Nie przesadzaj złotko z tym idealizmem. Przecież w gruncie rzeczy dobrze jest między nami. Świetnie do siebie pasujemy prawie pod każdym względem.

– To znaczy? – spytała, bez cienia zainteresowania.

– Jak to, co to znaczy? – spytał, wpychając sobie do ust za duży kawał brokułu, przez co policzek wydął mu się do gigantycznych rozmiarów i Łucja wreszcie dłużej zawiesiła na nim spojrzenie. – To znaczy, że oboje jesteśmy wykształceni, inteligentni, młodzi…

– Ja jestem młoda – przerwała mu, biorąc dokładkę.

– Ja też. Jestem tylko trochę od ciebie starszy…

– O dwanaście lat – wtrąciła bezlitośnie.

– Jedenaście. Mam świetną pracę, więc najwyższy czas się ustatkować. Ty masz wolny zawód, który nie będzie przeszkadzał w życiu rodzinnym. Wszystko świetnie się układa. No, a do kina nie musimy przecież razem chodzić. Nie wymagasz ode mnie, żebym oglądał z tobą te twoje filmy rosyjskie i czeskie, ani japońskie kreskówki.

Łucja jest pogrążona w jedzeniu i wywód Kamila nie robi na niej żadnego wrażenia. Słucha z obojętną twarzą.

– Rodzicom się podobasz – na nim jej brak zainteresowania tematem nie robi żadnego wrażenia i kontynuuje. – Nawiasem mówiąc, mama dopytywała się, kiedy legalizujemy. Wnuków nie mogą się już z ojcem doczekać. Mama mówi, że jesteś w idealnym wieku. W tym naszym miejskim, zanieczyszczonym środowisku lepiej, żeby kobiety decydowały się na dzieci jeszcze przed dwudziestym czwartym rokiem życia. Tak jest najbezpieczniej, no, a ona chyba wie najlepiej. Znalazła już świetne miejsce na ślub. Powiedziała, że jest naprawdę oryginalne i na pewno ci się spodoba.

– To nie jestem już dziwolągiem? – pyta kąśliwie Łucja.

– No co ty?! To było na samym początku. Jak tylko wrócę z konferencji, obejrzymy ten lokal. Jutro idziemy do Ławniczaków na kolację. Musimy z nimi dobrze żyć, on ma znajomości. Może wino otworzę… – bardziej informuje niż pyta.

– Dobrze, ale ja muszę popracować.

– Znowu? Nic tylko siedzisz i siedzisz, jeszcze ci się kręgosłup skrzywi. Nie masz zielonego pojęcia o higienie pracy. Muszę się za ciebie wziąć – przynosi jej kieliszek do wielkiego stołu w pokoju pracowni.

Wszędzie leżą porozrzucane zarysowane kartki, na korkowych tablicach kłębi się mnóstwo fiszek zapisanych drobnym, wyraźnym pismem, jakieś plany i szkice. Kamil patrzy dziewczynie przez ramię.

– Coś nowego?

– Aha.

– O marionetce z maczo? – wskazuje palcem.

– Dlaczego z maczo? – po raz pierwszy w głosie dziewczyny pojawia się cień emocji.

– Wygląda jak maczo… Jakoś tak… – nie potrafi znaleźć odpowiednich słów, więc wzrusza ramionami i wychodzi.

– To nie jest maczo! – woła za nim. – Nie cierpię maczo! – mruczy do siebie pod nosem.

Dziewczyna patrzy z napięciem w oczach na powstający komiks o samotnym outsiderze z marionetką, a potem gniecie kartkę w obu dłoniach i wyrzuca za ramię. Dzwoni komórka.

– Tak… Rozumiem, pojutrze… Do zobaczenia.

Łucja samotnie kroczyła za trumną. Było ponure jesienne przedpołudnie, ale niekiedy przez ciężkie grafitowe chmury przebłyskiwało słońce i wtedy klamry jej odlotowych butów połyskiwały, jakoś tak zupełnie nie na miejscu. Z poczerniałych od wilgoci drzew kapały wielkie, błyszczące krople wody. Za nią postępowała niewielka grupka żałobników, z których szczególnie wyróżniał się Władysław Szuszfelak – wysoki i chudy jak kij od szczotki sześćdziesięciolatek z wielką szopą dredów, ubrany w kraciastą, kolorową kurtkę i czerwone rękawice z jednym palcem. Trzymał się blisko bardzo zasadniczego z wyglądu, brodatego Janusza Poniewieskiego, w czarnych okularach, z szalem elegancko udrapowanym wokół szyi.

– Słuchaj Janusz, ta chuda przed nami, to chyba spadkobierczyni naszego Dobrodzieja – powiedział konspiracyjnym szeptem Władek.

– Skąd wiesz?

– Dobrodziej mówił, że nie cierpi rodziny i zapisze drewniak jakiejś smarkatej siostrzenicy, po jednej siostrze, co jej nie zdążył znienawidzić, bo ta wcześnie gdzieś wyjechała.

– To będzie miała kłopot gówniara – westchnął Janusz.

– Albo ty – Władek spojrzał na niego koso.

– Ja? – zdumiał się brodaty.

– Ty, jak ci każe wypierdalać w trybie natychmiastowym!

– Przecież i tak się wynoszę, tylko zlikwiduję mieszkanie mamusi. Zresztą i tak już tu za długo siedzę – wzruszył ramionami.

– Może ci czynsz podnieść. Dobrodziej tobie i matce najmował za grosze.

– Nieważne, i tak wyjeżdżam.

Władek potrząsnął dredami z wyraźnym powątpiewaniem.

Ksiądz popatrzył w zadumie na zgromadzonych, pokiwał głową i wygłosił nad trumną krótką, ale treściwą mowę, w której przyznał uczciwe, że choć świętej pamięci Mieczysław Dobrodziej, nie miał łatwego charakteru, to miał duże serce i wprost genialną rękę do… zapędził się w pewnym momencie i przerwał speszony, a Władek Szuszfelak przyszedł mu z pomocą kończąc… – Do destylatów!, co żałobnicy przyjęli zgodnym pomrukiem, że tak właśnie było, nie inaczej i co jak co, ale pamięć o zmarłym będzie wieczna.

– A pamięta pani Marlenka, jak pewnego roku obrodziły śliwy – wysoka kobiecina pochyliła się nisko do drugiej, maleńkiej, w kapeluszu z woalką.

– Pamiętam Basiu, jakby to wczoraj było – potwierdziła pani Marlenka. – I koniec lata taki gorący i suchy, a te śliwki, takie słodkie, takie słodkie… – cmoknęła z lubością.

– A jak Mieczysław dorwał się do tych śliwek to… – wysoka wciągnęła powietrze w płuca i przewróciła oczami w zachwyceniu.

I tak prawie każdy coś dorzucił nad grobem i widać było w tych wspominkach głęboką więź ze zmarłym w wieku lat dziewięćdziesięciu ośmiu Dobrodziejem.

Po pogrzebie mężczyzna z dredami podszedł do Łucji i złożył jej kondolencje.

– Pani pozwoli, że się przedstawię, Władysław Szuszfelak, sąsiad paninego wuja i jego serdeczny przyjaciel – trzasnął obcasami. – A to – kiwnął zdecydowanym ruchem dłoni na brodatego – Janusz Poniewieski, syn lokatorki Mieczysława, zmarłej niedawno, naszej nieodżałowanej Klaudii.

– Łucja Nowakówna.

– Miło mi. Szkoda, że w takich okolicznościach… – bąknął syn nieodżałowanej Klaudii, podając dziewczynie rękę.

Kolejno podchodzili pozostali żałobnicy i Władysław przedstawiał ich Łucji. W większości okazali się sąsiadami wuja. Na koniec pojawił się, mocno spóźniony, adwokat Mieczysława i odciągnął ją na bok od rozgadanego nagle towarzystwa.

– Dzień dobry. Pani Łucjo, nieruchomość, którą pani zapisał w spadku wuj ma niewielką wartość. Prawdopodobnie nadaje się tylko do rozbiórki, ale rozebrać nie można, ma tymczasowego lokatora w postaci Janusza Ponie…

– Tak, właśnie go poznałam – przerwała mu.

– Tak. Nie jest zameldowany. Przyjechał z Argentyny opiekować się umierającą matką, jedyną lokatorką pani wuja. Proszę, tu jest moja wizytówka. Czekam na panią jutro. Wtedy porozmawiamy o szczegółach, a pani zastanowi się, czy przyjmuje spadek.

– Czy to się łączy z dużymi kosztami? – spytała.

– Samo przyjęcie nie. Wuj zadbał o to. Szkopuł w tym, że… – spojrzał w panice na zegarek. – No cóż, to ja się już pożegnam. Na spotkaniu wprowadzę panią w szczegóły – ukłonił się i zniknął, świecąc okrągłą łysiną.

Łucja stała oszołomiona i zakłopotana nad ukwieconym grobem, ze sterczącymi sztywno szarfami pełnymi poetyckich i oryginalnych, niekiedy nawet rymowanych napisów. „Ostatniemu, co tak śliwowicę pędził – sąsiedzi z ulicy Bocianiej”, „Mieczysławie – Mistrzu śliwowicy, Cześć Twej pamięci – pogrążeni w nieutulonym żalu przodownicy z chóru” i tym podobne. Władysław czekał dyskretnie z boku, a kiedy w końcu zdecydowała się odejść, podszedł do niej i zaprosił na stypę, organizowaną przez jakieś całe zgromadzenie, jak się wyraził. Spod szopy jasnych włosów patrzyła na niego poważnie i trochę niezdecydowanie, kopiąc butem ławkę, więc postanowił nalegać.

– Pani Łucjo Nowakówno, przecież i tak powinna pani obejrzeć swoje dziedzictwo, a i sąsiedztwo pozna za jednym zamachem.

– Daleko to?

– Niedaleko Wycieczkowej. A buciory, pierwsza klasa – dodał z uznaniem.

– Dobrze. Jadę. Mogę kogoś zabrać.

– To może mnie, Janusza, Basię i panią Marlenkę – zaproponował szybko.

Wepchnęli się wszyscy do ciasnej micry. Niebotyczna Basia musiała pochylić głowę, a panią Marlenkę ledwo było widać między Januszem a Władysławem.

– Jaki był ten mój wuj? – spytała Łucja.

– Mieczysław rzeczywiście miał charakterek, co do tego nie ma wątpliwości – przemawiała niskim, prawie męskim głosem pani Marlenka. – Przypuszcza się, że dlatego skłócił się z rodziną.

– Może to rodzina była nie halo – powiedziała Łucja.

– A panienka coś o tym wie? – spytała Basia, przyglądając się jej z zaciekawieniem, z brodą na chudych kolanach, obleczonych burymi rajstopami w grube prążki.

– Coś niecoś – odpowiedziała lakonicznie dziewczyna.

– Przypuszcza się również – ciągnęła pani Marlenka spod woalki, której brzeg nieustannie ją drażnił i co chwilę robiła przerwę na wydmuchnięcie jej spod nosa – że nowy właściciel będzie miał nie lada kłopot ze spadkiem.

– Dlaczego?

– Dlatego, że w przeciwieństwie do reszty okolica u nas akurat uważana jest za nieciekawą – wyjaśniła Basia. – Budować nie można, bo to otulina Lasu Łagiewnickiego, a wyburzyć się drewniaka dobrodzieja Mieczysława nie da, ponieważ wpisany jest do rejestru zabytków. Dookoła zaś same komunałki, w których mieszkamy my. Rezydencje zaczynają się dopiero dalej.

– Ale to kompletna rudera ten drewniak wuja – powiedział Janusz, który siedział skulony i jakby zapadnięty w sobie. – Nie opłaca się jej remontować.

– Dlatego właśnie przypuszcza się, że Mieczysław specjalnie, przez złośliwość zapisał to rodzinie, żeby kłopot miała – zabuczała pani Marlenka.

– Zatrzymam się przed sklepem monopolowym – zdecydowała Łucja. – Nie wypada przecież tak z pustymi rękami na stypę do nowego… zgromadzenia, jak się pan wyraził – skinęła głową Władysławowi i wysiadła z samochodu.

– No proszę, ma wyczucie sytuacji, choć młoda – z uznaniem skwitowała pani Marlenka.

– No i niczego sobie laseczka. Nie sądzisz Janusz? – orzekł Władysław, nawijając na palec długi dred.

– Za chuda – odburknął zagadnięty.

– Chuda, ale ma czym oddychać. Powiedziałbym, aż nadto. Fantazję też musi mieć, sądząc po obuwiu, pewnie po naszym Dobrodzieju.

– Obuwie? – zdziwiła się Basia.

– Fantazja.

– Mieczysław by takich nie zrobił – prychnęła pani Marlenka.

– Jak to by nie zrobił? Co by nie zrobił?! Lepsze nawet by zrobił, tylko moda inna była, jak robił. Zresztą, do końca życia coś tam dłubał w warsztacie – zareagował Szuszfelak, do żywego dotknięty niewiarą w umiejętności przyjaciela. – Jak możesz? Akurat ty!

Patrzył przy tym na jej sznurowane buty na bardzo wysokich koturnach.

– Chodzi mi o te dodatki i maszyny – wycofała się pani Marlenka i zamilkli, ponieważ wróciła Łucja i pojechali dalej.

Kierowana Basi wskazówkami, Łucja zjechała z asfaltowej jezdni na zwykłą, ledwo utwardzoną, żeby niespodziewanie skręcić w jakąś ukrytą wśród gęstych krzaków i drzew błotnistą uliczkę, o której nie miała pojęcia, że istnieje, choć dosyć dobrze znała te okolice. Po obu jej stronach stały drewniane zaniedbane domki i większe kamieniczki w ogrodach. Zatrzymali się przed czarnym drewniakiem, stojącym na pochyłej parceli, schodzącej do przepływającej łukiem strugi, na której znajdował się zabagniony zbiornik. Szuszfelak oprowadził Łucję i wszystko jej pokazał. Domek był niewielki, parterowy, ze spadzistym dachem, misterną snycerką, ponury z powodu prawie czarnych desek i pomazanych byle jak białą farbą okien i drzwi. W szczycie znajdowały się okna, więc prawdopodobnie miał spory strych. Dach pokrywała ceramiczna, niegdyś czerwona dachówka, a obecnie porośnięta zielonym mchem. Od wschodu, czyli od strony drogi, nie było żadnego ogrodzenia, a główne wejście prowadziło przez ganek gęsto obrośnięty jakimś bluszczem. Od zachodu miał jednak przepiękną werandę z tarasem. Prowadziły do niego kamienne schodki. Z ich szczytu zobaczyła jadący w dole za niewielkim laskiem autobus i dopiero teraz Łucja zorientowała się dokładnie, gdzie się znajduje. Pośrodku parceli rosła gruba lipa, a pod nią przysiadła, jakby wspierając się o pień, altanka.

– A tu… – wskazał ręką Szuszfelak – jest warsztat naszego Dobrodzieja.

Bokiem do działki stał jeszcze jeden długi, drewniany budynek z przemysłowymi oknami.

– To może teraz oprowadzę panią po wnętrzu. Do warsztatu, niestety, nie mam klucza. Pewnie adwokat pani przekaże. Przez werandę od południa wchodzi się do Mieczysława. A frontem od ulicy, do pani Klaudii Poniewieskiej. Każde mieszkanie to pokój z kuchnią.

Na werandzie stały rozlatujące się wiklinowe fotele i takiż stolik. Za drzwiami z kolorowymi szybkami był płytki, jakby ucięty w połowie, hol ze schodami na strych, zakończony niewielką toaletą. Po lewej stronie pokój z dużym oknem na ogród i małym na sąsiada, z pokoju przechodziło się do kuchni z dużym oknem wychodzącym na drogę. Łucja powiodła wzrokiem po skromnym umeblowaniu, zatrzymała wzrok dłużej tylko na kaflowym piecu, stojącym między pokojem a kuchnią.

– Kiedyś korzystano z głównego wejścia, ale od kiedy Mieczysław poróżnił się na śmierć i życie z Klaudią, postanowił jej nie oglądać i zaczął korzystać z tego ogrodowego wyjścia na stałe. Odcięto również hol, jak pani widzi – wyjaśnił Władek.

Łucja poparzyła przez okno na wąską ścieżkę wydeptaną między schodkami a warsztatem. Tuż przy samych budynkach, oprócz krzewów nie rosły żadne drzewa, ale dalej zaczynał się szeroki pas wysokich lip, morw, a nad samą strugą olch.

– A co to za warsztat?

– To pani nie wie? – zdziwił się. – Szewski.

– Mój wuj był szewcem? – teraz zdziwiła się Łucja.

– Tak. Świetnym. Naprawdę do-sko-na-łym! – wyskandował Władysław.

– Coś takiego! – sapnęła podnosząc brew do góry.

– Przyłączmy się zatem do zgromadzenia – zaproponował. – Stypę zorganizowaliśmy u Janusza. Tu adwokat zabronił, choć pewnie Mieczysław nie jest z tego zadowolony, że u niej go żegnamy. Pójdziemy dookoła.

– Ale tu są przecież drzwi – zauważyła Łucja, wskazując palcem na otwór pod schodami, zamaskowany powieszonymi na gwoździach ubraniami.

– Zabite na głucho.

Mieszkanko Poniewieskiej zapchane było do niemożliwości gośćmi. Wszędzie stały półmiski i bezlik flaszek z różnorodnymi napojami alkoholowymi. Łucja wyjęła swoje dwie czyste i zaproponowała schłodzenie ich w lodówce.

– Nie cierpię ciepłej wódki – powiedziała.

– Zna się młoda na rzeczy – powiedziała z uznaniem pani Marlenka do Janusza.

Posadzono spadkobierczynię na honorowym miejscu przy stole i dopiero teraz rozejrzała się wokoło. Klaudia Poniewieska miała dobry gust. Mieszkanko urządzono z dużym smakiem, a niektóre meble musiały mieć dużą wartość. Każde wolne miejsce zapełniały książki.

Sąsiedzi nazywali siebie zgromadzeniem i teraz jeden przez drugiego wspominali zmarłego Dobrodzieja, opijając i zakąszając po każdej opowieści. Po jakimś czasie, już dobrze po północy Władek zagadnął Łucję, mocno przeciągając samogłoski.

– I jaki obraz naszego sąsiada pojawił się przed oczami szanownej spadkobierczyni?

– Hołysz! – powiedziała. – Hołysz, ale fakt, przynajmniej z charakterem.

– O to to! – zgodziła się pani Marlenka, która po całym wieczorze dmuchania w woalkę, zdecydowała się wreszcie ją podnieść i odsłonić posiekaną drobniutkimi zmarszczkami, delikatną, regularną twarz. – Ale pani Łucja to ma, bez obrazy, łeb do wódki jak wuj – powiedziała z uznaniem.

– Wobec tego napijmy się – zarządził starszy mężczyzna, wielki jak niedźwiedź, przedstawiony jako batiuszka Paweł Strogonin.

A kiedy po raz kolejny wypili za duszę Mieczysława Dobrodzieja, zarządził on chwilę skupienia.

– Szanowne zgromadzenie – zaczął uroczyście. – Nadszedł czas, kiedy nasyceni jadłem i napitkiem, aby nie zakłócić stypy niepotrzebnym pijaństwem… – tracił wątek i gmatwał batiuszka. – Nadszedł czas, żeby godnie uczcić odejście naszego kochanego Dobrodzieja śpiewem, który będzie naszą za niego modlitwą.

Zrobiło się cicho, a kiedy dał znak dłonią, zaśpiewali na głosy. Łucji Nowakównie opadła szczęka, bo śpiewali wprost doskonale, aż się płakać chciało. I tak ciągnęli do samego rana, czasem tylko przepłukując gardło wódką i winem.

Kiedy Łucja wróciła do domu, Kamil właśnie kończył śniadanie.

– Gdzieś ty była? – spytał zirytowany.

– Na stypie.

– A kto umarł?

– Nie znasz.

– Martwiłem się.

– Przecież wysłałam sms-a, żebyś się nie martwił.

– Dosyć lakonicznego, nie uważasz?

– Nie – włączyła ekspres do kawy.

– Cuchniesz wódką – skrzywił się z niesmakiem. – Nie rozumiem, jak możesz tak po prostu przepaść na całą noc. I żeby słowa nie powiedzieć. Tylko zdawkowa informacja, jakbyś nie mogła zdzwonić i wytłumaczyć. Wyjaśnić. No nie wiem. Cokolwiek – gestykulował. – Co to za ludzie? Śmierdzisz papierosami! Tanimi! I czymś… – obchodził ją wokoło i obwąchiwał podejrzliwie. – Czymś dziwnym… Bardzo dziwnym… Czymś, co mi się kojarzy jakoś tak… archaicznie… – wąchał coraz bardziej nerwowo. – Już wiem! – krzyknął triumfująco. – Pachniesz… Nie! Śmierdzisz biedą!

– Co ty nie powiesz? – usiadła za stołem z kubkiem mocnej kawy w obu dłoniach.

– To gdzie byłaś? – pytał coraz bardziej natarczywie.

– Na stypie!

– Czyjej?

– Nie znasz. Kogoś z rodziny.

– To ty masz rodzinę? – zdziwił się wprost niebotycznie.

– No, każdy jakąś tam ma. Nie? – odpowiedziała flegmatycznie.

– Nigdy o niej nie wspominałaś. Myślałem, że jesteś sierotką. A jak w końcu wspomniałaś, to ta rodzina umarła. To nie jest w porządku – trajkotał, zawiązując krawat.

– Że umarła? Rzeczywiście, bardzo nie fair – przyznała drwiąco.

– Że nie powiedziałaś. Nie rób ze mnie głąba. Muszę lecieć. Pa – musnął ją w policzek, krzywiąc się z niesmakiem. – Pamiętaj o Ławniczakach. Ubierz się porządnie – rzucił jeszcze i już go nie było. – To znaczy, może nie zakładaj tych swoich butów.

Łucja westchnęła.

– Srądnie! – spojrzała na zegarek i poszła do łazienki.

U adwokata podpisała wszystkie podsuwane jej dokumenty, przyjmując spadek po wuju, który nie był krezusem, ale zostawił po sobie wystarczająco dużo gotówki, żeby mogła zapłacić podatek spadkowy.

– I to by było na tyle, jeśli chodzi o pieniądze – powiedział mecenas Kowalski. – Czyli wszystko i ani złotówki więcej. Drewniak jest niestety wpisany do rejestru zabytków, zatem nie można go ruszyć. To znaczy pani nie stać, żeby go ruszyć… Może ktoś, kogo stać, kupi działkę, ale wątpię ze względu na tę parszywą strugę i równie parszywe sąsiedztwo… Sam nie wiem, jakim cudem wujowi udała się sztuczka z wpisaniem drewniaka do rejestru i po co?

– Przypuszcza się, że to przez złośliwość, żeby rodzina miała kłopoty – wyjaśniła Łucja, cytując panią Marlenkę.

– Nie wiem. Może. Cóż, gratuluję nowej właścicielce. Lepszy rydz niż nic.

Ściskając klucze...

Dostępne w wersji pełnej

W środę Łucja wstała...

Dostępne w wersji pełnej

Łucja odespała solennie...

Dostępne w wersji pełnej

Karta redakcyjna

Copyright © 2012, Dorota Combrzyńska-Nogala

Wszelkie prawa zastrzeżone.
Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw.

ISBN: 978-83-7779-096-0

Projekt okładki: Elżbieta Chojna

Opracowanie redakcyjne: Monika Czechowska-Wrońska

Plik opracował i przygotował Woblink

www.woblink.com