Podziękowania

Dziękujemy Nigelowi Crossowi za nieocenioną pomoc przy dwóch pierwszych rozdziałach oraz Alanowi Kinsmanowi za zebranie dyskografii.

Książkę dedykujemy wszystkim zespołom, które grały Molly’s Chambers w knajpach na całym świecie – sami wiecie, o kim mowa.

Wstęp

Historia zespołu Kings of Leon to uosobienie rockandrollowego mitu

„Rolling Stone”

Kings of Leon są wyjątkowi pod każdym względem. Pochodzący z bogobojnego stanu Tennessee kwartet składający się z trzech braci i ich kuzyna – wszyscy noszą nazwisko Followill – na własnych warunkach podbił świat muzyki, przywodząc tym samym na myśl Foo Fighters.

Zaprezentowali śmiałą mieszankę elementów klasycznego rocka w postaci południowych dźwięków Lynyrd Skynyrd i The Allman Brothers oraz grunge’u i nowoczesnego brzmienia. Powstała dzięki temu muzyka, która przemówiła do publiczności składającej się zarówno z piętnasto-, jak i pięćdziesięciolatków. W dodatku trafiła na ścieżki dźwiękowe kilku ważnych filmów, co jeszcze szybciej wywindowało zespół na szczyt.

Kings of Leon (nazwa pochodzi od ojca i dziadka braci Followillów, którzy nosili imię Leon) do tej pory nagrali cztery płyty, które zdobyły największą popularność poza Stanami Zjednoczonymi. Kiedy Ameryka wreszcie otworzy się na ich muzykę, zespół naprawdę będzie miał świat u swoich stóp.

Brytyjska prasa nazwała ich „autentycznymi, zarośniętymi buntownikami, jakimi zawsze chcieli zostać Rolling Stonesi”, a ich retroszyk w postaci długich włosów, wąsów i ubrań z lat siedemdziesiątych przyczynił się do powstania wielu porównań z The Strokes, z którymi kiedyś koncertowali na wspólnej trasie, zanim dorobili się statusu głównej gwiazdy.

Wysoką sprzedaż ich krążków porównać można chyba tylko do liczby poświęconych im artykułów w mediach plotkarskich. Stali się sławni w Wielkiej Brytanii, Australii i Nowej Zelandii, a teraz ruszają na podbój rodzimych Stanów Zjednoczonych.

Ich droga na szczyt jest szczególnie godna podziwu ze względu na pochodzenie i dzieciństwo Followillów. Opowieść o tym, jak zdobywali sławę, jest tak przesiąknięta klimatem południowego romansu gotyckiego, że aż trudno w nią uwierzyć – jest niemal tak epicka jak Przeminęło z wiatrem.

Saga rozpoczyna się na amerykańskim południu, gdzie narodziła się wspaniała i inspirująca muzyka – od Elvisa Presleya i Johnny’ego Casha po Bo Diddleya i Little Richarda. Od okresu rozkwitu w latach siedemdziesiątych, kiedy to południowy rock białych chłopaków cieszył się wyjątkową popularnością, a wśród wykonawców znalazły się takie zespoły jak The Allman Brothers, Lynyrd Skynyrd, Marshall Tucker, Grinderswitch oraz Wet Willie, stara dobra muzyka spod znaku boy blues boogie stopniowo traciła swoich zwolenników – aż do teraz.

Kings of Leon (zwróćcie uwagę na celowy brak zaimka określonego¹) wpłynęli na pokolenie bardziej zainteresowane The Strokes i The White Stripes, zmieniając ich w wielbicieli pachnącego smażonym kurczakiem, mocno południowego rock and rolla. Może trudno ich nazwać prekursorami – przed nimi flagą amerykańskiego południa powiewali tak różni wykonawcy jak Kid Rock, Black Stone Cherry czy My Morning Jacket – ale z pewnością zespół jako jedyny wyniósł tego rodzaju muzykę poza granice Stanów Zjednoczonych i spopularyzował ją w Wielkiej Brytanii i Europie, a teraz także na całym świecie.

Sami członkowie zawsze starali się unikać zaszufladkowania. „Nie jesteśmy pijakami bez koszulek i butów, którzy biją swoje żony. Chcemy trzymać się z dala od stereotypu południowca”. Ale to niestety nie jest łatwe.

Niekonwencjonalne pochodzenie i przekonania, a także styl życia, który trzymał Followillów z dala od muzyki popularnej aż do 1997 roku, kiedy ich ojciec nagle odszedł z Kościoła i rozwiódł się z żoną, przyniosły fascynujące rezultaty. Później, gdy poznali hasło „seks, narkotyki i rock and roll”, zderzenie z kulturą popularną zaowocowało kryzysem, z którym musieli poradzić sobie zarówno jako zespół, jak i ludzie. Ich historia jest równie ciekawa co sama muzyka.

Aretha Franklin, Otis Reading i Sam Cooke również byli dziećmi pastorów, i chociaż Cooke bez problemów przerzucił się z muzyki sakralnej w świecką, później nieco się pogubił. Zginął, gdy wdał się w przygodną relację z kobietą i został zastrzelony w trakcie sprowokowanej przez siebie awantury. Wielu ludzi zdawało się uważać, że pieniądze i zbawienie wzajemnie się wykluczają. Coś w tym jest, bo Kings of Leon od początku byli pełni kontrastów.

A jednak ten stary jak świat dylemat sprawiał, że stali się jeszcze bardziej interesujący. Jak podsumował to jeden z recenzentów: „Caleb ma u boku modelkę, zaś na koncie fortunę, a jednak wciąż nawiedza go duch grzmiącego z ambony ojca. Dopóki kaznodzieja ciągle nad nimi czuwa, chłopakom nigdy nie puszczą hamulce. I dzięki Bogu”.

Bliskie relacje rodzinne to zdecydowanie jeden z najważniejszych powodów, dla których członkowie Kings of Leon trzymają się razem – ale z drugiej strony to właśnie one wywołują spięcia wewnątrz grupy, a te nie raz omal nie doprowadziły do rozpadu zespołu. Zakulisowe sprzeczki, awantury na ceremoniach rozdania nagród, a nawet bójka na pięści w studiu między starszym bratem Nathanem i wokalistą Calebem, która zakończyła się kontuzją ramienia tego drugiego (a informacja o niej szybko trafiła do prasy) – to wszystko hamowało rozwój kwartetu.

Członkowie zespołu nie traktują jednak tych nieporozumień poważnie, chociaż podobne scysje zdarzają się dość często. „Pamiętam, że w szkole średniej mieliśmy zajęcia z komunikacji interpersonalnej – mówi Jared. – Dowiedziałem się o czymś, co nazywano „kołem nadużycia”, gdzie pary najpierw się kłócą, a potem godzą przy szampanie, kwiatach i czekoladkach”. Nathan żartobliwie kończy wypowiedź: „Dla nas to koło kłótni, kwiatów, czekoladek, szampana i innego alkoholu, i znowu kłótni. Chociaż z drugiej strony pieprzyć kwiaty i czekoladę, my mamy tylko kłótnię, szampana, alkohol, kłótnię, szampana, alkohol…”.

Istniało też duże prawdopodobieństwo, że Kings of Leon wypalą się z powodu przepracowania. W 2009 roku Caleb powiedział: „Wreszcie zasłużyliśmy sobie na rok przerwy, ale tak nam się podoba to całe zamieszanie [spowodowane wydaniem ich płyty Only By The Night], że znowu rzucamy się w wir pracy”. Nie ma wątpliwości, że menedżerowie, wytwórnia, organizatorzy koncertów, właściciele sal, reklamodawcy i tysiące innych ludzi, których praca zależy od działalności zespołu, z radością przyjęli te wieści. Ale jeśli zespół, ta kura znosząca złote jaja, ucierpiałby w jakiś sposób, zapewne stałby się jednym z tych z „niewykorzystanym potencjałem”. Miejmy nadzieję, że nigdy do tego nie dojdzie.

Najbardziej fascynujące w Kings of Leon jest ich pochodzenie i to poczucie, że nieznane nam siły pomogły im stworzyć tak magiczną muzykę. Spójrzcie na przykład na tytuły ich płyt – Youth And Young Man-
hood, Aha Shake Heartbreak, Because Of The Times, Only By The Night. Dostrzegacie prawidłowość?

Oto wskazówka – odpowiedź nie tkwi w znaczeniu słów, ale w ich kształcie. Każdy tytuł składa się z pięciu sylab. „Nigdy nie chcemy mieć innego”, wyjaśnił Caleb, dodając, że ich płyta z 2008 roku powinna się nazywać Only By Night, bo tak brzmi właściwy cytat z twórczości Edgara Allana Poego (1809–1849). Co ciekawe, imię i nazwisko tego gotyckiego mistrza słowa z początku miało tylko trzy sylaby i brzmiało Edgar Poe…

Bez względu na to, czy „Rolling Stone” słusznie nazwał historię Kings of Leon rockandrollowym mitem, ich opowieść fascynuje. Aby ją poznać, wystarczy przewrócić kartkę!

Rozdział pierwszy

Takim się rodzi, nie staje

Dwaj najstarsi bracia Followillowie, Anthony Caleb oraz Ivan Nathan, przyszli na świat jako dzieci Ivana i Betty Ann z miasteczka Mount Juliet, małej miejscowości leżącej blisko stolicy muzyki country, Nashville, we wschodniej części hrabstwa Wilson w stanie Tennessee. Młodszy brat, Michael Jared, urodził się w Oklahoma City. Zgodnie z tradycją rodzinną wszyscy zwracają się do nich, używając drugich imion.

Ojcem trójki braci – Nathana (urodzony 26 czerwca 1979 roku), Caleba (14 stycznia 1982) oraz Jareda (20 listopada 1986) – jest były hipis, wielbiciel Neila Younga i zielonoświątkowiec². Chłopcy spędzili sporą część dzieciństwa, podróżując po południowo-wschodniej części Stanów Zjednoczonych, nazywanej Głębokim Południem, i jeżdżąc z jednej mszy na drugą – takie rekolekcje trwać mogły od trzech do nawet dwunastu dni.

Rodzina należała do Zjednoczonego Kościoła Zielonoświątkowego. Od czasu założenia w 1945 roku stał się on jednym z najszybciej rozwijających się odłamów Ruchu Zielonoświątkowego.

Jedną z podstawowych zasad tej religii jest przekonanie, że mówienie językami to niezbędna oznaka prawdziwej wiary. Tak jak w Pentekostalizmie Jedności Bóstwa, wierni chrzczeni są tylko w imię Jezusa Chrystusa, a jeśli komuś nie udzielono takiego sakramentu, nie zostanie zbawiony po śmierci. Zielonoświątkowcy odrzucają również dogmat o Trójcy Świętej, czyli nie wierzą, że Bóg występuje w trzech osobach: Ojca, Syna i Ducha Świętego. Oprócz tego uważają, że tylko członkowie ich Kościoła dostąpią zbawienia.

Niezwykłe nazwisko Followillów ma prawdopodobnie holendersko-niemieckie pochodzenie, ale rodzina od strony matki twierdzi, że w jednej ósmej są Indianami i płynie w nich krew Choctaw oraz Cherokee. „Jesteśmy mieszańcami”, wyznał w rozmowie z „Mojo” Nathan. Wychowani przez bogobojnych rodziców bracia przemierzali południowe stany – Tennessee, Arkansas, Luizjanę, Missisipi oraz Oklahomę – podczas gdy ich ojciec głosił Słowo Boże zgodnie z wiarą Zjednoczonego Kościoła Zielonoświątkowców i organizował rekolekcje. „Czasami byliśmy naprawdę jedynymi białymi wiernymi w świątyni”, wyznał Caleb w rozmowie z „New Musical Expressem”.

Kiedy nie uczęszczali do szkoły, uczyła ich Betty Ann. Jak wyjaśnił później Caleb, czuli się, jakby żyli pod kloszem. „Kiedy byliśmy dziećmi, rodzice nie rozmawiali o polityce i nigdy nie głosowali, bo całe ich życie ograniczało się do religii. Słuchaliśmy tylko muzyki gospel i nie posiadaliśmy nawet telewizora”. Ich wiara nie była jednak staromodną bigoterią pełną strachu przed ogniem piekielnym.

Rodzina podróżowała przez południe kraju w fioletowym oldsmobile’u Ivana, czyli wozie równie niezwykłym co sama rodzina. „Gaźnik ciągle strzelał – opowiadał Nathan. – Strasznie się tego wstydziliśmy, więc kiedy chcieliśmy zatrzymać się przed kościołem, gasiliśmy wcześniej silnik i powoli wjeżdżaliśmy na miejsce parkingowe”. Żartobliwie dodał jeszcze, że jego ojciec czasami potrafił zmusić samochód, by strzelił dokładnie wtedy, gdy mijali plac budowy. „Pracownicy dosłownie padali na ziemię. Nie wiem, jak tata to robił. Był sługą Bożym, miał dar”.

Życie na walizkach z pewnością miało swoje wady. Jak później zauważył Caleb, „ludzie wyobrażają sobie takie podróżowanie jako coś wspaniałego. Nieraz faktycznie było super, ale czasami już nie tak znowu fajnie. Wydaje mi się, że teraz lepiej rozumiemy, jakie to było trudne, bo wtedy nie znaliśmy niczego innego i nie wydawało nam się to dziwne. Jeśli ktoś z nas znalazł kolegę albo dziewczynę, to znajomość nigdy nie trwała zbyt długo”. W rozmowie z „New Musical Expressem” dodał: „Byliśmy jeszcze całkiem młodzi i ciągle podróżowaliśmy. Nigdy nie zatrzymaliśmy się w jednym miejscu na dłużej niż pięć lat, więc nie mieliśmy szansy na normalną szkołę średnią czy nawiązanie prawdziwych przyjaźni”.

Często cała rodzina sypiała w jednoosobowym pokoju na tyłach kościoła. „Musieliśmy korzystać z prysznica pastora – powiedział Caleb w wywiadzie dla »Rolling Stone’a«. – Niezależnie od tego, co robiliśmy, czuliśmy się przez to źle”. W tej samej rozmowie Nathan dodał: „Przyjeżdżaliśmy do miasteczka i od razu otaczały nas dziewczyny. Dlatego za każdym razem musieliśmy przekonywać chłopaków, żeby nie próbowali skopać nam tyłków. Dziewczyny ciągle o nas mówiły, a chłopaki były wściekłe, że przyjeżdżamy i chcemy zabrać im kobiety”.

Konserwatywna religijna atmosfera, w jakiej dorastali, miała też jednak swoje plusy. Na przykład co roku w listopadzie około stu pięćdziesięciu członków klanu Followillów zbierało się w Albion, najbiedniejszym miasteczku w Oklahomie, żeby wspólnie obchodzić Święto Dziękczynienia. O tej tradycji można posłuchać w piosence Talihina Sky, bonusowym utworze z debiutanckiej płyty Kings of Leon.

Krążą plotki, że wśród dalszej rodziny znaleźć można nie tylko duchownych, ale też przestępców i producentów narkotyków. Nathan w rozmowie z „New Musical Expressem” wyznał: „Rodzina ze strony ojca to górale. Piją wodę prosto ze strumienia i jedzą mięso zwierząt, które sami zabili. Jeden z kuzynów zbudował domek w lesie, ale kiedy wróciliśmy tam ostatnio, została już tylko podmurówka. Wybuchło ich laboratorium do produkcji metamfetaminy!”.

Co więcej, wielu Followillów znajdowało się w trudnej sytuacji finansowej. „Kilku z nich zajmowało się malowaniem domów – wyjaśnił Caleb – lecz sporo to bezrobotni, którzy nie mają butów i zawsze chodzą bez koszuli. Ale przy każdym spotkaniu pieczemy wieprzowinę i nikt się nie wywyższa. Wszyscy potrafią dobrze śpiewać…”. A kiedy kuzyni, wujkowie i dziadkowie siadali razem na brzegu rzeki, popijając piwo i whiskey, przeżuwając tytoń albo łowiąc okonie i sumy, nie było widać, żeby czegoś im brakowało.

Podczas pobytu u rodziny chłopcy mieli szansę, żeby rozładować napięcie, a kiedy nadszedł czas odjazdu, z chęcią ruszali w dalszą podróż. „Świetnie się bawimy, bo wyjeżdżamy po tygodniu… ale tamci ludzie zostają i tkwią w miejscu. Odwiedzamy ich co roku i widzimy wciąż to samo. Kolejne dziewczyny ze szkoły średniej zachodzą w ciążę. Pojawia się nowy dzieciak i wszystko się powtarza. Narkotyki albo coś innego. Każdy przechodzi przez to samo gówno, a mimo to nikt nie potrafi tego przewidzieć”.

Zważywszy na fakt, że wszystkie siostry ich matki wyszły za duchownych, to naprawdę ciekawe, że chłopcy nie kontynuują rodzinnej tradycji. Według jednej z anegdot dziewięcioletni Caleb napisał swoje pierwsze kazanie – „Dlaczego błagasz o chleb, skoro żyjesz na polu pszenicy?” – chociaż nigdy go nie wygłosił.

W rozmowie z „The Guardian” Caleb wyznał, że jako dziecko był przekonany, iż wszyscy zostaną pastorami. „Każdy chłopak najpierw chce być taki sam jak ojciec, a potem dorasta i pragnie zrobić wszystko zupełnie inaczej. Wszyscy nasi przyjaciele po skończeniu szkoły średniej poszli do kolegium biblijnego. Przez dwa lata uczą cię tam głosić kazania. Po prostu wszyscy tak robili i tyle. Byliśmy pewni, że czeka nas dokładnie taki sam los”.

I w przeciwieństwie do ich dekadenckiego image’u kojarzonego z kobietami, kokainą i jackiem danielsem, Kings of Leon dorastali jako grzeczne dzieci, które tak jak wszystkie dobre chłopaki ze wsi polowały, strzelały i łowiły ryby. Kiedy przychodziło do zabijania, czuli coś więcej niż wyrzuty sumienia – na przykład kiedy Caleb zastrzelił dzięcioła, a Jared przypadkowo królika. Próbował przywrócić go do życia, karmiąc go kawałkiem zimnej pizzy, „ale on tylko się przewrócił i umarł. Przysięgam na Boga, czułem się z tego powodu fatalnie”. Caleb wyjaśnił w rozmowie z „The Telegraph”: „Wtedy nasze wychowanie nie wydawało nam się surowe. Naprawdę byliśmy dobrymi dzieciakami. Wpadaliśmy w kłopoty tylko gdy zrobiliśmy coś głupiego…”.

Chłopcy później z wielkim trudem starali się nabrać dystansu do swojego pochodzenia. Jared podkreśla: „Nie wydaje mi się, żebyśmy byli Południowcami. Żadni z nas rasiści, nie obnosimy się z bronią, ani nie robimy tego typu gówna. Normalni z nas ludzie”. Starszy brat Caleb dodaje: „Pod względem moralności wychowano nas w odpowiedni sposób. Jesteśmy dobrymi ludźmi, przepuszczamy kobiety w drzwiach i takie tam, więc pod tym względem faktycznie jesteśmy Południowcami”.

To Kościół zapewnił im muzyczne podstawy – na potrzeby nabożeństw ich ojca w Mumford w stanie Tennessee nauczyli się grać na pianinie, organach, gitarze, basie, perkusji, a nawet rogu. Nathan już w wieku ośmiu lat zaczął grać na perkusji piętnastominutowe recitale razem z ojcem, który towarzyszył mu z basem w ręku, i matką przy pianinie, podczas gdy wierni tańczyli między ławkami. Później zauważył: „Większość ludzi uważa, że ta muzyka jest bardzo stonowana, a tymczasem tam są organy, pianino, bas, perkusja, rogi. To zupełnie jak gospel. Nabożeństwo na wypasie w stylu Ala Greena i Arethy Franklin”.

Chociaż zdaniem Caleba muzyka gospelowa upaja i potrafi podnieść na duchu, a on sam lubił śpiewać razem z wiernymi, nie przepadał za robieniem tego przed publicznością, mimo że zachęcała go do tego matka. „Kiedy byłem jeszcze mały – wyjaśnił dziennikarzom »Mojo« – zawsze błaznowałem i znajdowałem się w centrum uwagi, ale kiedy skończyłem dziesięć lat, nagle zrobiłem się bardzo nieśmiały. Sam nie wiem dlaczego”.

Całe szczęście trzy lata później wyrósł z tego i udało mu się zaśpiewać klasyczny gospelowy utwór Love Lifted Me w kościele w centrum Oklahomy. To wydarzenie było dla niego niczym droga do Damaszku dla świętego Pawła. „Zupełnie jakbym na te trzy minuty pokonał nieśmiałość, a potem na powrót stał się sobą. Naprawdę dobrze mi to zrobiło”, przyznał w rozmowie z „Mojo”.

Surowe, konserwatywne wychowanie oznaczało, że w dzieciństwie Followillowie nie mogli słuchać świeckiej muzyki, ograniczali się tylko do gospelu – chociaż kiedy byli nieposłuszni, jak zauważył później Nathan, „nie dostawaliśmy żadnej kary ani nic, ale musieliśmy wysłuchać nagany”. I niekoniecznie oznaczało to, że w ich oczach chrześcijańskie życie było słodkie i cudowne.

„Ludzie tak myślą, bo kiedy dorastasz jako dziecko duchownego, widzisz tylko dobre strony życia – wyznał później Caleb w rozmowie z »Mojo«. – Ale tak naprawdę widzieliśmy też wiele złych rzeczy, bo kiedy pojawialiśmy się w różnych kościołach, pastorzy zawsze opowiadali naszemu ojcu o wszystkim. Na przykład, że któraś kobieta pracowała jako prostytutka…”.

Podczas gdy Betty Ann była niezachwiana w swoim oddaniu dla życia duchowego i uważała rock and roll za muzykę diabła, pod jej nieobecność ojciec podobno pozwalał synom słuchać w samochodzie różnych wykonawców, w tym The Rolling Stones, Neila Younga czy Bad Company. W rzeczy samej ten nieortodoksyjny, wędrowny styl życia stanowił doskonały trening przed ich późniejszą międzynarodową karierą rockandrollowców.

„Razem z Calebem i Jaredem dorastaliśmy, przesiadując na tylnym fotelu samochodu, cały czas razem – powiedział Nathan dziennikarzom »Mojo«. – A teraz albo jedziemy wspólnie busem, lecimy samolotem czy pijemy w hotelowym barze, albo gramy na scenie. Nie tworzylibyśmy dzisiaj zespołu, gdybyśmy mieli »normalne« dzieciństwo. Wiele grup rozpada się, bo ich członkowie nie są przyzwyczajeni do bycia ze sobą tak blisko przez tyle czasu”.

Kiedy któregoś roku Caleb dostał na gwiazdkę radio, zaczął ukradkiem poznawać muzykę popularną. „Kiedyś spałem z radiem pod poduszką i słuchałem starych przebojów – powiedział »Rolling Stone’owi«. – Innym razem włączałem kasetę z kazaniami ojca. Budziłem się z okropnymi skurczami szyi przez spanie na tym radiu”. Z początku wybierał stacje puszczające stare przeboje i szybko jego ulubionym utworem stało się Stand By Me Ben E. Kinga, ale dopiero zasłyszane w samochodzie wujka Crimson And Clover Tommy’ego Jamesa i The Shondell okazało się momentem zwrotnym. Jak twierdzi, za sprawą tego kawałka zaczął zwracać większą uwagę na muzykę popularną. „Nigdy nie słyszałem tak fantastycznej piosenki”, przyznał w rozmowie z „Mojo”. Nawet wujek tłumaczący szczegóły tekstu tego utworu nie mógł odstraszyć nastolatka. „Powiedział mi, że tytułowy karmazyn i koniczyna są o dziewczynie, która traci dziewictwo na trawie. Pomyślałem sobie wtedy, że rany, nawet ta muzyka jest piekielna. Ale kiedy tylko jej posłuchałem, nabrałem pewności, że chcę z nią związać swoją przyszłość”. W jego nastoletnim umyśle, jak później wyznał w US TV, szybko zagościła zgnilizna. „Następnego dnia wsiadłem z kolegą ze szkoły do samochodu, a on puścił Pearl Jam… Wtedy zrozumiałem, że mam jeszcze wiele do odkrycia”.

Kiedy urodził się Jared, rodzina osiadła na wsi w Tennessee. (Nathan nazywa ją „Uwolnienie”, jak film Johna Boormana z 1970 roku, w którym czworo miastowych musi się zmierzyć z okrucieństwem przyrody i równie brutalnymi mieszkańcami). Followillowie po raz pierwszy mogli zapuścić korzenie. Religijny ucisk również zelżał i chłopcy wkrótce zaczęli się buntować. Pewnego razu Caleb i Jared pistoletem gazowym powystrzelali szyby w samochodzie ojca.

A to był dopiero początek. W wieku czternastu lat Caleb po raz pierwszy zapalił marihuanę w Henderson w stanie Tennessee, w towarzystwie swojego kuzyna Peanuta. „Byłem wtedy z Peanutem na cmentarzu – tłumaczy. – I w sumie myślałem, że nic nie czuję, ale potem wróciliśmy do domu i zacząłem objadać się kurczakiem. Peanut powiedział, żebym, do cholery, nie psuł sobie fazy, a ja stwierdziłem, że chyba jednak coś mnie wzięło”. Chłopaki zaczęły też urządzać imprezy w domu rodziców. Kiedy Ivan czuł, że ma dosyć, wrzucał kilka papryczek jalapeño do mikrofali. Wszyscy goście musieli salwować się ucieczką, bo od ulatniających się oparów piekły ich oczy.

Nawet młody Jared potrafił zachować się jak prawdziwy dzikus – w okolicy słynął z tego, że jeździł nago na skuterze. „Zakładałem koszulkę – żartuje. – Więc nie byłem całkiem nagi. Od pasa w górę miałem pełny strój”. W przeciwieństwie do starszych braci Jared uczęszczał do normalnej szkoły i miał bardziej typowe dzieciństwo. „To dlatego jestem o wiele fajniejszy”, żartuje. A dzięki przebywaniu w towarzystwie innych dzieci jego muzyczne horyzonty poszerzyły się i zaczął słuchać alternatywnego rocka spod znaku Weezera, Joy Division i Pixies. To właśnie te kapele razem z takimi zespołami jak Television, Creedence Clearwater Revival czy Velvet Underground stworzyły podwaliny stylu Kings of Leon. Jak wyjaśnił Matthew, to nagłe otwarcie się na kulturę popularną zmieniło ich życie. „Wcześniej nie oglądaliśmy telewizji i nie słuchaliśmy rock and rolla. Do osiemnastego roku życia nie miałem pojęcia, kim jest Bono”.

Zdjęto im wreszcie klapki z oczu i oślepiła ich mnogość możliwości, chociaż nie mieli jeszcze okazji wypróbować własnych umiejętności muzycznych. „Kiedy dorastasz, słuchając cały czas rocka, chyba nie zdajesz sobie w pełni sprawy, jak wspaniałe są niektóre z tych piosenek – przyznał Jared. – Ale kiedy poznajesz je dopiero w wieku szesnastu, osiemnastu albo dziewiętnastu lat, coś w tobie zmieniają. I to właśnie przydarzyło się nam”.

Niestety w 1997 roku świat chłopaków rozsypał się na kawałki. Betty Ann i Ivan – do którego od tego czasu zwracano się drugim imieniem, Leon – rozstali się. W oczach wyznawców Kościoła Zielonoświątkowego było to nawet większym grzechem niż u katolików. Leon dużo pił, „bo wykańczały go nerwy”, jak mówi Caleb, a później w wyniku oskarżenia o cudzołóstwo został zmuszony do odejścia z Kościoła. „Nie odebrano mi sutanny, sam zrezygnowałem”, powiedział później. Przestał głosić kazania i wyjechał do Oklahomy, żeby malować domy, bo tam „masz gwarantowane wolne, kiedy pada deszcz”.

Chociaż Caleb nie tęsknił za ciężarem religijności, jak większość nastolatków źle zniósł rozpad rodziny. „Przeżywałem to tak samo jak każdy, kogo rodzice się rozeszli… To była jedna z tych chwil, kiedy zacząłem się zastanawiać, co było prawdziwe, a co nie”.

Starszemu bratu, Nathanowi, było równie ciężko. „Rozwód rodziców zniszczył naszą doskonałą egzystencję z dala od reszty świata, który nie mógł nas dotknąć ani nas skazić. Zdaliśmy sobie sprawę, że ojciec, w naszych oczach najlepszy człowiek, jakiego kiedykolwiek znaliśmy, był tylko człowiekiem. Tak jak każdy z nas. Ludzie zawsze coś spieprzą – wyznał w rozmowie z „Rolling Stone’em”. – Eksperymentują z narkotykami, uprawiają seks przedmałżeński. Przed nami otworzył się cały nowy świat”.

W rzeczy samej Nate pamięta ten czas jako „praktycznie nowy początek. Miałem jakieś osiemnaście lat, a Caleb piętnaście, więc weszliśmy w typowy okres buntu”. Zaczęli chodzić razem do klubów, a Caleb wykorzystywał dowód osobisty ich dwudziestoczteroletniego kuzyna. „Mówiliśmy wszystkim dziewczynom, że jesteśmy lekarzami albo gramy w golfa w drużynie uniwersyteckiej”, wspomina Caleb.

Nathan ukończył Christian Life Academy, nieistniejącą już prywatną szkołę w Henderson w stanie Tennessee. Tymczasem Caleb został wyrzucony w środku ostatniego roku. Nathan kontynuował naukę na kierunku medycyna sportowa i fizjoterapia w college’u w tym samym mieście („żeby mógł pracować z softballistkami”), a Caleb zatrudnił się na robotach budowlanych w Jackson.

Jednak ich życie już wkrótce miało się diametralnie zmienić…

[1] Brak zaimka the sprawia, że nazwa nie jest tak wzniosła i poważna.

[2] Zielonoświątkowcy zwani są też Holy Rollers ze względu na specyficzne zachowanie wiernych, którzy często pod wpływem emocji spontanicznie klaszczą, śpiewają, a nawet prorokują albo mówią językami.

Tytuł oryginału:

The Kings of Leon: Sex on Fire

Copyright © Michael and Drew Heatley 2009, 2011

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo SQN 2013

Copyright © for the translation by Agnieszka Brodzik 2013

Redakcja i korekta

Sonia Miniewicz, Joanna Mika-Orządała, Kamil Misiek – Editor.net.pl

Opracowanie typograficzne i skład

Joanna Pelc

Projekt okładki

Paweł Szczepanik – BookOne.pl

Cover photograph and all photographs inside the book:

Getty Images / Flash Press Media

This translation of The Kings of Leon: Sex on Fire is published by arrangement with Titan Publishing Group Ltd of 144 Southwark Street,
London SE1 OUP, England.

All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

ISBN EPUB: 978-83-7924-018-0

ISBN MOBI: 978-83-7924-019-7

www.wsqn.pl

www.facebook.com/WydawnictwoSQN