Anna M. Gorgolewska

Na granicy snu

Redakcja i korekta: Ilona Turowska

Projekt okładki: Print Group Sp. z o.o.

© Copyright Anna M. Gorgolewska oraz Wydawnictwo „Papierowy Motyl” 2011

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Papierowy Motyl.

Wydanie pierwsze

ISBN 978–83–62222–26-1

www.papierowymotyl.pl

Konwersja:

Moim rodzicom

Prolog

Nieprzenikniona ciemność otoczyła ją ze wszystkich stron. Rena wyciągnęła przed siebie ręce i powoli, z pewnym wahaniem, zrobiła krok do przodu. Ostrożnie wybadała stopą grunt. Wzmocniła nacisk nogi. Podłoże okazało się zaskakująco stabilne.

Kolejny krok.

Jeszcze jeden.

I jeszcze.

Dłonie dotknęły nierównej i wilgotnej powierzchni. Stanęła na palcach, ale nad głową nie wyczuła kompletnie nic. Zaczęła posuwać się wzdłuż ściany. Wydawało się jej, że skała ciągnie się w nieskończoność. Przystanęła. Nie była pewna, czy kręci się w kółko, czy też zagłębia się we wnętrze góry. Przypomniała sobie jaskinię. Zadrżała. A co, jeśli… Potrząsnęła głową, by przegonić natrętne myśli. Podjęła przerwaną wędrówkę, ale po kilku minutach dała za wygraną.

Było coraz mniej czasu.

„Muszę zawiadomić Kalma i Bellis, tylko jak?”

Oparła się plecami o mokrą powierzchnię i zacisnęła mocno powieki.

– Zapach. No już, przypomnij sobie – nakazała swojej podświadomości. – O, tak, dobrze. Jeszcze trochę!

Pociągnęła nosem. Otuliła ją intensywna woń cedrowego kadzidła, zmieszana z kwiatem pomarańczy.

Powietrze zawirowało. Dziewczyna otworzyła oczy. Przez otwarty balkon do pokoju wpadało blade światło księżyca, wypełniając wnętrze niesamowitą poświatą.

Przez chwilę obserwowała grę cieni na ścianach, zastanawiając się, jak przekazać wiadomość. Jej wzrok prześliznął się po meblach i zatrzymał na łóżku.

– Tak, to może się udać – szepnęła.

Wzięła ze stolika niewielki sztylet, unosząc go na wysokość twarzy.

Wiedziała, co musi zrobić.

Rozdział I
Wakacyjne plany

Mika przeciągnęła się leniwie. Wystawiając twarz do słońca, rozparła się wygodnie na kawiarnianym krześle i długimi, różowymi paznokciami wystukiwała rytm najnowszego przeboju Beyonce. Upalne czerwcowe popołudnie miało posmak nadchodzącego lata. Uśmiechnęła się na myśl, że spędzi cały miesiąc z Tomkiem. Z drugiej jednak strony trochę się tego obawiała. Przebywanie z kimś przez dwadzieścia cztery godziny na dobę było dużym wyzwaniem. A jeśli będą sobie działać na nerwy? Albo wyjdą na jaw ich dziwne przyzwyczajenia, o których istnieniu nie mieli pojęcia? Cóż, może tak się stać. To całkiem prawdopodobne. Tylko po co teraz zawracać sobie tym głowę? Będzie się martwić, jak stanie przed realnym problemem.

Gniewne zmarszczki przecinające czoło dziewczyny zniknęły. Skupiła się na jasnych esach-floresach, które pod jej zamkniętymi powiekami wyczarowywały promienie słońca.

– Hej! – zimne palce dotknęły jej odkrytego ramienia.

– Cześć! – wyprostowała się.

Od długiego wpatrywania się w ognistą kulę piekły ją oczy, a esy-floresy spod powiek przeniosły się na twarz osoby sadowiącej się po drugiej stronie stołu. Pomimo tego wiedziała, że jej przyjaciółka kręci głową z dezaprobatą.

– To niebezpieczne, tak naświetlać oczy – mruknęła Renata, poprawiając okulary przeciwsłoneczne.

– Wiem, wiem – Mika machnęła lekceważąco ręką. – Ale to takie zabawne.

– Bawi cię, że dbam o twoje zdrowie?

– Nie, śmiesznie jest widzieć cię w tej poświacie. Takiej niebieskopomarańczowo-złotej… pulsującej. Zupełnie jakbyś była z innej planety – zachichotała. – Poza tym nie mogę opalać się w okularach. Pomyśl tylko, jakbym wyglądała z białymi plackami wokół oczu. Zupełnie jak jakiś puszczyk!

Renata zsunęła palcem okulary na koniec nosa i spojrzała na Mikę.

– Widziałaś ty chociaż raz w życiu puszczyka?

– Nie, ale sama nazwa sugeruje, że mają coś dziwnego w wyrazie pyska, i tak mi się skojarzyło.

– Mika, zlituj się! Puszczyki to ptaki, nie mają pysków.

– A co? Może miałam powiedzieć „w wyrazie twarzy”?

Renata wzruszyła ramionami i zrobiła zrezygnowaną minę.

– Z tą twoją logiką nikt nie wygra. Nawet Jędrek nie dałby sobie rady – powiedziała. – Chociaż w roztrząsaniu wszystkich aspektów istnienia z filozoficznego punktu widzenia nie ma sobie równych.

– Nie żartuj! W starciu z twoim bratem nie mam szans. Co zamawiamy? – Mika zaczęła uważnie studiować stronę menu z nagłówkiem DESERY.

– Myślałam, że jesteś na diecie? – Renata uniosła brwi, próbując równocześnie ukryć uśmiech.

Odkąd pamiętała, jej przyjaciółka właśnie zaczynała, była w trakcie lub kończyła jakąś dietę cud, która zagwarantować jej miała boskie wręcz kształty. Zważywszy na fakt, że posiadała kształty zbliżone do ideału (w mniemaniu Tomka były idealne), diety te nie miały tak naprawdę żadnego znaczenia. Były sposobem na życie, który Mika sobie wymyśliła. Dzięki temu mogła być zawsze w centrum uwagi, co po prostu uwielbiała.

– Niby jestem – westchnęła teraz teatralnie – ale dzisiaj tak ciepło, że chyba skuszę się na jakieś lody. Pucharek Sułtana brzmi zachęcająco. Nie uważasz?

– Może być – zgodziła się łaskawie Renata i uśmiechnęła się do kelnerki, kiwając znacząco głową.

Kilka minut później obserwowała z rozbawieniem konsternację na twarzy Miki. Pucharek Sułtana okazał się bowiem solidnych rozmiarów pucharem, który w swym przestronnym wnętrzu ukrywał trzy kulki lodów owocowych, zatopione w czekoladowym sosie, posypane słodkimi migdałami, orzechami nerkowca i rodzynkami.

– No, to dietę diabli wzięli – sapnęła Mika, z lubością przymykając oczy i delektując się smakiem czekolady.

Renata zachichotała.

– Kiedy wyjeżdżasz? – Mika oderwała na chwilę wzrok od deseru.

– Ósmego lipca, najpierw do Warszawy pociągiem, a stamtąd samolotem do Delhi.

– O rany, Rena! Indie! Czujesz to? Ten klimat… – Mika wciągnęła głęboko powietrze. – Zazdroszczę ci, ty szczęściaro.

– Gdyby nie Jędrek, nic by z tego nie wyszło – przyznała Renata zgodnie z prawdą. – To on przekonał rodziców.

– Ale dlaczego nie chcieli cię puścić? Przecież będziesz pod opieką starszego brata.

– Ciągle mają mnie za małą dziewczynkę – Renata skrzywiła się nieznacznie. – Tato upierał się, że skoro to jest wymiana studencka, to powinni jechać na nią studenci i takie tam. Jędrek wytłumaczył mu, że to będą najlepsze wakacje w moim życiu i ile fajnych rzeczy zobaczę.

– Co znaczy siła perswazji!

– Niezupełnie. Ostatecznie o tym, że jadę, zadecydowała cena.

– Przecież taki wyjazd chyba trochę kosztuje, nie?

– Tak, ale większość kwoty wpłaca fundacja, która organizuje wymianę. Zresztą, jak mawia dziadek Franek, darowanemu koniu nie zagląda się w zęby! Najważniejsze, że mogę jechać, i mam zamiar się świetnie bawić.

– Zazdroszczę ci – powtórzyła Mika, wyskrobując łyżeczką z dna pucharka ostatnie kropelki polewy. – Nie uważasz, że twoje porcje lodów zawsze są większe?

Renata popatrzyła na stojące przed nią, opróżnione do połowy naczynie i pokręciła głową:

– Nie sądzę. A wracając do tematu… Co z twoimi wakacjami? Wyjeżdżasz z Tomkiem?

– No, ale tylko na lipiec. Mama chce, żebyśmy sierpień spędzili u babci na Mazurach. Może pojedziesz z nami? – Mika spojrzała na przyjaciółkę z nadzieją. – Przynajmniej miałabym z kim pogadać.

– Nie wiem, zobaczymy. A Tomek?

– Załatwił sobie pracę na dwa miesiące. Dostanie niezłą kasę, a wiesz, jakie to dla niego ważne.

– Ratownicy tyle zarabiają?

– W prywatnych ośrodkach tak – Mika oblizała łyżeczkę. – Bałam się, że będę się nudzić, więc dla siebie też coś znalazłam.

– Będziesz pracować? – Renata sceptycznie spojrzała na długie, różowe paznokcie przyjaciółki. Nie było tajemnicą, że jedynym zajęciem, jakiemu Mika się poświęcała, było dbanie o to, by nic nie zagroziło jej wypielęgnowanym dłoniom.

– Miło, że we mnie wierzysz – naburmuszyła się.

– Nie gniewaj się, ale ty i praca… rozumiesz – Renata uśmiechnęła się przepraszająco.

Mika wywróciła oczami z politowaniem.

– A czy ja mówiłam coś o pracy fizycznej? Masz przed sobą kolportera „Gazety Pomorskiej”.

– Akwizytora?

– Kolportera. Będę sprzedawała gazety na plaży. Płacą niedużo, ale połączę przyjemne z pożytecznym. Cały dzień na słoneczku, poopalam się, a przy okazji zarobię trochę. Nieźle to wymyśliłam, co?

Najwyraźniej oczekiwała pochwały za to, że wykazała tak dużo inicjatywy.

– Całkiem, całkiem – przyznała Renata. – A co na to Tomek?

– Jeszcze nie wie. Nie sądzę jednak, żeby miał coś przeciwko.

– Nooo, nie byłabym taka pewna, czy pozwoli ci paradować w bikini, kiedy jego nie będzie w pobliżu.

– Coś ty? – Mika zmarszczyła brwi, dostrzegła jednak w oczach Renaty szelmowskie błyski i odetchnęła. – Wariatka!

– Mam rację, przecież on jest zawsze o ciebie zazdrosny.

– Znowu mnie obgadujecie? – chłopak o ciut przydługiej blond czuprynie zasłonił słońce, rzucając na stół długi cień.

Obie jak na komendę uniosły głowy i zgodnym chórem wypowiedziały dwa słowa:

– Cześć, Tomek!

– No, no, no. Co za powitanie! – usiadł na wolnym krześle i popatrzył na Mikę. – Tęskniłaś?

– Okropnie, przecież wiesz – pochyliła się, pozwalając, żeby usta chłopaka musnęły jej szyję.

– Hej, papużki nierozłączki, jesteśmy w miejscu publicznym – zaśmiała się Renata.

Przy stoliku pojawiła się kelnerka.

– Podać coś jeszcze?

– Dziewczyny? – Tomek spojrzał pytająco.

– Dla mnie sok pomarańczowy.

– Dla mnie też.

– Trzy razy sok, dziękuję.

Kelnerka zabrała puste pucharki po lodach i odeszła, stukając obcasami.

– Rozmawiałeś z ojcem? – Mika zadała pytanie, ale kilka sekund później już tego pożałowała.

Nastrój chłopaka zmienił się diametralnie. Między jego brwiami pojawiła się głęboka, pionowa zmarszczka, a usta zacisnęły się w gniewnym grymasie.

– Nie można tego nazwać rozmową – powiedział ponuro. – Zrobił mi wykład, jak to do wszystkiego doszedł sam, własną pracą. Myślałem… miałem nadzieję, że chociaż raz będzie ze mnie dumny, chociaż raz. Świetnie zdana matura, indeksy trzech uczelni praktycznie w kieszeni… Ale dla niego to nic nie znaczy.

– Ja jestem z ciebie dumna – Mika odgarnęła mu włosy z czoła.

– Wiem – cień uśmiechu pojawił się na twarzy Tomka. – To jednak nie zmieni faktu, że ojciec nie da mi pieniędzy na studia. Mam sobie znaleźć pracę, a jak chcę studiować, to zaocznie.

Mika z Renatą wymieniły porozumiewawcze spojrzenia. Znały charakter ojca Tomka aż za dobrze.

– Są przecież stypendia, jakieś kredyty studenckie – Renata upiła nieco soku. – Zapytam Jędrka, na pewno będzie wiedział coś na ten temat. W końcu w takiej sytuacji jak ty jest wielu studentów.

– W takiej sytuacji jak ja – powtórzył z goryczą. – Myślisz, że jest wielu ojców takich jak mój?

– Nie o to mi chodziło. Nie tylko bogaci studiują!

– Przepraszam, ale wkurza mnie to wszystko – Tomek westchnął. – Przyda się każda pomoc, jeśli Jędrek coś wykombinuje, będę wdzięczny.

– Dam ci znać, jak tylko czegoś się dowiem – Renata podniosła się z krzesła. – Muszę lecieć, za pół godziny mam angielski. Widzimy się jutro w szkole. Cześć!

***

Drukarka wypluła ostatnią kartkę. Renata złożyła ją dokładnie i rozcięła na dwie części. Namęczyła się, ale zaproszenia na jej osiemnaste urodziny wyglądały profesjonalnie.

Najbliższe dwa miesiące zapowiadały się rewelacyjnie.

„Jutro zakończenie roku szkolnego, dwudziestego ósmego urodziny, Mika z Tomkiem wyjeżdżają pierwszego, a tydzień później – witajcie, Indie!” – Renata miała ustalony plan działania od dawna, ilekroć jednak odtwarzała go w myślach, nie potrafiła ukryć uśmiechu. Spojrzała na zegarek. Ze zdziwieniem stwierdziła, że minęło w pół do dwunastej. Wyłączyła komputer i wśliznęła się do łóżka. Powieki miała ciężkie, ale sen nie nadchodził. Zbyt wiele spraw kłębiło się w jej głowie. Przypomniała sobie, co czytała na temat technik relaksacyjnych. Ułożyła się wygodnie z rękami wyciągniętymi wzdłuż ciała. Delikatnie przymknęła oczy i zaczęła miarowo oddychać, oczyszczając umysł z wszelkich myśli. Usnęła, zanim udało się jej policzyć do stu.

Stała na szczycie wysokiej skały, której postrzępione stoki opadały kaskadowo w dół. Zdawało się, że szare niebo jest na wyciągnięcie ręki. Chociaż ciemności nie rozjaśniał nawet maleńki skrawek księżyca, nie czuła strachu, a jedynie ogromną pustkę i osamotnienie. Wydawało jej się, że rozpoznaje to miejsce, że już tu kiedyś była. Nie wiedziała, skąd bierze tę pewność, w zasięgu wzroku nie miała żadnych punktów odniesienia.

Rozejrzała się.

U podnóża góry dostrzegła zarys budynków i drzew. Usłyszała szmer głosów, ale z jakiegoś powodu nie potrafiła wyłapać sensu słów.

Skupiła się.

Odgłosy stały się wyraźniejsze. Mówiło równocześnie kilka osób, w niezrozumiałym dla niej języku. Pustka ustępowała miejsca strachowi. Ludzie, którzy otaczali ją ze wszystkich stron, nie byli przyjaźnie nastawieni. Czaiła się w nich agresja. Renata poczuła, że ktoś przygląda się jej z całkiem bliska. Odwróciła ostrożnie głowę. W mroku zobaczyła jedynie błysk białek i bardzo smutne, brązowe oczy. Piękne i przejmujące. Jednocześnie opanował ją tak wielki lęk, że krzyk zamarł jej w gardle. Dotarł do niej szept, cichy jak tchnienie wiatru.

– Na granicy życia i śmierci…

Zerwała się z łóżka, oddychając spazmatycznie. Szeroko otwartymi oczami wpatrywała się w ciemność. Ta ciemność jednak była znajoma, kryła dobrze znane Renacie przedmioty, szafki, biurko, komputer.

Odetchnęła z ulgą. Narzuciła na siebie szlafrok i cicho zeszła do kuchni. Zapaliła niewielką lampkę. Dom pogrążony był w ciszy, tylko z pokoju rodziców słychać było pochrapywanie ojca.

Nalała sobie wody mineralnej do wysokiej szklanki, otworzyła zamrażalnik i wyciągnęła woreczek z lodem. Wyłuskała kilka kostek i wrzuciła z pluskiem do wody. Usiadła przy stole. W skroniach jej pulsowało, a ręce drżały. Oparła chłodną szklankę o rozpalone czoło. Ten sen nie przyśnił się jej po raz pierwszy, ale tym razem zapamiętała więcej szczegółów. I strach. Okropny strach o siebie, jednak nie tylko o siebie.

Podniosła się z krzesła i, zabierając szklankę z wodą, wróciła do pokoju. Wolała uniknąć spotkania z domownikami, ich zmartwionych spojrzeń i pytań typu „znowu miałaś koszmary?”.

Niebo za oknem zmieniło barwę z głębokiej czerni na rozjaśniony granat. Zaczynało świtać. Renata bała się zasnąć, przysiadła więc na szerokim parapecie, podciągając kolana pod brodę, i wpatrując się w blednące gwiazdy, czekała, aż wybije siódma, by mogła zacząć szykować się do szkoły.

Przysypiała już, kiedy zadzwonił budzik.

Zsunęła się z parapetu i przeciągnęła. W świetle dnia koszmary takie jak jej nie wydają się straszne. Prysznic przywrócił ją do życia i, z uśmiechem, zasiadła do śniadania.

– Wybieracie się gdzieś po rozdaniu świadectw? – zapytał ojciec, dopijając kawę.

– Na pizzę i lody. Całą klasą, no wiesz, taka tradycja – Renata posmarowała grzankę dżemem truskawkowym i z apetytem zatopiła w niej zęby. – Na obiad będę w domu.

– Tylko uważaj i nie zgub świadectwa – mama wyciągnęła z opiekacza następną porcję tostów i ukradkiem puściła oko do męża.

– Mamo! – zaprotestowała Renata.

– No co, mamo? Przecież już ci się to kiedyś zdarzyło.

– Miałam wtedy siedem lat – dziewczyna opuściła głowę, udając, że chce ukryć rumieniec.

Usłyszała, jak ojciec zachichotał. Chwilę potem dołączyła do niego matka.

– Jesteście okropni – Renata wstała. Nie była zła, wprost przeciwnie, uwielbiała takie przekomarzanie się z rodzicami i z Jędrkiem.

– Jesteście okropni – powtórzyła, całując mamę w policzek, a ojca w łysiejącą głowę. – Ale i tak was kocham. Cześć!

***

Apel ciągnął się jak zwykle. Przemówienie dyrektora
szkoły, przemówienie przewodniczącego rady rodziców, wręczenie nagród… wyróżnień… świadectw z czerwonym paskiem… podziękowania… ble, ble, ble…

Kiedy mogli rozejść się do klas, nastąpiło rozprężenie i hałas wypełnił szkolne korytarze, zanim na dwa miesiące zapadnie w nich błoga cisza.

Renata wręczyła przyjaciołom zaproszenia na swoje urodziny i ze skrywaną dumą przyjmowała zachwyty nad techniką ich wykonania.

– Ale czad! – Jacek po raz szósty rozłożył kartkę i obejrzał ją z podziwem. – Pierwszy raz widzę, żeby drukarnia zrobiła komuś zaproszenia na osiemnastkę!

Renata uniosła znacząco brwi.

– Chyba mi nie powiesz, że robiłaś je sama?

– Od początku do końca – potwierdziła dziewczyna.

– O! To szacuneczek! – Jacek znowu wyciągnął zaproszenie z koperty i z uznaniem spojrzał na jego autorkę.

– Obowiązują stroje wieczorowe? – Grzesiek usiadł na ławce, bezceremonialnie opierając stopy na krześle.

– Oczywiście – Renata natychmiast spoważniała. – Panie powinny założyć koktajlowe suknie z trenem, panowie koniecznie frak i muchę.

Kilka osób równocześnie zachichotało. Renata, która wyobraziła sobie, jak mogliby wyglądać jej goście w takich strojach, zaśmiała się także. Grzesiek zachował jednak powagę.

– Aha, czyli jak zawsze?

– Jak najbardziej. Jeśli będzie ładna pogoda, zrobimy imprezę w ogrodzie.

Wśród śmiechów i rozmów nie zauważyli, że do klasy weszła wychowawczyni.

– Moi drodzy! – głos nauczycielki przedarł się w końcu przez gwar. – Moi drodzy!

Kobieta odczekała chwilę, aż wszyscy zajmą swoje miejsca.

– Chciałam wam podziękować za kolejny rok wspólnej pracy. Za to, że nie sprawiacie zbyt wielu problemów oraz za zaufanie, jakim mnie darzycie. Chcę wam także życzyć udanych wakacji, miłych przeżyć i bezpiecznego powrotu, z nowymi siłami, do szkoły.

– Dziękujemy! – pojedyncze głosy zagłuszyła burza oklasków.

– Dobrze już, dobrze – kobieta podniosła dłoń, prosząc o uwagę. – A teraz zapraszam was na lody.

– Nie, nie! To my zapraszamy panią! – Jacek zerwał się z miejsca i stanął obok nauczycielki, podając jej ramię, które przyjęła z uśmiechem.

– Zatem prowadź!