David Hewson

Dochodzenie

Na motywach scenariusza serialu telewizyjnego Sørena Sveistrupa

The Killing

Zdobywcy nagrody Bafta

Przełożyła: Ewa Penksyk-Kluczkowska

Wydawnictwo Marginesy

Copyright © David Hewson 2012

Based on Søren Sveistrup’s FORBRYDELSEN (THE KILLING) – an original Danish Broadcasting Corporation Tv series co-written by Torleif Hoppe, Michael W. Horsten and Per Daumiller

The right of David Hewson to be identified as the author of this work has been asserted by him in accordance with the Copyright, Design and Patents Act 1988

Copyright © for the translation by Ewa Penksyk-Kluczkowska

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Marginesy,

Warszawa 2013

Tytuł oryginału: The Killing

Redaktor prowadzący: Dorota Koman

Redakcja: Irma Iwaszko, Dorota Koman

Korekta: Dorota Koman

Projekt okładki, opracowanie typograficzne: Anna Pol

Zdjęcie na okładce: Copyright © Arcangel-Images

Zdjęcie autora: Copyright © Mark Bothwell

Zdjęcie Sofie Gråbøl: Copyright © DR/Time Harden

ISBN 978-83-63656-32-4

Wydawnictwo Marginesy

ul. Forteczna 1a, 01-540 Warszawa

tel./faks: 48 22 839 91 27, 48 696 451 127

redakcja@marginesy.com.pl

Skład i łamanie: manufaktura

Druk i oprawa: OPOLGRAF S.A.

www.opolgraf.com.pl

Konwersja:

Non nobis solum nati sumus.

„Nie dla siebie samych na świat przyszliśmy”*.

Podziękowania_

Stworzenie epickiego kryminału z epickiej telewizyjnej tragedii kryminalnej to wyczyn nie lada, zwłaszcza jeśli akcja rozgrywa się w kraju, którego nigdy wcześniej nie odwiedziłem, odległego o miliony kilometrów od ciepłego, przyjaznego klimatu Włoch, gdzie umieszczam bohaterów większości moich książek. Nie wyruszyłbym w tę podróż, gdyby nie ogrom bezinteresownej pracy oddanych ludzi związanych z tym przedsięwzięciem, zarówno w Danii, jak i Wielkiej Brytanii.

Søren Sveistrup, twórca serialu, życzliwie poświęcił mi czas w trakcie kręcenia trzeciej serii Dochodzenia, by wprowadzić mnie w swoje zamysły, a potem szczodrze doradzać przy podejmowaniu decyzji, gdy już przenosiłem opowieści z ekranu na papier. Susanne Bent Andersen, przedstawicielka mojego duńskiego wydawcy, Engstrom, pomogła mi poznać Kopenhagę i jej kulturę, podobnie jak zawsze uczynny agent Sørena, Lars Ringhof. Pomogło mi też w tym wiele osób, których nazwisk nie dałbym rady wymienić, z Komendy Głównej Policji w Kopenhadze, Ratusza i innych instytucji.

W Wielkiej Brytanii z kolei mój wydawca Trisha Jackson i jej koledzy z Pan Macmillan – zdeklarowani wielbiciele Sarah Lund – stanowili niewyczerpane źródło porad, opinii i zachęt, podobnie jak wielu „cywilnych” fanów serialu. Spośród tych ostatnich muszę wyrazić szczególną wdzięczność wobec Keitha Blounta, nie tylko za wkład w tę opowieść, lecz także za stworzenie programu dla pisarzy, Scrivener, dzięki któremu miałem szansę zachować kontrolę nad trzema wątkami narracji (w ogóle nie wyobrażam sobie, jak bez Scrivenera mógłbym się podjąć realizacji tak ogromnego przedsięwzięcia).

A wszelkie zmiany pierwotnej historii – konieczne, ponieważ książki i telewizja to nie to samo – to wyłącznie moje dzieło.

Dziękuję,

David Hewson

Główni bohaterowie_

Policja kopenhaska_

Sarah Lund – podkomisarz policji kryminalnej, Wydział Zabójstw

Jan Meyer – podkomisarz policji kryminalnej, Wydział Zabójstw

Hans Buchard – nadinspektor, szef Wydział Zabójstw

Lennart Brix – zastępca Bucharda, Wydział Zabójstw

Svendsen – detektyw, Wydział Zabójstw

Jansen – technik kryminalistyki

Bülow – oficer śledczy

Rodzina Birk Larsenów_

Theis Birk Larsen – ojciec

Pernille Birk Larsen – matka

Nanna Birk Larsen – córka Theisa i Pernille

Anton Birk Larsen – syn Theisa i Pernille

Emil Birk Larsen – syn Theisa i Pernille

Lotte Holst – młodsza siostra Pernille

Ratusz – politycy i urzędnicy_

Troels Hartmann – przewodniczący Stronnictwa Liberalnego i zastępca burmistrza do spraw edukacji

Rie Skovgaard – doradca polityczny Hartmanna

Morten Weber – szef kampanii wyborczej Hartmanna

Poul Bremer – burmistrz Kopenhagi

Kirsten Eller – przewodnicząca Partii Centrum

Jens Holck – przewodniczący Ugrupowania Umiarkowanego

Mai Juhl – przewodnicząca Partii Zielonych

Knud Padde – szef komitetu partyjnego Stronnictwa Liberalnego

Henrik Bigum – członek komitetu Stronnictwa Liberalnego

Olav Christensen – urzędnik Wydziału Edukacji

Gert Stokke – kierownik w Wydziale Środowiska Holcka

_Liceum Frederiksholm

Oliver Schandorff – uczeń, były chłopak Nanny

Jeppe Hald – uczeń

Lisa Rasmussen – uczennica

Pani Koch – dyrektor szkoły

Rahman Al-Kemal – nauczyciel zwany Ramą

Henning Kofoed – nauczyciel

_Inni

Hanne Meyer – żona Jana Meyera

Carsten – były mąż Lund

Bengt Rosling – kryminolog, obecny chłopak Lund

Mark – syn Lund

Vagn Skærbæk – przyjaciel Birk Larsena i wieloletni pracownik jego firmy

Leon Frevert – taksówkarz i pracownik dorywczy Birk Larsena

Amir El’ Namen – syn właściciela indyjskiej restauracji, przyjaciel Nanny z dzieciństwa

John Lynge – kierowca pracujący dla sztabu wyborczego Troelsa Hartmanna

1_

Przez ciemny las, w którym bezlistne drzewa nie dają żadnego schronienia, biegnie Nanna Birk Larsen.

Ma dziewiętnaście lat, dyszy, dygocze w kusej, podartej halce, bose stopy grzęzną w lepkim błocie.

Bezlitosne korzenie smagają jej kostki, gałęzie rozrywają skórę bladych rąk, którymi wymachuje w powietrzu. Upada, z wysiłkiem wydostaje się z ohydnych, wilgotnych wykrotów, próbuje się uspokoić, nie szczękać zębami, myśleć, nie tracić nadziei, ukryć się.

Śledzi ją bystre oko, tropi niczym myśliwy rannego jelenia. Prześlizguje się powolnymi, coraz węższymi zygzakami przez pustkowie Pinseskoven, przez Las Zielonoświątkowy.

Nagie srebrne pnie wyrastają z jałowej gleby niczym kończyny ciał zastygłych przed wiekami w ostatnim spazmie.

Kolejny upadek, najgorszy. Ziemia ucieka jej spod nóg. Ręce młócą, dziewczyna krzyczy z bólu i rozpaczy, zwala się do obrzydliwego, lodowatego rowu, czuje, jak jej głowa, ręce, łokcie, kolana obcierają się o twardą, niewidoczną ziemię, która czai się na dnie.

Lodowata woda, strach, jego obecność gdzieś niedaleko...

Nanna zatacza się, zdyszana wydostaje się z grzęzawiska, wspina na brzeg, wbija bose, podrapane i krwawiące stopy w błotnistą ziemię, by znaleźć oparcie w mazi przeciskającej się przez palce.

Trafia na drzewo. Kilka ostatnich jesiennych liści muska jej twarz. Pień jest większy niż pozostałe i gdy dziewczyna obejmuje go ramionami, myśli o Theisie, swoim ojcu, wielkim mężczyźnie, cichym, posępnym, solidnym i niewzruszonym bastionie chroniącym przed światem zewnętrznym.

Chwyta drzewo, lgnie do niego, tak jak kiedyś do ojca. Silna jego siłą, oddająca mu w zamian swoją. Nic innego się nie liczy.

Z bezkresnego nieba spada niski skowyt. Jasne, wszechwidzące światła odrzutowca wymykają się grawitacji, uciekają z Kastrup, z Danii. Jego ulotna obecność oślepia. W niemiłosiernej jasności Nanna Birk Larsen sięga palcami do swojej twarzy. Wyczuwa ranę biegnącą od lewego oka do policzka, dokuczliwą, otwartą, krwawiącą.

Czuje go. Czuje jego zapach. Na sobie. W sobie.

Przez ten ból i strach wznosi się gorący i gwałtowny płomień wściekłości.

„Wykapany Theis”.

Wszyscy tak mówili, gdy dawała im powód.

Jesteś Nanna Birk Larsen, dziecko Theisa i Pernille, i umkniesz nocą potworowi, biegnąc przez Las Zielonoświątkowy na obrzeżach miasta. Kilka długich kilometrów stąd leży ciepłe, bezpieczne miejsce zwane domem.

Nanna wstaje i chwyta się pnia, tak jak kiedyś chwytała się ojca, ramionami dotyka łuszczącej się srebrnej kory, blade chucherko oblepione brudem i krwią, drżące, ciche, przekonuje siebie samą, że za ciemnym lasem i martwymi drzewami, które nie dają schronienia, znajdzie wybawienie.

Biały promień znowu ją obejmuje. To nie jest potok jasności spływający z brzucha samolotu, który leci ponad pustkowiem jak wielki mechaniczny anioł próżno szukający zagubionej duszy spragnionej ratunku.

Biegnij, Nanno, biegnij – krzyczy głos.

Biegnij, Nanno, biegnij – myśli dziewczyna.

Dosięga ją światło latarki, pojedyncze oślepiające oko. Jest tutaj.