Erica Spindler

Tylko chłód

Przełożył
Krzysztof Puławski

PROLOG

Czerwiec 1978

Południowa Kalifornia

Trzynastoletnia Harlow Anastazja Grail wciąż drżała z przerażenia, wciśnięta w kąt ciemnego, pozbawionego okien pokoju, a zapłakany Timmy rozpaczliwie tulił się do niej.

Wyświechtany dywan cuchnął moczem, podobnie jak materac, na którym ocknęli się parę godzin wcześniej. A może jednak parę dni? Harlow nie miała pojęcia, bo straciła poczucie czasu. Nie wiedziała też, czy na dworze jest dzień, czy noc. Nie wiedziała nic od momentu, kiedy Monika, niania od lat obdarzana bezgranicznym zaufaniem, pchnęła ją i Timmy’ego w stronę samochodu.

W środku siedział mężczyzna o imieniu Kurt, a przynajmniej tak zwracała się do niego Monika.

Dziewczynka dobrze zapamiętała jego zimny, okrutny uśmiech. Natychmiast zrozumiała, że ten człowiek chce ich skrzywdzić. Z krzykiem rzuciła się do drzwi, ale mężczyzna brutalnie przytrzymał Harlow, a Monika wstrzyknęła jej coś, co spowodowało, że cały świat od niej odpłynął.

– Chcę do domu – chlipał Timmy. – Do mamy.

Przytuliła go jeszcze mocniej, chcąc ochronić przed wszelkim złem. To z jej winy się tu znaleźli i dlatego musi zrobić wszystko, żeby jak najmniej ucierpiał.

– Nie płacz, będzie dobrze – szepnęła. – Nie pozwolę cię skrzywdzić.

Z sąsiedniego pokoju dobiegł do nich fragment telewizyjnych wiadomości:

– ...porwanie trzynastoletniej Harlow Grail i jej młodszego kolegi, Timmy’ego Price’a. Harlow Grail jest córką aktorki, Savannah North Grail, i chirurga plastycznego z Hollywoodu, Corneliusa Graila. Dziewczynka została uprowadzona spod dużej stajni, stanowiącej część majątku Grailów. Sześcioletni synek zarządzającej majątkiem pani Price poszedł za Harlow i też został uprowadzony. Prawdopodobnie był to jedynie przypadek. Przedstawiciele FBI uważają, że porwanie...

Usłyszeli gwałtowne uderzenie w stół.

– Sukinsyn!

– Kurt, uspokój się...

– Mówiłem im, co się stanie, jeśli wezwą policję! Durnie z Hollywoodu! Mówiłem...

– Kurt, na miłość boską, tylko nie...

Drzwi otworzyły się gwałtownie i uderzyły w przeciwległą ścianę. Zobaczyli dyszącego i pobladłego z wściekłości Kurta. Za nim stanęła przerażona Monika i jeszcze jedna kobieta, na którą mówili Sis. W jej oczach również czaił się strach.

– Twoi rodzice nie posłuchali dobrych rad – syknął nabrzmiałym nienawiścią głosem Kurt. – Ale jeszcze tego pożałują!

– Wypuśćcie nas! – krzyknęła Harlow, wraz z Timmym wciskając się mocniej w kąt. Chłopiec wczepił się w nią, płacząc coraz głośniej.

Mężczyzna zaśmiał się szyderczo.

– Ty rozpieszczona suko! Najpierw muszę dostać to, o co mi chodzi!

Podszedł do nich i jednym ruchem oderwał od niej Timmy’ego.

– Harlow! – wrzasnął przerażony chłopiec.

– Zostaw go! – Zerwała się na równe nogi, żeby bronić Timmy’ego, ale Sis i Monika wyskoczyły zza Kurta i złapały ją za ręce.

Dziewczynka próbowała im się wyrwać, ale były silniejsze. Mocno oplotły ją ramionami, wbijając paznokcie w ciało.

Kurt rzucił chłopca na brudny materac i przytrzymał go kolanem.

– Popatrz, księżniczko, do czego doprowadzili twoi rodzice – rzucił zjadliwie. – Nie chcieli mnie słuchać. A uprzedzałem, żeby nie kontaktowali się z policją. Durnie z Hollywoodu!

Kurt jednym ruchem przycisnął wierzgającego chłopca do materaca. Wziął poduszkę i położył ją na jego twarzy. Timmy zaczął tracić oddech.

– Nie!!! – Miała wrażenie, że ten okrzyk odbił się setką ech od ścian pomieszczenia. – Nie!!!

Chłopiec walczył. Drapał i wierzgał, ale widać było, że powoli traci siły.

Harlow patrzyła na to z przerażeniem. Błagała mężczyznę, żeby puścił Timmy’ego. Łzy płynęły ciurkiem po jej policzkach.

Timmy znieruchomiał.

– Timmy! Nie! – krzyknęła po raz ostatni.

Kurt podniósł się z materaca. Kiedy się do niej obrócił, zauważyła zły uśmieszek, który igrał na jego wargach.

– Teraz ty.

Razem z Moniką zaciągnęli ją do kuchni. Harlow mówiła sobie, że musi walczyć, ale mogła jedynie błagać o litość. Monika brutalnie wyprostowała jej rękę i położyła na popękanej, brudnej umywalce, a Kurt ostro zakomenderował:

– Uwaga, raz, dwa, trzy, zaczynamy!

Harlow dostrzegła błysk metalu. Były to duże nożyce albo sekator. Z przerażenia nie mogła się ruszać, ale krzyk sam narastał w gardle.

Kurt chwycił jej prawą dłoń i zacisnął nożyce na małym palcu. Najpierw poczuła dojmujący ból, a potem usłyszała chrzęst przecinanej kości. Umywalka zabarwiła się na czerwono.

Świat zawirował przed oczami Harlow, a potem pojawiła się gęstniejąca mgła. Na koniec zapadła nieprzenikniona ciemność.

Ból rozchodził się falami od obandażowanej dłoni aż do końca ramienia. Był rozdzierający i przypominał przypiekanie na ogniu. Miała sucho w ustach, a kiedy próbowała przełknąć ślinę, czuła smak żelaza. Zagryzła wargi, żeby nie zacząć płakać. Musi zachować bezwzględną ciszę. Kurt i kobiety przecież myślą, że wciąż śpi po silnym środku uśmierzającym ból, który dostała od Moniki. Ale Harlow tylko udawała, że go połknęła.

Ból nieco zelżał i dziewczynka odetchnęła z ulgą. Ze strachu i poczucia beznadziejności chciało jej się płakać. Jednak po chwili ból znów zaatakował, i to z jeszcze większą siłą niż poprzednio. Czując, że za chwilę może zemdleć, zaczęła miarowo oddychać. Wiedziała, że musi zachować przytomność. Nie wolno poddać się bólowi i przerażeniu. Musi żyć. Podsłuchała, że dzisiejszej nocy jej rodzice mają zostawić okup. Kurt mówił, że puści ją, kiedy dostanie pieniądze.

Wiedziała jednak, że jest obrzydliwym, perfidnym kłamcą. Zabił Timmy’ego, mimo że ten w niczym mu nie przeszkadzał. Biedny mały Timmy. Chciał tylko pójść do mamy.

Domyślała się, że Kurt ją też chce zabić. Nieważne co mówił, bo na pewno to planował. Ona ma co prawda zaledwie trzynaście lat, ale nie jest głupia. Wciąż pamiętała jego minę.

Harlow ostrożnie wstała z materaca, uważając na skrzypiące sprężyny, i podkradła się do drzwi. Przycisnęła ucho do gładkiego drewna. Usłyszała głos Kurta, ale nie zrozumiała dokładnie, o czym on mówi. Chodziło chyba o nią i odbiór pieniędzy.

Tak, to miało stać się tej nocy.

Harlow szybko wróciła na materac. Ułożyła się na nim jak poprzednio i zamknęła oczy. Usłyszała szczęk zamka, a potem odgłos otwieranych drzwi. Ktoś przeszedł przez pomieszczenie i stanął przy materacu.

Drzwi stały otworem. Dlaczego ich nie zamknęli? Pewnie ze środkiem przeciwbólowym dali jej coś na sen i myślą, że twardo śpi.

Tajemniczy ktoś pochylił się nad nią i Harlow poczuła zapach starszej z kobiet, Sis. Była to mieszanina woni róż i zasypki dla dzieci, która tylko trochę tłumiła wstrętny fetor papierosów.

Sis pochyliła się jeszcze bardziej. Harlow poczuła na twarzy jej oddech i musiała uważać, żeby nie cofnąć się z obrzydzeniem.

– Moja słodka – szepnęła kobieta – niedługo będzie po wszystkim. Kurt dostanie swoje pieniądze i cię wypuści.

Więc już po nie pojechał. By ocaleć, musiała działać jak najszybciej.

– Nie mogłam go wtedy powstrzymać. Był bardzo zły, a wtedy nie ma na niego siły. Twoi rodzice zrobili błąd, bo nie powinni byli nikogo informować. To tylko ich wina. To oni... – skrzeczała niczym Baba-Jaga. – To oni są wszystkiemu winni. Zrobiłam wszystko, żeby ocalić tego chłopca.

Nic nie zrobiłaś, stara wiedźmo, pomyślała Harlow. Mogłaś pomóc Timmy’emu, zamiast teraz nad nim biadolić. Nienawidzę cię.

– Zaraz wrócę. – Kobieta pocałowała ją w czoło, a Harlow z trudem powstrzymała okrzyk obrzydzenia. – Śpij spokojnie, mała księżniczko. Nie możesz teraz zrobić nic lepszego, jak tylko spać.

Sis wyszła, zamykając za sobą drzwi. Dziewczynka wsłuchała się w panującą wokół ciszę. Nie, nie było słychać żadnego szczęku zamka.

Wystarczy nacisnąć klamkę, żeby stąd uciec.

Otworzyła oczy. Była sama. Usiadła z bijącym sercem na materacu, bojąc się wykonać jakikolwiek gwałtowniejszy ruch. Poczuła mdłości i przytrzymała się ściany, żeby nie upaść. Oddychała wolno przez nos, starając się pozbierać myśli.

Po chwili mdłości minęły, ale wciąż siedziała bez ruchu. I myślała. Przypuszczała, że znajduje się w małym, położonym na uboczu domku, bowiem nie słyszała ani ujadania psów, ani przejeżdżających samochodów. Nikt też nie dzwonił do drzwi. Czasami dało się tylko słyszeć śpiew ptaków, a także, dwukrotnie, wycie kojota.

Co zrobi, jeśli nikogo nie znajdzie w pobliżu? Albo jeśli się zgubi? Albo, co gorsza, natknie się na wygłodniałe kojoty?

Ucieczka albo śmierć, powiedziała sobie w duchu, próbując opanować drżenie. Kurt na pewno ją zabije, więc jeśli chce przeżyć, za wszelką cenę musi się stąd wydostać!

I oto ma okazję. Jedyną i niepowtarzalną. Harlow wstała i chwiejnym krokiem podeszła do drzwi. Delikatnie je uchyliła. Pokój wyglądał na pusty. Telewizor był włączony, a w popielniczce na poręczy fotela spoczywał niedopalony papieros. Chmura dymu unosiła się pod sufitem.

Teraz! – pomyślała. Muszę uciekać!

Nie myśląc o bólu i mdłościach, podbiegła do drzwi wyjściowych. Przez chwilę mocowała się z zamkiem, a potem wybiegła na zewnątrz. Było ciemno jak w grobie. Harlow, histerycznie szlochając, pędem ruszyła do przodu. Szybciej, byle szybciej! Przebiegła przez piaszczyste podwórko, sforsowała wysoki żywopłot i wylądowała w rowie. Błyskawicznie się z niego wygrzebała i nie oglądając się, pomknęła przed siebie.

Biegła po kiepsko utrzymanej drodze. Kiedy to sobie uświadomiła, aż krzyknęła ze szczęścia. Przecież ktoś musi tędy jeździć.

W tym samym momencie zobaczyła samochód, który wjeżdżał na wzgórze. Długie światła przecięły mrok. Po chwili się obniżyły i objęły szczupłą sylwetkę dziewczynki, która stała na środku drogi. Harlow nie miała nawet siły, żeby machać, lecz kierowca samochodu zobaczył ją i nacisnął klakson.

– Pomocy! – szepnęła i bezradnie opadła na kolana. – Proszę, pomóżcie mi.

Wóz zatrzymał się z piskiem. Ktoś otworzył drzwi. Usłyszała kroki na asfalcie.

– Zaczekaj, Frank! – Jakaś kobieta wychyliła się z samochodu. – A jeśli to...

– Daj spokój! Nie mogę tak... O Boże! Przecież to dziecko!

– Dziecko? – powtórzyła i wyskoczyła z auta. Harlow podniosła głowę, a kobieta aż otworzyła usta ze zdziwienia. – Popatrz na nią! Jest ruda! To na pewno mała Harlow Grail!

Mężczyzna pokręcił głową, jakby nie mógł w to uwierzyć. Dopiero po chwili zrozumiał, że może to być prawda, i ze strachem rozejrzał się dookoła.

– Boję się – kobieta z trudem panowała nad głosem. – Uciekajmy stąd jak najprędzej.

– Jasne. – Mężczyzna skinął głową, a potem wziął Harlow za rękę. – Już wszystko w porządku – mruknął, popychając ją w stronę auta. – Jedziemy do domu. Jesteś bezpieczna.

Harlow zadrżała i przywarła do niego całym ciałem. Ale już wtedy wiedziała, że pewnie nigdy już nie przestanie się bać.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Środa, 10 stycznia 2001 roku

Nowy Orlean, Luizjana

– Timmy! Nie!

Anna poderwała się z łóżka i dopiero wtedy się obudziła. Jej czoło pokrywał zimny pot. Krzyk niczym mgła wisiał w powietrzu. Miała wrażenie, że wciąż rozbrzmiewa we wszystkich kątach sypialni.

Pisnęła z przerażenia i naciągnęła kołdrę po samą brodę. Rozejrzała się nieprzytomnie dookoła. Kiedy zasypiała, lampka się paliła. Zawsze spała przy świetle. Jednak teraz pokój był ciemny, a złowrogie cienie tańczyły na ścianach. Co to miało znaczyć? Kogo kryły?

Kurta! Przyszedł po nią, żeby skończyć to, co zaczął dwadzieścia trzy lata temu. Żeby ukarać ją za to, że zdołała uciec i pokrzyżowała mu plany.

„Uwaga, raz, dwa, trzy, zaczynamy!”.

Anna krzyknęła i wyskoczyła z łóżka. Pobiegła do łazienki, która znajdowała się w korytarzu, padła na kolana i zdążyła jeszcze podnieść deskę od sedesu, a potem wszystko zwymiotowała. Tak, jakby można było zwymiotować złe wspomnienia...

Poczuła ból prawej ręki. Był tak palący, jakby Kurt zrobił to dosłownie przed chwilą. Spojrzała w stronę umywalki, żeby sprawdzić, czy nie ma w niej małego palca, który jej oprawca odciął, a potem posłał rodzicom. Przeszłość pomieszała się z teraźniejszością.

Nie, muszę być racjonalna, powiedziała sobie. To przecież zdarzyło się wieki temu. Nazywała się wówczas Harlow Anastazja Grail i była małą księżniczką z Hollywoodu.

Całe życie temu. Całą inną tożsamość temu.

Przemyła twarz zimną wodą, starając się zapomnieć o koszmarze.

Pomyślała, że jest przecież bezpieczna. Znajdowała się w przyjaznych ścianach swego mieszkania, wśród znajomych sprzętów. Jedynie rodzice stanowili delikatną więź z tym, co się kiedyś zdarzyło, bo nie utrzymywała kontaktów z nikim ze starych znajomych z Kalifornii. Nikt z obecnych przyjaciół i współpracowników nie znał jej przeszłości, nawet wydawca i agent. Od dwunastu lat nazywała się Anna North. To wszystko.

Gdyby Kurt chciał ją znaleźć, w żaden sposób nie mógłby jej wytropić.

Anna wymamrotała pod nosem jakieś przekleństwo i wytarła twarz. Kurt na pewno nie będzie jej szukał. Minęły przecież dwadzieścia trzy lata! Agenci FBI uważali, że człowiek, którego znała pod tym imieniem, nie stanowi już dla niej zagrożenia. Najpewniej uciekł do Meksyku, co stawało się tym bardziej prawdopodobne, że sześć dni po ucieczce Harlow w przygranicznym miasteczku Baja odnaleziono zwłoki Moniki.

Zdegustowana własnym zachowaniem, ze złością rzuciła ręcznik na toaletkę. Kiedy wreszcie zapanuje nad strachem? Ilu lat trzeba, żeby mogła zasnąć bez światła? Kiedy w końcu przestaną ją dręczyć senne koszmary?

Gdyby tylko udało się złapać Kurta! Wtedy mogłaby zapomnieć. Mogłaby żyć, nie zastanawiając się, czy o niej myśli i czy chce się zemścić. Z powodu jej ucieczki nie dostał ani centa. Czy wciąż był na nią za to wściekły? Czy nadal chciał się mścić, bo pokrzyżowała jego plany?

Spojrzała na swoje odbicie w lustrze. Twarz miała zaciętą. Tylko jedna rzecz wymykała się jej spod kontroli – nocne koszmary. Poza tym panowała nad wszystkim. Musi więc uczynić jeszcze jeden wysiłek i przestać bać się cieni przeszłości.

Anna wróciła do sypialni i z komody wyjęła szorty. Włożyła je pod koszulę nocną. Jeśli nie może spać, to będzie przynajmniej pisać. Od jakiegoś czasu męczyła ją pewna historia i stwierdziła, że właśnie teraz może zacząć nad nią pracować. Najpierw musi się tylko napić kawy.

Ruszyła do kuchni, zatrzymując się w swoim „gabinecie”, na który składało się biurko stojące w kącie salonu. Włączyła komputer. Już chciała iść dalej, ale podeszła jeszcze do drzwi wejściowych i, jak to miała w zwyczaju, sprawdziła zamek.

W tym momencie usłyszała głośne walenie do drzwi i odskoczyła od nich z krzykiem.

– Anno, to ja, Bill!

– I Dalton.

– Nic ci nie jest?

To Bill Friends i Dalton Ramsey, jej sąsiedzi i najlepsi przyjaciele. Dzięki Bogu!

Trzęsącymi się rękami otworzyła zamek i uchyliła drzwi. Stojący na korytarzu mężczyźni spojrzeli na nią z niepokojem. Z dołu dobiegało ujadanie Judy i Boo, małych i sympatycznych kundelków należących do jej sąsiadów.

– Co, do licha...? Naprawdę nas wystraszyłaś.

– Słyszeliśmy, jak krzy...

– To ja usłyszałem ten krzyk – poprawił przyjaciela Bill. – Wracałem właśnie...

– Ale zawołałeś mnie – wtrącił Dalton, potrząsając marmurową figurką, miniaturą Dawida Michała Anioła. – Wziąłem to na wszelki wypadek.

Anna z uśmiechem pokręciła głową. Wyobraziła sobie ponad pięćdziesięcioletniego, łagodnego jak baranek Daltona, który rzuca się z figurką na jakiegoś przestępcę.

– Na jaki wypadek? Sądzisz, że potrzebuję przycisku na biurko do moich notatek?

Bill zachichotał. Dalton spojrzał na niego z urazą i pociągnął nosem.

– Nie kpij ze mnie. Naprawdę się bałem, że zjawił się tu jakiś złoczyńca.

Który zdążyłby zwiać, zanim jej przyjaciele zorientowaliby się, co się w ogóle dzieje, dodała w myśli. To dobrze, że do tej pory nie potrzebowała żadnej ochrony.

Uśmiechnęła się do nich.

– Dziękuję za troskę. – Zrobiła zapraszający gest w stronę mieszkania. – Proszę, wejdźcie. Zrobię kawę do waszych beignetów.

– Beignety? – powtórzył z niewinną miną Dalton. – Doprawdy nie wiem, o czym mówisz...

Anna pogroziła mu palcem.

– Pachną jak nie wiem co. Nie uda się ich ukryć – powiedziała. – Skoro już przyszliście mnie ratować, to musicie się nimi podzielić.

W Nowym Orleanie „beignetami” nazywano kwadratowe pączki, posypane obficie cukrem pudrem. Jak wszyst- ko w tym mieście, były one dekadenckie i niebezpiecz- nie nęcące, a już na pewno nie służyły dobrze osobom takim jak Dalton, który stale przysięgał, że właśnie się odchudza.

– To on mnie zmusił, żebym je kupił. – Dalton wskazał z wyrzutem na przyjaciela. – Sama wiesz, że nie pozwoliłbym sobie na taką rozpustę o drugiej nad ranem.

Bill przewrócił oczami.

– Tak, tak. A czyja figura wskazuje na większe umiłowanie... rozpusty?

Dalton spojrzał na Annę, oczekując wsparcia. Młodszy od niego o dziesięć lat Bill wciąż był szczupły i świetnie zbudowany.

– To niesprawiedliwe! On je dwa razy więcej, a wcale nie tyje. A ja jem jak ptaszek, a i tak dorzuciłem ostatnio trzy kilogramy.

– Ptaszek? Chyba kondor! Zapytaj go o barbecue u Newtonsa – zwrócił się do Anny.

– Miałem fatalny dzień i musiałem to jakoś odrea- gować.

Anna zamknęła drzwi i ruszyła do kuchni, czując, jak wyparowują z niej resztki sennego koszmaru. Bill i Dalton w duecie zawsze ją śmieszyli. Nie przestawało jej też zadziwiać, że zgodnie żyją razem od wielu lat. Przypominali jej pawia i pingwina. Bill miał ostry język i stać go było na różne wyskoki, natomiast Dalton był spokojnym biznesmenem, z wyraźną tendencją do zrzędzenia i czepiania się najdrobniejszych szczegółów. Mimo to świętowali dziesiątą rocznicę swego związku.

– Nie obchodzi mnie, kto wpadł na ten pomysł – stwierdziła Anna, kiedy dotarli do kuchni. – Chcę tylko powiedzieć, że jestem głęboko wdzięczna. Druga w nocy to najlepsza pora na małe co nieco.

Tak naprawdę była im wdzięczna za przyjaźń, za to, że chcieli do niej przyjść. Poznała ich niedługo po przyjeździe do Nowego Orleanu. Ubiegała się wtedy o pracę w kwiaciarni w Dzielnicy Francuskiej. Nie miała żadnego doświadczenia zawodowego, tylko własny smak i styl. Poza tym potrzebowała pracy, która nie pożerałaby całego wolnego czasu. Chciała przecież zostać pisarką.

Dalton był właścicielem kwiaciarni. Natychmiast się dogadali. Doskonale rozumiał jej potrzeby i pochwalał to, że ma swoje zainteresowania. Nie obrażał się, że traktuje „Perfect Rose” jak zwykłe miejsce pracy, a nie przedsionek wielkiej kariery.

Dalton przedstawił jej z kolei swojego partnera, Billa. Co więcej, poinformował o tym, że zwalnia się mieszkanie w domu, w którym nie tylko sam mieszkał, ale którego był również właścicielem. Obaj mężczyźni wzięli ją pod swoje skrzydła. Mówili jej, w jakich restauracjach warto jadać i do której pralni oddawać ubrania. Ba, znaleźli jej nawet świetną fryzjerkę.

A kiedy poznała ich lepiej, pozwoliła im czytać swoje teksty. To właśnie Bill i Dalton pocieszali ją po odmowach z kolejnych wydawnictw i to oni cieszyli się z jej pierwszych sukcesów.

Uwielbiała ich i zrobiłaby wszystko, żeby byli szczęśliwi. I wiedziała, że to samo czują do niej.

Pewnie broniliby jej nawet przed samym diabłem wcielonym, czyli Kurtem.

Dalton, który odgadł nagłą zmianę nastroju Anny, obrócił się w jej stronę.

– O Boże! Przecież nie zapytaliśmy nawet, czy nic ci nie jest.

– Wszystko w porządku – powiedziała, stawiając mleko w garnuszku do podgrzania. Wyjęła z szafki trzy kubki i kostki mrożonej kawy z zamrażalnika. – Miałam po prostu zły sen.

Bill pomógł jej, wrzucając po kostce do przygotowanych kubków.

– Znowu? – Przytulił ją czule. – Biedna Anna.

– To te twoje chore książki – mruknął Dalton, precyzyjnie układając kwadratowe pączki na talerzu. – To przez nie masz koszmary.

– Chore? Bardzo ci dziękuję.

– No dobrze... mroczne – poprawił się Dalton. – Straszne, przerażające... Tak lepiej?

– Znacznie. – Wlała mleko do kubków i podała cafe au lait obu mężczyznom.

Przenieśli ciastka i kawę na niewielki stolik i usiedli. Dalton miał rację. Krytycy tak właśnie określali jej książki, klasyfikując je między horrorami a powieściami sensacyjnymi. Niektórzy twierdzili też, że nie można się od nich oderwać. Żeby jeszcze zarabiała tyle, aby móc się utrzymać z pisania tych książek!

Jej agent powiedział kiedyś, że czegoś w nich brakuje. A raczej w niej. I sama musi znaleźć sposób, by to przezwyciężyć.

– A przecież wyglądasz na zupełnie normalną, miłą kobietę. – Bill zniżył głos do pełnego napięcia szeptu. – Skąd więc biorą się te historie? Z doświadczenia? Nocnych eskapad? Cóż za potworności kłębią się w głębi tych niewinnych, zielonych oczu?

Anna zaśmiała się, głównie ze zwrotu „kłębią się w głębi”, ale tak naprawdę wcale nie było jej do śmiechu. Bill nawet nie mógł przypuszczać, jak bliskie prawdy są jego żarty. Sama doświadczyła tego, jak źli mogą być ludzie. Na własne oczy widziała wcielenie bestii i miała wrażenie, że ten obraz trwale odcisnął się w jej pamięci.

Ta wiedza naruszała jej wewnętrzny spokój, a czasami, tak jak dzisiaj, również i sen. A z drugiej strony żywiła się nią jej nieokiełznana wyobraźnia, która podsuwała pomysły do książek.

– Nie wiedzieliście, że muszę wszystkiego spróbować? – powiedziała, starając się zachować lekki ton. – Dlatego lepiej, żebyście nie zaglądali do bagażnika mojego samochodu i pamiętali o tym, żeby zamykać drzwi na noc.

Mężczyźni spojrzeli na siebie z konsternacją i dopiero po chwili wybuchnęli śmiechem.

– Bardzo zabawne, nie ma co mówić. Zwłaszcza że w twojej ostatniej książce ginie para gejów – westchnął Dalton.

– A skoro już o tym mowa... – Bill starł palcem drobinę cukru pudru ze stolika. – Czy miałaś jakieś nowe propozycje?

– Nie, jeszcze nie. Ale to zaledwie parę tygodni. Nawet nie macie pojęcia, jak wolno pracują wydawnictwa.

Bill pokręcił z dezaprobatą głową. Pracował w reklamie i public relations, gdzie tempo było podstawową sprawą.

– W mojej branży nie przetrwałyby nawet miesiąca. U nas trzeba być szybkim. Wóz albo przewóz.

Anna skinęła głową, a potem ziewnęła. Uniosła dłoń, nie mogąc powstrzymać kolejnego ziewnięcia.

Dalton zerknął na zegarek.

– Ojej, nie wiedziałem, że już tak późno! – Nagle uderzył się dłonią w czoło. – Och, Anno! Zapomniałem ci powiedzieć, że przyszedł kolejny list od twojej wielbicielki. Tej, która mieszka w Mandeville, po drugiej stronie jeziora. Przysłała go do kwiaciarni.

Przez moment nie wiedziała, o kogo mu chodzi, ale potem sobie przypomniała. Parę tygodni temu dostała list od jedenastoletniej dziewczynki, która podpisała się Minnie. Dotarł do jej wydawnictwa wraz z paroma innymi.

Ten list oczarował ją, chociaż Anna wcale nie była zadowolona, że tak małe dziecko czytało jej książki. Wciąż pamiętała, że sama kiedyś też była ufną dziewczynką, która traktowała świat jako miejsce dobre, przyjazne i piękne. Kiedyś, to znaczy przed porwaniem.

Minnie obiecała, że jeśli Anna jej odpisze, to stanie się jej największą wielbicielką. Na kopercie narysowała stokrotki i serca, oraz napisała jedno słowo: „Czekam”.

Anna była tak bardzo poruszona, że nie zwlekając, odpisała jej osobiście.

Dalton wyjął nieco pogniecioną, jasnożółtą kopertę z kieszeni dresu i podał Annie. Przyjęła ją, marszcząc brwi.

– Zabrałeś ten list ze sobą?

Bill przewrócił oczami.

– Wziął go zaraz po tym, jak chwycił Dawida. Dobrze, że przy okazji nie postanowił zwrócić ci wszystkich książek, które od ciebie pożyczyliśmy.

Dalton spojrzał na niego z urazą.

– Byłem szybki jak błyskawica.

– Nie zwracaj uwagi na Billa – poprosiła Anna, rzucając ostrzegawcze spojrzenie drugiemu mężczyź- nie. – Wiesz, jaki jest. Naprawdę jestem ci wdzięczna, że o mnie pamiętałeś.

Bill wskazał kopertę. Tak jak poprzednia była ozdobiona kwiatkami i sercami, i widniało na niej jedno słowo: „Czekam”.

– Ten list przyszedł do „Perfect Rose”, a nie do twojego agenta – zauważył.

– Od razu do kwiaciarni...? – powtórzyła, czując gwałtowne ukłucie w sercu. No tak, właśnie w tym przypadku zapomniała o ostrożności i żeby szybciej odpowiedzieć dziecku, skorzystała z firmowej papeterii „Perfect Rose”.

Jak mogła być tak głupia i nieostrożna?

– Otwórz go – poprosił Bill. – Pewnie jest tam coś interesującego.

Sama była ciekawa. Miała wielką frajdę, kiedy czytelnicy chwalili jej książki. Jednak z drugiej strony przerażały ją tak bliskie kontakty z zupełnie obcymi ludźmi, a zwłaszcza to, że poprzez książki poznawali jej myśli i uczucia.

Nie potrafiła pisać tak, żeby się nie odsłaniać.

Otworzyła niezgrabnie kopertę, wyjęła list i zaczęła go czytać. Bill i Dalton nie potrafili powstrzymać ciekawości i zerkali jej przez ramię.

Droga Pani North!

Tak bardzo się ucieszyłam, kiedy przyszedł Pani list. Jest Pani najlepszą powieściopisarką na świecie – przysięgam! Moja kotka też tak myśli. Jest rudo-biała i ma niebieskie oczy. Jest moją najlepszą przyjaciółką.

Obie najbardziej lubimy pizzę i cheetosy, ale on nie pozwala, żebyśmy je często jadły. Kiedyś ściągnęłam ich całą paczkę, którą zjadłyśmy razem z Tabithą. Lubię słuchać Backstreet Boys i kiedy mnie wypuszcza, oglądam „Dawson’s Creek”.

Tak się cieszę, że będzie Pani moją przyjaciółką. Czasami czuję się taka samotna. Szkoda tylko, że nie chce Pani, żebym czytała te wszystkie książki. Może i racja. Jak Pani chce, to nie będę. On nie wie, że je czytam, i byłby zły, gdyby się o tym dowiedział.

Czasami mnie przeraża.

Pani przyjaciółka

Minnie

Anna przeczytała raz jeszcze ostatnie linijki, czując dreszcz, który przebiegł jej ciało. On ją przeraża. Nie pozwala jej jeść pizzy i cheetosów.

– Co to znowu za „on”? – spytał Dalton. – Jak myślisz, czy to jej ojciec?

– Sama nie wiem – odparła, marszcząc brwi. – To może być też dziadek albo wujek. Wygląda na to, że z nim mieszka.

– Wcale mi się to nie podoba. – Bill skrzywił się. – Co to znaczy: „kiedy mnie wypuszcza”? Skąd ją wypuszcza? Chyba nie trzyma jej w więzieniu?!

Trójka przyjaciół spojrzała na siebie niepewnie. Chwile ciągnęły się w nieskończoność. W końcu Anna chrząknęła i zaśmiała się sztucznie.

– Dajcie spokój, przecież to ja zajmuję się wymyślaniem niesamowitych historii, a wy tylko uważajcie, żebym za bardzo nie fantazjowała.

– To prawda. – Dalton uśmiechnął się blado. – Dzieciaki myślą, że dorośli im wszystkiego zabraniają. Pamiętam, że kiedy miałem trzynaście lat, czułem się bardzo ograniczany przez rodziców.

– Dalton ma rację – przytaknął Billy. – Poza tym gdyby ten facet był naprawdę taki zły, na pewno nie pozwoliłby Minnie, żeby do ciebie pisała. Musi jakoś wysyłać te listy.

– Jasne. – Anna odetchnęła z ulgą i włożyła list z powrotem do koperty. – Jest trzecia w nocy i pewnie dlatego wszystko wyolbrzymiamy. Myślę, że powinniśmy iść spać.

– Zgadzam się. – Bill ruszył do drzwi, lecz zaraz się zatrzymał. – Chociaż z drugiej strony stało się niedobrze, że podałaś jej adres naszej kwiaciarni. Wiesz, jacy ludzie czy- tają te twoje horrory, i w końcu jakiś wariat cię tu odnajdzie.

– Na przyszłość będę uważać – zapewniła go, rozcierając gęsią skórkę, która pojawiła się na jej ramionach. – A na razie nie mamy się czym przejmować. Jedenastoletnia dziewczynka nie zrobi mi chyba nic złego.

ROZDZIAŁ DRUGI

Czwartek, 11 stycznia

Dzielnica Francuska

– Coś takiego, chcesz powiedzieć, że ta mała musi się wykradać? – spytała Jaye Arcenaux, dopiwszy przez słomkę mochasippi. – Ależ to niesamowite! Ekstra!

Jaye, „młodsza siostra” Anny, skończyła właśnie piętnaście lat i wszystko było dla niej „super”, „ekstra” albo „zakręcone”.

Anna spojrzała na nią z rozbawieniem.

– Ekstra? Wcale mi się tak nie wydaje.

– Przecież wiesz, o co mi chodzi. No, że to historia nie z tej ziemi. – Dziewczyna pochyliła się w jej stronę. – A ty tak nie uważasz?

– Jasne, że nie! W tym wszystkim jest coś dziwnego i sama nie wiem, czy powinnam odpisywać na ten list.

– Tylko dziwnego? – Jaye sięgnęła przez stolik, żeby odłamać kawałek czekoladowego ciastka Anny. – Przecież Dalton mówił, że ciarki chodziły wam po plecach.

– Przesadza. To zdarzyło się późno w nocy i wszyscy byliśmy zmęczeni... Ale dom tej dziewczynki rzeczywiście jest jakiś dziwaczny. Trochę się o nią martwię.

– Właśnie. Wiesz, że znam się na tym, jak nikt inny. Widziałam tak różne domy...

Anna musiała z bólem przyznać, że to prawda, zrobiła jednak wszystko, by nie pokazać po sobie, jak bardzo jest jej z tego powodu przykro. Jaye wcale nie potrzebowała litości. Bez większych emocji zaakceptowała swoją przeszłość i chciała, żeby inni postępowali tak samo.

– Otóż to, i dlatego zależy mi na twojej opinii. Co o tym myślisz? – Anna sięgnęła do torebki i wyjęła list, który podała dziewczynie. – Być może zobaczyłam w nim coś, czego tam nie ma. W końcu wymyślanie problemów to mój zawód.

Jaye zaczęła czytać, a Anna przyglądała jej się z dużą przyjemnością. Dziewczyna była zadziwiająco piękna jak na swoje piętnaście lat. Miała wyraziste rysy i wielkie, ciemne oczy o intrygującym wyrazie. Tydzień temu zaszokowała Annę swoją płomiennorudą fryzurą, chociaż wcześniej była zdecydowaną brunetką o włosach w kolorze mokki.

Jej urodę psuła jedynie blizna biegnąca ukośnie przez usta. Była to ostatnia „pamiątka” po brutalnym ojcu, który w pijackim szale rzucił w nią butelką po piwie. Jaye dostała prosto w usta, które rozszczepiły się niczym ogromna zajęcza warga. Sukinsyn nie zawiózł jej nawet do lekarza. I kiedy szkolna pielęgniarka zauważyła tę ranę w poniedziałek rano, było już za późno na szycie.

Na szczęście skontaktowała się przynajmniej z Pogotowiem Opiekuńczym. Jaye zyskała szansę na lepsze życie, a jej ojciec trafił do więzienia.

Anna poczuła, że ma ściśnięte gardło, i spojrzała w bok. Od czasu kiedy w różnych organizacjach zajmujących się dziećmi zaczęła zbierać materiały do swojej drugiej książki, podjęła działalność w Stowarzyszeniu Starszych Sióstr i Braci Ameryki. Rozmawiała z różnymi dziećmi, które zostały objęte programem, i była pod wrażeniem ich opowieści.

Przypomniały jej one o własnym dzieciństwie. Ona też czuła się samotna i szukała serdecznej opieki. Ona też wciąż się bała, chociaż te strachy miały zupełnie inny charakter i przyczynę.

Z porywu serca postanowiła pomóc tym dziewczynkom i dlatego została ”starszą siostrą”. Przecież nie miała nic do stracenia.

Zajmowała się Jaye już od dwóch lat.

W tym czasie bardzo się do siebie zbliżyły, choć wcale nie było to łatwe. Jaye traktowała ją nieufnie i była bardzo cyniczna jak na swój wiek, a przy tym kłamała. Nie chciała mieć z Anną nic wspólnego. Wciąż cierpiała.

Anna starała się ją rozumieć i dzięki temu wytrwała. Przez dwa lata dotrzymywała wszystkich obietnic i słuchała, zamiast pouczać. Udzielała rad tylko wtedy, kiedy dziewczyna o nie prosiła, ale jednocześnie nie szła na żadne kompromisy.

W końcu Jaye zaczęła jej ufać. Potem przyszła sympatia, a może nawet coś więcej...

W pewnym momencie Anna poczuła, że ma w Jaye prawdziwą przyjaciółkę. Wcale się tego nie spodziewała, kiedy zaczynała swoją działalność w Stowarzyszeniu. Chciała tylko pomóc skrzywdzonemu dziecku, a zyskała kogoś, komu bez reszty mogła zaufać. „Młodsza siostra” wypełniła lukę w jej życiu, z której istnienia Anna nie zdawała sobie dotąd sprawy.

Jaye podniosła oczy znad listu.

– Masz rację. Ten facet to drań.

Anna aż pochyliła się, jakby przygnieciona ciężarem tych słów.

– Jesteś pewna?

– Chciałaś, żebym powiedziała, co o tym sądzę.

– A co masz na myśli, mówiąc „drań”?

– Trudno powiedzieć. – Jaye wzruszyła ramionami. – Może to zwyczajny pijak, a może zboczeniec, który powinien siedzieć za kratkami.

Mówiła niby obojętnym tonem, ale Anna wyczuła całą jej gorycz.

– Zostawiasz mi spory wybór – bąknęła.

– Nie jestem pieprzonym psychologiem. – Jaye oddała jej list. – Moim zdaniem koniecznie powinnaś jej odpisać.

Anna zagryzła wargi. Brakowało jej pewności siebie, którą miała jej młoda przyjaciółka.

– Jestem dorosła, a ona to tylko dziecko. Boję się komplikacji. Nie chcę, żeby jej rodzice oskarżyli mnie, że się wtrącam. I nie mogę, tak po prostu, zapytać, czy ojciec ją zamyka.

– Powinnaś jednak coś wymyślić. – Jaye wytarła usta serwetką. – Minnie potrzebuje przyjaciółki.

Anna zmarszczyła czoło, nie bardzo wiedząc, co robić. Z jednej strony bała się wtrącać w cudze sprawy, zwłaszcza że dużo słyszała o przeróżnych dziecięcych fantazjach, ale z drugiej strony wiedziała, że Minnie jej potrzebuje. W głębi duszy zgadzała się z Jaye. Powinna coś z tym zrobić.

– Przepraszam, czy będziesz kończyć swoje ciastko? – Głos dziewczyny dobiegł do niej z bardzo daleka, jakby z zaświatów.

Anna przesunęła talerzyk w jej stronę.

– Nie. Możesz dokończyć. – Powoli wracała do rzeczywistości. – Ostatnio jesteś ciągle głodna. Byłam pewna, że Fran jest dobrą kucharką.

Chodziło o zastępczą matkę Jaye.

– Coś ty! Chyba sobie żartujesz! – Jaye aż się skrzywiła. – Nie ma takiej potrawy, której nie potrafiłaby zepsuć!

Anna zaśmiała się krótko.

– Ale jest chyba w porządku, prawda?

Jaye uniosła w górę ramiona.

– Jasne, może być. Gdyby tylko tak często nie latała na miotle i przestała polować na małe dzieci podczas pełni.

– Bardzo zabawne, mądralo.

Anna lubiła zastępczą matkę Jaye, chociaż też coś w niej ją niepokoiło. Fran za bardzo się starała, jakby chciała samą siebie przekonać do idei adopcji. Jakby nie była pewna swych uczuć.

Mimo obaw miała nadzieję, że Jaye polubi Fran Clausen i jej męża, Boba.

Po chwili wyszły z kawiarni „CC” i skierowały się w głąb Dzielnicy Francuskiej.

– No, a jak w ogóle ci idzie? – spytała Anna.

– W szkole czy w domu?

– I tu, i tu.

– W szkole wszystko w porządku. W domu też.

– Następnym razem oszczędź mi tych wszystkich szczegółów. Czuję się zagubiona...

Dziewczyna pokazała zęby w uśmiechu.

– Proszę, proszę, nie wiedziałam, że stać cię na sarkazm. Ekstra!

Obie się roześmiały. Szły dalej, zatrzymując się co jakiś czas przed wystawami. Anna uwielbiała mieszaninę zapachów, widoków i dźwięków charakterystycznych dla tej części miasta. Było w tym coś dekadenckiego, prowokacyjnego i zarazem eleganckiego, ale czasami też krzykliwego. Przewijały się tu tłumy zarówno turystów, jak i miejscowych, nie wyłączając ulicznych grajków i innych performerów. To miejsce od razu ją urzekło.

– Popatrz no. – Jaye przystanęła przed kolejną wystawą, na której znajdowały się sztuczne futra w czarno-białe paski. – Czy to jakaś nowa moda?

– Mhm – potwierdziła Anna. – Chciałabyś przymierzyć?

– Pod warunkiem, że dadzą mi je potem za darmo. – Jaye potrząsnęła głową. – Zresztą i tak nie pasuje do koloru moich włosów.

Anna zerknęła na dziewczynę.

– Powoli zaczynam się przyzwyczajać do tego, że jesteś ruda – rzuciła. – Najlepsze w tym jest to, że teraz naprawdę wyglądamy jak siostry.

Jaye zarumieniła się, jakby to był komplement. Ruszyły dalej. Dziewczyna co jakiś czas zerkała na przyjaciółkę. Chyba coś ją dręczyło.

– Czy wspominałam ci o tym wariacie, który szedł za mną?

Anna stanęła i spojrzała z niepokojem na „młodszą siostrę”.

– Ktoś cię śledził?

– Tak, ale mu uciekłam.

– Kiedy to było? Gdzie?

– Wczoraj. Szłam po szkole do domu.

– Widziałaś go już wcześniej?

Jaye wzruszyła ramionami.

– Zobaczyłam tylko, że to facet. Pewnie jakiś stary zboczeniec. Nie ma o czym mówić.

– A właśnie że jest! Powinnaś powiedzieć o tym Fran, a ona musi skontaktować się z...

– Hej, Anno! Stop! Gdybym wiedziała, że tak zareagujesz, nic bym ci nie powiedziała.

Anna wciągnęła głęboko powietrze. Nie chciała płoszyć Jaye. Wiedziała, że jako dziecko ulicy nie dawała się nabierać na jakieś proste sztuczki. Zdarzało jej się nawet pomieszkiwać w opuszczonych ruderach, co wprawiało Annę w stan osłupienia, gdy tylko o tym pomyślała.

– Przepraszam – wymamrotała. – Starsze osoby przejmują się byle czym.

– Wcale nie jesteś stara – gwałtownie zaprotestowała dziewczyna.

– Na tyle, by nalegać, żebyś natychmiast zgłosiła się na policję, jeśli jeszcze raz zobaczysz tego człowieka. Zgoda?

Jaye zawahała się, a potem skinęła głową.

– Zgoda.

ROZDZIAŁ TRZECI

Czwartek, 11 stycznia

Irish Channel

Oficer śledczy Quentin Malone wszedł do tawerny „U Shannona”, pozdrawiając paru znajomych policjantów. Dla wielu nowoorleańczyków czwartek stanowił już początek weekendu i różnych, związanych z nim zabaw. Korzystały na tym przede wszystkim kluby, bary i restauracje z Crescent City, jak czasami nazywano Nowy Orlean. Tawerna „U Shannona” nie była tu wyjątkiem.

Znajdowała się w części miasta zwanej na cześć irlandzkich osadnikówi Irish Channel, czyli Kanałem Irlandzkim. Bywali tu robotnicy i policjanci. Siódmy Wydział Nowoorleańskiej Policji, w skrócie SWNP, uznał knajpę „U Shannona” za swoją.

Shannon McDougall, właściciel tawerny i były murarz z łapskami wielkości bochenków chleba, nie miał nic przeciwko takiemu stanowi rzeczy. Dzięki temu nie miał tu żadnych rozrób. Gangsterzy, handlarze narkotyków i prostytutki unikali jego lokalu i w ogóle tej ulicy. Żeby się za to odwdzięczyć, nie chciał żadnych pieniędzy od stałych bywalców w mundurach. Inaczej traktował rekrutów. Nowi chłopcy musieli sobie zasłużyć nie tylko na oficerskie szlify, ale i darmowe drinki. Te zasady nie dotyczyły jednak napiwków, które dawali zarówno nowi, jak i starzy policjanci, mundurowi, jak i tajniacy w rodzaju Malone’a.

Oczywiście należał on do stałych bywalców knajpy. Mimo że miał zaledwie trzydzieści siedem lat, służył w policji już szesnasty rok i był śledczym pierwszej kategorii. Wiele osób z jego rodziny pracowało w SWNP: dziadek, ojciec, trzech wujów i jedna ciotka. Z sześciorga rodzeństwa Quentina tylko dwoje zdecydowało się na inny zawód. Patrick został programistą, a najmłodsza, Shauna, studiowała w college’u sztuki piękne.

Quentin ruszył w stronę baru, żeby zamówić piwo. Zaraz przechwyciła go pewna siebie barmanka, dwudziestotrzyletnia dziewczyna z króciutkimi, najeżonymi blond włosami. Od dawna nie kryła tego, że chętnie by się z nim umówiła, ale Quentin nie miał zamiaru chodzić na randki z osobami w wieku swojej siostry. Zawsze wydawało mu się, że Shauna jest od niego dużo młodsza i czułby się głupio z kimś równie mało dojrzałym.

– Cześć, Malone. – Barmanka uśmiechnęła się do niego. – Dawno cię tu nie było.

– Miałem trochę pracy. – Pocałował ją w policzek. – A co u ciebie, Sandie?

– Wszystko w porządku. Nawet napiwki się ostatnio poprawiły. – Zerknęła w stronę zasiadających w jednej z lóż gości. – Muszę iść. Zaczekasz?

– Jasne, Sandie.

Ruszyła do stolika, ale jeszcze obejrzała się przez ramię.

– Był tutaj John. Prosił, żebyś zadzwonił do mamy.

Quentin roześmiał się i skinął głową. John był najstarszym z rodzeństwa i sam siebie mianował strażnikiem klanu Malone’ów. Gdy tylko któreś z nich miało problem, mogło walić do niego jak w dym. On też rozsądzał wszelkie spory wewnątrz rodziny i łagodził kryzysy. Teraz zapewne uznał, że Quentin ostatnio stanowczo zbyt często unikał niedzielnych rodzinnych obiadków.

– Dzięki, Sandie. Na pewno to zrobię.

Podszedł do baru. Shannon już napełnił kufel pieniącym się, bursztynowym płynem.

– Na koszt firmy.

– Dzięki, Shannon. Widziałeś może Terry’ego?

Pytał o swego partnera, Terry’ego Landry’ego.

– Jest tutaj. – Barman wskazał salę z bilardem. – Zaczynał właśnie nową grę. Zdaje się, że ma jakieś problemy, prawda?

Quentin skinął głową. Shannon miał rację. Jego współpracownik nie mógł jeszcze dojść do siebie po tym, jak żona wyrzuciła go z domu, twierdząc, że nie może już znieść takiego życia. I to po dwunastu latach małżeństwa!

Jednak Quentin nie wątpił, że miała rację. Trudno wytrzymać z policjantem, zwłaszcza że Terry był porywczy i zmienny. Ale dbał też o dzieci i kochał swoją żonę, a to wcale nie było mało.

Terry przyjął fatalnie ten cios. Czuł się skrzywdzony i tęsknił za dziećmi. Zaczął pić, mało spał i zachowywał się nieobliczalnie. Współpraca z nim stawała się coraz trudniejsza.

Jednak Quentin doskonale pamiętał sytuacje, w których Terry mu pomógł, i teraz przyszła jego kolej. Partnerzy zawsze muszą trzymać się razem, powtarzał sobie.

Skinął w stronę sali obok.

– Dobra, pójdę z nim pogadać – mruknął. – Musi przecież zarobić na alimenty.

Shannon zaśmiał się, pokiwał głową i zaczął obsługiwać kolejnego klienta.

Policjant przeszedł do wciąż jeszcze prawie pustej sali. Za godzinę zabraknie tu miejsc siedzących, a muzyka będzie wylewać się z szafy grającej niczym potężne wody Missisipi. Zrobi się ciemno i duszno od papierosowego dymu, a kilka par będzie się kręcić w tańcu na zaimprowizowanej estradzie. Ale na razie panował tu jeszcze spokój.

Przynajmniej do czasu, dopóki nie stanęła przed nim Louanne Price. Kobieta o twarzy anioła i ciele króliczka z „Playboya”. Wielu mężczyzn podarowało jej swoje serca, ale problem polegał na tym, że bawiło ją to, iż może je łamać.

Taka właśnie była Louanne. Quentin unikał jej, ponieważ dbał o zdrowie i uważał, że nawet najwspanialsza przygoda nie wynagrodzi mu problemów z sercem czy wątrobą.

Podeszła do niego i zatrzymała się dopiero w momencie, kiedy ich ciała niemal się zetknęły. Wspięła się na palce i teatralnym gestem zarzuciła mu ręce na ramiona.

– Malone, kochanie, co mam zrobić, żeby namówić cię na małe sam na sam?

Posłał jej przepraszający uśmiech.

– Przykro mi, Louanne, ale Dickey mnie zniszczy, jeśli tylko zauważy, że patrzę tęsknie w twoją stronę. – Mówił o jej ojcu, który również pracował w SWNP. – Dlatego mogę cię tylko podziwiać z daleka...

– To byłaby prawdziwa zbrodnia, a przecież powinieneś z tym walczyć. – Przeciągnęła palcami przez jego włosy. – Zresztą wcale nie musi o tym wiedzieć. To będzie nasz sekret.

– Przykro mi, ale w policji nie ma żadnych sekretów. Czasami nawet żałuję, że nie pracuję w biurze lub na poczcie. To na razie.

Ruszył dalej, nie oglądając się za siebie. Tak jak mówił Shannon, Terry zmagał się z bilardem, trzymając niemal dopalonego papierosa w kąciku ust. Kiedy się zbliżył, partner uniósł mało przytomne od alkoholu oczy.

Zdaje się, że spędził tu sporo czasu.

– Dobrze, że już jesteś. Zaraz zacznie się najlepsza zabawa.

– Tyle że ty z niej nie skorzystasz, bo będziesz już sztywny. – Quentin wziął krzesło, stojące przy jednym ze stolików, i postawił na nim nogę. – Wyłgałem cię przed szefową.

Terry znowu pochylił się nad stołem i chwilę celował. O dziwo, uderzona bila trafiła do łuzy.

– I co? Powiedziałeś, że wyszedłem do kibla?

– Nie, do Penny. Żeby pogadać.

– Do tej suki?! Niedoczekanie!

Quentin poruszył się niespokojnie na swoim miejscu. Znał Penny Landry dość dobrze. Wiele można było o niej powiedzieć, ale na pewno nie to, że jest suką. Dobrze rozumiał rozgoryczenie Terry’ego, lecz mimo to nie mógł pozwolić, by tak o niej mówił.

Pociągnął jeszcze łyk piwa, starając się nie okazywać zdenerwowania.

– Penny chyba uznała, że tak będzie najlepiej. Dla dzieci i dla niej.

Terry chybił i zaklął pod nosem. Jego przeciwnik, człowiek, którego Quentin często widywał w tym miejscu, uśmiechnął się pod nosem i pochylił nad stołem.

– Po czyjej jesteś stronie, co? – warknął Terry.

– Nie wiedziałem, że muszę być po czyjejś.

– Musisz!

– Penny od wielu lat jest moją przyjaciółką. – Quentin spojrzał kumplowi prosto w oczy. – Nie pozwolę ci jej oczerniać.

Terry zrobił się cały czerwony.

– Taki już mój pieprzony los. Mój najlepszy kumpel mówi mi, że...

– Ósemka i koniec.

Na chwilę umilkli, patrząc, jak mężczyzna uderza ostatnią bilę. Potem spytał Terry’ego:

– Zagrasz jeszcze raz?

– Nie, dzięki. – Zerknął na Quentina. – Muszę się napić.

Tylko tego mu było trzeba! I tak ledwo stał na nogach. Ale Quentin nie mógł mu tego powiedzieć, przeszli więc do baru.

W ciągu dwudziestu minut pojawiło się tu mnóstwo nowych osób. Quentin dostrzegł paru znajomych z pracy, a także dwóch swoich braci: Percy’ego i Spencera. Wtedy wpadł na pewien pomysł i ruszył w ich kierunku.

– Wiesz co, może pójdziemy gdzieś na kolację. Zaproszę też braci...

– Nie, do licha! – mruknął Terry. – Wieczór dopiero się zaczął. Tyle tu moż... – urwał nagle.

Quentin powiódł wzrokiem za jego spojrzeniem i zobaczył płomiennorudą kobietę w minispódniczce, obracającą pupą na wszystkie strony. Unosiła przy tym ręce, potrząsając złotymi bransoletami. Nie było jasne, czy tańczy z jednym mężczyzną, ze wszystkimi, czy tylko się przed nimi popisuje.

A miała czym. Coraz więcej facetów przesuwało się w jej stronę, wśród nich Quentin i Terry.

Po chwili Quentin zerknął na kobietę.

– Wiesz, Terry, ona wygląda...

– Świetnie. Naprawdę świetnie.

Quentin chciał powiedzieć, że kobieta nie wygląda na osobę, która umawia się na randki z gliniarzami, chyba że ma w tym jakiś interes. Nie była bogata, ale z pewnością chciała być. Ceniła sobie pieniądze, prestiż i kostiumy od Armaniego.

I na pewno nie będzie chodzić z facetami, którzy jej tego nie zapewnią. Czyli, między innymi, z policjantami. Ale dzisiaj, może z nudów, pozwoliła sobie na mały wyskok.

Znaleźli się tuż koło jego braci. Percy pozdrowił ich pierwszy:

– Co słychać, braciszku? Cześć, Terry.

Quentin spojrzał na chłopaków. Byli podobni zarówno do siebie nawzajem, jak i do całej rodziny Malone’ów. Obaj mieli intensywnie niebieskie oczy i czarne kręcone włosy. Jednak Percy był znacznie szczuplejszy i wyższy, bo mierzył ponad sto dziewięćdziesiąt centymetrów, natomiast Spencer wyglądał na boksera wagi półciężkiej, który niejedno już miał za sobą.

– Co słychać? – mruknął Quentin. – Właśnie próbuję go odwieść od zrobienia głupstwa. – Wskazał kumpla.

Bracia zerknęli na Terry’ego, a potem na tancerkę. Percy uśmiechnął się szeroko.

– Tak, niezła sztuka. Ale uważaj, Terror, bo się sparzysz – rzucił, używając przydomka, który Terry zyskał w czasie pierwszych lat pracy w policji. – Jak Spencer parę minut temu.

– Bez komentarza. – Spencer wściekłym wzrokiem spojrzał na brata.

Terry przygładził włosy.

– To popatrzcie na zawodowca, chłopaki.

Malone’owie gwizdnęli z podziwem, jedynie Quentin pokręcił z powątpiewaniem głową.

– Sam nie wiem. Miałeś ostatnio mało okazji, żeby trenować...

Terry spojrzał na niego z pewnym siebie, buńczucznym uśmieszkiem.

– Prawdziwy podrywacz nie rdzewieje do śmierci – rzekł bez wahania.

Wysoki i szczupły, z ciemnymi oczami i zabójczym uśmiechem, nawet w tym stanie rzeczywiście wyglądał na podrywacza. Żeby było bardziej romantycznie, potrafił na żądanie wtrącać francuskie zwroty, które wciąż funkcjonowały w jego kajuńskiej rodzinie. Terry naprawdę miał styl i Quentin dawał mu pięćdziesiąt procent szans.

Kumpel przecisnął się do rudej i zaczął tańczyć w rytm muzyki, a ona, kręcąc biodrami, odwróciła się do niego tyłem.

Terry obejrzał się za siebie. Quentin pokręcił głową, a jego dwaj bracia zachichotali z uciechy.

Jednak Terry się nie poddawał. Spróbował raz jeszcze, ale i tym razem kobieta wyraźnie dała mu do zrozumienia, że nie jest zainteresowana bliższą znajomością.

Za trzecim razem już nie bawiła się w żadne subtelności. Zatrzymała się, zmierzyła go zimnym wzrokiem i powiedziała, żeby się odwalił. A potem odwróciła się, tak przy tym zarzucając biodrami, jakby chciała pokazać Terry’emu, co stracił.

Ten zrozumiał to po swojemu i wrócił do kolegów z pewną siebie miną.

– Spodobałem się jej – stwierdził. – Dlatego tak się drażni. Te rude naprawdę mnie kręcą.

– Jeden zero dla niej – zaśmiał się Spencer.

Quentin raz jeszcze pokręcił głową.

– Lepiej daj spokój – powiedział do Terry’ego.

Ale kumpel nie tracił dobrego humoru.

– Zgrywa niedostępną. Zobaczycie, że zaraz tutaj przyjdzie.

– Chyba tylko po to, żeby dać ci w pysk. – Percy spojrzał na starszego brata. – A może ty spróbujesz, Quentin? Jesteś w tym dobry. Uśmiechnij się do niej, jak tylko ty potrafisz.

– Nie, dzięki. – Quentin napił się jeszcze trochę piwa. – Nie lubię dostawać kosza.

– To prawda. – Spencer spojrzał na Terry’ego. – Słyszałeś kiedyś historię o pannie Davis? Uczyła angielskiego w naszej szkole.

– Nie, tylko nie to – jęknął Quentin. – Opowiadałeś to już tyle razy.

Terry usiadł na stołku przy barze i na widok Shannona uniósł dłoń w górę.

– Ale nie przy mnie. Chętnie posłucham – zapewnił.

– No cóż – zaczął Spencer – zdaje się, że nasz braciszek nie spędzał zbyt dużo czasu nad książkami i pod koniec roku szykowała mu się z angielskiego wielka pała. Wyglądało to fatalnie. Musiałby uczyć się w czasie wakacji, a poza tym dostałby lanie od ojca. Wiesz, jak to jest.

– I to z doświadczenia – mruknął Terry. – Ale ta historia robi się coraz nudniejsza. I co? Dostał pałę?

Młodsi bracia uśmiechnęli się tajemniczo.

– Nie. Podobno Quentin wypróbował na niej swój diabelski uśmiech.

– Diabelski uśmiech? – Quentin wywrócił oczami. – A kto musiał...?

– Jestem pewny, że chodziło nie tylko o uśmiech – przerwał mu Spencer. – Ale Quentin uparcie nie chce się do tego przyznać.

– To prawda? – Terry spojrzał na niego z ogromnym zdziwieniem. – Uwiodłeś nauczycielkę, żeby dostać promocję?

Quentin popatrzył spode łba na całą trójkę. Miał pretensję do braci o to, że wyciągnęli tę starą historię, ale i do siebie za to, że zgrywał kiedyś casanovę. Teraz było mu po prostu głupio.

– Dajcie spokój, chłopaki. To dawne dzieje i pora wreszcie dorosnąć.

Cała trójka wybuchnęła śmiechem. Quentin pomyślał, że dzięki temu przynajmniej udało się opanować sytuację, lecz zauważył, iż Terry co jakiś czas tęsknie spogląda w stronę rudej. Jednocześnie wydawało mu się, że kobieta traktuje jego zaloty z coraz większą oschłością.

Miał wrażenie, jakby specjalnie drażniła Terry’ego. Tańczyła z tymi, którzy chcieli z nią tańczyć. Czasami z dwoma naraz, ale od Terry’ego ostentacyjnie się odwracała. Czyżby chciała sprawdzić, ile jeszcze wytrzyma?

Widząc zaciętą minę kumpla, Quentin uznał, że niewiele. Terry cały się gotował i za chwilę naprawdę mógł wybuchnąć.

A to oznaczało kłopoty.

Które przyszły wcześniej, niż się spodziewał.

Terry podszedł do tańczących. Ruda zatrzymała się przed nim i spojrzała mu prosto w oczy.

– Coś nie w porządku? – spytała. – Czemu bez przerwy się na mnie gapisz?

– Tak, ślicznotko. Nie w porządku – warknął. – Facet, z którym tańczysz, to mięczak. Chodź tutaj, żeby poznać prawdziwego mężczyznę.

Quentin zesztywniał, kiedy zobaczył zaciśnięte pięści ru- dej. Kobieta przytuliła się do mężczyzny, z którym przed chwilą tańczyła, a potem spojrzała wyzywająco na Terry’ego.

– Spadaj, dupku – rzuciła tylko.

Terry skrzywił się, jakby uderzyła go w policzek. Quentin zaklął pod nosem i pociągnął za rękaw Spencera, który akurat rozmawiał z barmanem.

– Weź Percy’ego. Mogą być kłopoty – szepnął, ruszając w kierunku estradki.

– Słyszałeś, co powiedziała? – Partner rudej postanowił działać. – Odwal się i tyle.

Terry nawet na niego nie spojrzał, tylko całą uwagę i wściekłość skierował na kobietę.

– Co powiedziałaś?! – spytał tak głośno, że prawie wszyscy go usłyszeli.

Fala podniecenia przebiegła przez barowy tłum.

– Sam słyszałeś, gliniarzu. Jesteś dupkiem, i to przez duże „D”! – Skierowała kciuk w dół.

Terry wpadł w amok. Chciał się rzucić na kobietę, ale zawahał się. Zgodnie z prastarym kodeksem honorowym mógł pobić tylko jej partnera. Zanim jednak do tego doszło, Quentin zasłonił mężczyznę własną piersią.

Zaślepiony Terry próbował uderzyć, ale Quentin uchylił się, natomiast Percy i Spencer chwycili agresywnego kumpla pod ramiona. Wyrywał im się, przeklinając, ale trzymali go mocno. Nie byli jednak w stanie go wyprowadzić. Dopiero z pomocą Quentina zdołali go wywlec przed tawernę.

Chłodne powietrze trochę go otrzeźwiło. Terry ciężko oparł się o ścianę, patrząc na nich ze zdziwieniem. Quentin pokazał braciom wzrokiem, żeby sobie poszli.

Kiedy zostali sami, spojrzał na przyjaciela.

– Weź się w garść, Terry. Przecież jesteś policjantem. Co myślałeś, kiedy...?

– Chyba w ogóle przestałem myśleć – westchnął Terry i przeciągnął dłonią po twarzy. – Przez tę dziewczynę. Naprawdę mi dopiekła.

– To żadne usprawiedliwienie. Powinieneś nad sobą panować. Ta ruda nie jest ciebie warta.

Oczy Terry’ego nagle się zaszkliły, ale szybko spojrzał w bok.

– To nie ona. Powiedziała... Użyła tego samego słowa, co... co Penny.

Kumpel pochylił się, jakby przygniótł go wielki ciężar. Quentin poklepał go po plecach.

– Wiem, że ci ciężko – mruknął. – Chodźmy już, nie ma sensu tam wracać.

– A co mam robić? – żachnął się. – Pójść do domu? Przecież nie mam już domu. Penny zabrała mój dom i moje dzieci!

– Penny nie jest twoim wrogiem. Pamiętaj jedno, na pewno nie odzyskasz jej w ten sposób. Oczywiście jeśli chcesz ją odzyskać.

Kumpel spojrzał na niego z urazą.

– Jasne, że chcę! Przecież ją kocham!

– Wobec tego musisz jej to okazać. Daj jej kwiaty. Zaproś na łzawy film i udawaj, że ci się podoba. Zrób to dla niej.

– Proszę, proszę. – Terry wykrzywił wargi w szyderczym uśmiechu. – Wielki Malone wie wszystko o kobietach. Nawet o mojej Penny.

Quentin postanowił zignorować to jawne szyderstwo. Terry za dużo wypił i wciąż nie mógł do siebie dojść po rozstaniu z żoną.

– Nie wygłupiaj się. Przecież nie odkryłem prochu. Wszyscy wiedzą, że tak trzeba robić. Na pewno nie odzyskasz jej, szarżując niczym ranny byk. Pamiętasz tamtą piosenkę? Trzeba trochę czułości.

Terry spojrzał na niego z goryczą.

– Co tu się dzieje? Dlaczego...? Skąd...? – Zmarszczył czoło, jakby się nad czymś zastanawiał. – Dlaczego Penny tak często zapraszała cię na obiad? Czyżby było w tym coś więcej...

Quentin zacisnął pięści. Coraz trudniej było mu panować nad sobą.

– Jak wytrzeźwiejesz, będziesz żałował tego, co powiedziałeś – warknął. – Wybaczam ci ze względu na twój stan. Ale na tym koniec. Jeszcze jedna taka uwaga, a cię zostawię. Jasne?

Terry skurczył się żałośnie.

– Boże święty, co się ze mną dzieje? Ta ruda miała rację. Jestem dupkiem! Tak jak mówiła Penny. Totalne zero.

– Sam wiesz, że to nieprawda. Za dużo wypiłeś i teraz się nad sobą użalasz. Pamiętaj tylko, że chcę ci pomóc.

Kumpel skinął głową i zrobił krok w stronę wejścia do knajpy.

– Wracajmy tam – powiedział. – Nie chcę, żeby tej flirciarze wydawało się, że ze mną wygrała.

Dalsza część wieczoru minęła spokojnie. Przyszło jeszcze więcej ludzi, a ruda chyba się w końcu znudziła i postanowiła przenieść swoje wdzięki w jakieś bardziej eksponowane miejsce. Wszyscy zapomnieli o tym, co przytrafiło się Terry’emu. Quentin przestał więc zajmować się kumplem, uznawszy, że nie narobi więcej głupstw. Zobaczył go ponownie koło drugiej w nocy, kiedy zdecydował się wyjść z tawerny.

Terry rozmawiał z właścicielem.

– Przykro mi, Shannon – mówił. – Wiem, że nie powinienem... – Wstał ze stołka i Quentin złapał jego ramię, żeby go podtrzymać. – Nie powinienem się tak rzucać.

– W porządku, Ter, nic się nie stało. – Barman machnął wielką łapą. – Rozumiem, co czujesz. Musiałeś się jakoś wyładować.

Terry potrząsnął głową.

– Nigdy sobie tego nie wybaczę. – Wyswobodził ramię, zachwiał się i sięgnął do kieszeni, z której wyjął banknot. – Przyjmij to wraz z moimi przeprosinami.

Quentin spojrzał na nominał, a potem na kumpla. Pięćdziesiątka? Skąd, do diabła, wziął tyle forsy?!

Shannon pewnie pomyślał to samo, ponieważ przez chwilę się wahał, ale w końcu włożył banknot do kieszeni fartucha.

Quentin obrócił się do swoich braci, którzy czekali, żeby mu pomóc z Terrym.

– No, chłopaki, gdzie zabierzemy tego prawie śpiącego księcia?

Terry słaniał się i nie bardzo mógł iść. Wreszcie bracia Malone’owie wsadzili go do auta Quentina.

Kluczyki Terry’ego powędrowały do kieszeni Spencera.

– Odprowadzisz wóz pod jego dom?

– Dobra. Quen?

Spojrzał bratu w oczy.

– Mm?

– To była pięćdziesiątka, widziałeś?

– Tak. – Quentin zmarszczył brwi.

– Kupa forsy.

Zwłaszcza dla policjanta, który musi płacić alimenty i wynajmować mieszkanie. Chyba że wziął od kogoś łapówkę.

– To prawda – odparł.

Mógł dać głowę za to, że jego kumpel jest uczciwy. Przecież przepracował z nim tyle lat i nigdy... Spojrzał na zaciekawionych braci, a potem na siedzącego w wozie Terry’ego.

– Zapomnijcie o tym – mruknął. – Jestem padnięty. Skończmy to szybko.

Z głębokiego snu wyrwał go natarczywy dzwonek telefonu. Quentin półprzytomnie podniósł słuchawkę.

– Malone, słucham? – Ziewnął.

– Pora wstawać, stary – usłyszał głos dyżurnej funkcjonariuszki. – Robota.

Quentin zaklął pod nosem. Wezwanie o tej porze mogło oznaczać tylko jedno.

– Gdzie? – spytał zaspanym głosem.

– W uliczce za tawerną „U Shannona”.

Ta informacja podziałała na niego jak kubeł zimnej wody. Quentin odrzucił kołdrę i gwałtownie usiadł na łóżku.

– Powiedziałaś „U Shannona”?

– Tak. Biała kobieta. Nie żyje.

Cholera!

– Mogłabyś przynajmniej udawać, jak bardzo jest ci przykro.

– Przecież to tylko praca. Każdej nocy mam przynajmniej kilku nieboszczyków.

Quentin spojrzał na zegarek, zastanawiając się, ile czasu zajmie mu dotarcie na miejsce zbrodni.

– Dzwoniłaś do Landry’ego?

– Nie. Ty jesteś pierwszy.

– Dobrze, sam go poinformuję.

– W porządku. Powodzenia.

Kobieta odłożyła słuchawkę, a Quentin tylko przycisnął widełki i wybrał numer Terry’ego.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Piątek, 12 stycznia

godz. 5.45

Miejsce zbrodni przypominało inne, które widywał w ciągu wielu lat pracy. Zmieniała się tylko pora roku, płeć i liczba zabitych oraz ilość krwi, lecz zawsze taka sama była aura tragedii i zapach śmierci. A także ciało, którego niemy krzyk sprawiał, że Quentin zapominał o przyziemnych, codziennych sprawach.

Jednak tym razem poczuł się nieswojo, ponieważ ciało znaleziono w znanym mu miejscu. Shannon na pewno nie potrzebował tego rodzaju reklamy. Niestety, ta noc należała do spokojnych i zbrodnia na pewno znajdzie się na pierwszych stronach gazet. Szkoda.

Quentin wyskoczył z auta. Chodnik był mokry, powietrze chłodne i wilgotne. Zimno przenikało do szpiku kości. Uniósł głowę, spoglądając na czarne, bezgwiezdne niebo, i skulił się. Wiele osób nie znosiło lata w Nowym Orleanie, on natomiast wolał się smażyć miesiącami w słońcu, niż marznąć w taki dzień jak dzisiaj.

Być może dlatego, że widywał w pracy zbyt wielu umarlaków.

Pokazał odznakę mundurowemu policjantowi, a potem schylił się, żeby przejść pod żółtą taśmą.

– Za zimno dziś nawet na to, żeby umierać – powiedział oficer, otulając się mocniej połami kurtki.

Quentin pozostawił te słowa bez komentarza. Podszedł do żółtodzioba, którego ostatnio widywał w towarzystwie Percy’ego.

– Cześć, Mitch.

Chłopak spojrzał na niego przez ramię.

– Cześć. Ale ziąb, co?

– No, zimno jak w psiarni. Widzę, że przyjechałem pierwszy.

– Tak. Tylko Johnny był już na miejscu.

– Dotykał czegoś?

– Nie. Sprawdził jej puls i prawo jazdy, a potem zadzwonił.

– Świetnie. Co tu mamy?

– Biała kobieta. Miała prawo jazdy na nazwisko Nancy Kent. Wygląda na to, że najpierw została zgwałcona.

Quentin spojrzał na Mitcha.

– Czy ktoś dzwonił po ekipę medyczną?

– Jest już w drodze.

– Kto ją znalazł?

– Śmieciarz. – Chłopak machnął ręką w stronę pojem- nika na śmieci. Quentin dopiero teraz zauważył wystające spod niego dwie nogi. Jedna była zupełnie bosa, a na drugiej tkwił jeszcze zgrabny bucik na wysokim obcasie. Stopy wyglądały niczym brzuchy ryb wyrzuconych na czarny asfalt.

Quentin poczuł mrowienie na karku i szybko odwrócił wzrok.

– Oczywiście zanotowałem nazwisko tego śmieciarza i numer wozu – ciągnął Mitch. – Musiałem go jednak puścić. Miał sporo roboty, a poza tym znał przepisy. Mówił mi, że już raz znalazł trupa, jakieś dziesięć lat temu.

– Dobra. Teraz muszę się tu rozejrzeć, zobaczyć co i jak. Gdyby pojawił się Terry, od razu przyślij go do mnie. Jest mi potrzebny.

Quentin podszedł wolno do pojemnika, sprawdzając uważnie, czy nic nie ma na chodniku. Każdy najdrobniejszy ślad mógł okazać się decydujący. Następnie, wiedząc, że i tak tego nie uniknie, przeszedł dalej. Kobieta leżała twarzą do góry, z otwartymi oczami i rozrzuconymi nogami. Minispódniczkę miała naciągniętą na biodra, a majtki w strzępach. Nietrudno było się domyślić, do czego tutaj doszło. Rude włosy, niegdyś piękne i wabiące mężczyzn, teraz wyglądały jak brudna ścierka. Były splątane i częściowo zasłaniały otwarte usta.

Kobieta z tawerny. Ta, która odrzuciła niewczesne zaloty Terry’ego.

– Szlag by to... – mruknął pod nosem.

Tej nocy nie mogło się chyba zdarzyć nic gorszego.

Odwrócił się, słysząc za sobą kroki. Terry był niemal tak blady, jak martwa kobieta.

– Właśnie pojawiła się ekipa techniczna – poinformował, zacierając zgrabiałe ręce. – Czy ten bydlak nie mógł...?

– Musimy pogadać – przerwał mu Quentin.

Partner spojrzał na niego, a potem jego wzrok powędrował dalej, za pojemnik. Terry przez chwilę się zastanawiał, aż wreszcie wydał z siebie odgłos schwytanego w pułapkę zwierzęcia.

– O kurwa!

– Jeśli nawet była kurwą, to i tak musimy znaleźć tego, kto ją zabił – mruknął ponuro Quentin, z naciskiem patrząc na kumpla. – I to szybko.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Piątek, 12 stycznia

Posterunek policji

Dwie godziny później Quentin zastukał do drzwi biura szefowej. Kapitan O’Shay, szczupła, bystra brunetka spojrzała na niego i Terry’ego. Wcale się nie ucieszyła, że widzi ich tak wcześnie rano. Terry przestąpił nerwowo z nogi na nogę. To spotkanie mogło się skończyć dla niego albo źle, albo fatalnie. Kapitan O’Shay nie lubiła, gdy jej ludzie wdawali się w awantury, i wolała, żeby nie podrywali kobiet, które ktoś później zabijał.

– Masz chwilę? – spytał Quentin, uśmiechając się do niej przymilnie.

Jeśli myślał, że ją w ten sposób udobrucha, mógł sobie darować. Patti O’Shay nie dawała się tak łatwo podejść. Zdobyła kapitańskie szlify nie tylko dlatego, że była świetnym policjantem, lecz również dzięki umiejętności radzenia sobie w typowo męskim i często szowinistycznym środowisku. Nie tak łatwo można ją było nabrać na słodkie miny. Prawdę mówiąc, w ich wydziale trudno było o kogoś twardszego od Patti.

– Sytuacja jest dosyć poważna – dodał zaraz, widząc wyraz jej twarzy.

Zmarszczyła brwi i skinęła głową. Spojrzała uważnie najpierw na Quentina, a potem na Terry’ego.

– Kiepsko wyglądacie.

Nie na takie powitanie liczyli.

– Byliśmy, hm... – Quentin chrząknął – „U Shannona” prawie całą noc.

– Co za niespodzianka. – Założyła ręce na piersi. – To właśnie tam znaleziono tę dziewczynę?

– Mhm, w uliczce za tawerną.

– Dobrze, co o niej wiecie?

– Nazywała się Nancy Kent – zaczął słabym głosem Terry. – Miała dwadzieścia sześć lat. Niedawno rozwiedziona. Zdaje się, że lubiła się zabawić. Od męża dostała sporo forsy. Zresztą szastała nią wczoraj na prawo i lewo.

– Lekarz uważa, że zginęła między pierwszą trzydzieści a trzecią – podjął Quentin, widząc niepewną minę kumpla.

Kapitan O’Shay przez chwilę zastanawiała się nad tą informacją.

– To znaczy, że zabito ją albo tuż przed, albo tuż po zamknięciu knajpy – mruknęła. – O tej porze było tam pewnie mało ludzi.

– Nie powiedziałbym – zaoponował Terry. – Wszyscy w najlepsze bawili się jeszcze o wpół do drugiej. Shannon musiał parę razy mówić, że zamyka. Groził, że wezwie policję.

Nawet się nie uśmiechnęła, chociaż wiedziała, że wśród klientów było pełno gliniarzy.

– Rozmawialiście z Shannonem? – zwróciła się do Quentina.

– Tak – odparł. – Był naprawdę wstrząśnięty. Niestety, nic nie widział ani nie słyszał. Tak jak kelnerki, Sandie i Paula.

– Czy możliwe, że sam to zrobił?

– Nie, raczej nie. Zresztą ma alibi. Do zamknięcia cały czas stał za barem, a potem odprowadził do domów obie dziewczyny.

Terry postanowił włączyć się do rozmowy:

– Zwykle sam wynosi śmieci w czasie sprzątania, ale wczoraj to Sandie i Paula wzięły worki, a on zamknął lokal.

– O której to było? – zadała kolejne pytanie.

– Między trzecią a dziesięć po trzeciej.

– I z tej trójki nikt nic nie widział?

To wydawało się mało prawdopodobne, dlatego Quentin zaczął wyjaśniać:

– Ta uliczka jest słabo oświetlona, a Shannon i kelnerki byli zmęczeni po pracy. Poza tym Sandie i Paula kłóciły się o jakieś napiwki. No i ofiara była zasłonięta przez pojemnik na śmieci.

Kapitan O’Shay wahała się przez chwilę, a potem skinęła głową na znak, że rozumie.

– Co było bezpośrednią przyczyną śmierci?

– Lekarz określił to wstępnie jako uduszenie, ale czekamy na wyniki sekcji zwłok.

Szefowa zrobiła wielkie oczy.

– Uduszenie? Na ulicy?

– Dziwne, prawda? Ale wcześniej ktoś ją zgwałcił. Miała podarte majtki i siniaki na biodrach oraz wewnętrznej części ud.

– Czy ekipa techniczna znalazła coś ciekawego?

– Parę włosów i nitki pod jej paznokciami.

Terry poruszył się na swoim miejscu. Nie wyglądał najlepiej.

– A co z jej byłym mężem? – Szefowa spojrzała na jego pobladłą twarz.

– To starszy facet – odparł Terry drżącym głosem. – Rozpłakał się jak dziecko, kiedy mu powiedziałem. Mówił, że wciąż ją kochał i miał nadzieję, że do niego wróci.

– Więc miał motyw...

– Ale zero możliwości. – Quentin potrząsnął głową. – Terry powinien powiedzieć „stary”, a nie „starszy”. Jeździ na wózku i ma pielęgniarkę, która się nim bez przerwy opiekuje.

– I mnóstwo forsy – dorzucił Terry. – Posiadłość w Old Metairie. Członkostwo ekskluzywnego klubu. Te rzeczy. Pewnie do głowy jej nie przyszło, że pierwsza kopnie w kalendarz.

Kapitan O’Shay spojrzała na niego ostro.

– Miała jakichś... przyjaciół?

– Jeśli nawet, to były mąż nic o tym nie wie – odparł szybko. – Staramy się to ustalić.

– No dobrze, mamy gwałt i morderstwo. Czyli normalka. Dlaczego więc mówicie, że sytuacja jest poważna? O czym jeszcze nie wiem?

Spojrzała na Terry’ego, który skulił się, jakby chciał się schować do mysiej norki.

– Ee, jak mówiliśmy, byliśmy wtedy w knajpie Shannona... Ta kobieta tańczyła, ee, bardzo prowokacyjnie. Robiła z siebie widowisko, jeśli, ee, wiesz, o co mi chodzi...

Patti pokręciła głową.

– Nie, obawiam się, że nie wiem.

Quentin zerknął na kumpla. Miał nadzieję, że nie walnie teraz z grubej rury. To nie robiło wrażenia na szefowej, a w każdym razie nie takie, o jakie mu chodziło... Terry chyba to sobie uświadomił, ponieważ zaczął z innej beczki:

– Chodzi o to, że zacząłem ją podrywać. Mogłem być trochę natarczywy...

– A ona odrzuciła twoje zaloty.

– Taa – rzucił przeciągle Terry i trochę się zaczerwienił. – Za dużo wypiłem i... – urwał, nie bardzo wiedząc, jak zakończyć.

Patti tylko pokiwała głową.

– I za nic nie chciałeś przyjąć do wiadomości, że jej nie odpowiadasz?

– No właśnie, piłem praktycznie przez cały wieczór i mnie poniosło...

Kapitan O’Shay wstała i obeszła biurka. Teraz miała ich tuż przed sobą. Terry musiał unieść głowę do góry.

– I myślisz, że to cię usprawiedliwia?

Terry skurczył się jeszcze bardziej.

– Nie, ja tylko...

– Dobrze, że się zgadzamy w tym względzie. Co było dalej?

– Trochę za bardzo naciskałem. O mało nie pobiłem się z facetem, z którym tańczyła.

Patti skrzywiła się, słysząc te słowa.

– O mało?

– Tak, Malone mnie uratował.

Przeniosła wzrok na Quentina. Kiedy skinął głową, podeszła do okna i wyjrzała na zewnątrz. Powoli robiło się jasno.

– Musicie mi opisać to zdarzenie. Obaj. – Odwróciła się do nich. – Wiem, że masz problemy osobiste, Terry – zwróciła się wprost do niego. – Jeśli chcesz, mogę ci dać urlop.

Landry wstał z miejsca.

– Nie, proszę, nie. Zwariuję, jeśli będę musiał siedzieć w domu.

Przez chwilę się wahała, ale potem skinęła głową.

– Dobrze. Ale mam nadzieję, że nic takiego już się nie powtórzy. Nie pozwolę, żebyś narażał na szwank dobre imię policji. Jasne?

– Tak jest!

– W porządku. I jeszcze jedno. Oddaję tę sprawę Johnsonowi i Waldenowi.

– Tym pieprzonym dyskdżokejom?!

– Przecież tak nie można!

Oficerowie Johnson i Walden wciąż mówili o tym, jak bardzo są podobni do znanych w całym Nowym Orleanie prezenterów radiowych Waltona i Johnsona. Niestety podobieństwo ograniczało się wyłącznie do zbieżności nazwisk, ponieważ nie byli ani zabawni, ani specjalnie twórczy i znani jedynie z nieudolności, i to nie tylko w gronie kolegów ze swojego wydziału.

– Możesz już iść, Landry. – Szefowa zignorowała ich protesty. – Malone, przekażesz sprawę?

– Ależ, Patti... Pani kapitan – poprawił się – z całym szacunkiem, nie możemy...

Szefowa tylko potrząsnęła głową.

– Musicie wsadzić do kieszeni swoje animozje – powiedziała rzeczowo. – Przyjrzyjmy się faktom. Nancy Kent nie żyje, a jeden z moich oficerów zalecał się do niej, jeśli dobrze zrozumiałam, dość obcesowo, na krótko przed jej śmiercią. Wszyscy to widzieli, więc od razu staje się podejrzanym. Jasne więc, że nie mogę pozwolić, aby w tej sytuacji prowadził śledztwo!

Popatrzyła z kolei na Quentina.

– Absolutnie też nie chcę, żeby zajmował się tym jego partner, a zarazem bliski kumpel. Przecież prasa natychmiast oskarży nas o stronniczość! – zakończyła z całą mocą.

– A jeśli uda się oczyścić Terry’ego?

– Wtedy już pewnie zakończy się całe śledztwo. Jeśli nie, to... pogadamy.

Ale nie róbcie sobie za dużych nadziei, dopowiedział za nią w duchu Quentin.

Kapitan O’Shay znowu stanęła za swoim biurkiem. Obaj zaczęli zbierać się do wyjścia.

– Quent, chciałabym jeszcze z tobą porozmawiać. – Terry zatrzymał się przy drzwiach. – W cztery oczy – dokończyła.

Po chwili zostali sami.

– Jak rozumiem, Terry podał mi dokładny opis zdarzeń. – To było raczej stwierdzenie niż pytanie.

– Jak najbardziej.

– A co było potem?

– Siedzieliśmy w knajpie. Odwiozłem go do domu trochę po drugiej.

– Nie mógł prowadzić?

– Miał nawet problemy z chodzeniem.

– I jesteś na sto procent pewny, że nie zabił tej kobiety?

– Tak, do licha! – Quentin uciekł jej wzrokiem. – Przecież nie mógł tego zrobić! Poza tym był tak pijany, że nie dałby jej rady.

Pani kapitan milczała przez chwilę, rozważając to, co usłyszała.

– Dobrze, przyjmuję te wyjaśnienia. Ale będę go obserwować. Nie mogę pozwolić, żeby chociaż cień podejrzenia padł na jednego z moich oficerów.

– Terry powoli dochodzi do siebie...

Pokręciła głową.

– Przecież widzę, że wcale nie dochodzi – powiedziała rzeczowo. – Zresztą sam wiesz o tym najlepiej. Tylko uważaj, bo jeszcze ciebie wciągnie w swoje sprawy.

Pochyliła głowę nad papierami na znak, że uważa spotkanie za skończone. Quentin podszedł do drzwi, a potem jeszcze obejrzał się za siebie.

– Patti. – Uniosła głowę. – Pozdrów ode mnie wuja Sammy’ego.

Na jej ustach pojawił się lekki uśmiech.

– Lepiej sam to zrób. I zajrzyj do mojej siostry. Słyszałam od Johna, że ją zaniedbujesz.

Malone zaśmiał się i przyłożył palce do czoła.

– Tak jest!

Czasami sam nie wiedział, czy jest w domu, czy w pracy.

Tytuł oryginału:

Bone Cold

Pierwsze wydanie:

MIRA Books, 2001

Opracowanie graficzne okładki:

Kuba Magierowski

Redaktor prowadzący:

Grażyna Ordęga

Korekta:

Barbara Barska

© 2001 by Erica Spindler

© for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2007, 2012

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

http://www.harlequin.pl/

ISBN 9788323896616

Konwersja do formatu EPUB:

Legimi Sp. z o.o.