Shirley Jump

Noworoczne życzenia

Tłumaczenie:
Dorota Twardo

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Ciężki mokry śnieg padał na ramiona Jenny Pearson, przykrywał jej czarne włosy i wsypywał się do skórzanych botków na obcasie, zupełnie jakby matka natura chciała ją zmusić do powrotu do Nowego Jorku.

Jenna szła jednak dalej. Cóż innego mogła teraz zrobić? Gdyby należało wskazać tylko jedną z jej zalet, byłby to upór w parciu do przodu wtedy, kiedy wydawało się, że wszystko jest stracone. Tak jak teraz. Ale ma plan. Odzyska to. Na pewno.

Szczelniej otuliła się płaszczem i pochyliła głowę. Zapomniała już, jak ostre panowały tu zimy, jak skrzypiał pod nogami śnieg, wreszcie jak się mieszkało w Riverbend, małym mieście w Indianie, które większość osób nazywała niebem, a które Jennie kojarzyło się z więzieniem.

Przyspieszyła. Śnieg padał coraz obficiej, a ona miała wrażenie, że w czasie dwudziestu minut, które spędziła w Joyful Creations Bakery, zrobiło się go dwa razy więcej. Gdy dotarła do piekarni, już ją zamykano, ale właścicielka, Samantha MacGregor, koleżanka Jenny z liceum, uparła się, że ją poczęstuje kawą. W ten sposób w ciągu kilku minut Jenna dowiedziała się wszystkiego o wszystkich w miasteczku, nawet o tych, których wolałaby sobie nie przypominać. Na przykład o Stocktonie Grishamie. Kilka lat temu wrócił do Riverbend i otworzył tu restaurację.

Jennę zdziwiła ta wiadomość. Kiedy poprzednio rozmawiała ze Stocktonem, zamierzał przemierzyć kulę ziemską i rozwijać swój kulinarny talent w jej odległych zakątkach. Wyjaśnił Jennie, że chce zasłynąć w świecie, stworzyć taką bouillabaisse, która przyćmi wszystkie inne.

Co takiego było w Riverbend? Dlaczego ludzie tu wracali albo wręcz nigdy stąd nie wyjeżdżali? Jenna przecież opuściła miasto i nie żałowała tej decyzji. A może tylko tak jej się wydawało... Przez wiele lat postrzegała Nowy Jork jako najlepsze, idealne wręcz miejsce do życia. Ale teraz...

Zaczęła iść szybciej, byle tylko uciszyć natarczywe pytania, na które nie miała ochoty odpowiadać. Imbirowy zapach dopiero co kupionych domowych speculoos tak kusił, że z trudem powstrzymała się przed naruszeniem zawartości pudełka. Dotarła wreszcie do samochodu i przekręciła kluczyk, czekając, aż wycieraczki uporają się z zalegającym na szybie śniegiem. Potem ruszyła, zbyt jednak gwałtownie, i lekko ją zarzuciło. Od dawna już nie prowadziła w takich warunkach. W Nowym Jorku prawie wszędzie chodziła na piechotę, a gdy musiała jechać dalej, korzystała z taksówki albo metra. Ale Riverbend to nie Nowy Jork.

Przez chwilę miała ochotę się wycofać, pojechać na lotnisko, a potem schronić w swoim nowojorskim mieszkaniu... Byle tylko uciec od tego miejsca. Gdy dojechała do skrzyżowania, zawahała się. Skręcić w lewo, w kierunku lotniska, czy jechać prosto? Szansy mogła upatrywać tylko w opcji numer dwa. Riverbend, o którym tak usilnie starała się zapomnieć, jest teraz jedyną deską ratunku. Westchnęła i nacisnęła pedał gazu.

Nad Main Street wisiały zielone girlandy przyczepione do czerwonych kokard zdobiących latarnie, których żółte światło odbijało się od bieli śniegu. Jenna nie zatrzymała się, by podziwiać ten widok, ani nie zwolniła, mijając świątecznie udekorowany park. Przejechała dwie przecznice, a następnie skręciła w prawo i zaparkowała przed dużym żółtym domem.

Nie zdążyła nawet wejść po schodach, gdy na werandę wybiegła ciotka Mabel. Jenna otoczyła ramionami pulchną postać cioci, która swego czasu zrobiła najbardziej bezinteresowną rzecz pod słońcem i wychowała córkę siostry jako swoją.

– Tak bardzo za tobą tęskniłam, ciociu.

– Kochanie, ja za tobą też. – Mabel uśmiechnęła się, a następnie wzięła Jennę za rękę i pociągnęła do środka. – Chodź, zrobię ci kawy. Wiem, że masz taką samą ochotę na ciasteczka, które przywiozłaś, jak ja.

Jenna zaśmiała się.

– Czyżbym była aż tak przewidywalna?

Mabel pokiwała głową.

– I to w tobie kocham.

Gdy Mabel zamknęła drzwi, Jenna rozejrzała się dookoła. Jak mało zmieniło się w domu, w którym spędziła większość życia... Ten dobrze znany widok dodał jej otuchy i złagodził przytłaczające napięcie.

Kilka minut później siedziała z ciotką przy kuchennym stole. Przed nimi stały dwa kubki kawy i talerz ciasteczek. Jenna wzięła jedno, zanurzyła w kawie i ugryzła, zanim zmoczony kawałek się oderwał.

– Dalej to robisz – zaśmiała się Mabel.

– Co?

– Maczasz ciasteczka. Jak byłaś mała, maczałaś je w gorącym kakao. A teraz w kawie. Nic się nie zmieniłaś.

– Zmieniłam się. Bardziej, niż myślisz.

– Ludzie się nie zmieniają, kochanie. Nie aż tak bardzo. Może wydaje ci się, że się zmieniłaś, ale w końcu zawsze wracasz do korzeni. Niby dlaczego jesteś teraz właśnie tutaj? I to tuż przed Nowym Rokiem. Przecież to najlepszy moment, żeby zacząć od nowa. – Uniosła rękę. – Zapomniałabym, chyba został mi jeszcze kawałek ciasta z bakaliami. Musisz się poczęstować. Zjedzenie tego ciasta po Bożym Narodzeniu przyniesie ci szczęście w nadchodzącym roku.

– Ciociu, naprawdę nie trzeba. – Ciotka we wszystkim widziała jakieś znaki, ale Jenna nie miała ochoty się temu poddać. – Przyjechałam po to, żeby zorganizować przyjęcie urodzinowe Eunice Dresden. Dziękuję, że mnie poleciłaś.

– Po to właśnie jest rodzina. Żeby wspierać.

Nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo ta pomoc była dla Jenny ważna. Jenna zaś nie miała wątpliwości, że przekonanie bliskich Eunice do zatrudnienia właśnie jej kosztowało ciotkę sporo zachodu.

– Doceniam to.

– Zostaniesz tu na tyle długo, że może Riverbend znowu ci się spodoba.

Jenna kochała swoją pełną ciepła i miłości ciocię, nawet jeśli podczas każdego spotkania sprzeczały się o to samo. I jedynie z jej powodu kochała też zaściankowe Riverbend, z którego zapragnęła wyjechać, jak tylko odkryła istnienie ogromnego hałaśliwego świata.

– Nigdy mi się nie podobało. I wcale tu nie zostaję. Mam już rezerwację na lot do Nowego Jorku. Przyjęcie zacznie się o szóstej, więc zdążę na lot o dziewiątej.

Ale męczyło ją coraz więcej wątpliwości. Czy ten odpoczynek od miasta i upadającej firmy wystarczy jej, by stanąć na nogi i odzyskać to, co straciła?

Mabel dolała sobie kawy.

– Tak czy inaczej, na razie jesteś w Riverbend. A co będzie później, to się okaże.

– Od razu wiadomo, po kim jestem tak uparta.

– Masz na myśli mnie? Nie jestem uparta, tylko... skoncentrowana na osiągnięciu tego, czego pragnę.

Jenna zaśmiała się.

– Powinnaś zająć się polityką. Masz talent do owijania w bawełnę.

– Spotkasz się z kimś tutaj? – zapytała Mabel.

– Nie. Przykro mi, jeśli cię to rozczaruje, ale naprawdę nie starczy mi czasu na nic innego poza przyjęciem. – Jenna wstała i uścisnęła Mabel. – Idę do łóżka. To był długi dzień, a jutro rano widzę się z siostrą Eunice.

– Powodzenia, kochanie.

– Organizowanie przyjęć to moja praca. To będzie bułka z masłem – rzekła Jenna, starając się przekonać nie tylko ciotkę, ale i samą siebie. Przecież zna się na tym. To ma być przyjęcie urodzinowe, a nie wydawana przez prezydenta kolacja. – Zobaczysz.

Mabel zaśmiała się.

– Problem w tym, że nie znasz Betsy Williams tak dobrze jak ja. Nie spotkałaś jeszcze nikogo aż tak upartego.

Pyszne. Stockton Grisham odłożył łyżkę i zanotował na tablicy, że ma uzupełnić dzisiejsze menu o pomidorową zupę z bazylią i tortellini. Jego lokal obchodzi w tym tygodniu pierwsza rocznicę istnienia, w co czasami nawet on nie mógł uwierzyć. Odniósł sukces. Zmienił marzenie w czterdziestostolikową rzeczywistość, i to w tak małym mieście jak Riverbend. Wszyscy, nawet ojciec, powtarzali mu, że jest szalony, że nikt z Indianapolis nie przyjedzie „na to zadupie” tylko po to, by zjeść kolację. Mylili się.

Czemu zawdzięcza to powodzenie? Baldachimowi z bluszczu, pod którym można usiąść, czy wygodnym stolikom i miękkim krzesłom? Albo oryginalnemu włoskiemu jedzeniu? Tak czy owak, coś w przytulnej Rustice przyciągało ludzi, również tych spoza miasta, a ponieważ po posiłku zwykle jeszcze jakiś czas spacerowali po centrum Riverbend, lokalny handel też sporo na tym zyskiwał. Doskonały układ, pomyślał Stockton z dumą.

Wygrał. Kiedy był młodszy, nie mieściło mu się w głowie, że powrót do Riverbend można utożsamiać z sukcesem, ale w miarę jak przemierzał świat, coraz wyraźniej docierało do niego, że jedynym miejscem, w którym chce ten sukces odnieść, jest właśnie Riverbend.

Ojciec przekonywał go, że miasteczku brakuje pewnego wyrafinowania, niezbędnego do prowadzenia interesu gastronomicznego. Zdaniem Hanka Grishama prawdziwe kulinarne przyjemności nierozerwalnie wiążą się z takimi miejscami jak Paryż czy Manhattan. Ale matka Stocktona pokochała Riverbend, zapuściła tu korzenie i wychowała syna, podczas gdy Hank gotował gdzieś w świecie, często zmieniając miejsce pobytu. Stockton znał ojca głównie z przysyłanych przez niego pocztówek. Pragnął udowodnić mu, że się myli. Pokazać, że i w Riverbend można otworzyć dobrą restaurację.

Miał wszystko, o czym marzył, a jednak czasami czuł pustkę i zastanawiał się, czy może jest jeszcze...

Coś więcej.

Głupie myśli. Przecież ma również „coś więcej”, musi tylko nauczyć się to doceniać, zamiast ciągle szukać czegoś nowego. Nagle otworzyły się tylne drzwi i do kuchni wpadła Samantha MacGregor.

– Na litość boską, kiedy ta zima wreszcie się skończy? – spytała, otrzepując się ze śniegu.

– Biorąc pod uwagę fakt, że jeszcze nie ma stycznia, na wiosnę trochę musimy poczekać – odparł Stockton. – Masz dla mnie ciasteczka?

– Pewnie, chociaż musiałam przez nie wcześnie wstać. Niedługo zacznę chyba pracę na trzecią zmianę.

– Dobrze słyszeć, że interes się kręci. – Zaśmiał się.

– Nawzajem. A co u ciebie?

– W porządku.

– Rachel stwierdziła dziś coś innego. Powiedziała, że zapracowujesz się na śmierć i że, cytuję: „Częściej niż tego pracoholika widuję manikiurzystkę”.

– Z Rachel rzeczywiście mamy odmienne zdania na temat mojej pracy.

– Można by powiedzieć, że mężczyzna, który zbytnio się nie wysila, nie jest zainteresowany kobietą.

Stockton zaklął pod nosem. Na tym właśnie polega trudność rozmawiania na osobiste tematy z ludźmi, którzy znają go całe życie: są zbyt spostrzegawczy i zbyt bezpośredni w opiniach.

– Nie nazwałbym tego, co jest między mną i Rachel, niczym więcej niż przyjaźnią.

Samantha westchnęła.

– Tym gorzej, bo uważam, że gdybyś zmienił nieco swoje priorytety, byłbyś wspaniałym mężem.

– O mnie się nie martw – rzekł z naciskiem.

Samantha obróciła się w kierunku poustawianych na ladzie zafoliowanych talerzy.

– Można je zabrać?

– Tak. Jest lasagne, sałatka, chleb. Dzięki za wyręczenie mnie dziś w dostawie. Larry jest chory i ciężko by mi było znaleźć na to czas, a nie chciałbym zawieść ojca Michaela.

– W schronisku są za te dary niesamowicie wdzięczni. Świetne jedzenie, przygotowane przez wspaniałego szefa kuchni, każdemu poprawia samopoczucie.

Stockton wzruszył ramionami.

– Robię to, co do mnie należy, Sam.

– Robisz znacznie więcej.

Samantha skupiła się nagle na zapinaniu płaszcza i Stockton od razu domyślił się, że ma zamiar powiedzieć mu coś, o czym niekoniecznie chce usłyszeć. Przyjaźnili się od lat, więc potrafił czytać z jej twarzy jak z otwartej książki.

– Widziałam wczoraj Jennę Pearson.

Nie był przygotowany na tę wiadomość i za wszelką cenę starał się pokazać, że nie zrobiła na nim żadnego wrażenia. Nie widział Jenny od ośmiu lat. Całe osiem lat, odkąd zniknęła. Potem przez dwa lata przemierzał Włochy, ucząc się włoskiej kuchni, ale przede wszystkim odkrywając, kim jest i czego oczekuje od życia. Tego, pomyślał, rozglądając się po dużym, jasnym pomieszczeniu. Na tym więc powinien skoncentrować całą energię, a nie na przeszłości, która znienacka zawitała do miasteczka.

– Jenna Pearson znowu w Riverbend. Z jakiego powodu?

– Betsy zleciła jej przygotowanie przyjęcia urodzinowego dla Eunice.

Czyżby Jenna przyleciała z Nowego Jorku dla jednego zlecenia? Stockton pomyślał, że nic go to nie obchodzi. Ich uczucie wypaliło się dawno temu, a związek zakończył katastrofą znacznie gorszą niż cokolwiek, co do tej pory spotkało go w kuchni.

– Czy ona... – zawahał się – ...zamierza zostać tu jakiś czas? Czy wyjeżdża od razu po przyjęciu?

– Od razu wraca do Nowego Jorku.

– W takim razie, gdybyś ją jeszcze raz zobaczyła, pozdrów ją ode mnie.

– A sam nie możesz? – zapytała Samantha. – Przecież za kilka dni świętujesz pierwsza rocznicę istnienia restauracji. Na pewno pomogłyby ci rady profesjonalisty, a zwłaszcza takiego, którego dobrze znasz.

– Nie wspominałaś, że przed tobą jeszcze dużo pieczenia?

Samantha uśmiechnęła się.

– Okej, rozumiem. Wracam więc do pracy, a ty dalej unikaj oczywistości.

– Czyli?

Zatrzymała się w otwartych drzwiach.

– Właśnie zastanawiasz się, jak długo wytrzymasz, zanim spotkasz się z Jenną.

Jenna siedziała naprzeciwko Betsy Williams, młodszej siostry Eunice i właścicielki pensjonatu. Znała Betsy właściwie od zawsze i kiedy była mała, obawiała się tej surowej starszej pani o obfitych kształtach, w dziwacznych butach i kapeluszach. Betsy reprezentowała typ kobiety, u której w domu zawsze jest porządek i tego samego oczekiwała od innych.

Ale wobec klientów Betsy była wylewna i gościnna. Jenna słyszała, że w zeszłym roku Betsy zaczęła spotykać się z Earlem Kleinem. Ciekawe, czy uczucie do tego wybuchowego mechanika samochodowego nieco złagodziło jej charakter?

Nawet jeśli, akurat dzisiaj trudno to było dostrzec.

– Zdajesz sobie sprawę, że zadzwoniłam do ciebie tylko dlatego, że twoja ciotka prawie mnie do tego zmusiła – oświadczyła Betsy.

No tak. Wie, jak przejść do sedna.

– Naprawdę doceniam tę szansę...

Betsy przerwała jej machnięciem ręki.

– Mabel twierdzi, że jesteś w tym dobra. Na razie nie zrobiłaś na mnie wrażenia.

Jenna pomyślała o godzinach, które spędziła nad układaniem wyjątkowego menu, wymyślaniem oryginalnych ozdób na stoły czy zabawnych upominków dla gości. Pół dnia zajęło jej znalezienie cukiernika, który przygotowałby tort ozdobiony na środku miniaturą organów parowych – jedną z tych rzeczy, jakie, według uzyskanych przez Jennę informacji, Eunice bardzo w dzieciństwie lubiła.

– Mam dużo pomysłów i uważam...

– Wiem, co uważasz. Przyjeżdżasz tu w eleganckich nowojorskich ubraniach i...

W tym momencie Jenna pożałowała, że wybrała na spotkanie kostium od Chanel i szpilki od Jimmy'ego Choo. Miała nadzieję, że taki strój pozwoli dostrzec w niej odnoszącego sukcesy fachowca, a tymczasem wygląda na to, że zraziła do siebie Betsy już pierwszym krokiem w markowych butach.

– ...i myślisz, że ludzie tacy jak my – kontynuowała Betsy – potrzebują kogoś takiego jak ty, żeby im pokazał, jak powinno wyglądać udane przyjęcie.

– Nigdy nie powiedziałam...

– Wyjechałaś stąd i najwyraźniej zapomniałaś, jak tu jest. Ludzie z tych stron nie oczekują czegoś takiego. – Wskazała na niebieską teczkę z logo należącej do Jenny firmy Extravagant Events. – Nie są aż tak ekstrawaganccy. Od ponad dwóch dziesięcioleci serwuję posiłki i dbam o to, żeby goście byli zadowoleni. Już dawno nauczyłam się, że ludzie do mnie przyjeżdżają, bo lubią proste i niewyszukane dania. I takie właśnie jest Riverbend. Proste i niewyszukane.

Jenna poruszyła się na krześle. Naprawdę myślała, że Betsy przyjmie ją z otwartymi ramionami?

– Panno Williams, pieczone kornwalijskie kurczaki to nie jest wyszukana potrawa.

– Może tam, gdzie mieszkasz, nie, ale tutaj owszem. Jeśli miejscowi nie mogą czegoś kupić w lokalnym markecie, jest więcej niż pewne, że nie będą wiedzieli, jak się zachować, kiedy zobaczą to na talerzu. Zapytają, dlaczego podajemy im gołębie. – Przesunęła teczkę w stronę Jenny. – Będziesz musiała zaproponować coś innego.

– Skoro nie kornwalijskie kurczaki, to może piccata z cielęciny albo...

– Znasz właściwy powód, dla którego postanowiliśmy cię zatrudnić? – spytała nagle Betsy. – Nie tylko dlatego, że Mabel cię wychwalała. Podjęliśmy tę decyzję, bo jesteś stąd, a miejscowi znają nasze upodobania.

Jenna darowała sobie wyjaśnienie, że wyjechała z Riverbend lata temu i że nigdy nie czuła się tu u siebie. Przemilczała też fakt, że nie zamieszkałaby tu ponownie, choćby Riverbend okazało się ostatnim miastem na ziemi. I że przyjęła tę pracę tylko w nadziei na otrzymanie świetnych referencji, dzięki którym planowała odbudować firmę.

– Doceniam to, panno Williams.

Nagle frontowe drzwi otworzyły się i razem z zimnem wpadł do środka Earl Klein. Strzepnął śnieg z czapki baseballowej oraz kurtki.

– Earl, zostań tam, gdzie jesteś, i wytrzyj buty – poleciła Betsy.

Earl zmarszczył brwi, ale z nawiązką wykonał rozkaz, zdejmując buty. Powiesił kurtkę, podszedł do Betsy i głośno cmoknął ją w policzek. Betsy trzepnęła go po ręce.

– Earl!

– Ty też witaj – zaśmiał się Earl i usadowił na dwuosobowej kanapie w róże, obok Betsy.

Zdjął wybrudzoną olejem silnikowym czapeczkę i rzucił ją na stolik, ale jedno karcące spojrzenie Betsy wystarczyło, by szybko przełożył czapkę na kolana.

– No proszę, kogo widzę. Jenna Pearson – powiedział z ciepłym uśmiechem.

– Tak, to ja – potwierdziła Jenna.

Przynajmniej jedna osoba ucieszyła się na jej widok.

– Miło, że przyjechałaś. Skoro planujemy huczne przyjęcie, to uważam, że jesteś najwłaściwszą osobą do jego organizacji.

Betsy odchrząknęła.

– Panno Williams, wracając do menu – zreflektowała się Jenna. – Moglibyśmy również podać...

– Pieczone prosię – wtrącił Earl. – Trzeba kupić u Chucka Millera dużego grubego prosiaka, nadziać go na rożen, wsadzić mu do pyska jabłko, szast-prast i kolacja gotowa.

– Pieczone prosię? – upewniła się Jenna.

Musiała się przesłyszeć, przecież Earl nie może twierdzić, że pieczone prosię to odpowiednie danie na takie przyjęcie. Jak niby miałaby wnieść do sali rożen i ciężkiego prosiaka?

– Panie Klein, to będzie jednak dosyć oficjalne wydarzenie, więc...

– Tylko nie panie Klein. Jak cię poznałem, biegałaś jeszcze w pieluchach i zawsze mówiłaś do mnie po imieniu. Do mężczyzny należy zwracać się jednym słowem, a nie dwoma.

Spokój, jaki towarzyszył Jennie, odkąd przyleciała z Nowego Jorku, zaczął się ulatniać, chociaż w ostatnim czasie i tak rzadko mogła się nim cieszyć. Przez lata uczyła się sprawiać wrażenie profesjonalistki, kobiety w pełni kontrolującej sytuację. Tyle że to poczucie kontroli zaczęła tracić, a teraz, siedząc naprzeciwko wpatrującej się w nią z niechęcią Betsy i rzucającego dziwacznymi pomysłami Earla, straciła też resztki pewności siebie.

Zagryzła wargi. Przecież się nie rozpłacze.

– Panie... hmm, Earl, moim zdaniem powinniśmy zastanowić się nad bardziej... siedzącym wariantem tego przyjęcia.

– Przecież pieczone prosię je się na siedząco, nie?

– Tak, ale...

– A Eunice kocha wieprzowinę, prawda, Betsy?

Betsy entuzjastycznie pokiwała głową.

– Bardzo. Jak my wszyscy.

Kiedy Jenna dwa tygodnie temu rozmawiała z nią przez telefon, odniosła wrażenie, że się dogadają. Betsy co prawda marudziła, nie do końca przekonana do pomysłu zatrudnienia siostrzenicy Mabel, ale Jenna była pewna, że gdy tylko przedstawi starannie opracowany projekt przyjęcia, Betsy pozbędzie się wątpliwości. Musi teraz nakierować tę nagle wykolejoną wizję urodzin na właściwe tory, odrzucając propozycje dań podawanych razem z głową i racicami.

– Nie jestem pewna, czy pieczone prosię będzie dobrze wyglądało w sali bankietowej – zauważyła – a poza tym niekoniecznie będzie się dobrze komponować z motywem przewodnim przyjęcia, czyli wspominaniem poszczególnych dekad z życia Eunice. Ale oczywiście możemy wybrać coś niewyszukanego. Na przykład włoskie jedzenie. Lasagne...

– Stockton Grisham! – zawołała Betsy.

– Stockton Grisham? – Jenna zignorowała nagłe mrowienie kręgosłupa.

Miała nadzieję, że uda jej się spędzić te kilka dni bez choćby wspominania jego imienia, a tymczasem, choć przyleciała do Riverbend niecałe dwadzieścia cztery godziny temu, już dwukrotnie Stockton stał się tematem prowadzonych przez nią rozmów.

– Świetny pomysł – zgodził się Earl, składając kolejny głośny pocałunek na policzku Betsy. – Ten chłopak potrafi gotować.

– Hm, nie wydaje mi się...

– Postanowione. – Betsy przerwała Jennie typowym dla siebie tonem. – Eunice bardzo się ucieszy, uwielbia jego kuchnię.

Przez kolejne dziesięć minut Jenna wyszukiwała coraz to inne argumenty mające zniechęcić do zatrudnienia Stocktona, ale Betsy i Earl byli nieugięci.

Zadowolona z siebie Betsy uśmiechnęła się w sposób przywodzący na myśl minę kota przytrzymującego łapą dopiero co upolowaną mysz.

– Eunice to moja siostra i jest dla mnie wszystkim. Zorganizujesz jej najlepsze przyjęcie urodzinowe, jakie tylko można sobie wyobrazić, albo już nigdy nie przygotujesz w tym mieście żadnej uroczystości.

– Tak, oczywiście – powiedziała Jenna.

Uda się jej. Ma doświadczenie, ostatnio brakuje jej jedynie pewności siebie.

– Cieszę się. – Betsy poklepała Jennę po kolanie. – Szczególnie że i Stockton weźmie w tym udział. Jeżeli ktokolwiek wie, jak uszczęśliwić kobietę, to właśnie on.

Jenna przezornie nie próbowała wyrazić swojego odmiennego zdania na temat Stocktona. Bardzo tej pracy potrzebowała.

Tytuł oryginału: Midnight Kiss, New Year Wish

Pierwsze wydanie: Harlequin Romance, 2011

Redaktor serii: Ewa Godycka

Opracowanie redakcyjne: Ewa Godycka

Korekta: Urszula Gołębiewska

© 2011 by Shirley Kawa-Jump, LLC

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2012

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Romans są zastrzeżone.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 9788323899679

ROMANS – 1097

Konwersja do postaci elektronicznej:
Legimi Sp. z o.o.