Nora Roberts

Niezwykły dar

Tłumaczyła
Aleksandra Komornicka

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Spodziewał się kryształowej kuli, pentagramów i paru listków herbaty. Nie zdziwiłyby go płonące świece i kadzidło. Jako producent filmów dokumentalnych dla telewizji publicznej, Dawid zajmował się tematami trudnymi, które przed realizacją wymagały zebrania gruntownej dokumentacji naukowej. Był fanatykiem rzetelnej informacji, zatrudniał najwybitniejszych fachowców i osobiście nad wszystkim czuwał. Praca, praca i jeszcze raz praca. Dlatego gdy wybierał się tego popołudnia do wróżki, liczył na coś nowego i odświeżającego, a zarazem zabawnego. Ot, taka odskocznia od nawału scenariuszy, rozpisywania kadrów i biedzenia się nad kosztorysami.

Kobieta, która otworzyła drzwi komfortowego podmiejskiego domu w Newport Beach, w jego ocenie bardziej pasowała do stolika brydżowego niż do kryształowej kuli. Nie pachniała piżmem, tylko całkiem zwyczajnie bzem i sypkim pudrem, nie roztaczała wokół siebie tajemniczej aury. Czyżby była gospodynią albo damą do towarzystwa słynnego medium?

Podejrzenia Dawida w mig zostały rozwiane.

– Witam – uśmiechnęła się, wyciągając drobną, ładną dłoń. – Jestem Clarissa DeBasse. Proszę do środka, panie Brady. Przybywa pan w samą porę.

– Dzień dobry pani. – Dawid ujął jej rękę, przyjmując do wiadomości, że osoba zajmująca się paranormalnymi zjawiskami wygląda i zachowuje się zwyczajnie. – Dziękuję, że zechciała się pani ze mną spotkać. Tylko skąd pani wiedziała, kim jestem?

Gdy splotły się ich dłonie, odniósł dziwne wrażenie, jakby „coś” – bo tylko tak mógł to określić – spłynęło z niego na nią.

Ona zaś uznała, że może mu zaufać i zdać się na niego. Wystarczyło jej to na razie.

– Och, przeczucie... – Uśmiechnęła się lekko. – Jednak coś do powiedzenia miała również zwykła logika, jako że miał się pan zjawić o wpół do drugiej. – Gdyby nie zadzwoniła jej agentka i nie przypomniała o spotkaniu, Clarissa nadal oddawałaby się relaksującej pracy w ogrodzie. – Oczywiście mógłby pan dźwigać w tej teczce jakieś próbki i foldery reklamowe, a jednak czuję, że są to papiery i kontrakty. Teraz zaś jestem pewna, że po podróży z Los Angeles chętnie napije się pan kawy.

– Znów pani trafiła. – Wszedł do przytulnego saloniku z miłymi dla oka niebieskimi zasłonami i rozłożystą, wyraźnie zapadniętą pośrodku sofą.

– Proszę spocząć. Kawa jest gorąca.

Uznając sofę za niepewną, Dawid wybrał fotel i czekał, aż Clarissa usiądzie naprzeciwko niego i naleje kawę. Ocena sytuacji i wyciągnięcie wniosków zajęły mu tylko chwilę. Należał do ludzi, dla których ważne jest pierwsze wrażenie. Kiedy podawała śmietankę i cukier, pomyślał, że przypomina powieściową „ukochaną ciotkę”. Była okrągła, ale nie pulchna, schludna i nad wyraz zadbana, ale nie drętwa. Miała delikatną, ładną twarz, zadziwiająco gładką jak na kobietę po pięćdziesiątce, do tego dobrze obcięte i modnie uczesane popielatoblond włosy bez śladu siwizny. Clarissa DeBasse ma prawo folgować swojej próżności, pomyślał. Gdy podawała mu filiżankę, odnotował na jej palcach prawdziwą kolekcję pierścionków. Przynajmniej to jedno zgadzało się z obiegowym wizerunkiem wróżki.

– Dziękuję pani. A swoją drogą muszę przyznać, że spodziewałem się spotkać kogoś całkiem innego.

– Jak rozumiem, powinnam była pana przywitać z kryształową kulą w ręku i z krukiem na ramieniu? – Z uśmiechem usiadła w fotelu.

– Coś w tym rodzaju. – Upił łyczek. Napój, poza tym, że był gorący, w niczym nie przypominał kawy. – W ostatnim czasie sporo o pani czytałem. Obejrzałem też kasetę z pani udziałem w programie Barrow Show. Jest pani inna przed kamerą.

– To tylko show-biznes, który ma swoje specyficzne wymagania, lecz gdy im się podporządkować, osiąga się zyski zupełnie niewspółmierne do włożonej pracy – powiedziała tak beztrosko, że gdyby nie przyjazne spojrzenie, mógłby ją posądzić o sarkazm. – Ale może przejdziemy do rzeczy? Wprawdzie z zasady nie rozmawiam o interesach, bo mam od tego agentów, a nawet jeśli, to nigdy nie robię tego w domu, ponieważ jednak odniosłam wrażenie, że naprawdę zależy panu na spotkaniu ze mną, uznałam, że tu będziemy się czuli swobodniej. – Znowu się uśmiechnęła, ukazując lekkie dołeczki w policzkach. – Rozczarowałam pana.

– Ależ skąd. Pani DeBasse...

– Clarisso. – Przesłała mu tak promienny uśmiech, że odwzajemnił się takim samym.

– Clarisso, będą z panią szczery.

– Tak jest zawsze najlepiej – powiedziała z powagą.

– Oczywiście... – Przez chwilę bijąca z jej oczu dziecięca łatwowierność i ufność zbiły go z tropu. Jeżeli jest ostrą, chciwą na pieniądze cwaniarą, maskuje się idealnie. – Należę do gatunku niepoprawnych realistów. Nie obcuję z parapsychologią, jasnowidztwem, telepatią i temu podobnymi... rzeczami. Program o parapsychologii postanowiłem zrobić głównie ze względu na jej widowiskowy walor.

– Nie musi się pan usprawiedliwiać. – Gdy uniosła rękę, na jej kolana wskoczył wielki czarny kot. Pogłaskała go. – Bo widzi pan, Dawidzie, kiedy ktoś przez lata zajmuje się takimi „rzeczami”, to doskonale rozumie nie tylko ludzi, którzy fascynują się nimi, ale również tych, którzy mają wobec nich zasadnicze obiekcje. Jedni popadają w euforię, drudzy nieraz posuwają się do niewybrednych kpin, a ja podchodzę do tego ze spokojem i robię swoje. Nie wdaję się w wielkie spory, nie jestem bowiem naukową wyrocznią w tych sprawach. Ja tylko otrzymałam dar, za który jestem odpowiedzialna.

– Odpowiedzialna?

– Dawidzie, czy nigdy nie doświadczył pan żadnego zjawiska parapsychologicznego?

Sięgnął do kieszeni po papierosa i zapalił.

– Nie.

– Nie? – Niewielu ludzi zaprzeczyłoby aż tak kategorycznie. – Nigdy? Choćby wrażenia deja vu?

Zawahał się chwilę, czując, że go to wciąga.

– Sądzę, że nie ma osoby, której choć raz by się nie zdawało, że wcześniej gdzieś była czy coś robiła. Mam na myśli jakieś ledwo uchwytne, niesprecyzowane sygnały.

– Być może. A więc intuicja... – zaczęła.

– Uważa pani intuicję za parapsychologiczny dar? – przerwał jej ze zdumieniem.

– Och, tak. – Pojaśniała na twarzy, a jej oczy zapłonęły młodzieńczym zapałem. – Wszyscy się z nim rodzimy, lecz decydujące znaczenie ma to, jak rozwiniemy ten dar, jak go ukierunkujemy, jednym słowem, jaki zrobimy z niego użytek. Niestety większość ludzi wykorzystuje zaledwie ułamek tego, co ma, a w ich umysłach kłębią się całkiem inne sprawy.

– Zapytam więc wprost: czy właśnie przeczucie doprowadziło panią do Matthew van Campa?

Jakby jakaś zasłona przykryła jej oczy.

– Nie.

I znów stała się zagadkowa. A przecież sprawa van Campa uczyniła ją sławną, dlatego był pewien, że chętnie o tym porozmawia. Stało się jednak inaczej, bo gdy tylko wymienił to nazwisko, Clarissa natychmiast zamknęła się w sobie. Dawid wypuścił dym i zobaczył, że kot, mimo że na pozór znudzony i rozleniwiony, uważnie go obserwuje.

– Clarisso, sprawa van Campów miała miejsce dziesięć lat temu, a mimo to wciąż pozostaje jednym z pani najgłośniejszych i najbardziej kontrowersyjnych sukcesów.

– To prawda. Obecnie Matthew ma dwadzieścia lat. To bardzo przystojny młody człowiek.

– Niektórzy są przekonani, że gdyby pani van Camp nie zmusiła męża i policji, by poprosić panią o pomoc, chłopiec by nie żył.

– Inni zaś są głęboko przekonani, że cała sprawa została zmontowana dla rozgłosu – powiedziała spokojnie między jednym i drugim łykiem kawy. – Kolejny film Alice van Camp odniósł wielki sukces kasowy. Widział go pan? Był wspaniały.

Nie należał do ludzi, którzy dają się łatwo zbić z tropu.

– Clarisso, jeśli zgodzi się pani na udział w tym filmie, chciałbym, żeby opowiedziała pani o sprawie van Campów.

Skrzywiła się lekko.

– Nie wiem, czy będę mogła panu w tym pomóc, Dawidzie. Dla van Campów to było niezwykle traumatyczne przeżycie. Wyciąganie tego wszystkiego po latach może się okazać dla nich zbyt bolesne.

Nie zaszedłby tak daleko i nie osiągnął sukcesu bez umiejętność negocjacji. Wiedział, jak i kiedy to robić.

– A jeśli van Campowie wyrażą zgodę?

– Och, to całkowicie zmieni postać rzeczy. Musi pan wiedzieć, Dawidzie, że podziwiam pańską pracę. Oglądałam pana dokument o maltretowanych i wykorzystywanych dzieciach. Był bardzo przygnębiający, a jednocześnie nie można się było od niego oderwać.

– O to chodziło.

– Rozumiem... – Wiele mogłaby opowiedzieć o okrucieństwie tego świata, nie sądziła jednak, by jej gość, na obecnym etapie znajomości, był w stanie zrozumieć, skąd o tym wie i jak sobie z tym poradziła. – Czego pan oczekuje po tym filmie?

– Dobrego widowiska, które zapewni dużą oglądalność. – Gdy się uśmiechnęła, wiedział z całą pewnością, iż słusznie zrobił, nie próbując jej oszukać. – A zarazem takiego, które da ludziom do myślenia i podważy pewne stereotypy.

– Uda się panu?

– Czy nam się uda... Jestem odpowiedzialny za to, by scenariusz był na odpowiednim poziomie, by zdjęcia wykonano właściwie, by zrobiono dobry montaż, i tak dalej. Natomiast to, czy widzów zafascynuje oraz zmusi do myślenia końcowy efekt, w ogromnej mierze będzie zależeć od pani.

Odpowiedź nie tylko była stosowna, ale także prawdziwa.

– Polubiłam pana, Dawidzie. Chętnie panu pomogę.

– Miło mi to słyszeć. Zechce pani rzucić okiem na kontrakt i...

– Nie. – Przerwała mu, gdy sięgnął po teczkę. – Takie rzeczy pozostawiam mojemu agentowi, niech on się głowi.

– Świetnie. – Wygodniej będzie negocjować i ustalać warunki z fachowcem, pomyślał. – Więc kto prowadzi pani sprawy?

– Agencja Fields w Los Angeles.

Znów go zaskoczyła. Sprawy sympatycznej damy o wyglądzie ciotki prowadziła jedna z najbardziej wpływowych i prestiżowych agencji na wybrzeżu.

– Jeszcze tego popołudnia prześlę im dokumenty. Praca z panią, Clarisso, będzie dla mnie prawdziwą przyjemnością.

– Czy mogę obejrzeć pańską dłoń?

Był pewien, że zdołał ją rozgryźć i niejako podporządkować sobie, a oto znów mu się wymykała. Wyciągnął rękę.

– Czy to będzie wyprawa w głąb oceanu?

Nie roześmiała się ani nie obraziła. Jednak nie jego dłoń ją interesowała. Patrzyła na Dawida oczami, które nagle stały się chłodne i uważne. Ujrzała mężczyznę tuż po trzydziestce, atrakcyjnego na swój posępny sposób. Miał wyrazistą, stanowczą twarz, gęste brwi, równie ciemne jak włosy, i zadziwiająco łagodne, spokojne oczy. Albo też ich zimna, blada zieleń tylko sprawiała takie wrażenie. Wysmukły, wysportowany... Z całą pewnością przyciągał uwagę kobiet. Inteligentny przystojniak, człowiek sukcesu, jeszcze młody, ale już w pełni dojrzały. Do takich wzdychają zarówno nastolatki, jak i ich matki.

Lecz nie to interesowało Clarissę. Ona zobaczyła coś więcej.

– Dawidzie, jest pan bardzo silnym mężczyzną, zarówno pod względem fizycznym, emocjonalnym, jak i intelektualnym.

– Dziękuję.

– Och, to nie pochlebstwo. Jeszcze nie posiadłeś umiejętności, która by ci pozwoliła opanowywać i łagodzić tę siłę w relacjach z ludźmi. Myślę, że właśnie z tego powodu dotąd się nie ożeniłeś.

Choć starał się zachować dystans, wreszcie naprawdę go zaintrygowała. Skąd wiedziała, że jest kawalerem? Prawda, przecież nie nosił obrączki...

– Standardowa odpowiedź jest taka, że jeszcze nie spotkałem odpowiedniej kobiety.

– Zgadza się. Musi pan spotkać kogoś równie silnego. I stanie się to szybciej, niż pan przypuszcza. Trzeba się tylko uzbroić w cierpliwość, a przede wszystkim, i to dotyczy obojga, w ową łagodność, o której przed chwilą mówiłam.

– A więc wkrótce spotkam odpowiednią kobietę, ożenię się z nią i będziemy żyli długo i szczęśliwie?

– Nigdy nie przepowiadam przyszłości. – Jej twarz znów stała się pogodna. – A z ręki czytam tylko tym ludziom, którzy mnie interesują. Czy mam powiedzieć, co mówi moja intuicja, Dawidzie?

– Proszę.

– Że nasze stosunki będą interesujące i długotrwałe. – Zanim puściła jego dłoń, poklepała ją. – Z góry się na to cieszę.

– Ja również. – Wstał. – Zobaczymy się wkrótce, Clarisso.

– Tak. Oczywiście. – Strąciła kota na podłogę i także wstała. – Zmykaj, Mordred. [1]

– Mordred? – powtórzył Dawid, podczas kiedy kot skoczył i umościł się na zapadniętej sofie.

– To taka smutna postać z pięknej legendy – wyjaśniła Clarissa. – Na pewno zawarł jakiś podejrzany pakt z... losem. W końcu przed przeznaczeniem nie ma ucieczki, prawda?

Po raz drugi Dawid poczuł na sobie jej trzeźwe, a zarazem dziwnie bliskie, wręcz intymne spojrzenie.

– Tak sądzę – mruknął i poszedł za nią do drzwi.

– Miło mi się z panem gawędziło, Dawidzie. Proszę jeszcze kiedyś do mnie zajrzeć.

Wyszedł na ciepłe wiosenne powietrze, zastanawiając się, skąd bierze się jego pewność, że jeszcze nieraz tu przyjdzie.

– Oczywiście, że jest świetnym producentem, Abe. Tylko nie jestem pewna, czy będzie odpowiedni dla Clarissy.

A.J. Fields przemierzała swój gabinet długim, płynnym krokiem, którym zawsze maskowała nadmiar niecierpliwej energii. Zatrzymała się, żeby wyrównać lekko przekrzywiony obraz, po czym zwróciła się do swojego współpracownika. Abe Ebbitt siedział w fotelu i swoim zwyczajem podtrzymywał rękami okrągły brzuch. Nie zadał sobie trudu, żeby poprawić okulary, które spadały mu na nos. Cierpliwie obserwował A.J., by wreszcie podrapać się w jedną z dwóch kępek włosów sterczących po bokach głowy.

– A.J., to bardzo korzystna propozycja.

– Ona nie potrzebuje pieniędzy.

Na takie dictum krew agenta zawrzała, choć tego nie okazał, i nadal mówił spokojnym głosem:

– A rozgłos?

– Czy o taki rozgłos jej chodzi?

– Jesteś nadmiernie opiekuńcza wobec Clarissy, A.J.

– Taka moja rola – skontrowała. Nagle przystanęła i usiadła na brzegu biurka. Na widok jej ściągniętych brwi Abe zamilkł, bo gdy A.J. była w takim nastroju, jakakolwiek dyskusja nie miała sensu. Szanował ją i podziwiał. Był to jeden z powodów, dla których on, hollywoodzki weteran w tej branży, pracował dla Agencji Fields, zamiast kombinować na własny rachunek. Był na tyle stary, że mógłby być jej ojcem, wiedział również, że dziesięć lat temu ich role byłyby odwrotne. Na szczęście fakt, że pracuje dla niej, nie psuł mu humoru. Mawiał, że to żaden wstyd być podwładnym i służyć najlepszemu, gdy samemu jest się najlepszym. Minęła minuta, później druga.

– Uparła się, że to zrobi – mruknęła A.J., na co Abe również nic nie powiedział. – A ja... – Mam przeczucie, pomyślała. Nie znosiła wypowiadać tego zdania. – Mam tylko nadzieję, że się nie myli. Nieodpowiedni producent, nieodpowiednia formuła, a pozwoli zrobić z siebie idiotkę. Nie dopuszczę do tego, Abe.

– Nie doceniasz Clarissy. Poza tym chyba nie muszę ci przypominać, że nie należy mieszać emocji z biznesem, prawda A.J.?

– Tak, wiem. – To dlatego była najlepsza. Założyła ręce i powtórzyła w duchu tę żelazną zasadę. Bardzo wcześnie nauczyła się poskramiać emocje. Musiała, bo od tego zależał jej byt. Gdy dorastasz w domu, w którym owdowiała matka często zapomina o tak prozaicznych sprawach jak spłata długu hipotecznego, szybko się uczysz i twardo dbasz o interesy albo idziesz na dno. Została agentką, ponieważ lubiła pertraktować, podobały jej się też te wszystkie machinacje. A przede wszystkim dlatego, że była w tym cholernie dobra. Wspaniały widok na Los Angeles z okien jej biura na terenie ekskluzywnego kompleksu Century City dowodził, jak bardzo jest dobra. Nie trzeba jednak być geniuszem w tym fachu, by wiedzieć, że nie należy zawierać transakcji na ślepo.

– Decyzję podejmę po spotkaniu z Bradym.

Abe uśmiechnął się porozumiewawczo.

– Ile jeszcze od niego zażądasz?

– Myślę, że jakieś dziesięć procent. – Sięgnęła po ołówek i zaczęła nim stukać w dłoń. – Ale najpierw chcę wiedzieć, jak Brady widzi ten film i co chce w nim wyeksponować.

– Mówią, że to twardy facet.

– To samo mówią o mnie – odparła, uśmiechając się złowieszczo.

– Marnie widzę jego szanse. – Abe wstał. – Mam spotkanie. Daj znać, jak ci poszło.

– Jasne.

Dawid Brady. Fakt, że ceniła jego pracę, mógłby oczywiście wpłynąć na jej decyzję. Przecież w odpowiednim czasie i za odpowiednie wynagrodzenie mogłaby namówić klienta do zagrania herbaty w torebce w trzydziestosekundowej lokalnej reklamie.

Ale nie panią DeBasse. Była moją pierwszą, a przez jakiś czas jedyną klientką, pomyślała A.J. Tak, pierwsze lata miała nad wyraz chude. Nawet jeśli, jak mówi Abe, traktowała Clarissę nadopiekuńczo, to miała do tego prawo. Dawid Brady może być wziętym i cenionym producentem filmów dokumentalnych, ale ona i tak go dokładnie sprawdzi, nim dojdzie do podpisania kontraktu.

Bywało w przeszłości, że A.J. sama była sprawdzana i musiała pokazywać się z najlepszej strony. Nie zaczynała kariery w ekskluzywnym biurowcu, otoczona kilkunastoosobowym zespołem współpracowników. Dziesięć lat temu zabiegała o klientów i walczyła o umowy w biurze, które składało się z telefonicznej budki w najbliższym barze. Skłamała, gdy zapytano ją o wiek, tylko bowiem szaleniec mógłby powierzyć osiemnastolatce swoją karierę. A jednak pani DeBasse, choć wcale nie była szalona, zaufała jej.

Ale cóż, Clarissa różniła się od innych ludzi z show-biznesu. Żyła po swojemu, wyborów dokonywała w sposób spontaniczny, kierując się intuicją, nie zaś chłodną logiką i kalkulacją. Nie rozdzielała włosa na czworo, nie zastanawiała się ani nad swym powołaniem, ani nad tym, co zdobyła dzięki swej pracy. To A.J. zajmowała się szczegółami i użerała o wszystko.

Przywykła do tego. Matka była ciepłą i wspaniałomyślną kobietą, ale drobiazgi nigdy nie zaprzątały jej głowy. Już jako dziecko A.J. musiała pamiętać o terminach płacenia bieżących rachunków i innych należności. Gdyby nie ona, domowy budżet szybko ległby w gruzach, co dla dziecka było ogromnym obciążeniem, a musiała jeszcze pamiętać o nauce.

Przy tym matka nie była ani osobą głupią, ani też nie zaniedbywała swojej córki. W domu panowała miłość, był czas na rozmowy i rozwijanie zainteresowań. Nastąpiła jednak dziwna zamiana miejsc. To matka domagała się przygarnięcia zwierzątka, które przybłąkało się do domu, a córka martwiła się, jak je wykarmić.

Ale skoro jej matka postępowała inaczej niż inne matki, czy nie było czymś naturalnym, że A.J. tak bardzo różniła się od swoich rówieśnic? To pytanie pojawiało się często. Przeznaczenia nie da się oszukać. Śmiejąc się w duchu, A.J. podniosła się zza biurka. Pomyślała, że Clarissa byłaby zachwycona takim sformułowaniem.

Zapadła się w rozłożystym fotelu, który dostała od matki. Fotel, w przeciwieństwie do ciężkiego, sterylnego biurka, był zarówno niepraktyczny, jak i nad wyraz ekstrawagancki. Cóż, obity został chabrową skórą, by swą barwą pasował do oczu córki...

A.J. sięgnęła po kontrakt DeBasse. Leżał pośrodku starannie uporządkowanego biurka, na którym nie było fotografii ani kwiatów. Każdy przedmiot służył jednemu celowi, jakim był biznes.

Przed spotkaniem z Dawidem Bradym jak zwykle dokładnie przejrzała kontrakt, analizując każde zdanie, każdy paragraf i każdą alternatywną propozycję. Właśnie robiła ostatnią notatkę, kiedy rozległ się dzwonek.

– Słucham, Diane.

– Przybył pan Brady, A.J.

– Okej. Mamy świeżą kawę?

– Tylko fusy, ale zaraz zaparzę.

– Dobrze. Powiedz Brady’emu, że czekam na niego.

Po chwili wszedł do jej gabinetu.

– Witam pana. – Wyciągnęła rękę i uniosła się lekko, ale pozostała za biurkiem, zaznaczając w ten sposób swoją dominującą pozycję. Poza tym dzięki temu łatwiej mogła mu się przyjrzeć i z grubsza ocenić. Wyglądał bardziej na aktora niż producenta. Surowa męska uroda, koci chód... Bez trudu mogłaby go sprzedać do serialu o cynicznym detektywie, który już nie wierzy w sprawiedliwość, a mimo to przeciwstawia się skorumpowanym politykom, mógłby też zabłysnąć w pełnometrażowym filmie o samotnym tajemniczym szeryfie walczącym z podłością, kłamstwem i zbrodnią.

On także miał okazję jej się przyjrzeć. Nie spodziewał się, że jest taka młoda. Była atrakcyjna na swój, chciałoby się rzec, zimny i oficjalny sposób. Przyjemnie się na nią patrzyło, ale bez większych emocji. Wydawała się zbyt szczupła, a monotonię eleganckiego kostiumu tylko w niewielkim stopniu burzyła czerwona jak wóz strażacki bluzka. Jasnoblond włosy, uczesane z wyszukaną niedbałością, puszyste i zmierzwione wokół uszu, ścięte z tyłu, dotykały kołnierza. Współgrały z miodową cerą muśniętą przez słońce. Twarz miała owalną, a usta może trochę zbyt szerokie. Intensywnie niebieskie oczy, podkreślone dyskretnymi cieniami, spoglądały zza dużych okularów. Uścisnęli sobie ręce jak ludzie biznesu.

– Proszę, niech pan usiądzie. Może kawy?

– Nie, dziękuję. – Poczekał, aż A.J. zajmie miejsce za biurkiem. Położyła ręce na kontrakcie. Żadnych pierścionków, żadnych bransoletek, zauważył. Tylko wąziutki czarny paseczek zegarka. – Zdaje się, że mamy sporo wspólnych znajomych. Aż dziw, że jeszcze nigdy się nie spotkaliśmy.

– Tak pan uważa? – Poczęstowała go skąpym, niezobowiązującym uśmiechem. – Cóż, jako agent wolę trzymać się na uboczu. Wiem, że spotkał się pan z Clarissą DeBasse.

– Oczywiście. – A więc najpierw trochę grzecznie sobie pogwarzymy, skonstatował. – Jest czarująca. Muszę przyznać, że spodziewałem się kogoś bardziej ekscentrycznego.

A.J. nie zdołała powstrzymać spontanicznego, szerokiego uśmiechu... i już nie wydawała się Dawidowi taka zimna i oficjalna. Ale zaraz odpędził tę myśl. Przecież przyszedł tu służbowo.

– Clarissa nigdy nie przystaje do oczekiwań innych ludzi. Pański projekt wydaje się interesujący, panie Brady, ale brzmi zbyt ogólnikowo. Chciałabym usłyszeć, co konkretnie zamierza pan zrealizować.

– To ma być film dokumentalny o zdolnościach paranormalnych, z uwzględnieniem jasnowidztwa, parapsychologii, percepcji pozazmysłowej, chiromancji, telepatii i spirytyzmu.

– Seanse i domy nawiedzane przez duchy, panie Brady? – spytała z ledwo wyczuwalną dezaprobatą.

– Jak na kogoś, kto reprezentuje osobę znaną z mediumicznych zdolności, mówi pani nad wyraz cynicznie.

– Moja klientka nie rozmawia z duchami ani nie wróży z fusów – stanowczo stwierdziła A.J. – Pani DeBasse wielokrotnie udowodniła, że jest osobą o nadzwyczajnej wrażliwości. Nigdy nie utrzymywała, że ma nadprzyrodzone zdolności.

– Nadnaturalne.

– Widzę, że odrobił pan lekcję. Tak, „nadnaturalne” to właściwy termin. Clarissa nie uznaje przesady.

– Dlatego właśnie chcę, żeby wystąpiła w moim programie.

Wyczuła z tonu jego głosu, że niezwykle osobiście traktuje swoją pracę. Tym lepiej, uznała, bo za nic nie będzie chciał wyjść na durnia.

– Słucham pana.

– Rozmawiałem z mediami, chiromantami, ludźmi estrady, naukowcami, parapsychologami i Cyganami. Nawet pani sobie nie wyobraża, jak dziwne postaci spotyka się wśród nich.

– Nie wątpię – odparła nie bez szczypty ironii.

Zauważył to, ale puścił mimo uszu.

– Od szarlatanów, którzy żerują na ludzkiej naiwności, do poważnych naukowców pracujących na renomowanych uczelniach lub we wzbudzających zaufanie fundacjach i innych instytucjach. Wszyscy wspominali Clarissę.

– Pani DeBasse jest osobą wielkoduszną i chętnie dzieli się swoją wiedzą i doświadczeniem. – Znów wyłowił nutkę dezaprobaty. – Zwłaszcza w dziedzinie badań i testów.

– Chcę zaprezentować jej możliwości, zadać pytania. Publiczność będzie mogła zadawać swoje. W pięciu godzinnych odcinkach chciałbym zmieścić wszystko, od chłodnych omówień i komentarzy po karty tarota.

Nerwowym ruchem, który, jak sądziła, już dawno zwalczyła, zabębniła palcami po biurku.

– A gdzie w tym wszystkim jest miejsce dla Clarissy DeBasse?

– Clarissa ma nazwisko. Uwiarygodniła siebie, jednoznacznie dowodząc, że jest obdarzona nadzwyczajnym wyczuciem i wrażliwością. Mam na myśli sprawę van Campów.

A.J. złapała ołówek i zaczęła przeplatać go między palcami.

– To zdarzyło się przed dziesięciu laty – stwierdziła sucho.

– Dziecko hollywoodzkiej gwiazdy zostało porwane, zażądano pół miliona dolarów okupu. Matka rozpacza, a policja jest bezradna. Po trzydziestu sześciu godzinach, podczas których rodzina rozpaczliwie próbuje zgromadzić gotówkę, nadal nic nie wiadomo. Pomimo sprzeciwu ojca matka dzwoni do przyjaciółki, która sporządziła jej astrologiczny horoskop i od czasu do czasu czyta jej z ręki. Przyjaciółka przybywa, przez godzinę w milczeniu dotyka rzeczy porwanego dziecka, i wreszcie podaje policji opis porywaczy oraz lokalizację domu, w którym chłopiec jest więziony. Ze szczegółami opisała też pomieszczenie, gdzie go trzymano. Dziecko zostało uratowane. – Dawid zapalił papierosa. – Upływ czasu nic nie ujmuje takiemu wydarzeniu, pani Fields. Widzowie będą tak samo zafascynowani, jak miało to miejsce przed dziesięciu laty.

Dlaczego tak bardzo się zdenerwowała? Głupia, nieprofesjonalna reakcja... A.J. w milczeniu poczekała, aż minie jej złość, aż wreszcie powiedziała:

– Jednak wielu ludzi uważa, że za sprawą van Campów kryje się oszustwo. Wygrzebywanie tego wzbudzi kolejną falę krytyki.

– Ludzie z pozycją Clarissy stale są narażeni na krytykę.

Ujrzał błysk gniewu w jej oczach.

– Być może, ale nie zamierzam jej tego fundować, namawiając na podpisanie tego kontraktu. Nie chcę też, żeby moja klientka uczestniczyła w oglądanym przez miliony telewidzów procesie.

– Hola, hola! Chwileczkę! – zareagował z dobrze przemyślaną gwałtownością. Musiał wzmocnić swoją negocjacyjną pozycję, zaznaczyć, że też jest twardy. – Ilekroć Clarissa występuje publicznie, zawsze jest osądzana, a jeśli jej umiejętności i nadzwyczajny dar nie wytrzymują konfrontacji przed kamerami i załamują się pod wpływem dociekliwych pytań, niech przestanie robić to, co robi. Sądzę

, że jako jej agentka powinna pani mocniej wierzyć w jej kompetencje.

– Nie pańska rzecz, co powinnam, a czego nie! – Zamierzając wyrzucić go razem z jego kontraktem, A.J. zaczęła się podnosić, kiedy zadzwonił telefon. Klnąc pod nosem, sięgnęła po słuchawkę. – Nie łącz mnie z nikim, Diane. Nie... och. – A.J. zmieniła wyraz twarzy i zebrała się w sobie. – Tak, daj mi ją.

– Przepraszam, kochanie, że zawracam ci głowę w pracy.

– Nie przejmuj się. Mam teraz spotkanie, więc...

– Och tak, wiem. – Spokojny, przepraszający głos Clarissy działał kojąco. – Z tym miłym panem Bradym.

– To zależy od punktu widzenia.

– Czułam, że za pierwszym razem nie przypadniecie sobie do gustu. – Clarissa westchnęła i pogłaskała kota. – Sporo myślałam o tym kontrakcie. – Nie wspomniała o śnie, bo A.J. i tak nie chciałaby tego słuchać. – Postanowiłam go bezzwłocznie podpisać. Tak, tak, wiem, co chcesz powiedzieć – ciągnęła, zanim A.J. zdążyła wtrącić słowo. – Jesteś agentem, więc oczywiste, że zajmiesz się tymi wszystkimi paragrafami i zrobisz to, co dla mnie najlepsze, ale wiedz, że zamierzam wziąć udział w tym programie.

A.J. znała ten ton. Clarissa miała przeczucie. A o przeczuciach Clarissy nigdy się nie dyskutuje.

– Musimy o tym porozmawiać.

– Oczywiście, kochanie, wszystko, co chcesz. Ty i Dawid uporacie się z detalami. Jesteś w tym taka dobra. Zdaję się na ciebie we wszystkim, ale chcę podpisać ten kontrakt.

Z uwagi na obecność Dawida A.J. nie mogła kopnięciem w biurko zareagować na porażkę.

– W porządku. Pamiętaj jednak, że również ja mam swoje przeczucia.

– Oczywiście, że tak. Przyjdź dzisiaj na kolację.

A.J. mimowolnie się uśmiechnęła. Ot i cała Clarissa, gdy tylko uzna, że musi załagodzić sytuację, zaraz zaczyna karmić. Szkoda tylko, że tak strasznie gotuje.

– Nie mogę. Mam służbowe spotkanie.

– To przyjdź jutro.

– Zgoda. Więc do zobaczenia.

Po odłożeniu słuchawki A.J. wzięła głęboki oddech i ponownie zwróciła się do Dawida.

– Przepraszam, ale to była ważna rozmowa.

– Nie ma problemu.

– Ponieważ umowa nic nie mówi o sprawie van Campów, włączenie jej do programu będzie zależeć wyłącznie od pani DeBasse.

– Oczywiście, już z nią o tym rozmawiałem.

A.J. ugryzła się w język. Doprawdy, niezwykła przeklinać podczas negocjacji.

– Rozumiem. Nie została też określona pozycja pani DeBasse w filmie. To wymaga jasnego ustalenia.

– Jestem pewny, że dojdziemy do porozumienia. – A więc zamierza podpisać, pomyślał, wysłuchując następnych uwag A.J. Przed telefonem miała go ochotę wyrzucić. Poznał to po jej oczach. Powstrzymał triumfalny uśmiech, gdy negocjowali kolejny szczegół. Nie był jasnowidzem, ale założyłby się, że po drugiej stronie telefonu była Clarissa DeBasse. A.J. Fields została powstrzymana w samą porę.

– Zlecę przeredagowanie naszej umowy i jutro ją pani otrzyma.

Wszyscy się spieszą, pomyślała i wygodnie rozsiadła się w fotelu.

– Myślę, że zrobimy interes, panie Brady, oczywiście o ile dojdziemy do porozumienia w jeszcze jednej ważnej sprawie.

– Mianowicie?

– Chodzi o wynagrodzenie pani DeBasse. – A.J. odsunęła umowę i poprawiła okulary. – Otóż mówiąc wprost, umowa opiewa na znacznie mniejszą kwotę, niż pani DeBasse z uwagi na zajmowaną pozycję zwykła otrzymywać. Proponuję czterdzieści procent więcej.

Dawid, co oczywiste, sporo zaniżył proponowaną kwotę, ale był pewien, że sprawa honorarium wypłynie wcześniej, co dawałoby mu lepszą pozycję. Agent, który zbyt szybko zaczyna rozmawiać o wynagrodzeniu, a więc i o swoim bonusie, niejako z góry oddaje pole w innych kwestiach. No cóż, A.J. Fields nie zaszła tak wysoko dzięki pięknym oczom, była twarda i absolutnie profesjonalna.

– Jak pani wie, jesteśmy telewizją publiczną i nasz budżet nie może konkurować z telewizją komercyjną. Jako producent mogę jedynie zaproponować dodatkowych pięć procent.

– Pięć to za mało. – A.J. zsunęła okulary, które zawisły na łańcuszku. Bez nich jej oczy wydały się większe i bardziej nasycone w kolorze. – Wiem, jak działa telewizja publiczna, panie Brady, wiem też, jakie macie dotacje. – Uśmiechnęła się czarująco. – Trzydzieści pięć procent.

Chce dostać dwadzieścia, akurat tyle, na ile pozwala jego budżet. A więc pobawią się jeszcze chwilę.

– Stawka, jaką proponujemy pani DeBasse, jest już i tak najwyższa z możliwych.

– Panie Brady, argument, że nie stać pana na panią DeBasse, to żaden argument, tylko koniec negocjacji – stwierdziła z lekkim zniecierpliwieniem i dyskretnie zerknęła na zegarek.

Ostro pogrywa... ostro i skutecznie, pomyślał. Wiedział, że to blef, bo A.J. z pewnością otrzymała polecenie, by kontrakt doszedł do skutku, ale gdyby teraz zerwali rozmowy, czekałaby spokojnie, aż powtórnie się do niej zgłosi, bo na pewno zdawała sobie sprawę, jak bardzo zależy mu na tym programie. A podczas następnych negocjacji, na które A.J. łaskawie się zgodzi, stałby się bardziej petentem niż pełnoprawną stroną...

– Siedem procent – powiedział.

– Chce pan zrobić ten program, ponieważ Clarissa DeBasse przyciągnie tłumy. Znam się na wskaźnikach oglądalności. Trzydzieści trzy procent.

– Dziesięć.

– Trzydzieści.

– Piętnaście.

– Dwadzieścia pięć.

– Dwadzieścia.

– Załatwione. – A.J. podniosła się zza biurka. Gdyby nie mieszane uczucia co do słuszności udziału Clarissy w programie, czułaby się w pełni usatysfakcjonowana. – Oczekuję więc poprawionej wersji kontraktu.

– Jutro po południu prześlę go przez gońca. A ten telefon... – Urwał i wstał. – Gdyby nie on, nie doszlibyśmy do porozumienia, prawda?

Cholera, jest za bystry, pomyślała ze złością.

– Owszem. Ma pan rację.

– Proszę podziękować Clarissie w moim imieniu. – Z denerwującym uśmieszkiem wyciągnął rękę na pożegnanie.

– Do widzenia, panie... – Kiedy podali sobie dłonie, nagle odebrało jej głos. Poczuła słabość, zabrakło jej tchu, tak silne bowiem były doznania, które wstrząsnęły jej ciałem. Pożądanie i lęk, furia i błogość przetoczyły się przez nią. Wściekła, że dopuściła do siebie te wszystkie emocje, powoli dochodziła do siebie.

– Proszę pani? Źle się pani czuje? Proszę usiąść.

– Co? – Zbierała się z trudem. – Nie, nic mi nie jest, to chwilowe – stwierdziła półprzytomnie. – Za dużo kawy, za mało snu. – I trzymaj się ode mnie z daleka, myślała rozpaczliwie. – Cieszę się, że zawarliśmy tę transakcję. Przekażę wszystko mojej klientce.

Wróciły jej kolory i trzeźwy wzrok.

– Proszę usiąść – na wszelki wypadek powiedział Dawid.

– Przepraszam, ale...

– Proszę usiąść, do licha. – Wziął ją za łokieć i posadził siłą. – Drżą pani ręce. – Przykucnął przy niej. – Radzę odwołać służbową kolację i porządnie się wyspać.

Byle tylko mnie nie dotknął, pomyślała w popłochu.

– Doprawdy, nie ma powodu do niepokoju.

– Zwykle niepokoję się, gdy kobieta mdleje i osuwa się u moich stóp – stwierdził z sarkazmem i dość gwałtownie poruszył jej twarzą, jakby cucił nieprzytomną.

– Dość tego! – rzuciła ostro. – Za daleko pan się posuwa.

Jej skóra była taka delikatna... ale co mu do tego?

– Źle oceniła pani moje intencje. To taki leczniczy zabieg, chodzi o to, by więcej krwi dopłynęło do mózgu. A tak dla pełnej jasności, niewątpliwie jest pani atrakcyjną kobietą, ale proszę wybaczyć szczerość, kompletnie nie w moim typie.

Spojrzała lodowato.

– Chwała Bogu.

Obraziła się, a to dobre, naprawdę się obraziła! A czego oczekiwała, że wyskoczy z jakimiś niewczesnymi komplementami? Albo, co gorsza, zacznie ją uwodzić?

Chciało mu się śmiać... i poznać smak tej niepokojącej, niezwykłej kobiety.

– A więc i w tej sprawie doszliśmy do porozumienia – mruknął. – To dobrze, nie ma jak uzgodnione stanowiska... Radzę odstawić kawę – dodał jeszcze i wyszedł z gabinetu.

A.J. podciągnęła kolana i przycisnęła do nich twarz. Co teraz będzie? – zapytywała siebie, próbując zwinąć się w kłębek.

ROZDZIAŁ DRUGI

A.J. oparła się pokusie, by zjeść sandwicza. Jeśli będzie dostatecznie głodna, być może zdoła się przemóc i przełknie to, co Clarissa poda na kolację.

Z otwartym oknem w dachu, wbita w fotel, próbowała rozkoszować się trwającą czterdzieści minut jazdą z biura do Newport Beach. Obok niej leżała płaska skórzana teczka, a w niej kontrakt, który dostarczyło biuro Dawida Brady’ego. Nie istniał żaden istotny powód, dla którego nie miałaby zaakceptować umowy, a jej klientka odmówić współpracy z Bradym. Jedynym kontrargumentem były jej dziwne odczucia.

Wmawiała sobie, że wczorajszy incydent wynikł z przepracowania. Zrobiło jej się słabo, ponieważ za szybko wstała, to wszystko. Nie poczuła nic do Dawida Brady’ego, absolutnie nic.

A jednak...

Przez następnych dziesięć kilometrów obrzucała się wyzwiskami, co pomogło jej wrócić do jakiej takiej równowagi.

Nie wolno jej okazać ani krzty złego humoru, bo przed Clarissą DeBasse nic się nie ukryje. Rozmawiając o warunkach kontraktu i o Dawidzie Bradym, musi być w pełni opanowana i profesjonalna, inaczej Clarissa wychwyci wszystko niczym radar.

Przez następnych dziesięć kilometrów zastanawiała się, czy nie zatrzymać się przy budce telefonicznej i nie odwołać spotkania.

Rozluźnij się, wyobraź sobie, że jesteś w swoim mieszkaniu i robisz powolne, kojące ćwiczenia jogi. Pomogło, a gdy zelżało napięcie mięśni, włączyła radio. Po jakimś czasie wreszcie zajechała przed uroczy podmiejski dom, który pomogła wybrać Clarissie.

Zawsze przyjeżdżała tu z radością i cudownie się czuła. Otoczona trawnikiem willa z ładnymi białymi okiennicami świetnie pasowała do Clarissy. Wprawdzie dzięki sukcesowi, jaki odniosły jej książki, i wysokim honorariom za publiczne wystąpienia, mogłaby sobie pozwolić na rezydencję w Beverly Hills, ale nic tak nie pasowałoby do niej, jak ta śliczna wiejska posiadłość.

A.J. popchnęła drzwi, które rzadko kiedy były zamknięte.

– Hop, hop! Jestem groźnym bandziorem, który zamierza ukraść twoją biżuterię. Nie zechciałabyś mi pomóc?

– Och, znów zapomniałam przekręcić zamek. – Clarissa wynurzyła się z kuchni. Była niezwykle zaaferowana. Wytarła ręce w poplamiony fartuch. Żar kuchenki zaróżowił jej policzki, powitalny uśmiech gościł na ustach.

Jak zwykle uścisnęły się serdecznie.

A.J. próbowała dyskretnie wywęszyć, jaka tortura pichci się w kuchni.

– Pieczeń rzymska – poinformowała Clarissa. – Dostałam nowy przepis.

– Och. – A.J. uśmiechnęła się z trudem, dobrze pamiętała bowiem smak ostatniej pieczeni. – Wyglądasz fantastycznie. Mogłabym przysiąc, że wpadasz co tydzień do Los Angeles i fundujesz sobie seans kosmetyczny u Elisabeth Arden.

– To zbyt wielki kłopot. Poza tym od samego myślenia o tych wszystkich maseczkach, masażach i innych torturach wiotczeje skóra i robią się zmarszczki. Powinnaś o tym pamiętać.

– Czyżbym wyglądała jak stara wiedźma? – A.J. rzuciła teczkę na stół i zdjęła buty.

– Skądże, choć widzę, że coś cię trapi.

– Nie mogę się doczekać kolacji – obłudnie odparła A.J. – Na lunch zdążyłam zjeść tylko pół sandwicza.

– No właśnie, wiecznie ci powtarzam, że odżywiasz się niewłaściwie. Chodź do kuchni. Zaraz wszystko dojdzie.

Zadowolona, że odwróciła uwagę Clarissy, A.J. ruszyła za nią.

– Więc co cię trapi?

– Masz ci los – mruknęła A.J., gdy rozległ się dzwonek u drzwi.

– Otwórz, proszę. – Clarissa zerknęła na kuchnię. – Muszę dopilnować brukselki.

Brukselka? – w panice pomyślała A.J. Nic nie będzie jej darowane...

Kiedy otwierała drzwi, twarz nadal miała skrzywioną.

– Czyżby mój widok tak panią przeraził?

Zdumiona patrzyła na Dawida.

– Co pan tu robi?

– Będę jadł kolację. – Nie czekając na zaproszenie, podszedł bliżej i stanął obok niej w otwartych drzwiach. – Jaka pani wysoka. Nawet na bosaka.

Przepuszczając go, A.J. trzasnęła drzwiami.

– Clarissa nie wspomniała, że ma to być służbowa kolacja.

– Sądzę, że traktuje ją towarzysko. – Nadal nie wiedział, dlaczego jeszcze nie wybił sobie z głowy nadzwyczaj zasadniczej i profesjonalnej panny Fields. – Może podejdziemy do tego w ten sposób, A.J.?

– Pewnie masz rację, Dawidzie. Mam nadzieję, że lubisz ryzyko – stwierdziła grobowym głosem.

– Nie rozumiem.

– Będzie rzymska pieczeń. – Wzięła od niego butelkę szampana i sprawdziła etykietkę. – To powinno pomóc. A może zjadłeś duży lunch?

W jej oczach pojawił się uroczy, niezwykle pociągający chochlik.

– Do czego zmierzasz?

Poklepała go po ramieniu.

– Szczęśliwi, którzy nie znają dnia ani godziny – rzekła uroczystym tonem. – Ciesz się spokojną chwilą, która poprzedza nieuniknioną zagładę... Usiądź, a ja przygotuję drinka.

– Auroro...

– Tak? – odpowiedziała., zanim ugryzła się w język.

– Aurora? – powtórzył Dawid. – Więc to kryje się za literą A?

Kiedy odwróciła się w jego stronę, miała złe błyski w oczach.

– Jeśli ktokolwiek z moich znajomych czy kontrahentów tak mnie nazwie, będę wiedziała, komu to zawdzięczam. Zapłacisz za to.

Z trudem ukrył uśmiech.

– O niczym nie wiem, niczego nie słyszałem.

– Auroro, czy to był... – Clarissa stanęła w drzwiach i rozpromieniła się. – Tak, to Dawid. Cudownie. – Przyjrzała się im w skupieniu. Aura wokół nich była wyraźna i bardzo świetlista. – Tak, naprawdę cudownie – powtórzyła. – Tak się cieszę, że pan przyszedł.

– Dziękuję za zaproszenie. – Dawid podszedł do niej i na powitanie pocałował w rękę. Clarissa spłonęła rumieńcem.

– O, szampan. Otworzymy go po podpisaniu kontraktu. – Dostrzegła kątem oka naburmuszoną minę A.J. – Kochanie, nalej sobie i Dawidowi drinka. Muszę wracać do kuchni.

A.J. pomyślała o kontrakcie i o swoich obiekcjach. Postanowiła jednak machnąć na to ręką. Clarissa i tak zrobi, co zechce.

– Ręczę za wódkę, bo sama ją kupiłam.

– Poproszę z lodem.

A.J. podeszła do szafki.

– Pamiętała o lodzie – powiedziała zdumiona, otwierając mosiężne wiaderko.

– Jak widzę, świetnie znasz Clarissę.

– Jest moją klientką, ale zarazem kimś znacznie więcej, Dawidzie. Stąd moja troska o ten program.

Gdy napełniła kieliszki, podszedł do niej, i dopiero wtedy poczuł, jak cudownie pachnie. Zastanawiał się, czy skrapia się tak lekko, żeby przyciągać mężczyzn, czy żeby blokować im drogę?

– Myślałem, że wszystko już uzgodniliśmy. Masz jeszcze jakieś zastrzeżenia?

– Nie do samego kontraktu. Zresztą tego nie uda ująć się w paragrafy.

– Tak?

– Clarissa bywa zbyt szczera, zbyt otwarta, przez co zdarza się, że niektórzy ludzie nią manipulują – stwierdziła otwarcie.

– Uważasz, że powinnaś ją chronić przede mną?

A.J. wysączyła łyczek.

– Nie wykluczam tego.

– Lubię ją. – Nagle wyciągnął rękę i owinął lok A.J. wokół palca, po czym natychmiast się wycofał. – Jest wyjątkowo miła.

Zaczął przechadzać się po pokoju. Co się z nim, do cholery, dzieje? Ma współpracować z A.J., a nie uwodzić jej. To był całkiem nieprofesjonalny, a przez to niewybaczalny gest. Najgorsze, że zrodził się spontanicznie, bez udziału jego woli.

Odczekała chwilę, dopóki nie nabrała pewności, że jej głos zabrzmi spokojnie i rzeczowo.

– Miło mi to słyszeć, ale wiem, że na pierwszym miejscu stawiasz film. Chcesz mieć dobre widowisko i zrobisz wszystko, by to osiągnąć.

– To prawda. – Problem w tym, że A.J. nie wygląda dzisiaj tak zasadniczo i jak spod igły, pomyślał. Bluzka w kolorze maków wabiła jedwabistą miękkością, do tego bose stopy i zmierzwione przez wiatr włosy. Ale i tak nie była w jego typie. – Nie sądzę jednak, bym zasłużył na reputację szefa, który wykorzystuje ludzi i bezwzględnie zmierza do celu. Robię swoje, A.J., i oczekuję tego samego od innych, to wszystko.

– Całkiem słusznie. – Dopiła drinka. – A moim zadaniem jest chronić Clarissę.

– Nie widzę problemu.

– No, wreszcie wszystko gotowe. – Clarissa ujrzała, że jej gości dzieli cała szerokość pokoju. Wyczuła napięcie, zakłopotanie i nieufność. Między dwojgiem upartych i dominujących ludzi to normalne, pomyślała. Ciekawe tylko, ile zajmie im czasu uznanie i zaakceptowanie faktu, że czują do siebie pociąg. – Mam nadzieję, że jesteście głodni.

– Jak wiesz, niewiele jadam, natomiast Dawid przyznał się, że kona z głodu i marzy o podwójnej porcji – stwierdziła A.J. z niewinnym uśmiechem.

– Szkoda, że taki z ciebie niejadek, kochanie, ale cudownie, że trafił mi się prawdziwy głodomór. – Rozpromieniona spojrzała na Dawida, a potem ruszyła do stołu. gdzie paliły się dwie świece, a na kredensie kolejnych sześć. A.J. uznała, że romantyczne oświetlenie zdecydowanie poprawia wygląd rzymskiej pieczeni. – Aurora przyniosła wino, więc pewnie będzie wyśmienite. Nalej, Dawidzie, a ja wam nałożę.

– Wygląda wspaniale – powiedział, zastanawiając się, dlaczego A.J. tłumi śmiech.

– Dziękuję. Pochodzisz z Kalifornii, Dawidzie? – zapytała Clarissa, podając półmisek A.J.

– Nie, ze stanu Waszyngton. – Nalał Clarissie kieliszek beaujolais.

– Piękny region. – Nałożyła A.J. porcję kartofli puree. – Ale taki zimny.

Do dziś z nostalgią wspominał długie, wietrzne zimy.

– Bez trudu zaaklimatyzowałem się w Los Angeles.

– A ja pochodzę ze Wschodu. Przyjechałam tu z mężem prawie trzydzieści lat temu. Gdy nadchodzi jesień, nadal ogarnia mnie smutek za Vermontem. Auroro, nie nałożyłaś sobie jarzyn.

Dołożyła na talerz trochę brukselki, mając nadzieję, że jakoś ją przełknie.

– Mogłabyś w tym roku odbyć podróż pełną wspomnień – powiedziała. Jeden kęs pieczeni wystarczył aż nadto. Sięgnęła po wino.

– Mam taki zamiar. Masz jakąś rodzinę, Dawidzie?

Właśnie doświadczył pierwszych wrażeń związanych z kulinarnymi umiejętnościami Clarissy i nie mógł się pozbierać. Czyżby zamiast u kucharza praktykowała u szewca, dlatego zamiast pieczeni wyszła podeszwa?

– Słucham?

– Masz jakąś rodzinę?

– Tak. – Zerknął na A.J. i zobaczył ten sam kpiący uśmiech. – Dwóch braci i siostrę.

– Też pochodzę z licznej rodziny. Miło wspominam dzieciństwo. – Wyciągnęła rękę i pogłaskała dłoń A.J. – A nasza Aurora jest jedynaczką.

– I mimo to równie miło jak wy wspominam dzieciństwo. – Patrząc, jak Dawid rozpaczliwie walczy z górą rozpaćkanych kartofli i potężnym kawałem pieczeni, poczuła lekki wyrzut sumienia... i zachichotała w duchu.

– Co sprawiło, że zająłeś się dokumentem, Dawidzie?

– Zawsze fascynowała mnie mała forma. – Sięgnął po sól i obficie posypał jedzenie. – Ważne jest również to, że w filmie dokumentalnym fabuła jest dana z góry, wynika bowiem z życiowej prawdy, natomiast ode mnie zależy sposób narracji. Moją rolą jest pokazać rzeczywistość w taki sposób, by widz zainteresował się tym, co przedtem zafrapowało mnie.

– Nie mam uprzedzeń wobec telewizji. Inaczej miałbyś trudności z podpisaniem umowy z moją najważniejszą klientką.

– Może jeszcze trochę pieczeni? – zapytała Clarissa.

– Nie przełknę już ani kęsa. – A.J. uśmiechnęła się do Dawida. – Ale Dawid na pewno nie odmówi.

Nie odmówił, bo nim zdążył otworzyć usta, na jego talerzu wylądowała następna, szczęśliwie dużo mniejsza porcja. Uznał, że im szybciej ją pochłonie, tym tortura trwać będzie krócej. Złorzecząc w duchu A.J., ostro zabrał się do dzieła, natomiast panie w tym czasie miło sobie gawędziły.

Wreszcie skończył.

– Nie ma to jak domowa kuchnia. Clarisso, wspaniale pani gotuje. – Starając się ukryć niewysłowioną ulgę, szybko wstał od stołu.

– Tylko pozmywam i zaraz wracam – stwierdziła Clarissa. – To mnie relaksuje. Auroro, mogłabyś w tym czasie pokazać Dawidowi moją kolekcję?

– Oczywiście. – A.J. dłonią, w której trzymała kieliszek, skinęła na Dawida, by udał się za nią. – Clarissa nie każdemu pokazuje swoją kolekcję. Mieści się w baszcie.

Pomyślał, że pewnie chodziło o dziwaczną wieżę, która przylegała do budynku.

– Czuję się zaszczycony. – Kiedy ruszyli wąskim korytarzem, wziął ją za łokieć. – Jak rozumiem, zależy ci, bym ograniczył kontakt z Clarissą wyłącznie do spraw zawodowych.

Wolałaby, żeby trzymał się sto kilometrów od Clarissy. I dwa razy tyle od niej.

– Sama wybiera sobie przyjaciół.

– A ty dbasz o to, żeby jej nie wykorzystywali.

– Właśnie. – Otworzyła drzwi i zapaliła światło.

W pokoju wisiały grube kotary i z zewnątrz nie sposób było tu zajrzeć.

Od razu zobaczył wielką kryształową kulę. Podszedł do wysokiego, zwieńczonego koliście stojaka, żeby przyjrzeć się jej z bliska. Szkło było gładkie i bez skazy, a odbijało tylko malutki skrawek leżącej pod nią materii. Karty do tarota – oczywiście stare i mocno sfatygowane – wystawione były w zamkniętej gablocie. Przy bliższym oglądzie stwierdził, że są ręcznie malowane. Na półkach znajdowało się mnóstwo eksponatów, między innymi przedmioty związane z kultem wudu i telekinezą. Stała tam również świeca w kształcie szczupłej kobiety, która wznosiła ramiona ku niebu.

Na stole z wyrzeźbionymi pentagramami leżała ouija. [2] Wzdłuż jednej ściany zgromadzono przeróżne maski – ceramiczne, drewniane, a nawet z papier mache. Były też różdżki i wahadełka. W przeszklonej szafce stały piramidy różnej wielkości, a obok indiańska grzechotka, niezwykle delikatna i bardzo wysłużona, a także działające uspokajająco sznury koralików z gagatu i ametystu, które ludzie, zwłaszcza na Bliskim Wschodzie, przesuwają w palcach.

– Spodziewałeś się więcej? – zapytała A.J.

– Nie. – Wziął szklaną kule w dłonie.

– Kolekcjonerstwo to hobby Clarissy.

– Nie używa tych magicznych akcesoriów?

– Jedynie w ramach hobby. To zaczęło się dawno temu. Jedna z jej przyjaciółek kupiła te karty do tarota w londyńskim antykwariacie i ofiarowała je Clarissie. Taki był początek kolekcji.

– Nie aprobujesz tego?

A.J. wzruszyła ramionami.

– Nie aprobowałabym, gdyby traktowała to poważnie.

– Nigdy sama nie próbowałaś? – wskazał na tabliczkę ouija.

– Nie.

Kłamie. Co z tego, że nie miał na to żadnych dowodów? Po prostu był pewien.

– Nie wierzysz w białą i czarną magię?

– Wierzę w Clarissę.

– Nigdy cię nie kusiło, żeby wypatrzyła w kuli twoją przyszłość? Albo przyszłość świata?

– Clarissa nie potrzebuje kuli i nie przepowiada przyszłości.

Popatrzył na przezroczyste szkło.

– To dziwne, myślałem, że skoro umie robić jedno, potrafi również i to.

– Nie powiedziałam, że nie potrafi, tylko że tego nie robi.

– Dlaczego?

– Clarissa wierzy w przeznaczenie, uważa też, że można w nie ingerować, ale za żadne skarby nie zgadza się przepowiadać przyszłości.

– Ale mówisz, że mogłaby.

– Tak, ale nie robi tego. To jest jej wybór. Traktuje swój dar odpowiedzialnie. Prędzej wyparłaby go ze swojego życia, niż nadużyłaby go czy niewłaściwie wykorzystywała.

– Wyparła? – Odłożył kulę. – Chcesz powiedzieć, że ona... że osoba, która została obdarzona zdolnościami parapsychologicznymi, może na własne życzenie je stłumić? Zablokować energię? Wyłączyć ją?

– W dużej mierze tak. Taka osoba funkcjonuje na zasadzie zbiornika, a zarazem przekaźnika. To, ile przyjmie, a potem przekaże, zależy tylko od niej.

– Dużo o tym wiesz.

Jest szybki i ostry, przypomniała sobie.

– Dużo wiem o Clarissie. Gdy będziecie robić ten program, też poznasz sporo z tego, co cię interesuje.

Popatrzył na nią uważnie, po czym wyjął z jej ręki kieliszek i wypił trochę. Wino było ciepłe i zdawało się mocniejsze.

– Odnoszę wrażenie, że nie czujesz się dobrze w tym pokoju. A może nie czujesz się dobrze w moim towarzystwie?

– Zdaje się, że twoja intuicja szwankuje. Jeśli chcesz, Clarissa może zaaplikować ci parę ćwiczeń na jej wyostrzenie.

– Masz wilgotne dłonie. – Wziął jej rękę i przesunął palce na nadgarstek. – Masz też przyspieszony puls. Żeby się o tym przekonać, nie potrzeba intuicji.

Za wszelką cenę musiała się opanować.

Popatrzyła na niego z rozbawieniem, w jej mniemaniu całkiem naturalnym i niewymuszonym.

– To raczej sprawa pieczeni rzymskiej.

– Kiedy spotkaliśmy się pierwszy raz, zareagowałaś na mnie bardzo silnie i bardzo dziwnie.

Nie musi jej tego przypominać. Przez niego miała bardzo niespokojną noc.

– Wytłumaczyłam...

– Nie kupiłem tego – przerwał jej. – I teraz też nie kupuję. Coś jednak musi w tym być.

Nauczyła się bronić swoich pozycji. Musiała. Uczyniła więc ostatnią próbę. Odebrała kieliszek i wysączyła go do dna. To był błąd, ponieważ do smaku wina dołączył smak Dawida.

– Nie zapominaj, że nie jestem w twoim typie – powiedziała.

Również ta taktyka okazała się błędna.

– Nie, nie jesteś. – Objął ją za szyję, a następnie wsunął palce w jej włosy. – Ale jakie to ma znaczenie.

Kiedy pochylił się nad nią, mogła wyrwać się i uciec albo demonstracyjnie okazać absolutny brak zainteresowania. Wybrała to drugie. I to był jeszcze jeden błąd.

Umiał uwodzić kobiety. Gdy zniżył wargi do jej ust i lekko ich dotknął, nie przestając pieścić szyi i włosów, A.J. ścisnęła kieliszek, ale nie ruszyła się z miejsca. On zaś koniuszkiem języka muskał jej wargi.

Gdy przymknęła oczy, gdy ciało zaczęło się poddawać, powędrował ustami po jej podbródku. Żadne z nich nie zwróciło uwagi, że kieliszek wysunął się z jej ręki i wylądował na dywanie.

Gdy ponownie przywarł do jej ust, były rozchylone i spragnione, lecz on nadal działał powoli, ogarnięty nagłą obawą. Spodziewał się oziębłej modliszki, a okazało się, że ma do czynienia z namiętną kobietą, której uległość mogła być niebezpieczna. Potrzebował czasu, żeby to wszystko ogarnąć myślą.

Kiedy się cofnął, oboje byli podekscytowani.

– Może to nie była aż tak dziwna reakcja, Auroro – szepnął. – Ani twoja, ani moja.

Jej ciało zarazem płonęło, było lodowate i bardzo słabe, a w głowie czuła zamęt. Mobilizując resztki energii, wyprostowała się.

– Jeżeli mamy dojść do porozumienia i razem pracować...

– Jak najbardziej.

– Nie przerywaj... Chciałabym, żebyś mnie dobrze zrozumiał. Nie puszczam się z facetami na lewo i na prawo, a tym bardziej z kontrahentami.

– Masz więc ograniczone pole działania... czyż nie tak?

– Nie twoja sprawa – warknęła. – Bywasz wścibski, ale wiedz jedno: nie mieszam życia prywatnego z zawodowym.

– Karkołomny wyczyn jak na to miasto, ale godny podziwu. Zresztą... – Nie mógł się powstrzymać i musnął kosmyk jej włosów. – Nie prosiłem cię, żebyś ze mną spała.

– Mimo wszystko uprzedzam, gdy najdzie cię taka ochota, nie czuj się zdeprecjonowany, gdy zostaniesz odprawiony z kwitkiem. A z całą pewnością zostaniesz.

– Zdeprecjonowany? – Znów wyciągnął rękę i dotknął jej policzka.

Jaka była? Atrakcyjna? Z całą pewnością. Nie piękna, ale na swój sposób efektowna. Jednak zbyt asertywna i stanowcza, a może raczej uparta. No i ten chłód... Ot, baba chłop.

Więc dlaczego wyobraża ją sobie nagą i owiniętą wokół niego?

– Jak nazwać to, co jest między nami?

– Animozją – odparła natychmiast. – Potężną animozją.

Uśmiechnął się szeroko, oczarowując ją bez reszty. Najchętniej by go za to zamordowała.

– Zapewne... ale skąd wzięło się tak silne, choć jak twierdzisz negatywne uczucie, skoro ledwo się poznaliśmy? Przecież aż iskrzy od tej animozji. Przed chwilą widziałem cię ze mną w łóżku. Możesz mi wierzyć albo nie, ale nie kocham się z każdą napotkaną kobietą. A z tobą chciałbym.

Znowu spociły się jej dłonie.

– Czuję się zaszczycona – sarknęła z jawną ironią. – Wprost nie ogarniam mego szczęścia.

– Daj spokój. Mówię, jak jest, bo uważam, że będzie nam się lepiej pracować, gdy będziemy się wzajemnie rozumieć.

– Masz rację. Zapamiętaj więc dobrze, że reprezentuję interesy Clarissy DeBasse. Gdybyś próbował jej zaszkodzić, czy to prywatnie, czy zawodowo, zrównam cię z ziemią. Stracisz pozycję, wypadniesz z branży, nagle okaże się, że nie masz żadnych przyjaciół i znajomych. – Oboje wiedzieli, że nie były to czcze pogróżki. A.J. cieszyła się opinią jednej z najbardziej wpływowych osób w środowisku, powszechnie też było wiadomo, że niezwykle ostro, a nawet bezwzględnie reagowała, gdy ktoś próbował ją oszukać lub zachował się wobec niej nie fair.

– Nie zamierzam szkodzić Clarissie – powiedział zgodnie z prawdą.

– To dobrze... W takim razie nic nie powinno zakłócić naszej współpracy.

– Czas pokaże.

[1] Mordred (też: Modred) – siostrzeniec króla Artura, rycerz Okrągłego Stołu, który okazał się zdrajcą. (Przyp. tłum.).

[2] Ouija – plansza z alfabetem i różnymi symbolami oraz przesuwaną deseczką, służąca do odczytywania znaków i poleceń duchów podczas seansów spirytystycznych. (Przyp. tłum.).

Tytuł oryginału:

Mind Over Matter

Pierwsze wydanie:

Silhouette Books, 2002

Opracowanie graficzne okładki:

Robert Dąbrowski

Redaktor prowadzący:

Grażyna Ordęga

Korekta:

Maria Wilber

© 1987 by Nora Roberts

© for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2004, 2012

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

http://www.harlequin.pl

ISBN 978-83-238-9934-1

Konwersja do formatu EPUB:

Legimi Sp. z o.o.