Meredith Webber

Droga do Murrawalli

Tłumaczył
Andrzej Szydłowski

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Annabelle cudem zdążyła na samolot.

Kitty, która zaproponowała, że odwiezie ją na małe lokalne lotnisko, uparła się, by jechać na skróty, więc kiedy obładowana torbami Annabelle wsiadła na pokład, znalazła tylko jedno wolne miejsce. Rozsiadła się wygodnie w fotelu, zerknęła odruchowo na swego sąsiada i znieruchomiała ze zdumienia.

– Witam pana, doktorze... – W tym momencie zdała sobie sprawę, że nie pamięta jego nazwiska, więc zaczerwieniła się z zażenowania. – Doktorze... -

powtórzyła zdławionym głosem.

– Tempest – podpowiedział jej chłodnym tonem, patrząc na nią tak obojętnie, jakby była osobą całkowicie mu obcą. – Nazywam się Nick Tempest.

– Tak, oczywiście – odparła pospiesznie. – Wiedziałam, że... – Zamilkła, by nie postawić się w jeszcze bardziej kłopotliwej sytuacji, i postanowiła zmienić temat. – Czy jedzie pan do Murrawalli?

Spojrzał na nią ze zdziwieniem, jakby chcąc dać jej do zrozumienia, że pytanie to wydaje mu się niemądre, a gdy znów się zaczerwieniła, w jego oczach pojawił się wyraz rozbawienia.

– Ach, już wiem, pani jest tą nową pielęgniarką, która pracuje u nas od czterech miesięcy! – rzekł triumfalnym tonem. – Tą, którą nazywają Belladonna, prawda?

Ton jego głosu dowodził, że wcale nie jest pewien słuszności swego odkrycia, ale ona, choć nienawidziła tego przezwiska, musiała przyznać się do swej tożsamości.

– Nazywam się Annabelle – powiedziała, odwracając się, by spojrzeć w niebieskie oczy, które budziły zachwyt niemal całego kobiecego personelu szpitala. – Annabelle Donne.

– Ach, tak! Teraz rozumiem, skąd wzięło się to przezwisko. Tak czy owak, przepraszam, że w pierwszej chwili nie byłem pewien, kim pani jest. To dlatego, że tak krótko obcięła pani włosy. Ta nowa fryzura jest bardzo twarzowa, ale dlaczego pozbyła się pani tego dziewczęcego końskiego ogona?

– Ze względu na kurz.

– Jaki kurz?

Annabelle roześmiała się i spojrzała na niego ze współczuciem.

– Czyżby nigdy nie pracował pan w buszu? – zapytała z udawanym przerażeniem. – Jeśli tak, to czeka pana kilka niespodzianek!

Zachwycony dźwiękiem jej śmiechu, nie odpowiedział od razu. A kiedy otworzył usta, jego głos został zagłuszony przez pilota, który przedstawił się i podał pasażerom przewidywany czas lądowania w Murrawingi.

– Murrawingi? – powtórzył z niedowierzaniem Nick. – Myślałem, że lecimy do Murrawalli. To znaczy, jeśli pani, tak jak ja, została skierowana do pracy w tamtejszym szpitalu i stanowi pani połowę nowej zmiany.

– W Murrawalli nie ma lotniska – wyjaśniła Annabelle. – Złożona z lekarza i pielęgniarki ekipa, którą mamy zastąpić, wróci tym samolotem do Brisbane, zostawiając nam szpitalny samochód. A my pojedziemy nim do Murrawalli.

– To chyba jest bez sensu – mruknął pod nosem, zły na siebie, że nie zna tak dokładnie jak ona planu ich podróży. I zaraz zawstydził się własnej irytacji.

Zdawał sobie sprawę, że od kiedy jego życie rozpadło się w gruzy, zbyt często wpada w gniew.

Musi nauczyć się na nowo panowania nad odruchami, pomyślał. Musi zapomnieć o Nellie i swoim złamanym sercu. Musi stać się panem samego siebie i otaczającego świata. Ale na myśl o dziecku nadal odczuwał silny ból. I nie mógł przestać o tym dziecku myśleć. Właśnie dlatego tak rzadko się ostatnio uśmiechał.

– Dlaczego pan uważa, że ten plan jest bezsensowny? – zapytała jego sąsiadka.

– Nie to miałem na myśli. Bezsensowne wydaje mi się nadawanie miejscowościom tak podobnych nazw.

– One pochodzą jeszcze z czasów, w których mieszkali tam tylko Aborygeni. Nieco dalej na południe mamy miejscowości Muckadilla i Wallumbilla. W dodatku leżą tuż obok siebie, więc naprawdę trudno zapamiętać, która jest która.

– Na pewno w latach szkolnych była pani prymusem z geografii – zauważył, chcąc z jakiegoś nieznanego sobie powodu podtrzymać konwersację.

Niemniej zdawkowe rozmowy, które dawniej tak lubił, nie sprawiały mu już przyjemności.

– Nie, po prostu sporo podróżowałam i znam te strony.

W tym momencie zjawiła się stewardesa roznosząca czasopisma. Nick potrząsnął głową, natomiast Annabelle poprosiła o miejscową poranną gazetę.

– Nie chce pani rozmawiać? – zapytał, nieco dotknięty tym, że został zignorowany. – Myślałem, że wspólna podróż może być okazją do zawarcia bliższej znajomości.

Odwróciła się w jego stronę, a on zauważył, że ma duże, wyraziste, ciemne oczy.

– Będziemy mieszkali obok siebie przez dwa miesiące i odbywali wielogodzinne podróże, nie wspominając o tym, że czekają nas noclegi na biwaku. Czy nie sądzi pan, że stworzy nam to dosyć sposobności, żeby się poznać?

Sama nie wiedziała, dlaczego zachowuje się tak agresywnie. Może wyprowadziło ją z równowagi odkrycie, że jej współpracownikiem w czasie pobytu na terenie osady Murrawalla będzie właśnie ten budzący zachwyt koleżanek Nick Tempest...

W jego towarzystwie zawsze czuła się nieswojo. Spotkała się z nim przypadkowo na terenie szpitala tylko kilka razy, więc w gruncie rzeczy znała go jedynie ze słyszenia. Miał opinię playboya, kobieciarza i ambitnego pracoholika, a ta dziwna kombinacja sprawiała, że był ostatnim mężczyzną, z którym chciałaby się zaprzyjaźnić. A tym bardziej spędzić w jego towarzystwie dwa miesiące w zabitej deskami dziurze.

Ta myśl podsunęła jej kolejne pytanie.

– Jak doszło do tego, że pan tu jest? Podczas odprawy, tuż przed wyjazdem, powiedziano mi, że skierowanie otrzymał doktor Paul Watson.

Jej towarzysz, doktor Tempest, albo Nick – nie wiedziała, czy ma do niego mówić po imieniu – uśmiechnął się lekko, ale nie był to uśmiech zadowolenia.

– Dziewczyna Paula jest w ciąży, więc przyspieszyli termin ślubu.

– A pan był następny na liście?

– Nie. Zgłosiłem się na ochotnika. – Widząc jej zdumione spojrzenie, dodał: – Podobnie jak pani, prawda?

– Tak, ale ja miałam powód. Zależało mi na otrzymaniu premii za pobyt w terenie.

Odsunął się od niej w taki sposób, jakby myślał, że rozgryzie ją łatwiej, przyglądając się jej z odległości.

– Proszę, proszę – mruknął z ironią. – A więc pani motywem była chęć zysku, a nie skłonność do poświęceń! Nie posądzałbym pani o taką interesowność, Belladonna.

– Wcale mnie pan nie zna, więc nie ma pan prawa do wyciągania pochopnych wniosków – warknęła, oburzona jego ukrytą pod maską sarkazmu arogancją. – A poza tym mam na imię Annabelle.

– Och, przepraszam! – zawołał z udawaną skruchą w głosie. – To słowo mi się po prostu wymknęło wbrew mojej woli. Annabelle! Prawdę mówiąc, to bardzo ładne imię. Trochę staroświeckie, ale...

– Pewnie powie pan, że tak w Australii nazywają krowy – powiedziała przekonana, że Nick ma takie same skojarzenia jak jej szkolni koledzy, którzy często jej w ten sposób dokuczali.

On jednak zaskoczył ją, wybuchając śmiechem, pod wpływem którego jego ostre rysy stały się nieco łagodniejsze.

– Ależ skąd! Wszyscy wiemy, że krowy nosiły imię Christabelle! Annabelle to co innego. Tak nazywały się w przeszłości wielkie damy.

Nie wiedziała, jak to skomentować. Zresztą nie miało to większego znaczenia, bo Nick odwrócił się w stronę okna i zaczął obserwować przepływające obok białe chmury. Postanowiła skupić uwagę na gazecie, ale wyrwało jej się mimo woli jeszcze jedno pytanie.

– A dlaczego pan zgłosił się na ochotnika?

Tym razem jego uśmiech wydał jej się niezbyt wesoły, wręcz posępny.

– Na jakiej podstawie zakłada pani, że moje motywy były inne niż pani?

– Bo pan jeździ porsche, a ja kilkuletnim poobijanym volkswagenem.

Pożałowała tych słów, gdy tylko wyrwały się z jej ust. Uświadomiła sobie, że musiały one zabrzmieć niemądrze i nieuprzejmie. W jej pamięci zamajaczyła jakaś opowieść dotycząca jego samochodu. Wynikało z niej, że dostał go w prezencie... czy może kupił za wygraną na loterii...

Jego uśmiech zniknął, a w oczach odbił się chłód.

– Nie sądziłem, że jest pani osobą, która ocenia ludzi według stanu posiadania.

– Nie wiem, na jakiej podstawie mógł pan coś sądzić, bo jak powiedziałam, wcale mnie pan nie zna. Ale ma pan rację. To nie moja sprawa, czym pan jeździ i dlaczego tu jest.

Mając nadzieję, że jej policzki nie poczerwieniały z zażenowania, wróciła do lektury gazety.

Tytuł oryginału: Taming Dr Tempest

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2011

Redaktor serii: Ewa Godycka

Opracowanie redakcyjne: Ewa Godycka

Korekta: Urszula Gołębiewska

© 2011 by Meredith Webber

© for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2012

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Medical są zastrzeżone.

Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o.

00-975 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-238-9126-0

MEDICAL – 513

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o.