Joanna Maitland

Dama bez przeszłości

Tłumaczenie:
Małgorzata Hesko-Kołodzińska

Prolog

Czuła silny, przenikliwy chłód. Wiatr przewiewał ją na wylot, lodowate podmuchy kąsały w każdy skrawek odsłoniętego ciała, a gęsty śnieg chłostał jej policzki. Obolałe płuca z trudem wciągały zimne powietrze. Nie miała wyboru: musiała brnąć przed siebie, aby znaleźć miejsce, w którym mogłaby się schronić.

Straciła orientację i z konieczności podążała pustą, zrytą głębokimi koleinami dróżką. Z wysiłkiem uniosła głowę, by spojrzeć przed siebie, i powoli odgarnęła mokre włosy, przylegające do twarzy. Wytężyła wzrok, niewiele jednak widziała przez zwisające nisko gałęzie drzew i gęste zarośla, częściowo ogołocone z liści. Na grząskiej ścieżce zalegały zaspy gnijącego listowia, które wkrótce pochłonie błoto. Ścieżka rozpływała się w zapadającym mroku.

Wzdrygnęła się i opatuliła ramiona cienką chustą. Wiatr przybrał na sile do tego stopnia, że ponownie pochyliła głowę, aby łatwiej było iść. Gdyby teraz przystanęła na tym odludziu, wkrótce zawierucha zwyciężyłaby z nią w nierównej potyczce, a ona przecież jeszcze nie była gotowa się poddać.

Szła, powłócząc ociężałymi z wycieńczenia nogami, krok po kroku, i usiłowała nie zwracać uwagi na marznącą wodę w butach i błoto, które za wszelką cenę pragnęło unieruchomić ją i wessać. Zmęczenie brało nad nią górę. Gdyby tylko...

Na jedną krótką chwilę wiatr zmienił kierunek i uderzył ją w plecy, a wtedy wydawało się jej, że widzi płot ze słupków i desek, taki, jaki mógłby stać przy wiejskiej drodze. Kiedy jednak zamrugała powiekami, płot znikł. Na próżno wytężała wzrok, nigdzie nie mogła go dostrzec. Uznała, że zapewne zobaczyła to, co pragnęła ujrzeć – ślad ludzkiej siedziby. Krótki grudniowy dzień miał się ku końcowi, co oznaczało, że lada chwila przyjdzie jej pozostać samej w ciemnościach, w nieznanej okolicy, na krętej ścieżce wiodącej donikąd. Dlaczego zatem ciągle podąża naprzód?

Gdy wyruszyła, wydawało się jej, że postępuje roztropnie. Cóż innego może uczynić kobieta porzucona na odludnych rozstajach przez woźnicę, który wcześniej zaproponował jej podwiezienie? Naiwnie założyła, że chciał jej pomóc z dobroci serca. Tymczasem tylko czekał, aż znajdą się na pustkowiu, gdzie postawił jej ultimatum: zapłata za jazdę gotówką albo ciałem. Gdy się dowiedział, że jego pasażerka nie ma ani gotówki, ani ochoty na miłosne igraszki, udawana poczciwość ulotniła się bez śladu. Wywiózł ją jeszcze dalej, żeby na pewno nie znalazła pomocy, a potem wypchnął na gościniec. Na domiar złego ukradł jej torbę podróżną, twierdząc, że sprzeda jej zawartość, „co by wyrównać straty”. Strzelił z bata i odjechał, nie oglądając się za siebie.

Postanowiła nie myśleć o tym niegodziwcu, aby nie tracić resztki siły woli, koniecznej na dalszą drogę. Nie wolno jej dać za wygraną, upomniała się w duchu, powinna za wszelką cenę zmierzać naprzód.

Za wielkim dębem zobaczyła niepokojąco mroczną, bagnistą polanę, otoczoną gęstwiną iglastych krzewów. Wiatr ucichł, a ona wykorzystała chwilę spokoju na wepchnięcie przemoczonych włosów pod mokry czepek. Kiedy jednak wichura zerwała się ponownie, czepek odfrunął w ciemność. Targane podmuchami kosmyki zaczęły chłostać ją po twarzy i poczuła się tak, jakby ktoś ją spoliczkował. Nagle ujrzała ten sam płot, co wcześniej – tylko czy na pewno?

Zeszła ze ścieżki, żeby nie grzęznąć w błocie. Trawa pod jej stopami była niczym nasiąknięta wodą gąbka i uginała się niczym grzęzawisko. Krzewy w oddali wydawały się jednak dostatecznie gęste, aby zapewnić jej tymczasową kryjówkę. Postanowiła dobrnąć do nich, zebrać opadłe, względnie suche liście na stertę i zagrzebać się w nich do końca ulewy. Tylko w taki sposób mogła odzyskać siły.

Przyśpieszyła kroku, aby jak najszybciej dotrzeć do prowizorycznego schronienia. W pośpiechu zapomniała o ostrożności, stanęła nierówno i noga niebezpiecznie przekrzywiła się w kostce. To wystarczyło, żeby sznurowadła trzewików pękły z głośnym trzaskiem. Nim dotarło do niej, co się święci, but przepadł. Bosą stopą wykonała następny krok i nagle poczuła, że grzęźnie w błocie.

Krzyknęła głośno ze strachu. Czuła się tak, jakby ktoś oślizgłymi rękami wciągał ją do bagna. Usiłowała wmawiać sobie, że to tylko wybryk wyobraźni, jednak wyostrzone zmysły podpowiadały co innego. Nie potrafiła nad nimi zapanować. Szarpnęła się mocno, żeby uwolnić stopę, lecz nadaremnie. Rozpaczliwie zamachała rękami i w pewnej chwili natrafiła na gałąź krzewu. Uczepiła się jej kurczowo i podciągnęła.

Nagle była wolna. Wygramoliła się z grzęzawiska i głową naprzód runęła na stos liści pod sporej wielkości krzewem. Nos i usta miała w błocie, czuła na języku smak zgnilizny oraz pleśni. Nerwowo otarła twarz i odetchnęła głęboko. Dopiero po kilku minutach odzyskała panowanie nad sobą. Usiłowała usiąść, ale rękę przeszył dotkliwy ból. Czyżby była złamana?

Wiatr wył coraz głośniej, jednak szum liści podziałał na nią dziwnie kojąco. Odprężyła się i położyła głowę na zdrowej ręce, tuląc policzek do mokrej dłoni. Pomyślała, że przecież nie stanie się nic złego, jeśli na moment zamknie oczy i odpocznie, aby przeczekać burzę, i dopiero potem wyruszy w dalszą drogę.

Powieki same jej opadły i nagle wszystko uległo zmianie. Wystarczyło zaledwie parę minut, by przestała odczuwać ból i przenikające ją do szpiku kości zimno. Burza nie wydawała się już groźna, wiatr ucichł, a deszcz ledwie kropił. Odniosła wrażenie, że się unosi i powoli wzlatuje ku niebu, które przybrało jaskrawą, błękitną barwę.

Niespodziewanie ktoś dotknął ciepłymi palcami jej policzka i ściągnął ją z powrotem na ziemię, do surowej, nieznośnej rzeczywistości, chociaż ona nie chciała wracać. Palce wciskały się w jej skórę, natrętnie i natarczywie. Usiłowała otworzyć oczy, lecz ciężkie powieki ani drgnęły. Gdzie jestem? – próbowała spytać, jednak słowa uwięzły jej w gardle. Nigdy dotąd nie czuła się tak słaba i zmęczona. Chciała ponownie zasnąć, odpłynąć w niebyt.

– Proszę się zbudzić! Nie może pani tu zostać. Dalej, niech pani otworzy oczy! – zabrzmiał męski głos.

Poczuła gwałtowne szarpnięcie za ramię. Ból momentalnie powrócił. Jego fala przetoczyła się przez zranioną rękę i dotarła do głowy, niwecząc sen o fruwaniu. Wrzasnęła.

– Jest pani ranna! Chwileczkę, pomogę.

W końcu rozwarła powieki. Otaczał ją mrok rozjaśniony jedynie światełkiem lampy postawionej na ziemi. Jak poważna była rana? Co się działo? Jak to możliwe, że... Nieznajomy wsunął pod nią ręce, a ona z głośnym jękiem ponownie wzdrygnęła się z bólu. Wcale nie miała ochoty opuszczać podniebnej kryjówki. Zorientowała się jednak, że leży na ziemi, ale tym razem zalewał ją lodowaty deszcz. Chłód zaatakował, pogłębiając cierpienie. Mężczyzna przysunął lampę do jej twarzy. Leżała nieruchomo, zahipnotyzowana jego spojrzeniem.

Odsunął lampę.

– Proszę mi zaufać. Nic złego pani nie spotka – zapewnił i ściągnął ciężkie palto, aby okryć nim jej bezwładne ciało. Otoczył ją zapach ciepłej, wilgotnej wełny. – Proszę o wybaczenie – dodał. – Potrzebuję wolnej ręki, by nieść lampę.

W milczeniu przerzucił ją sobie przez ramię, a ona szarpnęła się pod wpływem rozdzierającego bólu. Sekundę potem powróciła błogosławiona ciemność.

Wydawało się jej, że słyszy we śnie jego głos, wypowiadane słowa i zdania. Czasami kojące, kiedy indziej ostre, lecz nigdy na tyle donośne, by wyrwać ją z kokonu ciepła, które ją otoczyło i zapewniło bezpieczeństwo. Poczuła, że znowu odpływa, tym razem na zawsze.

W pewnej chwili kokon znikł i pozostała sama ze swoim cierpieniem. Z trudem uniosła powieki i uświadomiła sobie, że siedzi na kanapie w dwukółce. W świetle lamp powozu dostrzegła, że oba konie przywiązane są do ogrodzenia. Wydawało się jej, że w oddali zamajaczył dom.

– Wróciła pani do nas. – W ciemności zauważyła wysoką sylwetkę mężczyzny. A zatem jej nie opuścił. – Pozwoli pani, że wniosę ją do środka.

Tym razem bardziej się starał oszczędzić jej bólu. Wziął ją ostrożnie na ręce i przytulił, a ona odprężyła się w jego objęciach. Poczuła zapach wyprawionej skóry. Przez moment stał nieruchomo, wpatrując się w nią z troską w ciemnych oczach, po czym ruszył do domu. Na końcu ścieżki zauważyła jasny ganek z otwartymi drzwiami. W progu stał niski, korpulentny jegomość w stroju pastora. Gdy zbliżyli się do budynku, z sieni wyłoniła się drobna starsza pani w koronkowym czepku, a za nią pokojówka.

– Jonathan! – zawołała dama. – Cóż za mile widziany gość. A kogóż to sprowadzasz w nasze skromne progi?

– Pani Aubrey! – Mężczyzna przecisnął się obok starszego pana i wszedł do sieni. – Nigdy dotąd jej nie widziałem, ale wygląda na damę. Nieszczęsna istota, znalazłem ją w lesie nieopodal starego dębu. Jest ranna i przemarznięta na kość.

– Dobry Boże – westchnął pastor. – Biedactwo.

– Jak się nazywasz, drogie dziecię? – zapytała pani Aubrey.

– Ja... ja nie wiem – wykrztusiła, uświadomiwszy sobie straszną prawdę.

Straciła pamięć.

Rozdział pierwszy

– Beth, kochanie?

Beth. Czasami zastanawiała się, czy to naprawdę jej imię. Droga Beth – tak brzmiały jedyne czytelne słowa na przemoczonym, wymiętym liście wyciągniętym z kieszeni obszarpanej sukni. Nie znaleźli żadnej innej informacji na temat jej tożsamości. Co prawda, próbowali dyskretnie o nią wypytywać, lecz ich wysiłki zdały się na nic. Minęło pół roku i Beth nadal mieszkała we Fratcombe ze swoimi dobroczyńcami.

W progu stanęła pani Aubrey.

– Tak, ciotuniu? – spytała Beth, która została upoważniona, aby tak zwracać się do pastorowej.

– Czy mogłabyś przynieść mi trochę wstążki od pana Greena, kiedy dziś skończysz zajęcia w szkole?

– Oczywiście, ciotuniu – odparła bez wahania Beth. – Jakiej ciotunia potrzebuje?

Pani Aubrey pokazała jej materiał i przez kilka minut gawędziły o stylu sukni, którą pastorowa postanowiła uszyć.

– Wybrała ciotunia przeuroczy odcień, nie całkiem fioletowy i nie całkiem purpurowy. Jedyny problem w tym, że trudno będzie znaleźć wstążkę pasującą do takiej barwy. Obiecuję jednak, że się postaram.

– Czy znajdziesz na to czas?

– Ależ naturalnie. Sklep pana Greena będzie otwarty jeszcze przez godzinę po tym, gdy dzieci pójdą do domów. Nie przypuszczam, bym potrzebowała więcej czasu na dobranie wstążki dla ciebie, ciotuniu Caro.

Beth uśmiechnęła się do pastorowej. Pokochała panią Aubrey za jej dobroć i wspaniałomyślność, dobry humor oraz cięty dowcip i psotne usposobienie. Ani pastor, ani jego żona nie przejmowali się niewiadomym pochodzeniem Beth. Oboje zgodnie orzekli, że wysławia się jak osoba wykształcona i ma delikatne dłonie, co świadczy o tym, że jest damą. Pomimo protestów Beth i jej poczucia winy nalegali, by z nimi pozostała. Pastorowa dała sąsiadom do zrozumienia, że Beth jest jej daleką krewną i przyjechała do Fratcombe na dłużej. Większość mieszkańców wioski przyjęła to wyjaśnienie za dobrą monetę. Mijały miesiące i w końcu nawet Beth zaczęła myśleć o sobie jak o pannie Elizabeth Aubrey. Ta świadomość dawała jej poczucie bezpieczeństwa i wewnętrzny spokój, na którym ogromnie jej zależało. Mimo to nie potrafiła poradzić sobie z uporczywymi napadami lęku oraz wyrzutów sumienia, które czasami przybierały postać sennych koszmarów. Co takiego mogła uczynić w przeszłości?

Wzięła koszyk z przygotowanymi wcześniej materiałami na lekcje, cmoknęła panią Aubrey w policzek i wyszła z domu. Plebania oraz kościół znajdowały się na skraju Fratcombe, natomiast szkołę zorganizowano w opuszczonym domu w centrum, obok sklepów. Beth chętnie pokonywała tę krótką trasę spacerem, nawet jeśli zapowiadał się upalny dzień, tak jak dzisiaj.

Uniosła głowę i z uśmiechem zapatrzyła się na czyste, błękitne niebo. Podejrzewała, że niebo w Hiszpanii jest ciemniejsze. Widzieli się tylko raz, a ona była wtedy oszołomiona, zbolała i wylękniona. Nie miała okazji mu podziękować. Następnego ranka po tym, jak ją uratował, opuścił Fratcombe, by stawić się na wezwanie królewskiej kawalerii. Zgodnie z dobrym obyczajem, Jonathan zostawił pastorowi krótki list z przeprosinami i wyjaśnieniem, a także z życzeniami szybkiego powrotu do zdrowia dla Beth. Ta życzliwość i troska głęboko zapadły jej w pamięć. Żałowała, że więcej nie zobaczyła swego wybawcy, który, nie licząc bardzo krótkiego urlopu, walczył z armią Napoleona na Półwyspie Iberyjskim.

Beth wątpiła, by miała prawo wypytywać o dzielnego wojaka. Taka ciekawość byłaby nie na miejscu i w złym guście. Wsłuchiwała się jednak w słowa innych i w efekcie budził on jej coraz większy podziw. Nazywał się Jonathan Foxe-Garway i choć Aubreyowie znali go jeszcze jako dziecko i nadal zwracali się do niego po imieniu, obecnie był zamożnym hrabią Portburym, w dodatku protektorem pastora. Aubreyowie cenili go przede wszystkim jako dobrego człowieka i często wspominali. Szczególnie chętnie powracali w rozmowach do jego niewiarygodnych wybryków z czasów dzieciństwa i komicznych psikusów, które płatał po rozpoczęciu nauki w Oksfordzie. Zdarzało mu się robić rzeczy, o których, zdaniem pastora, młoda dama nie powinna wiedzieć, niemniej wszystkie swoje grzechy odpokutował z nawiązką na polu bitwy.

Pastor chwalił poczucie obowiązku i patriotyzm Jonathana, Beth jednak nie całkiem rozumiała, dlaczego jej wybawca postanowił zasilić szeregi armii Wellingtona i wziąć udział w trudnej i niebezpiecznej kampanii wojennej. Czy nie postąpiłby odpowiedzialniej, zarządzając posiadłościami ku chwale i pożytkowi Anglii? Tymczasem nie mógł kierować majątkiem ze smaganego wiatrem namiotu w Hiszpanii.

Miała raczej nikłe szanse na to, by poznać prawdę. Opowieści pastorostwa były zabawne, niemniej oboje zachowywali daleko idącą dyskrecję. Zresztą nie powinna się tym interesować. Cóż jednak miała poradzić na to, że jej myśli nieustannie krążyły wokół Jonathana? Uratował ją i wiedziała, że będzie mu wdzięczna do grobowej deski, choć jego twarz zatarła się w jej pamięci. Trudno się dziwić, przecież Beth była wówczas na wpół przytomna. Jak przez mgłę widziała w wyobraźni wysoką, muskularną sylwetkę oraz niebieskie oczy. Nadal pobrzmiewał w jej uszach krzepiący głos, którym hrabia przemawiał, niosąc ją na plebanię, a potem na piętro domu, i kładąc do ciepłego, miękkiego łóżka. Czasami w snach widziała go całkiem wyraźnie, ale tylko wtedy. Raz przyśniło się jej, że Jonathan galopuje ku niej w srebrnej zbroi na białym rumaku, niczym dzielny rycerz z bajki.

Wiedziała, że to niedorzeczność. Była przecież dorosłą kobietą, co najmniej dwudziestocztero- bądź dwudziestopięcioletnią. Powinna mieć dość rozumu, aby nie dawać się porwać fantazjom. Mimo to głos Jonathana nawiedzał ją we snach i czuła, że tak będzie do dnia, w którym umrze jako nauczycielka i stara panna.

Jeden z uczniów, chłopczyk o imieniu Peter, podbiegł do niej, tocząc przed sobą obręcz.

– Panno Aubrey! Panno Aubrey, proszę popatrzeć na moje kółko! – krzyknął.

W tej samej chwili stracił panowanie nad zabawką, która odtoczyła się w pokrzywy przy ścieżce. Nim Beth zdołała go powstrzymać, chłopiec rzucił się w zarośla, aby odzyskać zgubę, i wrzasnął, poparzony.

Biedny Peter. Liczył sobie zaledwie pięć lat i nie miał pojęcia o życiu. Beth wzięła go w ramiona i podniosła, a następnie delikatnie otarła mu łzy.

– Mężny z ciebie chłopiec – zapewniła go. – A teraz postawię cię na ziemi i spróbujemy znaleźć lekarstwo na poparzenie. – Dłonią w rękawiczce ostrożnie wyciągnęła obręcz z zarośli. Wręczyła ją Peterowi, a sama rozgarnęła wysoką, zieloną trawę i wskazała liście szczawiu. – Spójrz tutaj. Na poparzenia od pokrzyw najlepszy jest szczaw. Pokażę ci. – Zerwała kilka listków, ściągnęła rękawiczki i wtarła ziele w czerwone plamy na skórze dziecka, a na koniec owinęła obolałą rękę paroma większymi liśćmi. – Przytrzymaj to, Peterze, a ja poniosę twoją obręcz. Wkrótce przestanie boleć.

– Już przestaje, proszę pani. – Wydawał się znacznie pogodniejszy.

– Zuch chłopak. Byłeś bardzo dzielny, a teraz możesz powiedzieć wszystkim kolegom, żeby uważali na pokrzywy. Jeśli mimo to się poparzą, będziesz wiedział, jak im pomóc.

Peter uśmiechnął się łobuzersko, prezentując brak przednich zębów. Beth uważała go za bystrego chłopca, który mógłby sporo w życiu osiągnąć. Potrzebował stosownego wsparcia, gdyż jego ojciec nie miał własnej ziemi, a mieszkał i pracował na terenach posiadłości Jonathana we Fratcombe. Jeśli więc Jonathan czy raczej hrabia Portbury powróci z wojny, będzie musiała go poprosić o zainteresowanie się Peterem. Nie wątpiła, że tak szlachetny człowiek jak jej wybawca wesprze uzdolnione dziecko.

Wkrótce dotarli do szkoły. Peter, pomny na dobre maniery, których nauczyła go Beth, ukłonił się grzecznie, a potem pognał do przyjaciół, aby pochwalić się poparzeniami oraz nową obręczą. Pozostałe dzieci zebrały się wokoło, pokrzykując z zapałem i piszcząc. Beth miała pod opieką zaledwie dziesiątkę, sześciu chłopców i cztery dziewczynki, ale doszła do wniosku, że dużo ich nauczyła w ciągu kilku miesięcy. Pastorostwo i wioska udzielili jej gościny, zatem powinnością Beth było odwdzięczenie się za to pracą. Pomijając wszystko inne, czynienie dobra pomagało jej osłabić nieustające poczucie winy w związku z jej nieznaną przeszłością.

Zbliżała się pora rozpoczęcia lekcji, więc Beth odłożyła czepek oraz rękawiczki i sięgnęła po dzwonek, by przywołać dzieci do klasy.

W zaledwie parę minut wybrała odpowiednią wstążkę spośród wielu, dostępnych w sklepie pana Greena, choć jedwab pani Aubrey był niecodziennej barwy. Wsunęła maleńką paczuszkę do koszyka i wyszła na upał, zadowolona z ochrony, jaką zapewniały jej parasolka oraz słomkowy kapelusik. Pani Aubrey spodziewała się jej powrotu za więcej niż pół godziny, zatem Beth zostało trochę czasu dla siebie.

Rozejrzała się nieco lękliwie, zastanawiając się, czy dostrzeże kogoś z okolicznych szlacheckich rodzin. Ich członkowie ochoczo udawali się na popołudniowe przejażdżki, a takie spotkanie mogłoby popsuć jej pogodny nastrój. Choć Aubreyowie usiłowali temu zapobiec, nie dało się uniknąć plotek. Bogate damy z sąsiedztwa chętnie odwiedzały plebanię, aby przyjrzeć się Beth. Na swoje nieszczęście nie potrafiła udzielić odpowiedzi na pytania o pochodzenie oraz rodzinę, co wzbudziło podejrzenia czujnych matron. Pośpiesznie nakazały synom trzymać się z dala od uroczej Beth Aubrey. Mogli ją oglądać do woli, lecz w żadnym razie nie wolno im było jej zagadywać ani szukać sposobności, by się przedstawić. W rezultacie tylko jeden młody człowiek zbliżył się do Beth, a był nim najstarszy syn Bertrama Fitzherberta. Jak się jednak okazało, miał on nieprzyzwoite zamiary. Beth udaremniła próbę obłapiania w krzakach i zapamiętała na przyszłość, że lepiej unikać młodych, modnie ubranych mężczyzn. Wszystkim im brakowało honoru i godności Jonathana. Był rycerski, szlachetny i wspaniały, oni zaś byli bezczelnymi młodzieniaszkami.

Nic zatem dziwnego, że większość zaproszeń na wydarzenia towarzyskie kierowano do pastorostwa, z pominięciem ich podopiecznej. Pani Aubrey z początku zamierzała przeciwstawić się tej ostentacyjnej nieuprzejmości. Ta stanowcza reakcja ponownie rozbudziła w Beth dawne lęki oraz poczucie winy. Wiedziała, że pastor nie może sobie pozwolić na obrażanie bogatych rodzin, zwłaszcza że Jonathan przebywał poza Anglią i nie mógł go wesprzeć. Senne koszmary powróciły, często towarzyszył im również dokuczliwy ból głowy. Dlatego Beth poprosiła opiekunów o zignorowanie obrazy, a poczciwa pani Aubrey, poruszona jej wzburzeniem, ostatecznie ustąpiła.

Nie wszystkie rodziny patrzyły z góry na Beth. W dwóch bogatych domach, wolnych od nieżonatych kawalerów, zawarła przyjaźnie z młodszymi córkami. Dziewczęta szczególnie ceniły sobie jej wrażliwość w sprawach mody i chętnie słuchały rad w tak ważnych kwestiach, jak przyozdobienie kapelusika bądź zmiana fryzury. Beth ochoczo udzielała im pomocy, choć niezbyt dobrze czuła się wśród młodych arystokratek. Wiedziała, że nie jest jedną z nich. Jaka dziedziczka nosiłaby takie łachmany jak te, w których ją znaleziono?

Po raz ostatni rozejrzała się po wiejskiej drodze. Szczęśliwie nikogo nie dostrzegła, więc zamiast skręcić w prawo, w kierunku kościoła, ruszyła w lewo. Gdyby ktoś ją zapytał, wyjaśniłaby, że idzie w odwiedziny do starej pani Jenkinson, która mieszkała w ostatnim domku na skraju Fratcombe, tuż przed ostrym zakrętem. Stamtąd było już niedaleko do rzeczywistego celu spaceru Beth. Szybkim marszem wkrótce dotarła do lasu, choć nieprzyjemnie się przy tym zgrzała. Za zakrętem była niewidoczna ze wsi, a ponieważ mało kto zapuszczał się w te okolice, mogła delektować się samotnością.

Położyła koszyk i parasolkę na ziemi za słupkiem i oparła się o płot, rozglądając po polanie. Właśnie tutaj wszystko się zaczęło. Tu znalazł ją Jonathan. Miejsce nie wyróżniało się niczym szczególnym. Była to najzwyklejsza łąka pod lasem, otoczona gęstwiną iglastych krzewów, z dostojnym dębem przy dróżce. Beth uśmiechnęła się do rozłożystych gałęzi drzewa, które teraz się zazieleniły, ale tamtej pamiętnej nocy były nagie i czarne. Pod wpływem impulsu pochyliła się, przeszła pod belką i ruszyła przed siebie po trawie. Pomimo upału podłoże nadal było miękkie i gąbczaste, gdyż tuż obok płynął strumień, który nigdy nie wysychał. Nic dziwnego, że tamtej nocy łąka zmieniła się w grzęzawisko.

Beth podeszła do kępy rozłożystych krzewów, uniosła gałęzie i pod nie zajrzała. Nadal leżała tam sterta liści, rok po roku nawiewanych przez wiatr i zbyt suchych, aby zgnić. I całe szczęście, bo gdyby położyła się wówczas na mokrym podłożu, przemoczona do suchej nitki, pewnie wyzionęłaby ducha na długo przed przybyciem Jonathana. Nadal nie mogła zrozumieć, jak to się stało, że ją znalazł.

Podeszła do dębu i z czułością pogłaskała chropowatą korę. Przychodziła tutaj po wielokroć, rozglądała się i spacerowała po ścieżce, usiłując przywołać wspomnienia o tym, jak wyglądało jej życie wcześniej, zanim zimą znalazła się w nieznanej sobie okolicy. Niestety, próby odświeżenia pamięci nie powiodły się i tym razem było podobnie.

Westchnęła ciężko. Spędziła tutaj dostatecznie dużo czasu, nadeszła pora, by wrócić na plebanię. Nie wolno jej dawać pani Aubrey powodów do zmartwień. Dopiero po wyjściu spod dębowych konarów Beth zorientowała się, jak bardzo się ściemniło. Wystarczyło zaledwie kilka minut, aby niebo przybrało jednolitą, niemal czarną barwę. Zanosiło się na solidną burzę, ona zaś była daleko od domu, zdana wyłącznie na siebie.

Rzuciła się biegiem przez polanę, prosto do miejsca, w którym zostawiła koszyk. Zapomniała o zdradzieckiej mokrej ziemi i w pewnej chwili poczuła, że jej noga wykrzywia się w kostce. Beth straciła równowagę i upadła jak długa. Zaklęła w duchu, na czym świat stoi, po czym wstała, zastanawiając się, czy gospodyni pani Aubrey dysponuje jakimś środkiem na plamy z rozgniecionych liści.

– Au! – krzyknęła z bólu, gdy tylko oparła ciężar ciała na prawej stopie.

Co robić? Skręciła nogę w kostce, a nadciągała ulewa. Tym razem zaklęła nie tylko siarczyście, ale i głośno. Popatrzyła na niebo. Gigantyczne, wypiętrzone chmurzyska zapowiadały burzę z piorunami, więc kryjówka pod drzewem nie wchodziła w grę. Pokuśtykała do ogrodzenia i oparła się o nie, żeby złapać oddech. Po namyśle zadecydowała, że parasolka nada się na prowizoryczną laskę, a koszyk może pozostać tam, gdzie go zostawiła. Musiała tylko zabrać wstążkę pani Aubrey, gdyż woda bez wątpienia zniszczyłaby delikatny materiał. Beth ostrożnie wsunęła paczuszkę pod materiał sukni, a potem, zaciskając zęby z bólu, przeszła pod ogrodzeniem i ruszyła drogą do Fratcombe.

W pewnej chwili odniosła nieprzyjemne wrażenie, że nigdy nie zdoła dotrzeć na miejsce. Chciała przynajmniej dojść do zakrętu, za którym stał dom wdowy. Nie wątpiła, że pani Jenkinson udzieli jej schronienia.

Wlokła się, ciężko opierając się na parasolce, która nie okazała się dostatecznie mocna i już po kilku jardach złamała się niczym zapałka. Beth doszła do wniosku, że najwyraźniej wszystko sprzysięgło się przeciwko niej.

Stała na zdrowej nodze, z przygnębieniem wpatrując się w szczątki parasolki.

– Niech to licho! – Z tymi słowami cisnęła na ziemię bezużyteczny uchwyt.

– Czy mogę w czymś pomóc?

Odwróciła się raptownie, zapominając o nadwerężonej kostce, i oparła na niej cały ciężar ciała. Z okrzykiem bólu zachwiała się i niemal upadła.

– Wielkie nieba, jest pani ranna!

Ten głos nie zmienił się ani trochę. Natychmiast rozpoznała Jonathana. Do tego stopnia skupiła się na przeklinaniu kruchej parasolki, że nie usłyszała ani koni, ani turkotu kół dwukółki.

– Przytrzymaj je za uzdy.

Tym razem hrabia nie był sam. Stajenny zeskoczył z kozła, był zająć się końmi, a Jonathan w tej samej chwili wysiadł z dwukółki i wyciągnął rękę do Beth, której udało się odzyskać równowagę.

Z miejsca zapomniała o bólu. Jonathan przybył, aby ją ponownie uratować!

– Pomogę pani wejść do powozu. – Podał jej ramię. – Proszę się o mnie oprzeć. W żadnym razie nie powinna pani obciążać nogi.

Z wdzięcznością wsparła się na jego ręce. Mimo cierpienia czuła się tak, jakby frunęła w powietrzu, jednak przed schodkami do powozu odzyskała trzeźwość umysłu. Zaczęła się zastanawiać, czy w tym stanie zdoła wsiąść.

– Pozwoli pani, że jej pomogę.

Szybkim ruchem wziął ją na ręce i ponownie poczuła jego zapach, tak często przewijający się w jej snach. Zanim zdążyła odprężyć się w objęciach Jonathana, posadził ją na miękkiej, obitej skórą kanapie i cofnął się o krok.

– Czy mam pani podać parasolkę? – Wskazał rozrzucone na ziemi szczątki.

– Gdyby był pan tak uprzejmy – odparła nieśmiało, unikając jego przenikliwego wzroku.

Potrzebowała chwili, aby zebrać myśli i zapanować nad emocjami. To nie był odpowiedni czas na bujanie w obłokach, Jonathan z pewnością zamierzał zasypać ją pytaniami. Poczuła ucisk w żołądku. Na pewno będzie chciał wiedzieć, czy przypomniała sobie coś z przeszłości. Jak mogła mu wyjaśnić, że nie ma w tej sprawie nic do powiedzenia?

Powrócił błyskawicznie i wręczył jej połamaną parasolkę, a gdy pokręciła głową, cisnął rupieć na podłogę i wskoczył na miejsce obok Beth.

– Nadciąga nawałnica – powiedział. – Konie to wyczuwają. Muszę je wprowadzić do stajni, zanim rozpęta się burza.

Nie czekając na polecenie, stajenny przybiegł i usadowił się z tyłu dwukółki, a Jonathan popędził konie, które ruszyły z kopyta. Całą uwagę skupił na powożeniu, prowadząc zaprzęg mocną ręką. Najwyraźniej istniało niebezpieczeństwo, że spłoszone uderzeniem pioruna konie poniosą. Paradoksalnie, Beth była zadowolona z zagrożenia, gdyż nie musiała odpowiadać na kłopotliwe pytania.

Robiła, co w jej mocy, by skupić się na drodze przed sobą, ale mimowolnie rzucała ukradkowe spojrzenia na Jonathana. Postanowiła zapamiętać każdy szczegół. Miał bardzo mocno opaloną, smagłą twarz, zbyt brązową jak na oblicze dżentelmena, rzecz jasna, ale pasującą do kogoś, kto długo przebywał pod palącym słońcem Hiszpanii. W czarnych włosach dostrzegła zaczątki siwizny, szczególnie na skroniach i za uszami. W kącikach oczu widać było drobne, jaśniejsze zmarszczki. Ciekawiło ją, czy świadczyły one o poczuciu humoru i pogodnym usposobieniu. Może powstały dlatego, że musiał często mrużyć oczy, oślepiony jaskrawymi promieniami południowego słońca? Beth nie miała pewności, czy Jonathan był wesołkiem. W tej chwili zrobił surową minę i mocno zaciskał usta. Wyglądał onieśmielająco.

Podejrzewała, a raczej intuicyjnie wyczuła, że jej szlachetny wybawca zmienił się po latach służby wojskowej, a doświadczenia wojenne bynajmniej nie złagodziły jego charakteru. Ponad wszelką wątpliwość uczestniczył w krwawych bataliach, na pewno cierpiał i stracił wielu towarzyszy broni oraz przyjaciół. Beth przyglądała się listom poległych, które publikowano w czytanej przez pastora gazecie, i wtedy serce podchodziło jej do gardła. Spodziewała się, że pewnego dnia ujrzy nazwisko hrabiego Portbury’ego, zwłaszcza że jego pułk ponosił szczególnie ciężkie straty, w szczególności podczas oblężenia Badajoz przed paroma miesiącami.

Prawie dojechali do prowadzącego do Fratcombe zakrętu i Jonathan ściągnął wodze. Miał szczupłe, mocne dłonie, ale jednocześnie delikatne, o czym Beth osobiście się przekonała, i teraz, i wtedy. Te dłonie dotykały jej skóry i... Dość! Spróbowała odegnać niepokojące myśli i uśmiechnęła się uprzejmie. Dama nie powinna oddawać się takim rozważaniom!

Minęli zakręt i powóz ponownie przyśpieszył.

– A teraz, proszę mi powiedzieć, dokąd mam panią zawieźć.

Jonathan zerknął na Beth, a jego źrenice rozszerzyły się lekko. Czyżby z podziwu? Jej serce raptownie przyśpieszyło. Czy to możliwe, że on...

Ponownie skoncentrował się na powożeniu.

– Jest pani wyjątkowo silną i wytrzymałą damą, skoro uśmiecha się pani mimo obolałej kostki – zauważył. – Za pozwoleniem, chciałbym się przedstawić, nieczęsto bowiem mężczyzna ma przyjemność poznać tak dzielną damę.

Uśmiech Beth nagle zgasł. Pojęła, że Jonathan o niej zapomniał.

Tytuł oryginału: The Earl’s Mistletoe Bride

Pierwsze wydanie: Harlequin Historical, 2010

Redaktor serii: Dominik Osuch

Opracowanie redakcyjne: Barbara Syczewska-Olszewska

Korekta: Lilianna Mieszczańska

© 2010 by Joanna Maitland

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2012

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Romans Historyczny są zastrzeżone.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-238-9624-1

ROMANS HISTORYCZNY – 364

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o.