Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m. 45, 02-103 Warszawa

Korekta: Dorota Brzostek

dorotas113@wp.pl

Okładka: Małgorzata Szymszon

haxi69@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-62041-98-5

Wydanie 1

Warszawa, październik 2012

Publikację elektroniczną przygotował iFormat

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Fragment utworu

— No tak. Żadna z nas o tym nie pomyślała, co? — w napoju imbirowym tym razem było chyba więcej cytryny. — Tutaj trzeba dużo pić, szczególnie, jeśli ktoś nie jest przyzwyczajony. Te cztery, pięć litrów dziennie to minimum, inaczej nerki mogą przestać działać.

— Dzięki za pocieszenie.

— Jaki wspaniały widok... — zachwycała się Ewa.

Siedzieli tak już przez chwilę, gdy nagle zapiszczała i podskoczyła jak oparzona. Oparta dotąd na wyciągniętych do tyłu dłoniach nie zauważyła, jak z kępek rosnącej z rzadka trawy wysunęła się jakaś jaszczurka, przebiegła po jej dłoni i zniknęła w skalnej szczelinie.

— Fuj! Co za obrzydlistwo — wycierała z obrzydzeniem na twarzy wierzch dłoni. — Czy tu muszą żyć jedynie same jaszczurki?

— Nie same. Ale fakt, jest ich sporo — Mark zanosił się śmiechem. — Niektóre są całkiem sympatyczne. Gdybyś została tu dłużej, sama byś je polubiła.

— Wątpię. Paskudne, małe, smocze dinozaury.

— Smoki też mamy.

— A co to jest, jakaś kraina baśni?

— Do tego latające... — Mark nie umiał przestać się śmiać.

— Świetnie! Jeszcze tylko brakuje czarownicy i Łysej Góry.

— Powiedziałabym, że siedzimy na Łysej Górze.

Oddały Markowi butelki i po spakowaniu ich do plecaka ruszyli dalej. Co prawda, wchodzili wciąż pod górę, ale nie było już tak stromo. Więcej było trawy i jakichś zarośli. Porastające bliżej drzewa były niezwykle wysokie. I wyglądały tak, jakby na jednym pniu rosły różne gatunki roślin. Marta właśnie przyglądała się jednemu takiemu drzewu, na którego jednej z gałęzi rosło coś o długich liściach. Wyglądały na mięsiste, ale brzegi były ostre jak brzytwa. Na długich pręcikach miały śmieszne, wydłużone, drobniutkie, rozchylające się przy brzegach kwiatuszki. Jakby mnóstwo smukłych dzwoneczków zebrać wzdłuż łodygi.

— Idziesz? — ponagliła ją Ewa.

Gdy uszli jeszcze spory kawałek, Mark kazał im założyć bluzki. W dole przed nimi rozpościerał się niecodzienny widok. Prawdę mówiąc, nigdy czegoś podobnego nie widziały — niczym wielkie schody, niewysokie i szerokie stopnie. Takie przynajmniej nasuwały im się skojarzenia.

— To tylko poletka ryżowe — objaśniał Mark zdziwionej Ewie.

— Ale jak my tam zejdziemy? Jesteśmy strasznie wysoko.

— Dlatego chciałem, żebyście założyły coś z długim rękawem. Chodźcie dokładnie za mną.

Skręcił w zupełnie niewidoczną dla nich w tym miejscu ścieżkę. Weszli w las, porastający zbocze góry. Tym razem szli naprawdę długo. W niektórych miejscach ścieżka robiła się tak wąska, że nawet marsz gęsiego nie gwarantował im, że nie będą się obcierać o zwisające pnącza. Gdzie indziej znów mogli iść całkiem swobodnie. Wydawało się, że na tak porośniętym zboczu powinno być ciemno, ale tak nie było. Zrobiło się nawet dość przejrzyście — drzewa były bardzo wysokie, a nieliczne niższe i tak pozostawiały dość światła. Cały drzewostan jakby się podzielił na piętra.

Miały wrażenie, że kluczą w tę i na powrót. Kilka razy mijały jakieś kopce, zapewne termitów. Nie pytały o to, po prostu szły w milczeniu za Markiem. Czasami dochodził ich wrzask małp i miały wrażenie, że coś drobnego bez przerwy lata w powietrzu nad ich głowami. Ogromne drzewa miały ogromne korzenie. Gdy w końcu Ewa zawadziła o coś wystającego i o mało się nie przewróciła, stanęła i stwierdziła, że ona dalej już nie idzie. Ma dość!

— Mówiłam, że nie będę się włóczyć po żadnych dżunglach. Koniec! Ja wracam!

— To jeszcze nie jest prawdziwa dżungla. Jeszcze tylko kawałek i będzie Trukan. To ta wioska, którą Marta tak chciała zobaczyć. Teraz wracać nie ma sensu — za daleko, nie zdążysz przed zmrokiem.

W duszy Mark wcale się nie dziwił Ewie. Kto tu widział białego, a do tego jeszcze dziewczynę, żeby tyle chodziła? Marta musi być chyba ze stali! Postanowili usiąść na jednym z korzeni i odpocząć. Spokojnie mogliby schować się pod jego pniem. Drzewo jakby wisiało w powietrzu. Potężne, nadziemne korzenie wyrastały wysoko, wczepiając się w grunt jedynie koniuszkami niczym orlimi szponami. Obie łapczywie wypiły resztę napoju i gdy już nieco odpoczęły, z ociąganiem ruszyły za Markiem.

— Już niedaleko. Słyszycie strumień?

Nie słyszały. Dopiero po chwili, gdy równocześnie wyszli na niewielką polanę, dotarł do nich szelest wody. Ewa aż jęknęła. Przed nimi była szczelina i niewielka przepaść szerokości około dziesięciu metrów. Na drugą stronę prowadził jedynie mizernie wyglądający mostek linowy.

— Nigdy w życiu po tym nie przejdę! Nigdy!

Była w rozpaczy. Teraz wiedziała, skąd dochodził odgłos płynącej wody. W dole szemrał strumień.

Przez chwilę musieli ją uspokajać i tłumaczyć, że przecież nie chce zamieszkać w tym miejscu. Wreszcie dała się przekonać, ale musieli jej obiecać, że przez cały czas będą ją trzymać. Obiecała, że nie będzie patrzeć w dół i że już nigdy się do nich nie odezwie. Dopiero gdy przeprawiła się już przez mostek, zauważyła, że dalej prowadzi bruk z dość luźno ubitych kamieni. Teraz już się nie bała, teraz wiedziała, że są niedaleko celu wyprawy. Marta wreszcie będzie miała tę swoją wioskę, a ona może w końcu święty spokój i może jakiś wygodny kąt.

Gdy wyszli na otwartą przestrzeń, musiała jednak zrewidować swoje wyobrażenia w tym temacie. Marta była zachwycona, a Ewa marzyła tylko o łóżku.

— Spójrzcie tam — Mark wskazał na skały wiszące wysoko nad nimi. — Stamtąd przyszliśmy. A wiecie jak nazywają to miejsce? Można by przetłumaczyć jako naga skała małpy.

— Czyli jednak mamy Łysą Górę?

— Ciekawa jestem tylko, jak wrócimy?

— Spokojnie. Tutejsi mieszkańcy, choć nienawykli do takich odwiedzin, są naprawdę życzliwi i na pewno ktoś nas odwiezie łódką.

Zbliżali się do wioski. Już teraz mogli stwierdzić, że jest ona podzielona na prostokąty murem wysokości dorosłego mężczyzny, wykonanym z kamieni. W murach tych nie było żadnych bram ani nic w tym rodzaju. W tych miejscach były po prostu otwory, puste miejsca. Wyglądało na to, że nie ma tam żadnych ulic. Przechodziło się bezpośrednio z jednego podwórka na drugie.

Pomijając zbocze, na terenie całej osady rosło zaledwie jedno drzewo, ludzie chodzili po ubitej ziemi, domy stały na podwyższeniach zrobionych z dziwnych cegieł. Jednak same domy były drewniane, ustawione na palach, podobnie jak chata Penknife'a, z dachami pokrytymi trzciną. Całą wioskę stanowiło raptem około dwadzieścia kilka zabudowań. Najbliższe były ustawione kilkanaście metrów od brzegu. Dopiero, patrząc dalej, za wioską były pola ryżowe.

— To dlatego w ogóle jej nie było widać z góry. Jest zbyt blisko tej skały — domyśliła się Marta.

— Mam tu przyjaciół — zakomunikował Mark. Przystanęli na chwilę. — Musicie najpierw wiedzieć coś o tej wiosce. Cała społeczność stanowi jedną wielką rodzinę. Wszyscy dbają tu szczególnie o dzieci, bez względu na to, czyje są. Wiedzą, że przyszłość zależy właśnie od tych dzieci, bo to one kiedyś będą zdobywać żywność i dbać o bezpieczeństwo wioski. Przekazują im całą mądrość wcześniejszych pokoleń. Natomiast starsze pokolenie jest tu niezwykle szanowane i stanowi o prawach. W wiosce nie ma króla, jedynie starszyzna. Życie jest tu ciężkie i dla was z pewnością prymitywne. Kobiety pracują na poletkach, dbają o dom, wychowują dzieci. Mężczyźni wypływają na połowy, polują i wykonują niektóre cięższe prace. Szczególnie dbają o koguty, które są ich przysłowiowym oczkiem w głowie i są z nich bardzo dumni. Największą rozrywkę stanowią walki kogutów. Może będziecie miały szczęście i dane wam będzie zobaczyć taką walkę? — relacjonował Mark w czasie zbliżania się do wioski.

— Kobiety na polu? — Ewa pokiwała głową.

— Żeby to wszystko mogło funkcjonować, musi być jakiś podział. Każdy ma tu przypisaną jakąś rolę. Jak w każdej społeczności. Nikt nie jest tu lepszy czy gorszy, ale każdy w tym organizmie spełnia jakąś funkcję, każdy ma swoje miejsce — Mark przystanął. — No, jesteśmy na miejscu. Gotowe?

Ewa po zejściu ze zbocza i po odzyskaniu szerszej perspektywy przestrzeni, odzyskała również nawet i dobry humor. Przejęta tym, co miała teraz przeżyć, zapomniała nawet, że miała się do nich nigdy więcej nie odzywać.

— Gotowe — potwierdziła.

Weszli w pierwsze z brzegu obejście i znaleźli się na dość sporym ziemnym placu. Z boku jakaś młoda kobieta patykami zaganiała świnię do czegoś, co wyglądało jak podłużny namiot, zbudowany z bambusów. Gdy kwicząca świnia znalazła się w środku, kobieta zakryła wejście zmontowanymi z grubych pędów bambusa drzwiczkami. Dosłownie zaparła je.

Marta ze zdziwieniem przyglądała się całej scence. Kobieta miała na sobie jedynie coś przypominającego spódnicę. W zasadzie był to długi kawał materiału, owinięty wokół bioder, a we włosach miała wpięty czerwony kwiat hibiskusa.

Przyglądając się jej tak otwarcie, poczuła się nieswojo. Oto przyszedł tu ktoś ze świata cywilizowanego i co? Na nogach ciężkie buciory, cała spocona, z przyklejoną do skóry bluzką i mokrymi strąkami zamiast włosów. Czuła, jak śmiesznie i żałośnie musi wyglądać.

— Przydałaby się kąpiel — Ewa zgodziła się z nią, pojąwszy w lot minę przyjaciółki.

— Później. Najpierw przywitamy się z Nbuke. Jest najstarszym ze starszyzny i przez to jakby uznanym ojcem wioski — oświadczył przewodnik dziewczyn.

Przeszli jeszcze przez dwa podobne podwórka. Domostwa w tych obejściach były usytuowane w głębi tak, by nikt, przechodząc przez podwórko, nie mógł zakłócić życia jego mieszkańcom.

W kolejnym podwórku przed chatą siedział staruszek z przymkniętymi oczami. Mark pozdrowił go w języku, jakiego jeszcze nie słyszały, więc domyśliły się, że jest to jakiś plemienny dialekt. Mark usiadł naprzeciwko Nbuke i pokłonił mu się, coś do niego mówiąc, a ten patrzył na dziewczyny i wskazywał na każdą po kolei. Usłyszały własne imiona, zrozumiały, że zostały przedstawione, więc poszły w ślady Marka i również przysiadły.

Przez chwilę przysłuchiwały się niezrozumiałej dla nich rozmowie, po czym Mark wytłumaczył im, że za chwilę przyjdzie Zizu, wnuczka Nbuke i zabierze je do swojej chaty, gdzie będą mogły się przebrać i odpocząć jeśli zechcą.

— Nie ma się czego obawiać. Tu tak rzadko ktoś zagląda, że prawdopodobnie z powodu naszego najścia ogłoszą dziś święto. Ale o tym muszą zdecydować starsi.

Po chwili faktycznie przyszła Zizu. Miała może trzydzieści lat i była równie skąpo odziana, jak pierwsza napotkana przez nich w wiosce kobieta. Przywitali się wszyscy i po chwili rozmowy kobieta na migi pokazała im, by poszły za nią.

Jej chata stała zaraz w następnym obejściu. Były tam trzy namioty, jakie już widziały na początku, półotwarty dom na palach i budynek, który prawdopodobnie służył jako spichlerz. Z boku, oparty o mur, stał prymitywny, drewniany pług a obok leżały dwa kosze wiklinowe. Trochę bliżej chatki, koło wykopanego dołka, leżały poukładane w niewielki kopczyk kamienie i ułożone miseczki ze skorup kokosa.

Gdy Zizu wprowadziła je do chaty, usiadły na matach służących za posłania. Każda dostała małą kokosową czarkę, a w niej jakiś biały, lepki płyn. Był przyjemnie słodki i aromatyczny. Zizu wskazała na ich buty.

— Chyba każe nam się rozbierać.

— Co za ulga... — Ewa już rozmasowywała obolałe palce.

Zizu nie była jednak jeszcze zadowolona. Przez cały czas, coś powtarzając, wskazywała na ubrania dziewczyn. Przyniosła dwie jaskrawokwieciste spódnice. Wskazywała na przemian to na nie, to na trzymany materiał.

— Nie ma sprawy. Jestem za — Marta uśmiechnęła się, ściągając ubranie.

Opalaczy nie chciała jednak zdjąć. Uparcie przecząco kręciła głową, aż Zizu dała wreszcie za wygraną.

Po wyjściu z chaty poprowadziła je w pobliże skał. Ze szczeliny, z wysokości może pięciu metrów, wypływał strumień. Nie czekając na zachętę, obie wskoczyły do wody i na przemian to pluskały się, to wchodziły pod kaskadę spływającej wody.

To nic, że odczuwały to jak bicze. Ale były to chyba najbardziej upragnione bicze w ich życiu.

Gdy poczuły się już orzeźwione i jak nowo narodzone, wyszły na brzeg, a Zizu każdą po kolei ubrała w spódniczkę. Nie wiadomo skąd w międzyczasie wzięła różowe kwiaty, które właśnie uplecione w wianki założyła im na głowy. Przyjrzała im się dokładnie i uśmiechnęła się zadowolona.

Wróciły do wioski, do jej centralnej części. Marta aż kipiała ciekawością. Rozglądała się na wszystkie strony i wszystkiemu się przyglądała. Na placu było sporo osób. Wyglądało tak, jakby zebrała się cała wieś.

Przy plecionych, zamykanych wiklinowych koszach kucali uśmiechnięci chłopcy i młodzi mężczyźni. W koszach mieli pozamykane nerwowe koguty o znacznie żywszych barwach niż u znanego dotychczas dziewczynom domowego ptactwa. Ptaki miały też wyprostowane ogony. Jak wytłumaczył im później Mark, był to typowy u nich kur o nazwie bankiw, ponoć bezpośredni przodek kur domowych.

W innym miejscu placu siedziały zgromadzone kobiety, często z kilkuletnimi dziećmi, które jeszcze same się przystawiały do piersi. Obok nich biegały starsze dzieci.

Prawie wszystkie kobiety miały we włosach kwiaty hibiskusa lub storczyki. W pobliżu wszystkich siedzieli starsi. Zizu zaprowadziła przybyłe od razu prosto do dziadka i Marka.

— Ślicznie wyglądacie — orzekł Mark.

Gdy usiadły obok, dał im na liściu bananowca garść owoców. Młoda dziewczyna przyniosła im czarki. Myślały, że to znów będzie ten słodkawy napój, ale tym razem okazało się, że było to tutejsze ryżowe wino.

W tym klimacie nie ma pór roku, a rośliny owocują na okrągło. Na ich małych poletkach ryż dojrzewa trzy razy w roku. Gdy na jednym kobiety go dopiero sadzą, na drugim rośnie piękny, wybujały dwumiesięczny, a na trzecim zbiera się już dojrzały. Tak więc podstawą gastronomicznej strony życia jest tu ryż.

Popijając, przyglądały się biegającym dzieciom. Były nagie, zupełnie jak te, które widziały na plaży. Nie ma się co dziwić, jeśli ich matki były okryte jedynie od pasa w dół, a ojcowie chodzili jedynie w spodenkach lub przepaskach, które należały tu do strojów roboczych. „Ciekawe, jaki roboczy strój na pole ubierają kobiety?” — pomyślała Marta.

Zaczęło się coś dziać. Nbuke coś głośno mówił, ale one mogły się jedynie przyglądać, bo i tak nic z tego nie rozumiały. Chłopcy zaczęli się krzątać przy koszach i dyskutować, dość mocno gestykulując. Dwóch z nich wyciągnęło swoje koguty z koszów. Ustawili się na środku placu. Trzymając koguty odwrócone dziobami do siebie, zaczęli je drażnić, energicznie wypychając na siebie nawzajem, cały czas je przytrzymując.

Zgromadzeni mężczyźni poczęli pokrzykiwać, robiąc tyle hałasu, aż ptaki były dostatecznie bojowo nastawione. I nagle, jak na komendę, obaj wypuścili swoje pupilki na siebie. Rozpoczęła się walka kogutów.

Mark wytłumaczył dziewczynom, że to na ich cześć, jako że są jedynymi do tej pory białymi kobietami, które przeszły Nagą Skałę Małpy. Starsi postanowili, że odbędą się walki i poczęstunek. Zapewne przy kręgu ognia, bo niedługo zrobi się ciemno.

Jeszcze kilka kogutów mogło pochwalić się bojowością wśród krzyków i śmiechu mieszkańców, nim wreszcie wyłowiono zwycięzcę. Właścicielem walecznego koguta okazał się dwunastoletni chłopak, który teraz uspokajał ptaka. Przemawiał do niego i przytulał go. W nagrodę dostał od Nbuke dzbanek ryżowego wina.

Ocean już połyskiwał w czerwieni zachodzącego słońca, gdy kobiety szykowały już w dołku, którego one wcześniej nie zauważyły, obłożone kamieniami ognisko.

Choć obie nie rozumiały języka, to jednak atmosfera walk, wspomagana trunkiem, udzieliła się również i im. Co chwilę wypytywały Marka, czyj to był ptak i o zasady walk.

Śmiały się, gdy im wytłumaczył, że wygrywa ten, który wydziobie przeciwnika z kręgu.

* * *

— Boże, jak mnie wszystko boli — jęknęła Ewa, przewracając się na macie.

Słońce było już wysoko. Rozejrzała się i w otwartej części chaty dojrzała Martę, ubraną jedynie w opalacze i kwiecistą spódnicę. Ewa, dołączając do niej, poruszała się z trudem.

— Czuję chyba wszystkie kosteczki — siedząc, powoli rozcierała kark i prostowała plecy.

— Było miło, prawda?

— Jasne. Byłoby jeszcze milej, gdyby mieli tu normalne łóżka — stęknęła. — Muszę chyba w krzaczki.

— To idź obok strumienia.

— A gdzie Zizu i Mark?

— Poszła do dziadka. A Mark? Nie wiem — wzruszyła ramionami.

— Świetnie. To idę.

— Uważaj tylko na dinozaury...

— Bardzo śmieszne... no, po prostu boki zrywać — Ewa, przyzwyczajona do wygód, po nocy spędzonej na macie nie tryskała humorem.

Nie było jej dość długo, a gdy wreszcie wróciła, była znacznie weselsza. Szła uśmiechnięta, z mokrymi włosami na ramionach.

— Kąpiel pomogła?

— Woda jest cudowna. Wróciłam do życia. Sama też powinnaś iść.

— Ja już dawno zdążyłam wyschnąć.

Usiadła pod jednym z palików. Niedaleko bawiły się dzieci, układając coś z patyków. Zizu krzątała się już po chacie. Przyniosła im dwie pełne miseczki. Dziwnie było patrzeć na niczym nieskrępowane, chodzące z obnażonymi piersiami kobiety. Ale pewnie, gdyby zostały tu dłużej, to przywykłyby do takich widoków. Dla tubylców to one musiały śmiesznie wyglądać, szczególnie w pierwszych chwilach po wejściu do wioski. A przecież nikt się z nich nie śmiał.

Ewa zajrzała do miseczki. Ryż z kawałkami czegoś tam. Nie wiedziała czego. No i jak mogła się spodziewać czegoś innego? Uśmiechnęła się pod nosem. Popatrzyła na Martę, która już jadła palcami. Pomyślała, że jednak przydałoby się tutaj choć odrobinę cywilizacji. Gdy przyszedł Mark, od razu mu o tym powiedziała.

— Nie jesteś typem podróżnika, prawda? Życie tutaj nie jest jakąś piękną bajką. To ciągła walka o byt. Pola nie są duże, samym ryżem też się nie wyżyje, pożywienie trzeba zdobywać. Nie znajdziesz tu nikogo opasłego, jednak wszyscy są bardzo sprawni. I czy widziałaś kogoś, kto chodziłby smutny mimo tego? Nie. Oni są tu szczęśliwi tak, jak żyją. Mają swoje wierzenia, swoje tradycje. Unowocześnienie ich życia stanowiłoby koniec tego ich świata. To tak, jakby małpę ubrać w garnitur — Ewa słuchała zamyślona. — To mądrzy ludzie i choć nie są całkiem odcięci od świata, to jednak nie przyjmują jego sposobów na życie. Zresztą, czym by się inaczej różnili od ciebie? Kolorem skóry?

— Chyba masz rację. Jestem jedynie przyzwyczajonym do wygód mieszczuchem, które, szczerze mówiąc, bardzo sobie cenię — uśmiechnęła się. — No ale w końcu, pomimo tych niedogodności, podoba mi się tutaj.

— To dobrze. Trzeba doceniać odmienność kultury. Zapewniam cię, że niewiele jest już na ziemi takich miejsc. Ludzie powinni nauczyć się je szanować, zanim całkiem znikną.

— Coś mi się zdaje, że nie pałasz wielką miłością do Zachodu — zauważyła Marta.

— No cóż. Nie do wszystkich. Ale takie poprawianie, ulepszanie życia niszczy mój świat, moje Bali. Ludzie zapominają o własnej religii, tradycji, o kulturze i honorze. Nawet ja jeszcze z okresu dzieciństwa pamiętam inne Bali — Mark był bardzo poważny. — Za cywilizacją idzie technika, przemysł i wszystkie inne niekoniecznie dobre elementy życia wysoko rozwiniętej cywilizacji, które sieją zniszczenie tego pięknego świata. Dlatego powiedziałem, że czasem mamy tu aż za dużo cywilizacji.

Siedzieli tak, rozmawiając i popijając sok rozrzedzony wodą ze strumienia. Ewa nawet pomyślała, że u niej w domu byłoby to nie do pomyślenia.

Wreszcie Mark oświadczył, że rozmawiał z jednym z przyjaciół na temat powrotu do hotelu i że mogą wracać, gdy tylko będą chciały.

Zizu przystroiła ich włosy świeżymi kwiatami.

— Nie chcę jeszcze wracać — stwierdziła Marta. — Czy to byłby wielki problem, jeśli zostałybyśmy tu jeszcze trochę?

— Żaden. Ale jeśli nie chcecie spędzić tu jeszcze jednej nocy, to musimy wypłynąć tak, by nasz przyjaciel zdążył wrócić do wioski przed nocą. Tutaj nie wypływa się po zachodzie słońca. Mieszkańcy wierzą w ogromne morskie węże, które żerują właśnie nocą, wciągając żeglarzy w głąb oceanu.

— O nie. Mimo wszystko dziękuję, wolę łóżko.

Wszyscy zgodzili się, że mogą jeszcze posiedzieć z Nbuke i pożegnać się. Może opowie im coś o wiosce i o dziwnych wierzeniach jej mieszkańców. Mark może przecież wszystko tłumaczyć.

Gdy siedzieli przed chatą Nbuke, snującego opowieści o morskim wężu, wokół niego zgromadziła się spora grupka dzieci, słuchająca z czcią jego opowieści. Teraz Mark co chwilę tłumaczył dziewczynom jego słowa. Opowiadał, jak powstała wioska. Nazwę Trukan wzięła od imienia jednego z jej założycieli.

— Kiedyś nasze plemię mieszkało zupełnie gdzie indziej. Na innej wyspie. Ja, choć jestem stary, urodziłem się już tutaj. Ale z dzieciństwa doskonale pamiętam, jak stare kobiety opowiadały, że dotarły tu jako dzieci z miejsca oddalonego o dwa dni stąd, płynąc łodzią. Kiedyś plemię było wielkie. Miało dużo mężczyzn, wojowników. I świętą górę. W sąsiedztwie zamieszkiwało inne plemię. Przyjazne... Do czasu... — Nbuke na chwilę się zamyślił. — Pewnego dnia szalony syn wodza naszego plemienia uprowadził jedną z ich dziewcząt. Wódz tamtych, w gniewie, zaatakował nas. Rozpoczęły się walki pomiędzy plemionami. Nasz wódz za bardzo kochał swojego biednego syna, by oddać im go pod sąd. Musiałby zginąć. Takie było prawo — kara za każdy niehonorowy postępek. Walki trwały długo. W końcu odezwała się święta góra, obrażona postępowaniem wodza. Najpierw mruczała, ostrzegała jak pantera. Potem zaczęła kaszleć. Ziemia zatrzęsła się z gniewu. W środku nocy zaczęła pluć ogniem. Przerażeni wojownicy podzielili się. Jedni chcieli błagać górę o wybaczenie, inni twierdzili, że świat się kończy i jest to wina upartego wodza. Chcieli ratować swoje rodziny. Była ich co prawda tylko garstka niedowiarków. Zabrali swoje kobiety, dzieci i odpłynęli. Długo płynęli. Stara kobieta mówiła, że dwie noce i dwa dni. Góra złościła się tak, że nawet w dzień było szaro. Pod koniec drugiego dnia głodni, zmęczeni i spragnieni dopłynęli do brzegu, gdzie nie docierał gniew góry. Znaleźli strumień i owoce. Następnego dnia wojownicy poszli na polowanie. Gdy wrócili, ich dzieci mogły się najeść do syta. Ponieważ nie było wśród nich wodza, wojownik o imieniu Trukan, jako najstarszy w gronie uciekinierów postanowił, że tu właśnie osiądą. Wspólnie też postanowili zmienić prawa. Trukan zaproponował, że nie będzie wodza, choć wszyscy chcieli wybrać właśnie jego. Mówił, że nie chce, by kiedyś znów głupota i zaciekłość jednego człowieka mogła ich doprowadzić do zagłady. Od tamtej pory wojownicy wspólnie ustanawiali prawa, ale i tak z większością spraw ludzie kierowali się do niego. Był dzielnym i mądrym wojownikiem i to właśnie na jego cześć nazwano wioskę Trukan.

— Niesamowita historia — Marta słuchała opowieści z zapartym tchem.

— Niesamowite jest to, że jest prawdziwa.

— No a o co chodzi z tą Nagą Skałą Małpy?

Mark przetłumaczył jej pytanie. Stary Nbuke zaśmiał się chrapliwie. Znów ktoś im podał ryżowego wina.

— To zupełnie inna sprawa. Ta skała zawsze była naga. Nikt tam nie chodzi. Czasem tylko wychodzą z lasu małpy i skaczą na niej, jakby chciały pokazać, że góra należy do nich.

Przybysze doszli w końcu do wniosku, że najwyższy czas się pożegnać. Dobrze im było w tej wiosce, no może poza twardym posłaniem. Mieszkańcy Trukan to bardzo mili ludzie i można chyba powiedzieć, że wszyscy się zaprzyjaźnili. Nie można narażać ich na łamanie obowiązujących zasad. Dzień jest tu wszak tak krótki, że aż żal.

Pożegnały się z Nbuke, Zizu i resztą. Zizu kazała im zatrzymać spódnice na pamiątkę. Ewa była wszystkim tak zachwycona, że nawet obiecała odwiedzić ich jeszcze, nim wyjadą.

Na brzegu czekał na nie Nuna. Siedział i poprawiał coś przy wiośle. Patrzyły na to, czym miały wypłynąć. Ich łodzią okazał się po prostu długi kawał wydrążonego i wyprofilowanego pnia z jedną parą krótkich i szerokich wioseł.

Ewa już otworzyła usta, ale się opanowała. Marta popatrzyła to na ocean, to na łódkę. W końcu z powątpiewaniem spytała Marka:

— Jesteś pewien, że TO wytrzyma?

— Na pewno. Nuna jest doskonałym wioślarzem.

— To przecież łupinka!

Koniec wersji demonstracyjnej