Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m. 45, 02-103 Warszawa

Korekta: Izabela Gołębiewska

izabela_golebiewska@o2.pl

Okładka: Monika Owieśna

corvux@rsb.pl

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-62041-64-0

Wydanie 1.

Warszawa, kwiecień 2012

Plik ePUB opracowany przez iFormat

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Od redakcji:

„Spadkobiercy Przeznaczenia. Pasjonaci” — wciągająca historia koegzystencji świata ludzi, vandirów i elfów. Wszystkie te światy przenikają się nawzajem, każdy z nich ma inną siłę wyższą, której się boi, i oczywiście inne zwyczaje. Rasy te powinny żyć w harmonii ze sobą, żeby można w spokoju rozwijać swoje państwa i dać swoim poddanym bezpieczeństwo. Niestety, jedną z tych ras są vandiry, czyli inaczej mroczne elfy, żywiące się ludzką krwią, chcące władać innymi rasami, a przy tym posiadające wiele niszczycielskich mocy. Niewykluczone, że wynika to z traktowania ich przez ludzi i elfów jako podgatunku, kogoś gorszego. Vandiry dążą do przywrócenia świetności swojej rasy poprzez przywołanie Pana Krwi, Baltizura, co niestety dla pozostałych ras kojarzy się jedynie z wojną, barbarzyństwem i przelewem krwi. Dlatego tak bardzo elfy i ludzie — każda z tych ras na swój sposób — próbują nie dopuścić do nieszczęścia. Baltizur ma wejść w ciało noworodka, potomka Wybrańca, który nieoczekiwanie okazuje się być dziewczynką. Nie udaje się jej zabić, gdyż nikt nie wierzy, że Baltizur może być płci żeńskiej.

Vandiry mają zwyczaj porywać ludzi na swoją wyspę, Almany, gdzie hodują ich dla krwi, przetwarzanej następnie na tamtejsze wino. Magowie vandirów potrafią też uzależniać ludzi od niszczycielskich medykamentów i narzucać swoją wolę, mącąc w umysłach ludzkich. Jeden z bohaterów, Axelder, jest tak uzależniony od różnego rodzaju pigułek, że ma zaniki pamięci. Obciąża za to winą vandiry, gdyż w przeszłości dążyły do jego amnezji, zwłaszcza w kwestii morderstwa jego rodziny, za które sam zostaje oskarżony. Z Almanów czasem udaje się zbiec, ale uciekinierzy obciążeni są dziwnymi chorobami lub uzależnieniami. Ugryzienie vandira prowadzi do przemiany w mrocznego elfa. Taką przemianę przechodzi wielki Wybraniec elfów, człowiek o imieniu Enis. Zostaje ukąszony przez swoją siostrę, vandirzycę, Elilith. Żeby nie dopuścić do całkowitej przemiany, Wybraniec powinien być ugryziony ponownie przez swoją siostrę. A że są rozdzieleni, a Wybraniec ma wyznaczone przez elfy wyższe cele i nie wiedzą nic o zmianach zachodzących w Enisie, nie chcą zgodzić się na wyjazd z ich ojczyzny. W końcu udaje mu się to fortelem, po poznaniu swoich pozostałych dwóch sióstr, nad którymi roztoczyła swoją opiekę królowa elfów, Lorelei.

W niniejszym opowiadaniu zostało zawartych wiele wątków oraz bohaterów różnych niezwykłych ras o przedziwnych imionach i zwyczajach. Historia jest wciągająca, zaś wyobraźnia autora nieskończona. Przed Wami pierwsza część tej epopei. Zachęcamy do lektury, gdyż niniejsza książka z gatunku fantasy wyrasta ponad przeciętność.

Krzysztof Niedzielski urodził się w 1988 roku w Kościanie, gdzie mieszka do dziś. Ukończył liceum o profilu kształtowania środowiska oraz technikum ochrony środowiska. Pisze prozę oraz wiersze. W pisarstwie największą radość sprawiają mu wszelkiego rodzaju gry słowne.

Autor „Spadkobierców przeznaczenia” lubi czytać, szczególnie powieści i literaturę popularno-naukową. Interesuje się zjawiskami paranormalnymi, pasjonuje go przyroda — zwłaszcza zoologia — choć lubi też zgłębiać swoją wiedzę z historii i geografii. Bardzo uważnie śledzi wydarzenia sportowe. Inną pasją pisarza jest muzyka. Nie ukrywa, że chciałby kiedyś spróbować swoich sił w grze na jakimś instrumencie. Kocha — jak sam przyznaje — piesze bądź rowerowe wyprawy w miejsca odludne, marząc przy tym o poznaniu świata.

Vademecum SPADKOBIERCÓW PRZEZNACZENIA

Vademecum SPADKOBIERCÓW PRZEZNACZENIA

Bohaterów niniejszej sagi już na początku zastajemy w wirze zdarzeń. Aby nie pojawiły się nieścisłości wszystkie szczegóły opisane zostały w charakterystykach, do których w każdej chwili będzie można się odwołać. Być może kiedyś powstanie Prequel sagi, który szczegółowo opisze podróż Wybrańca po Księgę Zaklęć, jego walkę w Gul-alsur z magiem Darmicerem i niebieskoskórymi rubitami, intrygi na Almanach prowadzone przez fałszywych członków grupy ucieczkowej, czy choćby kampanię wojenną elfów na Gul-alsur, w której ginie księżniczka Laminda.

Enis, czyli Wybraniec — człowiek, który okazał się przepowiedzianym Wybrańcem. Jest synem maga Olimpiama i arcyelfki Roose. Brat D’Agostino, Ivy, Shie i Elilith. Rozpoznano go dzięki jego zdolności ustawiania palców dłoni w kształt litery „J” — pierwszą literę od słowa Jasność. Tylko on mógł otworzyć zaginioną Księgę Zaklęć i jedynie on mógł przeczytać zawarte w niej zaklęcie. Moc zaklęcia miała zniszczyć zło, którego nie można było pokonać w żaden inny sposób. Enis wraz z przyjaciółmi wyruszył po Księgę Zaklęć w ruiny miasta Darkfield, gdyż tak poprowadził ich posiadacz klucza do księgi — Ambreli. Enis odnalazł księgę, lecz nie otwierał jej przez długi czas. Z czasem, kiedy zdecydował się na ten czyn, okazało się, że Księga Zaklęć jest pusta, co sprawiło, że bohater uznał ją za fałszywą. Wcześniej ugryzła go też vandirzyca Elilith. Gdy w Gul-alsur Enis spotkał Bintronga i dwa inne vandiry — Peagle’a i Lorelei — to one wyjaśniły mu, że z powodu ugryzienia w przeciągu roku przeistoczy się w vandira. Pokonał razem z vandirami rubity i Darmicera.

Problemy Enisa na początku sagi — jest człowiekiem, ale zamienia się w vandira, czyli mrocznego elfa. Musi znaleźć Elilith, by ta ponownie go ugryzła, żeby odwrócić proces przemiany. Chce też odszukać swoją ukochaną Sentylię, albowiem wie od Bintronga, że znalazła się w nadprzestrzeni, gdzie w jej ciało i w jej dziecko miał wejść władca vandirów, Baltizaur. Enis ma też dylematy ze swoim charakterem, zwłaszcza z nieśmiałością, co w przypadku bohatera elfów i Wybrańca Jasności stwarza nie lada problem.

Elilith — vandirzyca. Córka maga Olimpiama i vandirzycy Lorelei. Jest siostrą Enisa i elfów: D’Agostino, Ivy i Shii. Przez 24 lata swojego życia była pewna, że jej ojcem jest Bintrong, który w dzieciństwie ugryzł ją, by stała się pełnowartościowym vandirem. Wtedy dopadła ją klątwa wymierzona w potomków Bintronga. Okazało się bowiem, że zwykłe ugryzienie wystarczyło, by na zawsze związało ją z vandirem więzami krwi. Straciła wzrok i by go odzyskać została podrzucona do królestwa elfów. Medalion z zaklęciem chronił jej tożsamość i wszyscy widzieli w niej elfkę. Została zdemaskowana, lecz jej opiekun, mag Tarfobak, przywrócił jej wzrok. Uciekła do domu, na Almany. Towarzyszył jej człowiek o imieniu Axelder, który porwał Sentylię, ukochaną Enisa. Na wyspie Almany Elilith dowiedziała się, kim byli jej prawdziwi rodzice. Na jaw wyszło też, że Bintrong nie rządził wyspą, lecz był marionetką w rękach innych vandirów — Yassira, Peagle’a oraz Lorelei, matki Elilith. Plan ucieczki z wyspy nie powiódł się i Elilith została użyta do rytuału sprowadzenia Baltizaura na wyspę, pradawnego władcy vandirów, aby wyzwolił się drzemiący w niej Dar Ognia. Razem z Sentylią uciekły jednak portalem do nadprzestrzeni, łudząc się, że uda im się zbiec. W nadprzestrzeni jednak odbył się kolejny etap rytuału, który uwięził Sentylię. Elilith zabrała od niej pewną szkatułkę, kórą ocalił mag Seben Jen, nauczyciel Ellilith. Podarował jej niesamowitą kulę, będącą jego avatarem. Dziewczyna nazwała ją Orbitą. Seben Jen wysłał ją portalem do Seweracji, by pomogła Enisowi-Wybrańcowi odkryć fakt, iż posiadana przez niego Księga Zaklęć nie była prawdziwa. Elilith pocałowała się z Wybrańcem, by skłonić go do otwarcia księgi. Później omal nie straciła życia w walce z demonem Widorem. Mag Tarfobak, jej wcześniejszy opiekun u elfów, uratował jej życie, wkładając w jej ciało Orbitę, która mogła podtrzymać jej ducha w ciele. Tarfobak zapłacił za jej ratunek własnym życiem. Wycieńczona fizycznie Elilith ugryzła Enisa, by zaczerpnąć trochę jego krwi, za co wybraniec wygnał ją, a ona trafiła do osady swojej matki, Lorelei. Tam żyła pośród vandirzyc. Wyruszyła inco gnito razem z przewodniczką społeczną osady, Enhvy, do Rajder League, aby kupić lustra. Stare bowiem się stłukły, a vandirzyce montowały je w lesie, by odbitym w nich blaskiem ognia sprowadzać mężczyzn w celach prokreacyjnych.

Problemy Elilith na początku sagi — ma umieszczoną w sobie kulę Orbitę, która podtrzymała kiedyś jej ducha w ciele i nie wie, czy jej wyciagnięcie nie spowoduje jej śmierci. Ma Dar Ognia, który ujawnia się podczas odczuwania bólu fizycznego: wywołuje on niekontrolowany pożar w pobliskim otoczeniu. Jest w posiadaniu nie dającej się otworzyć szkatułki, którą Sentylia zabrała z Almanów, a vandirzyca przejęła od niej, gdy ta zaczęła znikać w nadprzestrzeni. Elilith posiada też szereg zdrowotnych przypadłości, jak choćby światłowstręt i słaby wzrok, co wynika z dawnej ślepoty. Popadła w rozdwojenie jaźni, notorycznie moczy się i jest nałogową fetyszystką. Kocha się też w swoim bracie Enisie.

D’Agostino — uskrzydlony elf, czyli hurian. Kolejne dziecko Olimpiama i Rosse. Całe życie spędził na Almanach, gdzie starał się pomagać niewolonym przez vandiry ludziom. Założył grupę ucieczkową, w skład której weszły m.in. Sentylia i Elilith. Ich zamiary nie powiodły się, gdyż dziewczyny zostały wykorzystane w rytuale sprowadzenia Baltizaura. D’Agostino w końcu zbiegł z wyspy wchodząc do portalu. W nadprzestrzeni spotkał Axeldera i razem wylądowali w Rajder League.

Problemy D’Agostino na początku sagi — często popada w swoisty letarg, podczas którego wydaje się być martwym. Chorobę łączy ze swoją siostrą bliźniaczką, czyli Ivy. Dotąd to ona jednak najczęściej spała, dzięki czemu on sam mógł działać na Almanach. Nie zna przyczyny swojego dziwnego zachowania. Ma chore skrzydła, których nie może wyprostować, a także zbroję, której nie może zdjąć. Posiada połówkę serca, które na domiar złego należało kiedyś do vandira z Almanów, Peagle’a.

Axelder — człowiek z Rajder League, czyli rajders. Pod wpływem szantażu vandirów przetrzymujących w nieznanym miejscu jego rodzinę porwał Sentylię, przeznaczoną do rytuału sprowadzenia vandira Baltizaura ze Świata Ciemności. Gdy zrozumiał, że tylko on sam może uwolnić swoich najbliższych, przyłączył się do grupy ucieczkowej z Almanów. Udało się mu zbiec „Czerwoną Lolą” razem z naczelnikiem Ambrelim. Podczas ataku admirała Kifidira uciekł otwartym na okręcie portalem w nadprzestrzeń, gdzie spotkał elfa D’Agostino. Obaj trafili prosto do Rajder League.

Problemy Axeldera na początku sagi — za sprawą vandira Peagle’a został uzależniony od spożywania pigułek, by mąciły mu w umyśle. Przez to niewiele pamięta z czasów sprzed służby u vandirów.

Ambreli — człowiek, niegdyś naczelnik klanu, czyli zwykły zbir. Został najęty przez vandiry do tego, by pokazać Enisowi lokalizację fałszywej Księgi Zaklęć. Później uciekł grupie poszukiwawczej i trafił na Almany. Tam przeszedł na służbę u vandirzycy Lorelei i wypłynął jej okrętem, „Czerwoną Lolą”. Jego zadaniem było przetransportowanie Sentylii, która nosiła w łonie dziecko z duchem Baltizaura. Wpadli jednak w zasadzkę admirała Kifidira, który zabrał ich na wyspę La Branstrom. Zamiarem Kifidira była zamiana Sentylii na jego podopieczną, Polandrię, przetrzymywaną w niewoli u vandirów.

Problemy Ambreliego na początku sagi — on i miejscowy handlarz niewolników dostali zadanie pilnowania Sentylii. Zmuszono go do jego wykonania specjalnym sposobem wiązania sznura, w wyniku czego nabawił się niedowładu rąk. Urok mijał po ponownym zawiązaniu sznura, ale w inny węzeł.

Polandria i Kifidir — ludzie z Rajder League, czyli tzw. rajdersi. Polandria to dziedziczka królestwa Rajder League. Przyjaciel rodziny, admirał Kifidir uciekł razem z kilkuletnią wówczas dziewczynką, ratując jej życie. Po dziesięciu latach dziedziczka trafiła na Almany jako niewolnica. Ludzi tam hodowano dla krwi przerabianej na wino mamelodia.

Problemy Polandrii i Kifidira na początku sagi — dziewczyna jest w niewoli u vandirów, z której on próbuje ją uwolnić. Wykorzystuje w tym celu Sentylię, na której vandirom bardzo zależy.

Bintrong — vandir, który wiele lat wcześniej zaprzyjaźnił się z elfami w celu zdobycia jednej z Magicznych Buław o wielkiej mocy, wykonanych z super materii — cirnu. Działał wtedy na zlecenie Yassira, jednego z władców Almanów. Gdy wykradł Buławę królowi elfów, ten zesłał na jego potomków klątwę. Dopadła ona Elilith, którą Bintrong ugryzł. Później, także na zlecenie Yassira, Bintrong pomagał Enisowi w Gul-alsur. Vandiry chciały, aby Wybraniec zużył zaklęcie z Księgi Zaklęć na maga Darmicera, gdyż bały się, że Enis był wybranym do zabicia Baltizaura, którego w tym samym czasie usiłowali sprowadzić w łono Sentylii. To Bintrong jednak zabił Darmicera, co udowadnia tym samym, że mag nie był prawdziwym celem Wybrańca. Gdy w opustoszałym Gul-alusr zjawiły się elfy, Bintrong został złapany i niesłusznie oskarżony o zabójstwo księżniczki Lamindy. Trafił do lochów w Serra Eufere.

Problem Bintronga na początku sagi — posiada medalion, który wcześniej przez wiele lat był w posiadaniu Yassira i to z tego powodu Bintrong służył magowi vandirów. Nigdy jednak nikomu nie chciał zdradzić, czym był medalion. Tylko on i Yassir wiedzieli o jego funkcji. Medalion nadal pozostaje w posiadaniu Bintronga znajdującego się w elfickim więzieniu i stanowi nie lada problem dla jego posiadacza.

Sentylia — człowiek, ukochana Enisa. Została porwana na Almany przez Axeldera, by w znajdujące się w jej łonie dziecko vandiry ściągnęły ducha ich władcy. Sentylia mimo starań nie mogła zaradzić planom vandirów i trafiła do nadprzestrzeni, gdzie owinęły się wokół niej pnącza z zaświatów. Zdołała jedynie przekazać Elilith pewną szkatułkę. Wcześniej, gdy była na Almanach, dostała ją od jednego z ludzkich niewolników. Szkatułka posiadała w sobie coś cennego, co nie mogło wpaść w ręce vandirów. Sentylia straciła przytomność i nie brała udziału w dalszych wydarzeniach. Nie pamiętała więc porwania przez Lorelei, podróży „Czerwoną Lolą” dowodzonej przez Ambreliego i trafienia w ręce admirała Kifidira.

Problem Sentylii na początku sagi — otępiała po przeżyciach w nadprzestrzeni nie zdaje sobie sprawy z sytuacji z jej dzieckiem. Instynkt macierzyński zmusza ją jednak, by dbać o przyszłego potomka i go urodzić.

Murhan — człowiek. Myśliwy i przyjaciel Enisa-Wybrańca. Towarzyszył mu w ekspedycji do Darkfield. Tam znalazł tajemniczy bagaż dziewczyny imieniem Viviana, właścicielki kurtki z napisem „Korona”. Wewnątrz bagażu była płytka z innym napisem — „Neptun”, na której punkcie myśliwy popadł w obłęd. Gdy elfy ruszyły na Gul-alsur, by pomóc Enisowi w walce z rubitami i Darmicerem, on został.

Problemy Murhana na początku sagi — oskarżono go o zabicie prostytutki Viviany, w wyniku czego musi się ukrywać. Traci zmysły z powodu płytki, jaką znalazł w bagażu rzekomo zabitej przez niego kobiety.

Sakold — człowiek, pustelnik z okolic Raven, gdzie wychował się Enis-Wybraniec. Był podwójnym agentem, który pilnował go zarówno z polecenia elfów, jak i vandirów.

Baltizaur oraz jego sprowadzenie — władca vandirów zwany Panem Krwi. Przed laty uciekł do Świata Ciemności, by uniknąć śmierci z rąk elfów i Wielkich Magów z Bractwa. Jego zwolennicy: Yassir, Peagle oraz jego wnuczka Lorelei zawsze chcieli go uwolnić i sprowadzić. Potrzebowali do tego dziecka Wybrańca. Dawno temu porwali Olimpiama i Rosse, gdyż to z ich związku miał się narodzić naznaczony przez Jasność. Torturowany mag i arcyelfka płodzili kolejno dzieci: Ivy, D’Agostino i Shie, ale dopiero Enis okazał się tym właściwym. Vandiry umieściły go w osadzie Raven, gdzie pilnował go Sakold. Później Enis miał wykonać swoją misję i zniszczyć Darmicera, by vandiry w spokoju przygotowywały się do ściągnięcia swojego Pana Krwi. Wszystko działo się prawie zgodnie z planem.

Lorelei — fanatyczna vandirzyca. Ma Dar Ognia, który odziedziczyła również jej córka Elilith. Stworzyła liczne społeczności kobiet, lecz zawsze marzyła o pełnym matriarchacie na świecie, o odsunięciu mężczyzn od władzy. Zleciła porwanie Sentylii z nadprzestrzeni i kazała ją swoim podwładnym przewieść „Czerwoną Lolą”, czyli własnym statkiem, pod dowództwem Ambreliego. Pomogła Enisowi w Gul-alsur i ponosi odpowiedzialność za śmierć księżniczki elfów — Lamindy.

Peagle — vandir, który ukrył Księgę Zaklęć w Darkfield, by skierować tam Enisa w celu jej odzyskania. Od zawsze kochał się w elfie D’Agostino, który życie spędził na Almanach. Miłość ta wynikała tylko z tego, że elf posiadał połówkę jego własnego serca, wcześniej wydartego Peaglowi przez maga vandirów — Yassira, który zrobił to, aby ratować D’Agostino. Później było za mało czasu, by pozostałą część serca włożyć Peagle’owi w pierś, toteż Yassir umieścił je w jego ustach i związał zaklęciem.

Czy pies jest mądry, bo wiernie nam służy, czy to my jesteśmy głupcami, bo wiernie uważamy psy za mądre? Rozwiązanie może być łatwiejsze od zrozumienia samego pytania, dlatego nie irytuj się faktem, że potrzebowałeś przeczytać pytanie więcej niż jeden raz, by zostało przez ciebie zrozumiane. Martwić musisz się, kiedy zbyt długo podejmujesz decyzje życiowe, opóźniając tym samym, a nieraz i tracąc to, co jest w nim najcenniejsze.

I cóż z tego, że czas zagoi stare rany, skoro jednocześnie przysporzy ci nowych? Kto żyje, jest zakładnikiem wyzwań i tylko dopasowanie się do bieżącej chwili poprzez improwizację lub plan pozwoli mu przetrwać.

Żeby jednak życie nie było wyłącznie polem walki, warto zaopatrzyć osobowość w coś, co pozwoli z obsesyjnym wręcz uporem przepychać się przez kolejne dni egzystencji. Pozwól, by od szarości zmagań odwrócił cię cel, na którym zbudujesz swoje życie. Znajdź pasję, albo dwie, lub nawet trzy. I uważaj, byś jej nie przedawkował: wszakże życie to jednak tylko nieudolny odwyk od śmierci, która zawsze ostatecznie następuje.

Prolog

Elilith przebudziła się z nieodłącznym uczuciem roztargnienia. Jej umysł był opustoszały i dopiero podczas wycierania oczu dłonią zaczął stopniowo napełniać się myślami, emocjami i tym wszystkim, co było z nimi związane. Traciła zatem dobry nastrój, gdyż nie znajdowała już podstaw do tego, by się cieszyć.

Wstała, żałując tego, iż nie może poleżeć przynajmniej do południa. Odsłoniła zasłonę i ku swemu zdumieniu odkryła, że zbliża się południe.

— Dzień dobry, Orbitko — skrobnęła się po kroczu, dostarczając wykonaną pieszczotą przyjemność swojej psychice.

Rozejrzała się po swoich tak zwanych czterech kątach, które typowych narożników nie posiadały. Pomieszczenie bowiem miało kształt kuli.

Odgarnąwszy zwisające z sufitu paski, wstążki i wisiorki przedostała się pod ścianę z lustrem. Uderzyła się w twarz zimną wodą, którą wypełniła uprzednio miskę. Otrząsnęła się i poczuła zdecydowanie lepiej. Wyszła na zalany promieniami słonecznymi taras. Na stole znajdowały się sporządzone rano kanapki. Wzięła jedną do ręki, chociaż nie spodziewała się, by pozostała w niej chociaż odrobina porannej świeżości, gdy inne vandirzyce jadły je na śniadanie. Wolała jednak nieświeży chleb od głodu, gdyż sama nie potrafiłaby ukroić kawałka chleba, nie mówiąc już o umiejętności smarowania masłem i okładania rzodkiewkami, które trzeba najpierw wyrwać z ziemi.

Koniec wersji demonstracyjnej