Życie to nie karnawał

Opowiadania i felietony

Anna Strzelec

Tomasz Ryczaj-Głogowski

© Copyright by Anna Strzelec, Tomasz Ryczaj-Głogowski & e-bookowo

Anna Strzelec, Tomasz Ryczaj-Głogowski & e-bookowo

Zdjęcia: Danuta Sochacka i Anna Schutz

Projekt okładki: Anna Schutz

ISBN 978-83-7859-179-5

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Wydanie I 2013

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Anna Strzelec

Bal maskowy

I

─ Halo, proszę pani ─ usłyszała wołanie, które dobiegało od strony ogrodowej furtki. Listonosz stał przy rowerze, na którym co rano, oprócz sobót i świąt okrążał ich osiedle, a dziś machał do niej trzymaną w ręce kopertą.

Podeszła bliżej: ─ Stało się coś? Polecony? Zwykły! To dlaczego nie wkłada pan do skrzynki?

─ Taak, do skrzynki!? Przecież zapchana reklamami i jeszcze przedświątecznymi ulotkami. Chce pani, żeby jakiś pies wyciągnął albo wiatr porwał? Taki ładny list… ─ dodał, podając jej kopertę ozdobioną kolorową grafiką.

─ Dzięki za troskę. Faktycznie, nazbierało się tego, zaraz sprzątnę.

─ A ten kot, to siedzi tutaj jak żywy ─ zaśmiał się wsiadając na swój wehikuł i z okrzykiem „szczęśliwego Nowego Roku” zniknął za zakrętem ulicy Ogrodowej.

Czarno biały, drewniany kot siedzący na skrzynce pocztowej podobał się wszystkim odwiedzającym. Podobnego widziała w Stony Brook, podczas swojego krótkiego pobytu w Stanach. Zrobiła mu zdjęcie, a po powrocie zaniosła je do znajomego snycerza. Po kilku dniach nikt nie miał tak oryginalnej skrzynki na listy, jak oni!

Tylko trochę farby ściekło kotu z ogona, gdy go Adam malował i do dziś zapomniał poprawić. Miał mieć też przyprawione oczy. Kot, nie Adam. Obiecała sobie, że zaraz to zrobi. Z plikiem nieaktualnych już gazet pod pachą i listem w ręce weszła do kuchni. Odłożyła wszystko na komodzie i przyniosła z piwnicy rozpuszczalnik, klej Uhu, a z szufladki, jeszcze latem wybrane, dwa zielone guziki przeznaczone na kocie oczy. Grudniowe przedpołudnie było słoneczne, lekki mróz panujący od kilku dni nie ustępował, ale mimo to szybko zabrała się do ścierania niepotrzebnych resztek farby z kociego ogona, a potem oczyściwszy miejsca, gdzie każdy przyzwoity, drewniany kot powinien mieć oczy, przykleiła wspaniałe, zielone szkiełka.

─ No, Miniuś, teraz obserwuj dobrze okolicę, tylko za żadną myszką nie zeskakuj. Czekaj grzecznie na pana i pilnuj listów.

Na dobiegający dźwięk telefonu, przyspieszyła kroku. Gdzież ta komórka? Małe, złośliwe, nowoczesne komunikatory lubiły się zapodziewać. Tym razem dźwięk wydobywał się spod patchworkowej poduszki leżącej na kanapie, na której siedziała, oglądając przedpołudniowe wiadomości. W słuchawce usłyszała głos Barbary, jej przyjaciółki.

─ Sama jesteś?

─ Tak, Adam jeszcze nie wrócił.

─ A co robisz?

─ Bawiłam się w okulistkę ─ roześmiała się.

─ Możesz jaśniej?

─ Ojej, przyprawiałam nareszcie oczy mojemu kotu na skrzynce.

─ Był już u ciebie listonosz?

─ No był ─ odpowiedziała i w tym momencie przypomniała sobie list, którego dotąd nie otworzyła.

─ I co na to powiesz? Głos przyjaciółki brzmiał nieco tajemniczo.

─ Barbie, jeszcze go nie otworzyłam! Poczekaj, nic nie mów, zaraz zobaczę i oddzwonię, ok.?

─ No to czekam.

I bez videotelefonu można było poznać, że Barbara, którą w ogólniaku nazywali Barbie, uśmiecha się.

Jasnozielona koperta ozdobiona była graficznymi, noworocznymi motywami, jakby ktoś, niewątpliwie utalentowany, pod wpływem dobrego humoru bawił się piórkiem i pędzlem. Julia nie chcąc niszczyć plastycznej oprawy tajemniczego listu, ostrożnie rozcięła nożem kopertę dopiero teraz zauważyła, iż nie ma na niej nadawcy.

* * *

Tomasz Ryczaj-Głogowski

Pogorzelisko

Zbliża się świt. Mewy krzyczą nad spokojną taflą porannego morza. Szybując okrążają ten szczęśliwy niegdyś piaszczysty zakątek ziemi. Wydmowy domek, tak nazwały to miejsce nasze dzieci. Nad wydmowym domkiem zawsze przelatywały mewy i zawracały. Ja mogłam zawrócić jedynie myślami.

Pamiętam jak dziś to miejsce, gdzie aromat ciasta mieszał się z zapachem jeszcze ciepłego piasku. Dzieci znosiły go co dzień na swoich bosych stópkach. ─ Znów będę musiała po was zamiatać! ─ wołałam za nimi robiąc groźną minę, a one śmiały się, widząc moją udawaną złość. Nawet teraz słyszę ten śmiech i trzeszczenie desek w podłodze, jakby cała czwórka przebiegała znów w huraganowym tempie przez salonik. Nie mogę teraz stąd odejść. Muszę zostać, by odnaleźć w wyobraźni te zapachy pośród swądu niedopalonych jeszcze ścian i stropu.

Poprzedniego dnia inspektor powiedział, że jest już zbyt ciemno, żeby znaleźć jakieś ślady w tej masie zwęglonych zgliszczy, że trzeba iść odpocząć, wyspać się. Przekonywał, że sen dobrze mi zrobi. Płakałam, tłumacząc, że nie mogę. ─ Nie chcę stąd iść. Boję się, że gdy rano wrócę w to miejsce i gdy zobaczę je w świetle dnia to nie dam sobie z tym rady. Inspektor pokiwał tylko głową na znak zrozumienia i oddalił się obiecując, że jutro przyjedzie tak wcześnie jak to będzie możliwe.

Przysiadłam na schodach, które kiedyś prowadziły na małe poddasze z małymi pokoikami. Tam, w swoich małych łóżeczkach zasypiały szczęśliwe i budziły się nasze dzieci. Wieczorami, gdy już spały, uwielbiałam siadać na najwyższym stopniu razem z Krzysztofem. Mogłam wtedy, w tej chwili ciszy zamknąć oczy i położyć głowę na jego ramieniu. Jego palce odnajdywały i otulały delikatnie moje dłonie, dając im przyjemne wytchnienie po pracy. Czułam jak ich ciepło rozpływa się falą, ledwie wyczuwalnym dreszczem i rozgrzewa całe moje ciało. Czasem siadałam na schodach sama, z kieliszkiem czerwonego wina i patrzyłam jak przy oknie, w świetle lampki klei swoje małe modele statków i umieszcza je precyzyjnie w butelkach.

Wyglądał przy tym jak ten chłopiec, którego poznałam w porcie na festynie. Pamiętam, że tego dnia bardzo płakałam. Butelka z umieszczonym w niej stateczkiem, którą dostałam od dziadka wysunęła mi się rąk, potoczyła po nabrzeżu, a potem wpadła do wody znikając w głębinie zatoki. Wtedy podszedł do mnie. Miał może czternaście lat. Uśmiechając się łagodnie obiecał, że zrobi dla mnie nowy, jeszcze piękniejszy statek. Gdy usłyszałam ta obietnice troszkę się uspokoiłam. Kilka dni później przekonałam się, że potrafi dotrzymać słowa. Byłam bardzo szczęśliwa... Od tamtej chwili ufałam każdemu jego słowu.

Klejenie modeli statków było jego pasją. Niemal wszystkie, które później zrobił rozdawał znajomym i przyjaciołom przy różnych okazjach. Kilka zostawił dzieciom do zabawy i jeden, który przypominał mu ojca.

Teraz jest mi zimno. Wiatr od morza podsyca płomienie wyskakujące niespodziewanie w górę z tlących się jeszcze kawałków drewna. Stare schody nie prowadzą już do dziecięcych sypialni. U ich szczytu widnieje ciemna noc i gwiazdy. Stopnie chwieją się i trzeszczą przeraźliwe jakby, chciały powiedzieć – jesteśmy i zawsze byłyśmy pierwszymi stopniami do krainy gwiazd.

Podobnie trzeszczały tylko raz. Były jak żywe. Jakby wyczuwając inny ciężar i rytm kroków, wydawały głośne, chrypliwe jęknięcia. Ostrzegały nas , że do dzieci zbliża się ktoś obcy. Tego wieczoru, wcześniej usłyszałam ciężkie kroki na werandzie i delikatne, jakby nieco nieśmiałe pukanie do drzwi. Pomyślałam wtedy, że ktoś zabłądził na wydmach i szuka schronienia. Pogoda była burzowa, nie nastrajała do spacerów. Otworzyłam. W drzwiach stał postawny mężczyzna, ubrany w znoszony płaszcz przeciwdeszczowy i czapkę marynarską. Dobrze przystrzyżona, siwa broda zasłaniała rysy twarzy, ale gdy spojrzałam w jego oczy, nie umiałam powiedzieć ani słowa. Tak samo błękitne, pełne pasji i życzliwości. Miałam wrażenie, że od nieznajomego bije ciepło, że jest on kimś dobrym i bliskim. Mężczyzna jednak nie odezwał się. Widocznie spodziewał się, że drzwi otworzy mu ktoś inny.

Anna Strzelec

Jeszcze trzy zachody słońca…

Wracałam autobusem do domu. Przedwczoraj nasz samochód odmówił posłuszeństwa i mąż mój zostawił go w warsztacie. Obiecali zrobić do Świąt, zadzwonią, gdy będzie gotowy, ale jak dotąd z ich strony panowała cisza.

Tak więc podróżowaliśmy do centrum autobusami, każde do swojej pracy, a teraz bardzo wypełnionym ludźmi i ich przedświątecznymi zakupami wracałam na peryferie miasta, gdzie stał nasz dom, który wspólnymi siłami i kredytami zbudowaliśmy. Na szczęście, gdy wsiadałam było kilka wolnych miejsc, ale na następnych przystankach robiło się coraz tłoczniej, jak to w przedwieczornej miejskiej komunikacji bywa. W powietrzu unosił się zapach wilgoci parujących od deszczu kurtek i słychać było głośniejsze to znów cichsze strzępy rozmów młodzieży wracającej ze szkół i dorosłych z pracy. Naprzeciw mnie, obok starszego pana siedział może pięcioletni chłopczyk i prowadził bardzo aktualną i ważną w temacie rozmowę:

─ Dziadku, no to kto w końcu przynosi prezenty dzieciom? Mikołaj czy Gwiazdor?

Starszy pan uśmiechnął się. ─ Wydaje mi się, że jest tak: Mikołaj rozdaje dzieciom słodycze do skarpet, jeśli nie zapomną ich przed spaniem wywiesić, a Gwiazdor te większe rzeczy.

─ No to mam pecha. Zasmucony chłopiec oparł głowę na ramieniu dziadka.

─ Ależ czemu?

─ Bo ja wszystkie moje życzenia wysłałem do Mikołaja…

─ Sam pisałeś? Dziadek spojrzał na niego z zaciekawieniem, a do mnie mrugnął z nikłym, porozumiewawczym uśmiechem. Miał wygląd sympatycznego, starszego pana ze zbyt wcześnie posiwiałą czupryną.

Anna Strzelec

Humoreska

„Świtem bladym, białym ranem”…

─ Nie śpisz już?

No i czemu nie? To musisz mnie też zaraz obudzić? Egoista!

Daj spokój, jak ja tego nie lubię. Mógłbyś trochę pomyśleć, że chciałabym sobie dłużej pospać, przynajmniej w sobotę lub w niedzielę.

Żebyś mi chociaż raz kawę zrobił…

A teraz siedzisz przy oknie i patrzysz sobie w dal.

Bardzo chciałabym wiedzieć o czym tak myślisz…

Właściwie to już Cię polubiłam. A Ty mnie?

Pewnie po prostu przyzwyczaiłeś się… W ogóle to powinieneś być wdzięczny, bo mieszkasz sobie u mnie jak na stancji, nic nam nie brakuje, lodówkę mamy pełną… a gdy nie zauważę… najbardziej smakuje Ci gotowana szynka. Ona jest MOJA, uważaj sobie! Kupiłam też bardziej dietetyczny pasztet do chleba, bo nie lubię grubych facetów!

Nie lubię też mój Kochany, gdy nagle wstajesz i wychodzisz nie mówiąc dokąd… Martwię się kiedy wrócisz i często mam pretensje... Wiem, wiem, sorry.

Wczoraj patrzyłam na Ciebie, gdy spałeś… Myślałam, że śpisz, ale Ty obserwowałeś mnie spod zmrużonych powiek…

Anna Strzelec

O mowo polska! ─ felieton

Nadeszła niedziela, a z nią ? Żadnych konkretnych planów... sama w wielkim mieście. Dzieci korzystają z ostatnich wakacyjnych dni... i bardzo dobrze, bo od września w gimnazjum to już nie przelewki. Może by pojechać na giełdę? Tak jak kiedyś z Horstem… Wtedy nazywała się Trödelmarktem, bo był to prawdziwy jarmark staroci, a tutaj, to znaczy w Polsce, jest giełda, na której można kupić wszystko! Albo prawie wszystko. Zapowiada się upalny dzień, ale zdecydowałam się, pojadę! Pospaceruję, pooglądam, może zauważę i kupię coś interesującego?

Dwa autobusy, bo konieczna jest przesiadka, wiozą mnie ku wspomnianej giełdzie. Drugi jest wypełniony pasażerami po brzegi, ale znajduję wolne miejsce i już widzę, że będę musiała spędzić pół godziny w dusznej atmosferze. Nie mam na myśli czystości powietrza, ale konieczność łowieniami uszami rozmowy, jaką prowadzą nad moją głową dwaj, markowo ubrani, niepełnoletni mężczyźni. Relacja dotyczyła Anki, która wypiła w sobotę dwa drinki i już była naje... ( nie chodziło o najedzona), a sobotni wieczór był kur... spędzony bardzo sensacyjnie. Przede mną stał mały, może 6-letni chłopiec z matką i babcią, zasłuchany w opowieści starszych chłopaków. Gotowało się we mnie, bo na wulgaryzmy jestem szczególnie uczulona. Poprosiłam grzecznie, by przestali. Udało mi się, zareagowali pozytywnie i opowiadali ciszej, choć niemniej sensacyjnie.

 AUTORZY

 Anna Strzelec – z wykształcenia artysta plastyk. Pisarka, poetka, wydała książki: „Tylko nie życz mi spełnienia marzeń”, „Druga pora życia”, „Wiza do Nowego Jorku”, „Okno z widokiem na Prowansję” oraz dwa tomiki wierszy „Miłość niejedno ma imię” i „Cóż wiemy o miłości”. Wieloletni pobyt w Niemczech dostarczył autorce inspiracji do napisania pierwszej książki, która została przyjęta z dużym zainteresowaniem ze strony recenzentów i czytelników. W krótkim czasie, w ślad za nią ukazał się dalszy ciąg historii z życia polskich emigrantów. „Wiza to Nowego Jorku” i „Okno z widokiem na Prowansję” to interesująca całość uznana przez recenzentów i czytelników za literacki collage. Od kwietnia 2011 roku jest członkiem Związku Literatów Polskich. „Bal maskowy” jest jej udanym opowiadaniem kryminalnym.

Tomasz Ryczaj-Głogowski ─ miłośnik literatury i przyrody, człowiek niejednej profesji z czterdziestoletnim doświadczeniem. Można go spotkać wędrującego po ukochanych Tatrach, pozostającego niezmiennie dumnym ojcem. Jako czytelnik i recenzent o wysublimowanym smaku, krytyczny i sprawiedliwy, współpracuje z wieloma wydawnictwami, publikując swoje recenzje książek na portalu www.szczurwbibliotece.pl

Opowiadanie „Pogorzelisko” jest jego debiutem literackim.