Anna Dalia Słowińska

Życie jak obsesje

© Copyright by Anna Dalia Słowińska & e-bookowo

Grafika i projekt okładki: Natalia Joanna Wysocka

ISBN 978-83-7859-134-4

Wydawca:
Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl

Kontakt:
wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione.

Powieść tę dedykuję moim najcudowniejszym córkom: Małgorzacie i Elżbiecie.

Anna poczuła się jak kiedyś dawno – ociężała, zmęczona i pozbawiona energii. Inaczej widziała swoje życie u boku Roberta. Czyżby znowu pomyliła się zbyt gorliwie szukając szczęścia? Zawsze pragnęła trwałego, silnego związku z mężczyzną, na którego mogłaby liczyć w każdej sytuacji i w takiej, kiedy życie zacznie się paskudzić, a właśnie tak się zdarzało coraz częściej.

Niestety, Robert stał z boku – nieobecny, uwrażliwiony tylko na swoją matkę, a jej było nie było, żony od siedmiu lat, prawie nie zauważał. Przykre… Matkę trzeba zauważać, a żonę trzeba widzieć. Skurcz irytacji przebiegł jej po twarzy. Uchyliła okno. Nozdrzy doleciał ostry zapach wilgoci, liści i przestrzeni. Zamkniętej? Westchnęła, zerknęła na zegarek i połknęła proszek nasenny, tylko to pozwoli jej dzisiaj usnąć.

Krótki, nerwowy sen i obudziła się spanikowana; znowu te sny... Spojrzała w niebo, szukając w nim pomocy. Pozostało niewzruszone i tylko na jego tle trzepoczące ptasie skrzydła, dzioby skrzeczące czarnych kruków. – To się wkrótce wydarzy… Czerwona plama krwi… zamazane twarze. Krzyk.

Czyj krzyk?

Wzmożone bicie serca i przez chwilę ożywione pukające myśli.

Czy to jej obsesje?

Dlaczego wracają?

Sto lat temu pofrunęły z wiatrem. Czy dlatego, że nigdy nie potrafiła wyjść poza własną powłokę cielesną znieruchomiałą z przerażenia? Nagle ogarnął ją popłoch. Coraz częściej poddawana była takim napięciom, od których nie chciało się nic poza odizolowaniem. A tu wypadało od czasu do czasu zmierzyć się z niechęcią teściowej. Ba, z jej jawną wrogością! Jak w takiej sytuacji mógł ją ominąć stres? No właśnie. Od bardzo dawna nie śmiała się, a przecież miało być inaczej!

– Źródło problemu tkwi nie we mnie a w mojej matce – potwierdzał od czasu do czasu Robert, nie czując tematu, kiedy próbowała z nim rozmawiać. Spoglądał na nią poważnym wzrokiem, usiłując wysondować, co jeszcze kryją jej błyszczące oczy, jakie też żale? Ale tylko przez chwilę spoglądał.

– A co to zmienia, Robert? – pytała cichym głosem. – Czy wydaje ci się, że jeżeli przypiszesz winę swojej matce, cofniesz zegar i zapobiegniesz rozpadowi naszego związku, w którym ona obraca trybami?

Patrzył, mrugając oczami. Milczał. Już pożałowała, że poruszyła ten temat. Nie powinna była nic mówić bo jej małżonek i tak nie chciał nic rozumieć. Był specjalistą od krótkich dystansów. Przypomniała jej się rozmowa, którą przeprowadzili kilka dni przed swoim ślubem, kiedy to odwiedzili teściów:

– Powiedz mi coś o swojej rodzinie… o matce – zawahała się.

– Jest hałaśliwa.

– To znaczy? – spytała.

– To znaczy dokładnie to co mówię – umilkł, a ona nie podtrzymała rozmowy.

Po co? Słowa, które wypowiedział jej mąż, padły tak szybko jak gdyby od dawna już siedziały mu w głowie i tylko czekały na okazję, by wydostać się na zewnątrz. Pomyślała wtedy i dziś, że to niestety nie była najważniejsza z wad teściowej; hałaśliwą można być na wiele sposobów i całkiem przy tym sympatyczną.

Westchnęła. Dużo bardziej niepokoił ją ten specyficzny stosunek Roberta do matki – bezwolny. Pozwalał by mocno mieszała w ich życiu, a to… to przynosiło tylko rozczarowania. Codziennie większe.

Niedobrze…

Jej brązowe oczy gasły w tonie jego głosu i coraz częściej przychodziła niecierpliwość i... poczucie samotności. Robert przemykał w jej życiu jak nieznajomy, którym stał się nie wiadomo kiedy, z dnia na dzień? Nie łatwo to było wytłumaczyć nawet samej sobie. Przecież się kochali?

Chwilę postała jeszcze w oknie, spoglądając na zewnątrz, na pobliski park i na ulice przecięte światłem latarni tuż przed jej blokiem. Zza okna słychać było monotonny chlupot deszczu i wiało czymś nieokreślonym.

– Chciałbym odwiedzić matkę – usłyszała słowa Roberta.

– To, w czym problem? – Zajrzała mu w oczy.

Instynktownie odgadywała w czym, ale ani myślała ułatwiać mu życia, które w końcu na jego własne życzenie przybrało taką a nie inną formę, co nie znaczy, że czuła się ociężała i zmęczona. Robert przewracał do góry nogami kolejność rzeczy ułożoną przez nią dawno temu i zaczynała się gra uczuć. Spokój, który usiłowała z siebie wydobyć, to była tylko żałosna próba, a młoteczki w głowie i rozdrażnienie przypływało wraz z myślami każdego dnia. Do niczego dobrego to nie prowadziło. Przez chwilę stała w oknie i patrzyła na szare strugi deszczu rozpryskujące się po asfalcie ulicy, zalegając kałużami w brudnych dziurach, które gęsto rozsiane były po ulicy.

– Jest dobrze! Jest wszystko w porządku! Nic się nie dzieje, muszę spędzać więcej czasu z przyjaciółmi, rozmawiać, gdzieś wyjechać, odprężyć się i wszystko jeszcze może być dobrze.

Może by tak… odwiedzić wnuki i pomóc trochę Beatce w gospodarstwie domowym? Jest taka zapracowana, a ona miała teraz sporo czasu od kiedy przeszła na wcześniejszą emeryturę. Podeszła do komputera, który również ją wyciszał, gdy nie mogła już dostrzec nawet samej siebie.

– Co tam tak gryzmolisz? – spytał Robert, zaglądając do pokoju.

– Piszę pamiętnik – roześmiała się.

– Pamiętnik?? – Spojrzał w jej oczy rozbawionym wzrokiem. – W komputerze??

– Coś tam usiłuję stworzyć – powiedziała.

– Piszesz wiersze?

– Prozę. Prozę życia.

– A ja muszę zadzwonić do matki – przypomniał sobie i chwycił słuchawkę. – Mama?

Nie była to z całą pewnością miła rozmowa. Na chwilę objął głowę rękoma jak człowiek wyprowadzony z równowagi. Jego oczy tchnęły bezradnością.

Spojrzała zdziwiona; jak dorosły mężczyzna pozwala się tak prowadzić na krótkiej smyczy, nie próbując nawet szczeknąć? Nie rozumiała tego i było jej żal męża. Przy takim stresie, jaki mu szykowała matka za każdą rozmową telefoniczną i nie tylko, nie powinno się dać normalnie funkcjonować, ale w rezultacie kończyło się to zawsze tym, że stres, olbrzymi stres z tego tytułu przeżywała ona właśnie, a Robert szybko przechodził do normalności, irytując się zaledwie, co ją również irytowało. Niepotrzebnie, ale jednak.

– Mamo, daj spokój. Już to słyszałem… Mamo, przyjadę za kilka dni. Wiem, że jesteś samotna. Wiem, że powinienem być z tobą. Wszystko to wiem. Wezmę kilka dni urlopu i posiedzę trochę dłużej. Nie, nie mogę być na stałe, mamo. Przynajmniej na razie. Nie, to nie Ania mnie buntuje. Ja po prostu na razie pracuję. Pa! Przyjadę za kilka dni. Tak, sam – powtarzał jak zacinająca się płyta, co spowodowało, że uniosła głowę znad klawiatury. Ostatnie zdanie męża niemal wytrąciło ją z równowagi; Robert robił plany. Swoje tylko plany, jakby już nie musiał niczego z nią uzgadniać. Niedobrze…

Zirytowała się. – Skoro wyjeżdżasz do matki, ja odwiedzę swoją rodzinkę – powiedziała zdeterminowana.

Spojrzał zdziwiony, jakby usłyszał coś niestosownego i co godzi w jego zamierzenia.

– Przecież ja też tęsknię i za Beatą, za Dorotką, i za wnukami. Tak dawno ich nie widziałam – powiedziała cicho a widząc, że jej małżonek czerwienieje na twarzy, dodała: Widzisz w tym coś złego? Coś jest nie tak?

Wiedziała, co jest nie tak, Robert nie wiedział. Są rodziną od kilku lat i wszędzie powinni jeździć razem; i do jego matki i do jej dzieci. Tyle, że ona zupełnie nie miała ochoty skonfrontować się znowu z atakiem teściowej, a Robert zupełnie nie czuł potrzeby odwiedzać jej dzieci. To było przykre.

– Myślisz, że jadę do matki dla przyjemności? Ciągle zapominasz, że to mój obowiązek. Matka jest przecież sama w dużym domu. – Sapnął rozdrażniony.

– Jest sama jak większość wdów, ale przecież ma rodzinę na miejscu, przyjaciół, a przynajmniej powinna ich mieć. – Lekko zaoponowała i wykrzywiła usta.

– Nie utrzymuje z nimi żadnych kontaktów i dobrze o tym wiesz, moja droga – powiedział sarkastycznie. – I nie próbuj udawać, że nie wiesz o co chodzi, bo doskonale rozumiesz położenie matki.

– Może i rozumiem, ale już ciebie …nie za bardzo – stwierdziła cierpkim tonem.

– Mnie nie jest trudno zrozumieć, mam po prostu swoje obowiązki i koniec kropka – dodał zirytowany nagle.

– A ty nie zapominaj, że jesteśmy małżeństwem, które umiera podtruwane systematycznie, właśnie przez twoją mamę, którą nie potrafisz wstrząsnąć i powiedzieć, że masz również i żonę i swoje wobec niej obowiązki, że powinna dać sobie pomóc i nie odrzucać wszystkich poddawanych propozycji z góry wszystko negując co jej zaproponuję, bo tak dokładnie jest i też o tym wiesz! – niemal wykrzyczała, wytrącona z równowagi.

Niedobrze… No tak, ostentacyjna demonstracja siły męskiej…

Przez pewien czas siedzieli w zupełnym milczeniu, rozważając swoje słowa. Jej mąż okazał się zlepkiem uległości wobec szantażującej go matki. Tego nie mogła kiedyś przewidzieć, ani tego, że zupełnie przestanie liczyć się z jej zdaniem, a poza tym w miarę rozmowy w głosie Roberta narastała niecierpliwość. To było niepojęte. Jej układny, spokojny mąż okazywał się wcale nie taki spokojny i układny.

A może to moja wina? – pomyślała, marszcząc brwi. Ma przecież niełatwą sytuację.

– Wiec kiedy zamiarujesz wziąć urlop? – spytała już niemal ugodowo po dłuższej chwili milczenia, spoglądając mu w oczy.

– W piątek – oznajmił i przełknął ślinę.

– Więc ja również w piątek wyjadę do Beatki – stwierdziła, gasząc komputer.

Wyraz twarzy męża sprawił, że poczuła się jak piętnastolatka prosząca ojca o pójście na dyskotekę. Roześmiała się nerwowo i był to śmiech pełen goryczy. Robert okazał się psem ogrodnika.

– Tak, pojadę do Warszawy – powiedziała stanowczo bardziej do siebie, jak do męża.

– A dlaczego nie chcesz ze mną pojechać do Wrocławia? Dlaczego nawet o tym nie wspomnisz? Wypadałoby mieć w sobie trochę więcej uczuć czysto chrześcijańskich... – urwał i spojrzał jej z wyrzutem w oczy.

Żachnęła się do tyłu. – Robert trafił w jej czuły punkt i poczuła, jak robi jej się gorąco. Była dobrą katoliczką. Pomogłaby każdemu i w każdej sytuacji, ale teściowa była poza zasięgiem, niczym za ścianą z lodu. Nie życzyła sobie nawet jej widzieć, a każda jej wizyta w domu teściowej, kończyła się prawie atakiem serca, a poza tym… A poza tym, za każdym razem siadała jej psychika i to było najgorsze. Znowu zacznie się horror nocą, czarna wizja, która wkrótce przybierze realny kształt w życiu.

– Jak możesz? – jęknęła rozżalona i spojrzała bezradnie poza okno. I co ona ma robić??

Deszcz przestał już dawno padać a na niebie cicho zakwitały gwiazdy. Zgasiła światło. Zniechęcenie zakwitło na wargach i w oczach. Nie widział tego. Nic nie widział, może dlatego, że ostentacyjnie wyszedł do drugiego pokoju.

– Idę spać, bo jak widzę, to będzie najlepsze wyjście – rzucił nerwowo. Dostrzegła przegrany wyraz jego oczu, kiedy zamykał drzwi i wiedziała, że takie samo spojrzenie mówiące o porażce widoczne było w jej oczach. Chwilę postała; tysiąc myśli wirowało jej w głowie, po czym wyszczotkowała włosy, umyła się i położyła obok Roberta.

Leżała długo z zamkniętymi oczyma. – Jej życie właśnie uciekało gdzieś w popłochu, a porozumienie z mężem należało już do przeszłości. Wzdrygnęła się poruszona głośnym chrapaniem Roberta, które mimo zatkanych uszu wciąż dobiegało. Nie, na pewno przy nim nie uśnie. Nie ma mowy. Wstała po cichu, by go nie obudzić, pociągając za sobą poduszkę. Położę się w pokoju Anety – pomyślała, czując się jednocześnie jak złodziej we własnym domu.

– Ciociu…? Stało się coś? – Aneta uniosła głowę. Jeszcze nie spała.

– Nie, skarbie. Nic się nie stało oprócz tego, że Robert strasznie chrapie. Nawet tu słychać, nie uważasz? – Roześmiała się, ale wcale jej nie było do śmiechu.

Bratanica zrobiła jej miejsce obok siebie. Przytuliła się. – Porozmawiamy? – spytała.

– A o czym?

Chwilę milczały.

– Wiesz, ciociu… Mam teraz taki dobry okres w swoim życiu. Chyba jest za dobrze. Tylko tęsknię za mamą, za tatą… – ucichła.

– Rozmawiałaś z mamą? – spytała Anna.

– Tak. Dzisiaj. Była taka milcząca, musiałam wyciągać z niej każde słowo. A ty… ciociu? Mogę o coś zapytać?

– Chcesz zapytać o Roberta, czy tak?

– W… właśnie.

– Widzisz, dziecko, Robert jest nie tym człowiekiem, z którym, z którym… – dobierała słowa. On się bardzo zmienił pod wpływem swojej matki. Zbyt często tam jeździ. – Westchnęła. – A teraz śpijmy. Słodkich snów Anetko… – pożyczyła bratanicy i odwróciła się do ściany.

Długo jeszcze leżała z otwartymi oczami, wsłuchując się w oddech Anety. – Moje życie ucieka popychane niechęcią. Jest szare. Każdy dzień i każda noc – myślała gorzko. W końcu, nad ranem zasnęła;

Spadała w dół niepowstrzymanie. Nie wytworzyła w sobie ani jednej stalowej osi, dookoła której mogłaby się obracać, ani jednej stalowej podpórki, której mogłaby się chwycić. Spadała w dół, w przepaść z jakąś jej obcą siłą, przeciwna treści jej duszy, jej myśli…

Obudziła się późno z tętniącym bólem głowy. Anety już nie było, wyszła do pracy. Do pokoju wszedł Robert.

– Zmieniłaś łóżko? – spytał z przekąsem.

– Ależ nie. – Uśmiechnęła się. – Chciałyśmy poplotkować z Anetą.

– O mnie?

– Też.

Wstała i otworzyła okno, wpuszczając rześki strumień powietrza i smugę oślepiającego światła.

– Co zjesz na śniadanie? Jajka?

– Myślisz, że są mi potrzebne? Masz za mało seksu? – spytał.

– A jeżeli? – Siliła się przez moment na żartobliwy ton. – A tak już na poważnie. Musimy odpocząć od siebie, Robert. Tak jak wczoraj powiedziałam, pojadę do Beatki – stwierdziła zdecydowanym głosem.

Wyglądał na zdziwionego. Rzucił w jej kierunku krótkie spojrzenie, żeby się przekonać, czy dobrze zrozumiał.

– A, to coś nowego słyszę? Co chcesz przez to powiedzieć? Jak to odpocząć? Masz prawo być niezadowolona, ale przecież zrozum, że to moja matka! Powinnaś to zrozumieć! Ją także powinnaś zrozumieć. W tym wieku...

Nie dała mu dokończyć. Dobrze wiedziała, co chciał powiedzieć. Odwróciła się bez słowa. Nie było sensu dalej przerabiać tego tematu, bo to już była drobna mielonka.

– Tak. Wiem. I rozumiem – powiedziała cicho. – Weszła do łazienki i ochlapała twarz zimną wodą. – Jedziesz samochodem, czy ja mogę go wziąć? – zapytała. Starała się nadać głosowi spokojny, pewny ton, choć w jej głowie kołatało się tysiące myśli.

***

Dzieciaki – dziewięcioletnia Urszulka i sześcioletni Mateusz przywitały ją okrzykiem radości, wieszając się jej na szyi.

– Babcia!

Przytuliła je mocno, podczas gdy one opowiadały o psie, o swoich przyjaciołach, o szkole i najnowszych zabawach. Oglądały z entuzjazmem i z okrzykami radości wszystkie przywiezione prezenty, wykrzykując co kawałek:

– O, jakie to fajne! Właśnie o tym marzyłam. Jak ty babciu wiesz, co sprawi radość…

Oglądały jeszcze długo prezenty, później je poukładała po kolei w łóżkach, bo tak sobie życzyły i weszła do pokoju córki.

– Wyglądasz na zmęczoną, mamuś – powiedziała Beata.– Masz jakieś kłopoty?

Anna pokiwała głową. – Tak. Można to tak nazwać… – Uśmiechnęła się blado. Stała na środku pokoju, oglądając go uważnie. Nie odzywała się, czuła się niezręcznie. Córka znała ją lepiej niż mogło jej się zdawać. Promieniała w niej łagodność i troska.

– Nie układa ci się z Robertem? – Zapytała domyślnie i zatopiła spojrzenie w jej oczach, a w jej wzroku malowało się pytanie.

– Mmm… jakby ci tu powiedzieć? Niby nie jest źle, a na okrągło jestem zestresowana – odpowiedziała Anna.

– Tak myślałam.

– Dlaczego tak myślałaś? – Spojrzała na Beatę speszona.

– Nie wiem, dlaczego – zastanowiła się chwilę. – A to… co mówiła Aneta o twojej teściowej, to przesada? Przesadziła?

– Nie, nie przesadziła. Ale najgorsze jest to, że Robert jest pod całkowitym jej wpływem. Ja niewiele znaczę i tu jest problem. Od jakiegoś czasu czuję się obca w swoim małżeństwie, a na dodatek mam wyrzuty, nie wiedzieć czemu – zamilkła.

– Teraz to już ty przesadzasz, mamo.

– Może…

Anna cofnęła się o krok, opuszczając ręce.

– Już od jakiegoś czasu mijamy się z Robertem, nie rozmawiamy o bolących sprawach. Nie rozumie ich. Inaczej je pojmuje, a ja nie potrafię do niego trafić. A poza tym nie umie słuchać i to jest chyba najgorsze. Obawiam się, że ma charakter swojej matki… – zamilkła wystraszona tą myślą.

Zaskoczona poderwała głowę. – Nie myśl tak idealistycznie i nie karz się za wszystko i nie czuj się też winną tej sytuacji. To nie twoja wina. – W głosie Beaty była wyraźna troska.

– A czy w ogóle można pozbyć się poczucia winy? Ja tego nie potrafię, choć przecież chcę tego, to niezależne ode mnie. Tak bardzo chciałam być w tej rodzinie… Nie wyszło. Jestem obca i znienawidzona. To bardzo przykre, Beatko. Boli beznadziejnością. Nie potrafię tak żyć, wiesz przecież, jak ważna jest dla mnie rodzina – mówiła.

– No wiem, mamo. To dziwne. Tak świetnie potrafisz rozwiązywać problemy innych, ale nie własne – stwierdziła w zamyśleniu.

– Tak to już jakoś jest – odpowiedziała i westchnęła, przymykając oczy. Ta cała sytuacja wydawała się idiotyczna.

Beata bacznie przypatrywała się matce. Pokiwała głową z umiarkowanym optymizmem. Mama jej od jakiegoś już czasu miała smutne, nie swoje oczy, pozbawione młodzieńczego blasku. W jej małżeństwie działo się znacznie gorzej, niż mówiła.

– Nic się nie kończy mamo, dopóki nie dobiegnie kresu. Powalcz o to swoje małżeństwo. Spróbuj przynajmniej, bo będzie tak jak z tatą – stwierdziła z westchnieniem i zamilkła wyraźnie speszona.

Anna drgnęła na wspomnienie Waldka. Zakłuło w sercu. Było to niesprawiedliwe i bolesne, że córka wini ją za nieudany dialog z Waldemarem. Powoli pokiwała głową.

– Przepraszam. Wiem dobrze, że to było coś innego. Nie wiem, dlaczego tak powiedziałam… – Beata uśmiechnęła się przepraszająco kącikami ust.

– Bo tak myślisz, moja droga, ale twój ojciec był zupełnie innym człowiekiem, jak Robert, i moje małżeństwo z nim wyglądało też zupełnie inaczej. Gdyby nie alkohol... – zamilkła. Westchnęła ciężko. Potarła czoło w zakłopotaniu.

– Wiem, mamo – zapewniła. – Przepraszam.

– Samo życie, córunia. Proza życia, ale dobrze, że mam ciebie i Dorotkę. Mogę się przynajmniej wyżalić. Jutro wieczorem pojadę do Doroci. Tam zanocuję – dodała po chwili wahania.

Beata ze zrozumieniem pokiwała głową. – A wracając do naszej rozmowy o twojej teściowej. Nie musisz przecież tam jeździć i denerwować się. Dostaniesz kiedyś wylewu jak babcia. Jesteś zupełnie w taki sam sposób emocjonalna… – urwała, przestraszona.

– No, nie muszę, masz rację. I już chyba nieprędko pojadę. Nie mniej jednak wytworzył się jakiś stan anormalny i czuję w nim milczący nakaz Roberta. Prawie mnie zmusza. Nie potrafię ci tego wyjaśnić. Sama tego nie rozumiem – zamyśliła się.

Beata pokiwała głową. Znała swoją mamę. – Była zbyt uległa i niezbyt szczęśliwa w tym swoim drugim małżeństwie. Westchnęła. – A nie mówiłam ci, mamo?

– Idę już spać. Jestem skonana – powiedziała Anna, wstając z krzesła. – Jutro pogadamy o polityce. To znacznie milszy temat – dodała, wykrzywiając w uśmiechu usta.

– Jak dla kogo. Ja nie znoszę polityki – odpowiedziała ze śmiechem. – Dalej jesteś… jak by tu powiedzieć „ czerwona”? – spytała humorystycznie.

Anna roześmiała się. – Dalej.

Pocałowała córkę w czoło i weszła do sypialni. Pośpiesznie rozebrała się i wślizgnęła do łóżka nie wziąwszy nawet prysznica.

Spała jak zabita do ósmej rano, kiedy to usłyszała dźwięk otwieranych drzwi. Obudziła ją córka z Urszulką.

– Mamo, wychodzimy. Zamknij się. Mateusz jeszcze śpi. Zostanie dzisiaj z tobą. Nie zapomnij przepłukać mu gardło. – Wydała dyspozycje.

– Jasne – odparła z uśmiechem.

Po chwili zajrzała do wnuka, starając się go nie obudzić, ale usłyszał i zapiszczał z radości.

– Cześć babciu. Fajnie, że jesteś, bo nie muszę iść do przedszkola – stwierdził.

Podeszła prędko i zmierzwiła mu włosy – były mięciutkie i pachnące. Całując go, powiedziała:

– Wstawaj, smyku. Przygotowałam śniadanko!

Czuła się dziś odprężona i spokojna.

– Pójdziemy babciu na plac zabaw? – zapytał, zajadając z apetytem przygotowane kanapki. Zawsze robiła je takie jak lubił; kolorowe i przypominające różne przedmioty i zwierzątka.

Rozczesała przed lustrem na przedpokoju swoje długie włosy, przyglądając się sobie. Właściwie powinnam je przefarbować. Może zrobić pasemka?

Stwierdziła też, że jest zbyt blada. – Umalowała mocno usta i nałożyła trochę różu na policzki. – Już lepiej... Spojrzała jeszcze raz na siebie z zadowoleniem. Teraz złapię trochę słońca, to pomaga na stres.

Stres?? Właściwie dlaczego jestem zestresowana?

W torebce zabrzęczała komórka – dzwonił Robert. Wprowadził ją w niemałe zdumienie.

– Skarbie, nie pojechałem do mamy. Jestem w domu – powiedział zirytowanym głosem.

– Dlaczego? Czy coś się stało? – zaniepokoiła się lekko.

Przez chwilę w słuchawce słychać było tylko głośno nastawiony telewizor.

– Co tam u ciebie się dzieje?! Co tak głośno? – spytała.

– To telewizor. Oglądam mecz – odpowiedział poirytowanym głosem.

– A dlaczego nie jesteś u mamy?

Rozglądnęła się za Mateuszem.

– No, po prostu... – Jąkał się w słuchawkę – Mama coś tam wymyśla i kręci, że źle się czuje, że nie będzie mi miał kto ugotować posiłków, że powinnaś ty to wszystko przygotować. To był zarzut w jej kierunku. – Porozmawiamy w domu, jak przyjedziesz – powiedział. W jego głosie było pytanie – kiedy?!

– O co chodzi, Robert?

Przez chwilę nadawał coś niewyraźnie, a ta jego opowieść miała koloryt ego.

– Porozmawiamy jak przyjadę za kilka dni, tak jak to było uzgodnione. Przykro mi, że sam musisz sobie radzić.

Potrafiła mówić spokojnie nawet wtedy, gdy emocje ściskały jej gardło. Teraz też tak było, choć Robert znowu coś wymuszał.

– Może mogłabyś skrócić ten pobyt u córki? – spytał.

Zbagatelizowała to pytanie i żądanie, jednocześnie rozglądając się za Mateuszem. Zniknął jej z oczu. Znajdował się w okresie intensywnego zdobywania różnych umiejętności.

Właśnie się wdrapał na dość wysokie drzewo, a co zobaczyła niemal ze zgrozą i struchlała z przerażenia.

– Przepraszam cię, Robert. Nie mogę teraz rozmawiać, Mateusz mi uciekł na drzewo.

– Kto uciekł?! Na jakie drzewo?

Nic nie rozumiał, ale nie myślała mu tego wyjaśniać.

– Zadzwonię później. Pa.

Słońce napełniło cały plac zabaw pokręconymi plamami czerwonych świateł. Na drzewie na samym jego czubku siedział Mateusz i krzyczał do niej rozradowanym tonem:

– Babciu... Zobacz gdzie jestem! – wykrzykiwał radośnie Mateusz.

Spojrzała w górę, na wysokie liściaste drzewo, skąd dochodził głos. Na tle zielonych liści i w kolorowym ubranku wyglądał jak zawieszona maskotka.

– O Boże... – westchnęła przerażona. – Spróbuj jakoś zejść powolutku...

Już była gotowa za nim tam wejść na to okropne drzewo, ale zanim się spostrzegła, był przy niej i śmiejąc się, zaglądał jej w oczy. – Przestraszyłaś się, babciu? – spytał, widząc jej niewyraźną minę. – Ja doskonale umiem już chodzić po drzewach... – dodał.

Patrzył na nią z wyrazem niewinnej pewności, że jego wybryki zostaną mu wybaczone. Objęła go za szyję, przytulając do siebie. Był rozkoszny.

– Więcej tego nie rób. Chociaż wyszło ci to rzeczywiście wspaniale. Mógłbyś spaść z drzewa i zrobić sobie krzywdę, a tego nie chcemy, prawda? Przyrzekasz babci, że już nie będziesz chodził po drzewach? – Przytuliła go.

– Przyrzekam! – Podniósł dwa palce w górę.

Roześmiała się. Był uroczym i mądrym dzieckiem. Usiadła na ławce, przyglądając się, jak jej wnuk wspina się po drabinkach i poręczach. Obok usiadł mężczyzna i uśmiechnął się do niej. Miał około pięćdziesiątki, szpakowatą czuprynę, bystre niebieskie oczy i szerokie bary. Mocna budowa ciała przyciągnęła jej wzrok, kiedy już podchodził do ławki na której siedziała. Kiedy podniósł na nią wzrok, zobaczyła, że ma interesującą, spaloną słońcem twarz, i oczy, które spoglądają z żywym zainteresowaniem.

– Nie ma to jak wnuki... – roześmiał się wesoło. – Chłopak, to chłopak. Widziałem jak się wspinał po drzewach. Moja wnuczka na razie na etapie piaskownicy, a co będzie dalej, zobaczymy. – Rozmowę prowadził jakby się znali od miesięcy. – Nie jest pani z Warszawy, prawda? – spytał.

– Nie. Mieszkam w Poznaniu. Teraz jestem u córki. Relaksuję się.

Roześmiała się.

– O, to tak jak ja – ucieszył się. – Wie pani... Jestem bardzo poważnie chory. To serce. Wyciszam się tu, u córki. Nigdy nie przyszłoby mi przez myśl, że żona moja może okazać się tak niewyrozumiałą kobietą. Zostawiła mnie, kiedy byłem w największej potrzebie. – Mówił rzeczowo z jakąś opanowaną przystępnością i spokojem, które mogły być rezultatem męskiego panowania nad sobą. – A może nie potrafię być w stosunku do niej obiektywny? – powiedział i pogrążył się na chwilę w swoich niewesołych myślach. – Mogę chyba się do pani wygadać? Będzie lżej – dodał.

– Ależ oczywiście – odparła z uśmiechem. – Obcy ludzie zawsze lepiej rozumieją. Patrzą z dystansem i to chyba o to chodzi – dodała.

Chwilę jeszcze opowiadał o sobie. W jego głosie nie było gniewu. Nie było nawet zbyt wielkiego żalu.

– Moja żona odeszła z innym mężczyzną. Pewnie go kochała... A ja już jestem tylko wrakiem człowieka. Powiedziała, że ja potrzebuję pielęgniarki a nie żony, że drży, kochając się ze mną. I chyba ma rację, ja w każdej chwili mogę dostać zawału i koniec ze mną. Następnego już nie przeżyję – dodał i umilkł nagle przestraszony. Po chwili kontynuował opowieść. – Pozwoliłem jej na to, by odeszła. Litość to dosyć wątła podstawa małżeństwa, nieprawdaż? – Uśmiechnął się i umilkł.

– Może i tak…

– Nie może, tylko nawet na pewno! Wiem o tym. Najważniejsze to nie poddać się – stwierdził.

– I o to chodzi. – Anna uśmiechnęła się i rozwinęła myśl.

Mężczyzna przysłuchiwał się z dużym zaciekawieniem w oczach, kiwając co chwilę głową.

– Dużo pani wie na ten temat…i ma pani rację, najważniejsze to nie myśleć o śmierci. Wierzyć w dobre jutro, bo ono przecież będzie! Ja też w to wierzę i w te myśli pozytywne, które leczą. – Uśmiechnął się przyjaźnie, ciepło.

– Pożegnam już pana. Muszę iść gotować obiad – powiedziała ostrożnie, spoglądając na zegarek. Podała mu rękę, którą przetrzymał dłużej niż wypadało i powiedział coś bardzo dziwnego:

– Pani ręce leczą, podobnie jak słowa. Gdybym tylko mógł kiedyś jeszcze je potrzymać...

Uśmiechnęła się.

– Może jeszcze się spotkamy. Niewykluczone – powiedziała i spojrzała z wahaniem.

– Jutro? – spytał mężczyzna z nadzieją w głosie.

– Jutro – odpowiedziała.

Przywołała Mateusza i oglądając się, poszła w stronę domu. Mężczyzna patrzył za nią dopóki nie zniknęła muz oczu. Z nadzieją? Poczuła się przez moment jak osoba, która może mu pomóc. Chciał jej słuchać, niezależnie od tego, czy jej wierzył, czy nie. Chyba wierzył. Jej zmartwienia oddaliły się także. Jak niewiele potrzeba... Trochę rozmowy, pomyślała. Wróciło niemal natychmiast poczucie własnej siły i możliwość pokonania najtrudniejszych sytuacji. Wystarczy chcieć. Chciała! Pojadę z Robertem do Wrocławia. Muszę przełamać tę bezsensowną wojnę z jego matką, zdecydowała nagle. Myśl ta szybko przerodziła się w pewność. – Na pewno znajdę odpowiednie słowa.

– Na pewno przekonam do siebie teściową…– powiedziała do córki przy kolacji.

Beata spojrzała bez przekonania. – No to spróbuj. Właściwie to tak chyba jest, że dobrocią pokonuje się wszelkie zło. A może ją złamiesz? A jak nie, to przynajmniej będziesz miała pewność, że zrobiłaś wszystko. Może to cię uspokoi nieco, także twoje sumienie i poczucie winy, bo je masz, nie wiadomo dlaczego…?

Anna pokiwała głową. – Faktycznie. Od dłuższego już czasu czuła się prawie winna tej nienormalnej sytuacji w jakiej się znalazła, wychodząc za mąż za Roberta. – Może mimo wszystko nie potrafiła być dla teściowej wyrozumiała? Może powinna cierpliwie wysłuchiwać jej utyskiwań i złośliwości i nie obruszać się z tego powodu? Może musi wykazać znacznie więcej dobrej woli, niż to robiła dotychczas? Może powinna wszystko, absolutnie wszystko zgryźć w sobie? Nie zauważać?

Tylko jak to zrobić? Chwilę się nad tym zastanawiała, potem zaczęła afirmację i doszła do wniosku, że przy najbliższej okazji, kiedy tam pojedzie, spróbuje wszystko naprawić.

Ba, naprawi!

Rano obudził ją deszcz i choć Mateusz został z nią w domu, nie wyszli na plac zabaw. – Szkoda, pomyślała – chętnie jeszcze raz porozmawiałaby z tym schorowanym mężczyzną.

Wieczorem pojechała do Dorotki. Córka jakby czytała w jej myślach. – Mamo, co się dzieje? Czy twoje małżeństwo się kładzie? – spytała bez żadnych wstępów, jakby była na taką ewentualność przygotowana.

Anna spojrzała na nią ze szczerym zdumieniem.

– No, rzeczywiście mam niewielkie kłopoty rodzinne, masz rację. Ale to chodzi o matkę Roberta, a nie o niego – wyjaśniła. – Sądzę jednak, dziecko, że potrafię rozwiązać ten problem. Jestem pełna wiary – dodała z uśmiechem.

– I tak trzymaj! Wiara to cały sukces a nie połowa, jak powiadają niektórzy – Dorota roześmiała się. – Choć z drugiej strony…

Anna oderwała się od swoich pesymistycznych myśli, rozmawiając z córką. Ona była taka dobra, wszystkim ludziom przychyliłaby nieba... a jej, tym bardziej. Wszystko dla niej było proste.

– ŻYJE SIĘ ŻEBY KOCHAĆ I WYBACZAĆ… ŻYCIE JEST MIŁOŚCIĄ, A BEZ NIEJ NIE DA SIĘ ŻYĆ. MIŁOŚĆ KOCHA BLIŹNIEGO I WYBACZA MU... wyrecytowała na jednym tchu. Nie sposób było nie zgodzić się z jej filozofią życia.

Poczuła się wypełniona dobrą myślą.

Tak trzymać!

***

Kiedy po powrocie od córek oznajmiła Robertowi, że przy najbliższej okazji pojedzie z nim do matki, coś na kształt uśmiechu przeleciało mu po wargach.

– Zobaczysz, wszystko jeszcze będzie dobrze. – Namyślał się głośno. – Mama potrzebuje pomocy i na pewno wiele już do niej dotarło. A w końcu, jesteś jedyną kobietą w rodzinie i kto miałby jej pomóc jak nie ty? – powiedział i wypełnił się poczuciem rozbawionego zadowolenia, a ją przez moment ogarnęło zwątpienie, które gęstniało jak mgła – było cieniem i zwiastunem następnej awantury. Machnęła ręką. – No cóż… To się okaże – pomyślała i niemal natychmiast odgoniła tę myśl.

– No to jedziemy. Ja mam również nadzieję, że już coś dotarło do twojej mamy i tym razem pozwoli sobie pomóc... – zawiesiła głos.

– Pomóc?? – Robert okazał zdziwienie. Splótł ramiona na piersi i stał chwilę nieporuszony.

– A czy nie o to właśnie chodzi? – Spojrzała mu w oczy.

Był w nich wyraz natężonej uwagi. Chyba sam nie bardzo wierzył w powodzenie tej misji, chociaż niewątpliwie oczekiwał cudu.

Ten, jednak się nie stał. Jeszcze nie zdążyli wnieść bagaży i już teściowa przybrała cierpiący wyraz twarzy i kiedy odpowiednio nie zareagowali na jej utyskiwania, najwyraźniej się zdenerwowała. Była jak beczka prochu; wypowiedziane nie po jej myśli słowa, spowodowały gwałtowną eksplozję. Badała synową wzrokiem, jakby szukała dogodnego miejsca, w które mogłaby uderzyć. Trafiała zresztą bardzo celnie.

– Mamo daj spokój, nie rób awantury o nic – powiedział jak zwykle spokojnym tonem Robert.

– Jak ty się zwracasz do matki? To tak cię wychowałam?! Ale nie, to wpływ żoneczki! Nakręca cię… Oczywiście, że tak! – Kipiała gniewem.

Anna milczała ogłuszona. Czuła jak jej twarz i szyja oblewają się purpurą, a ciśnienie idzie ostro w górę. Najlepszym wyjściem i jedynym byłoby pewnie wsiąść do samochodu i prędko zniknąć jej z oczu, ale tylko czuła jak wszystko w niej pęka.

– Nic tu po mnie – powiedziała po trzech godzinach, spuszczając głowę. – Ty oczywiście, Robert, zostań. To jest twoja mama. Ja jutro z rana wracam, tak będzie lepiej – dodała i westchnęła nagle ogarnięta znużeniem. – Nie chciałabym dostać wylewu czy zawału, bo i nie o to chodzi – ciągnęła, czując, jak wzrasta w niej napięcie i ciśnienie.

– Jakiego zawału, kobieto?! Zawału to ja dostanę! – wykrzyknęła gwałtownie matka Roberta.

Jeszcze przez chwilę wirował w powietrzu język inwektyw.

– Proszę cię, mamo… – uspakajał Robert, nie uspakajając.

Zrezygnowana Anna, pokiwała głową. Czuła wzmożony łomot własnej krwi. Kłębowisko myśli wirowało w głowie. Za diabła w tej atmosferze nie zmusi się do pozytywnych myśli. A powinna! Jęknęła i zażyła jakieś środki na uspokojenie i zbicie ciśnienia, które podał jej Robert i niemal natychmiast otworzyła się przed nią czarna otchłań – zapadała w nią na pół przytomna. Silne leki zaczynały działać, a może to było znacznie coś gorszego.

– Położę się – powiedziała przyduszonym głosem. Już nie mogła dostrzec nawet samej siebie.

Matka z synem zgodnie kiwnęli głowami. Anna sięgnęła na półkę po książkę – może poczytam… Słowa jednak zlały się. Usnęła z zaplątanymi myślami, tuląc do siebie nadzieję, która jednak odbiła się od niej jak od trampoliny, podobnie jak te niespokojne myśli, wciskające się w sen:

Wysokie czubki drzew poruszane mocnym wiatrem, zwiewające krzyk mężczyzny o znajomych oczach. – Ratuj... Wyciąga ręce w noc. Jak trudno się przedostać na znajomą ławkę, która stoi w oddali. Ukrzyżowane nagle nogi i uczucia. Stopy wrosły w ziemię. Chciałby podbiec, pomóc, chwycić choć za rękę. Nie da rady – ołowiane nogi nie chcą zrobić ani kroku. Już nie zdąży podbiec. Mężczyzna wpada w głęboką dziurę. Już go nie widać.

Obudziła się w ciemności. Serce biło tak gwałtownie, że drżała jak werbel. O Boże! – westchnęła przerażona. Wstrząsały nią dreszcze. Miała nadzieję, że nie krzyczała przez sen. Wzięła kilka głębokich oddechów, żeby uspokoić serce. Ciepła dłoń dotknęła jej czoła.

– Co się stało? – Robert spojrzał zaspanymi oczyma.

Skwitowała pytanie uśmiechem. – Zły sen.

– Śpij… śpij…

Już nie usnęła. Koszmary nocne…

Ile to już lat ich nie było?

Teraz wracały.

Jęknęła, wtulając się w Roberta. Spał niczego nieświadomy. Sięgnęła po ciśnieniomierz. Zapikało dwa razy.

Robert otworzył oczy. – Masz bardzo wysokie ciśnienie. Trzeba wziąć leki. – Podał jej amlozek. – Nie powinnaś teraz wstawać z łóżka – dodał stroskanym tonem.

– Nie! – sprzeciwiła się. – Wracam do domu. Ja jadę! A ty jak chcesz. W domu wszystko wróci do normy – powiedziała wolno i stanowczo. – Potrzeba mi tylko spokoju i ciszy. Po śniadaniu wyjeżdżam – dodała krótko. Zdecydowana.

Spakowała swoje rzeczy. – Jedziesz ze mną? – spytała cicho. – Nie musisz… Mogę wrócić pociągiem – dodała cicho, zrezygnowana.

Robert spojrzał z wyraźnym wahaniem w oczach. Były podkrążone mocno. Chyba jednak się przejął zachowaniem matki. Zrobiło jej się przez moment żal męża. Właściwie, co on jest winien tej niezdrowej sytuacji? Jego matka to kliniczny przypadek, a przecież to jednak matka.

– Pojedziemy, mamo – powiedział, kiedy spoglądała z oddali, milcząc. – Anna ma problemy z sercem, musimy iść do lekarza, a nie mogę jej puścić samej – dodał usprawiedliwiająco.

Spojrzała martwym wzrokiem bez żadnego wyrazu. – Jak uważasz, synu... – A po chwili dodała obojętnym głosem. – Nie gniewaj się Aniu, nie żyw do mnie nienawiści. W każdej rodzinie bywają kłótnie, to jest przecież normalne... – urwała, mierząc ją wzrokiem.

Nie było to normalne, i obie o tym wiedziały, ale Anna nie zamierzała z nią na ten temat dyskutować, ba, była pewna, że teściowa z premedytacją wszczyna te wszystkie awantury, chcąc uczynić jej wizytę ostatnią. Na pewno jej się to udało.

– Nie gniewam się, mamo. Bądź zdrowa – odpowiedziała zrezygnowanym tonem i wyszła przed dom z torbą w ręku, otwierając pilotem drzwi samochodu, do którego jednak nie wsiadła. Rozejrzała się bezradnie, nie bardzo wiedząc, co ma ze sobą począć i co jeszcze powiedzieć. Zielone trawy w ogródku teściowej uśmiechnęły się przygaszonym uśmiechem, zalegających w niej chwastów. Gdzieniegdzie rozkwitał nieśmiało rumianek.

W oczekiwaniu na Roberta, zerwała ich kilka; budziły tysiące tęsknot i pragnień niedościgłych. Wtuliła w nie swoje nozdrza; pachniały inaczej, nie tak promiennie, jak rumianki w górach u jej dziadka… za czasów jej dzieciństwa. To było tak dawno…

Po chwili wyszła z domu jej teściowa wraz z Robertem; zimna i obojętna. W jej oczach Anna wyczytała niezdrowy tryumf. Ciężko było to pojąć a jeszcze gorzej zrozumieć.

Robert chrząknął. – Przepraszam cię za mamę. Myślę, że rzeczywiście nie jest najlepszym pomysłem, żebyś ze mną tu przyjeżdżała – powiedział niemal natychmiast, gdy uruchomił silnik. – Jeszcze mi dostaniesz zawału... – dodał. – Ja jestem do tego przyzwyczajony. Matka, zawsze taka była…nie lubiła ludzi, nie lubiła kobiet. Mojej pierwszej żony... – urwał. – Po prostu taka jest – powiedział i spojrzał na nią zmrużonymi oczyma.

Czuła, że to wyznanie musi go dużo kosztować, ale wiedziała też, że za moment przestanie o tym myśleć i zapomni o całej tej przykrej dla niej sprawie, aż do następnego razu. Nie, na pewno nie będzie następnego razu – postanowiła. Choćby nie wiem co.

– To mój ostatni raz, kiedy zdecydowałam się przyjechać – powiedziała cicho. – Już ci nie ulegnę, Robert.

– A gdy będzie taka potrzeba, żebym…

Przerwała mu. – Najlepszym i jedynym wyjściem z tej sytuacji będzie, jak faktycznie zamieszkasz z mamą, gdy już będzie taka potrzeba – powiedziała bez przekonania i licząc, że zaprzeczy.

Robert nie zaprzeczył jednak. Widać uważał, że to rzeczywiście jest jakieś wyjście. Przełknęła gorzką ślinę. Dobre dla jego mamy i dla niego wyjście, ale w żaden sposób dla niej. Zrobiło jej się bardzo przykro. Zebrało się całe mnóstwo goryczy. Zamknęła oczy, udając, że śpi. Była wyczerpana i słaba.

Jechali w milczeniu kilka godzin. Nie było sensu poruszać tego tematu. Innych też. Czuła, jak wszystko w niej pulsuje pod szalonym ciśnieniem. Można pomyśleć, że jej małżonek tylko czekał na tę propozycję z jej strony… Zapiekło w mostku. – Muszę się zacząć leczyć a już na pewno przestać się przejmować – postanowiła twardo. Do domu dotarli w milczeniu. Szybko wzięła prysznic i ubrała piżamę.

– Źle się czujesz? – spytał.

– Tak. Jestem zmęczona. Poczytam w łóżku – odpowiedziała i wyszła.

Ale nie czytała. Czuła łzy ściskające ją za gardło. Smakowała gorzką prawdę. – Oto stanęła oko w oko z niedającą się już niczym okłamać i zdemaskować, wewnętrzną próżnią. I poczuła wręcz żal do siebie, że znowu nie umiała przewidzieć biegu rzeczy, że znowu dała się wmanewrować w problemy nie do rozwiązania – w jego problemy, w konieczność pokonywania rzeczy niemożliwych; Robert był tak pozbawiony intuicji i realnego spojrzenia na wszystkie te sprawy związane z jego matką, że zastanawiała się, jak mogła w ogóle z nim żyć? Jej mąż próbował dysponować jej życiem nie wziąwszy pod uwagę jej samej, i na ogół mu się to udawało.

I już jakby to miało być regułą, ledwo sen zmorzył oczy, przyplątywał się koszmar. Tej nocy było nie inaczej.

Kiedy wstała umęczona, Roberta już nie było w domu. Spłukała resztki snu pod chłodnym prysznicem i uśmiechnęła się do siebie w lustrze. – Wszystko wróci na właściwe tory…Tak będzie! Z bezowocnych medytacji wyrwał ją dźwięk telefonu.

– Mamo, i co? Jak twoja wizyta u teściowej? – odezwał się zatroskany głos Beaty.

– To była moja ostatnia wizyta, dziecko. Oczekiwałam w swojej naiwności tego co niemożliwe – powiedziała cicho. – Ale nie mówmy o tym. Świat może być piękny i bez miłości teściowej – dodała żartobliwie.

Córka na moment zaniemówiła, porażona głosem matki. Właściwie spodziewała się tego. Jej, matka nie oszuka.

– Mamo, jedziemy za dwa tygodnie na wczasy do Mielna. Zarezerwowałam ci miejsce. Zregenerujesz siły i dojdziesz do siebie. Co ty na to? – spytała.

– Świetnie. Tego mi potrzeba.

Ucieszyła się. Skupi się teraz na pozytywnych aspektach tego, co będzie przeżywać na co dzień, każdego dnia, będąc w otoczeniu przyjaznych jej osób. Wszystko wróci do normy, a już na pewno zrelaksuje się.

– A wiesz, mamo... wczoraj umarł na naszym placu zabaw jakiś mężczyzna. Chyba zawał... – powiedziała jako ciekawostkę. – Mateusz mówi, że go znałaś. – W jej głosie było zaciekawienie zabarwione troską.

Struchlała. Jej sen okazał się prawdziwy. Zawirowało w głowie. Tylko nie to! – powiedziała cicho do siebie, patrząc w wielkim lustrze w przedpokoju na swoje odbicie. Była podkrążona i bardzo blada. – Nie, nie mogę tak się zachowywać. – Weź się w garść kobieto – powiedziała do siebie. Chwyciła dawno zapomniane już podręczniki. – Muszę wrócić do pozytywnych myśli, do ćwiczeń, postanowiła i muszę wypocząć, z dala od małżonka.

– Robert, za dwa tygodnie jadę z wnukami i z Beatą na wczasy – oznajmiła krótko, przy kolacji.

Spojrzał bardzo zdziwiony. – Chyba nie mówisz poważnie? – Poczuła na sobie jego złe spojrzenie.

– Najpoważniej jak tylko można. Potrzebuję odpoczynku i relaksu – powiedziała i spojrzała mu twardo w oczy.

– Przecież możemy pojechać gdzieś razem…

Przerwała mu gwałtownie. – Nie! Tym razem chcę pobyć bez ciebie, Robert.

Wyszedł obrażony do drugiego pokoju. – Później z nim porozmawiam – pomyślała. – Nie dziś.

Drzwi otworzyły się z impetem i do domu weszła Aneta z Januszem. Przez chwilę mrugała oczami, zaskoczona. – Nie spodziewała się tak wcześnie ciotki.

– Czy wszystko w porządku, ciociu? – zapytała z troską w głosie.

– W miarę. A co u ciebie? – Anna zmieniła temat.

Nie musiała odpowiadać. To było widać. Aneta tryskała szczęściem. Jej twarz rozjaśniał tak promienny uśmiech, a z oczu bił taki blask, że od razu pojęła, czym było ostatnimi czasy życie jej bratanicy. Słuchała z zadowoleniem szczebiotu Anety, a kiedy skończyła mówić, powiedziała:

– Bardzo się cieszę, skarbie, że myślicie o wspólnej przyszłości. Będziecie zgraną parą. Pasujecie do siebie. A najważniejsza jest – MIŁOŚĆ przez duże M – powiedziała i w tym momencie zapomniała o swoich kłopotach.

– Robert – zawołała – chodź tu do nas. Młodzi mają nam coś ważnego do zakomunikowania.

Wszedł powoli, nie patrząc na nią. Nadal czuł się urażony. Wyraz jego twarz stopniowo się zmieniał, kiedy Aneta opowiadała o swoim szczęściu.

– Gratuluję. Życie we dwoje może być bardzo piękne – powiedział zdawkowo.

Młodzi wyszli z pokoju z roześmianymi twarzami.

– No dobrze, jeżeli uważasz, że powinnaś pojechać na te wczasy z Beatą, to oczywiście nie mam nic naprzeciwko… – stwierdził po chwili, o czym położył się, biorąc do ręki gazetę.

Anna weszła do salonu. Był już półmrok. rozglądnęła się. – Muszę poprzesadzać kwiaty. Oberwała kilka suchych listków i sprawdziła ziemię. Były niedawno podlane. – Aneta podczas jej nieobecności bardzo o nie dbała. Usiadła w głębokim fotelu i podkurczyła nogi. Teraz, w ciszy pokoju mogła zastanowić się nad wydarzeniami ostatnich dni i nad tym, co jeszcze może się wydarzyć w najbliższym czasie. – Nie miała prawie żądnych wątpliwości, że czeka ją kryzys małżeński w związku z nieuniknionym wyjazdem Roberta do starzejącej się matki. – Nie da się żyć na odległość; ona z pewnością tak nie potrafi żyć, a Robert już zadecydował za siebie i za nią. Chwilę trwała w zadumie. – No to i w końcu trzeba się wziąć w garść – postanowiła po raz któryś. – Rozwiązanie wszak przyjdzie samo. Jutro pójdzie do fryzjera, zmieni kolor włosów, może fryzurę? – Jest w całej pełni lato, uwielbia tę porę roku. – Gorące słońce ożywia jej myśli, przywraca radość. I o to chodzi!

Uśmiechnęła się, spoglądając w niebo. Jedna po drugiej wchodziły na niebo gwiazdy i dobry duch niebios zapalił lampę wieczorną księżyca.

Będzie dobrze…

***

Obudziła się wcześnie rano. Ośrodek wczasowy, w którym wylądowała, był cudownym miejscem na odpoczynek. Przez okno widać było las, czy może park i w niewielkim oddaleniu morze. Podeszła do okna otwierając je szeroko. Wpadło rześkie powietrze. Dzisiaj będzie bardzo gorąco – pomyślała, spoglądając na śpiącą wnuczkę. – Wyglądała jak aniołek; zaróżowione policzki, ręce zarzucone w górę i rozrzucone gęste włosy na całą poduszkę. – Jest śliczna... i taka podobna do Beatki, tyle, że w jej wieku córka nie była taką szczęśliwą dziewczynką. Jej problemy związane z alkoholizmem Waldemara gasiły radość małej dziewczynki. Westchnęła cichutko, spoglądając z rozczuleniem na Urszulkę. W drugim pokoju tuż obok, spali Beata z Mateuszem. Nie dochodziły stamtąd jeszcze żadne dźwięki.

Anna weszła po cichu do łazienki. Chwilę patrzyła na swoje odbicie w lustrze. Bardzo korzystnie wyglądała w czarnych włosach poprzedzielanych dość gęsto blond pasemkami. Pierwsza zwróciła na to uwagę jej wnuczka, gdy tylko ją zobaczyła.

– Babciu, jak ty ładnie wyglądasz... Jesteś taką, taką bardzo młodą babcią. Taką bardzo zadbaną babcią! – powiedziała i potrząsnęła swoimi ślicznymi włosami.

Zrobiło się miło i radośnie; pochwała płynąca z ust wnuczki była miłym komplementem. Robert w ogóle nie zwrócił uwagi na jej nową fryzurę. Czy już nie widział w niej kobiety, czy po prostu niewiele go już obchodziła? Ocknęła się z zamyślenia. Do drzwi łazienki zapukała Urszulka.

– Babciu, czy mogę wejść? Babciu, czy dzisiaj po śniadaniu pójdziemy pływać? Czy wzięłaś swój strój kąpielowy? – zadawała mnóstwo pytań. – Czy mogę już obudzić mamę i Mateusza?

Nie trzeba było ich budzić. Roześmiany Mateusz od ucha do ucha, opowiadał już w drzwiach, co na dzisiaj zaplanowali z mamą.

– Dzisiaj od rana plaża, bo jest świetna pogodna! Już sprawdziłem, babciu. A czy wiesz, że znam się na termometrze?! – powiedział z dumą. – Jest 22 stopnie, a mama mówi, że za chwilę będzie dużo więcej!

Roześmiała się. – Ubieraj więc na głowę czapeczkę, żeby słoneczko nie wypaliło ci włosów.

– Nie wypali, babciu, bo ja będę siedział w wodzie i nie pozwolę na to! A wiesz, że woda chłodzi??

Anna nie zdecydowała się jednak wejść do morza. Woda była jeszcze zbyt chłodna. Patrzyła z brzegu jak jej wnuki pluskają i chlapią się wodą. Uśmiechała się. Słońce zapatrzyło się w omdlewającą w jego ramionach ziemię.

– To niesamowite... spotkać się po tylu latach i to tutaj... – usłyszała blisko czyjś głos i aż podskoczyła z wrażenia. – Anna? Czy to możliwe?

Drgnęła całym ciałem. – Czy my się znamy? – Ładny, zgrabny nos, wysokie kości policzkowe, szerokie namiętne usta i przymrużone niebieskie oczy, które patrzyły z niedowierzaniem. – Zbyszek? – upewniła się.

Stała nieruchoma jak posąg, zaskoczona jego widokiem. Wyglądał bardzo atrakcyjnie. Jak kiedyś. Był tak blisko niej, że chwytała jego zapach.

– Pięknie tu... – powiedział, zerkając na nią z nieukrywaną ciekawością. – Nic się nie zmieniłaś, Aniu. Jesteś sama, czy z mężem? Podobno wyszłaś za mąż? – recytował, posyłając jej długie, uważne spojrzenie.

Był opanowany i uszczęśliwiony jej widokiem, takie przynajmniej odniosła wrażenie.

– Jestem z córką i wnukami. Leczę nadciśnienie. A ty? – spojrzała za dziećmi i poczuła jak wzrasta w niej napięcie.

Wnuki były w wodzie z Beatką, piszcząc z uciechy i wykrzykując coś na głos. Ciepły wiatr porywał słowa.

– Przyjechałem kilka dni temu na dwa tygodnie i również leczyć nadciśnienie, no i trochę się odchudzić. Mam małą nadwagę. – Dobrze mi te marchewki zrobią. Jesteś na diecie, Aniu? – Podniósł brwi do góry i uśmiechnął się po staremu, a jej zrobiło się gorąco na sercu i nie tylko.

– A co u Iwonki? – Zawahała się już na samo wspomnienie cierpienia, jakie zadała jego żonie, bardzo dawno temu. Wciąż pamiętała o tym. – Dalej mieszkacie w Szczecinie? – dodała z namysłem.

– Zabawne, że o to zapytałaś… – rzucił niemal nerwowo. – I to ty właśnie…

Poczuła jak krew napływa do jej twarzy. Z nadmiaru emocji zadrżały jej nogi i nie tylko. Cała zadrżała.

– Nic nie wiesz? Rozeszliśmy się już kupę lat temu – powiedział. W jego głosie nie było żalu, ani żadnego innego uczucia. Po chwili dodał już bardziej emocjonalnie:– Życie porządnie mnie doświadczyło. Najpierw ty mnie rzuciłaś w sposób, którego do tej pory nie potrafię zrozumieć, a później ona. Zupełnie tak samo.

Uśmiechnął się gorzko. Zmrużył oczy, tak jakby się nad czymś zastanawiał, nad słowami, które cisnęły mu się na usta. Znała dobrze to jego spojrzenie. Paliło wyrzutem.

Dzieci właśnie wyszły z wody, podbiegając do niej. Stała wryta w piach, jak rzeźba z piachu i soli. Słychać było piski i śmiech, a w niej dudniło głucho… I to ty właśnie…

– Babciu jest fajowo! Następnym razem jak mama pozwoli nam już wejść do wody, to pójdziesz z nami. Dobrze?

– Dobrze – zgodziła się bez wahania. Na pewno zimna woda dobrze jej zrobi.

– Beatko, poznaj... To mój stary znajomy. – Przedstawiła Zbyszka.

Zbyszek pocałował Beatę w mokrą rękę. – Jest pani tak samo piękna jak mama. – Spojrzał w jej oczy z niekłamanym zachwytem. – Czy wieczorem będę mógł porwać pani mamę na poważną rozmowę, której teraz nie sposób dokończyć? – zapytał odchodząc. – Anno, czy jest to możliwe? Umawiasz się jeszcze z facetami? – zaśmiał się krótko. Było to wypowiedziane lekko i w formie żartu.

– Oczywiście – przystała łatwo, połykając ślinę. Czuła się tak, jakby adrenalina miała ją za chwilę rozsadzić. – A umawiałam się kiedyś z jakimiś facetami? Nie przypominam sobie… – zapytała i wykrzywiła usta, co miało służyć za uśmiech.

– Czasami ze mną, ale to było dawno – stwierdził i łobuzersko uśmiechnął się do jej córki. – A teraz muszę już uciekać – stwierdził, spoglądając na zegarek.

Beata odpowiedziała mu również uśmiechem. – Było miło poznać..

– Ale na tym chyba… nie koniec? – spytał zalotnie.

Anna przez chwilę patrzyła za nim, jak powoli oddala się w stronę ośrodka. Ten sam, nie urojony jakiś, ale z krwi i kości – Zbyszek – jej wielka zakazana miłość, którą przez długie lata wyrywała z serca. Niemal się udało, a teraz… Miała wrażenie, że to jakiś przedziwny sen, jeden z wielu, tym razem jednak nie horror.

Komplement złożony jej i Beacie nie pozostał niezauważony przez dzieci.

– Babciu, jaki ten pan jest miły – powiedziała Urszulka, a Mateusz skwapliwie to podchwycił. – ... I zna się ten pan na kobietach... – dodał rzeczowo.

Anna roześmiała się głośno, ale w jej oczach musiało być zamieszanie. Było. Jak diabli.

– Czy wszystko w porządku, mamo? Widzę, że ten facet zrobił na tobie olbrzymie wrażenie. Czy to była ważna znajomość? – Beata spojrzała w jej oczy.

Nie wiedziała, co odpowiedzieć córce. – Czy ważna?? Boże!! Jeszcze jak ważna! – No, kiedyś Zbyszek był bardzo ważny, ale to było z piętnaście lat temu. Nie ma do czego wracać, dziecko. Stare dzieje – odpowiedziała odwracając głowę i wzięła kilka głębokich oddechów, próbując się odprężyć.

Dzień był bardzo ciepły, pełen zapachów trawy, które rosły na wydmach i zapachów morza. Przypiekało rozgrzane ciało i myśli.

– Dzieciaki idziemy do wody? – spytała.

– Taaaak! – wykrzyknęły z entuzjazmem.

Wstała, otrzepując z nóg piasek.

– Nie unikniesz ze mną tej rozmowy, mamo. Nic z tego! – powiedziała ze śmiechem Beata i uśmiechnęła się. – Teraz rzeczywiście zmyj gorączkę z serca. Jesteś mężatką, szczęśliwą! – przypomniała, przywracając kolejność rzeczy.

– Pamiętam!

– My już wracamy, a ty? – Córka podniosła się z koca, otrzepując stopy z piasku.

– A ja jeszcze poleżę – stwierdziła sennie.

Jeszcze dobrą godzinę leżała na piachu wsłuchana w szum rozbudzonej krwi – ostatni uśmiech losu?... Tfuuu, o czym ona myśli?

Po kolacji Zbyszek czekał przed stołówką. Anna za wszelką cenę starała się zapanować nad swoimi emocjami. Musi być spokojna i musi mu dokładnie wszystko wytłumaczyć, jak to było, że nagle z dnia na dzień pogoniła tę jego i swoją miłość.

Poszli w stronę lasu. Między drzewami migotały już pierwsze gwiazdy. Chłód wieczoru przenikał ich ciała, a przed nimi wznosiła się olbrzymia matowo pomarańczowa tarcza wschodzącego księżyca w pełni. Zbyszek uśmiechnął się szeroko i szczerze. Zdawał się kipieć energią. Spojrzały na nią oczy, które nie mają nic do ukrycia, patrzące uczciwie i prosto i całą sobą zapragnęła nagle znowu go dotknąć, ale jednocześnie odczuła niesamowite zażenowanie.– Minęło przecież tyle lat. Tyle się wydarzyło, i tyle mu miała do powiedzenia. Ale to on zaczął mówić pierwszy.

– Wiesz... jak cię wtedy kochałem… Twoja zdrada, Aniu, walnęła mnie obuchem po głowie. Od tego czasu, jak mnie rzuciłaś, skręciło się nagle wszystko. Całe moje życie. Nienawidziłem cię i kochałem. Marzyłem o tobie każdej nocy leżąc przy Iwonie. Musiała to czuć – zamyślił się. – Przychodziłaś do mnie co dzień, co noc... Oczekiwałem na to z okrutną chciwością, a potem nienawidziłem się za to. Umierałem... I któregoś dnia umarłem! W momencie, kiedy wyjechaliśmy z Iwoną do Szczecina, stało się coś dziwnego ze mną. Od tego momentu przestałem cię kochać. Byłem jednak na tyle głupi, że ze wszystkiego zwierzyłem się Iwonie, wierząc naiwnie, że spowiedź zjednoczy nas. Kochała mnie przecież – powiedział to jakoś bezradnie. – Przyjęła to prawie obojętnie, a potem zrobiła dokładnie to samo, co ty. Pewnie cały czas czekała na moment, żeby się zemścić – dodał gorzko. – Nic dla ciebie nie znaczyłem? Naprawdę?? Aż się nie chce w to wierzyć. Jak ja cię jednak nie znałem… – Pokręcił głową. – Nic dla ciebie nie znaczyłem? – powtórzył chrapliwym tonem.

Milczała przez dobrą chwilę, rozpaczliwie próbując uchylić się od odpowiedzi na tak postawione pytanie. Cofnęła się o krok, opuszczając ręce. Zimny powiew z nad morza przywołał ją do rzeczywistości. Zapięła ciaśniej kurtkę.

– Owszem, znaczyłeś, Zbyszku. Wiele znaczyłeś, tyle, że…

Kiedy już zaczęła mówić, przerwał jej z goryczą. – Ty i ja używaliśmy pojęcia miłości dla oznaczenia czegoś diametralnie przeciwnego.

Schyliła nisko głowę. Skurczyła się w sobie oczekując ciosu.

– Chciałbym cię zapytać o powody, dla których w tak mało kulturalny sposób odrzuciłaś moją miłość? Nie mogłem i nie mogę nadal tego zrozumieć. Chciałbym to wiedzieć. Chociaż… – zawahał się – to już przecież nie ma znaczenia. – Jego głos zdradzał wymuszony spokój.

– Ma znaczenie. Dla mnie miało zawsze, i teraz ma – powiedziała przyciszonym głosem. Poczuła łzy pod powiekami. Spłynęła jedna.

Sięgnął do jej policzka. Wytarł tę jedyną skruszoną łzę.

– Nawet, jeśli nie możemy wrócić do tamtego czasu, chciałabym, żebyś wiedział, co tak naprawdę się stało. Posłuchaj mnie… – powiedziała.

Opowiadając tę dawną historię, starała się zanalizować dokładnie, na czym polegała jej „zdrada”, przytaczając mu argumenty. Przypominała mu siebie samą, swoje zachowania, cały kompleks zdarzeń i zmagań związanych z wyrzutami sumienia. Rysowała nie tylko wątek tego, co było w tej nieczystej według niego grze, ale i treść uczuciową mającą w sobie tę przedziwną logikę, nie będącą mu przecież obcą.

– Gdybym nie uraziła wtedy twojej dumy, twojej męskiej ambicji, Zbyszku, czy mógłbyś się ze mną rozstać? Czy mogłam to zrobić inaczej? Na mój rozum, nie!

Spoglądał na nią osłupiały nagle. – Nie mogłam inaczej postąpić... Uwierz mi – mówiła dalej. Wszystko, co bym wtedy nie zrobiła, każda inna forma, bardziej czy mniej kulturalna, musiała cię zaboleć.

–Więc mnie kochałaś?! I zrobiłaś to dla nas?! Dla Iwony zabiłaś naszą miłość?! Dla niej?! Nie warto było! – Ukrył twarz w dłoniach.

Dotknęła go lekko. – Nic mi nie jest... – wymamrotał. – Wyrzuciłem cię wtedy, dziewczyno, z umysłu, ale nie z serca. Byłaś w nim cały czas, jak ta gorycz. Ta dzisiejsza również, bo nadal nie potrafię pojąć tego co wówczas zrobiłaś. – Pokiwał głową do swoich myśli.

Spoglądała na niego w milczeniu. – To przeszłość. To już poza nią. Zbyszek był zagrzebaną wielką jej miłością. Ona również wyrzuciła go z umysłu, ale tylko z umysłu, a teraz to już nie ma sensu, choć serce bije jak oszalałe. Wyrywa się. Czeka na nią za jej własnymi słowami.

– Anno… jak mogłaś? – wypowiedział znowu słowa pełne wyrzutu.

Drżała jak schwytany w palce motyl.

– Nie chciałam cię skrzywdzić. Nie chciałam też skrzywdzić Iwony, byłeś żonaty.

– Ale skrzywdziłaś. – Spojrzał w jej oczy znowu rozbiegane, nieszczęśliwe i chwycił za ręce. Był już dawnym Zbyszkiem, tym, który o nią zaciekle walczył. – To już przeszłość, którą jednakże możemy naprawić – powiedział wolno. – To cud, że po tylu latach dane nam było znowu się spotkać. To chyba coś znaczy, nie uważasz? – dodał.

Przygarnął ją i pocałował lekko.

Odsunęła się niechętnie. Czuła, że zaczyna się wiązać w jakąś dwuznaczną, niezdrową dla niej i dla niego sytuację. I było to jak trwoga przed niemożnością już innego życia niż to, które mieli i on i ona. Sytuacja ta zaczynała działać już niszcząco, choć jeszcze nic się nie stało. Właśnie dochodzili do jakiegoś mostku, a z daleka dobiegał jakby pomruk grzmotu.

– Będzie chyba burza… – powiedziała. – Wracamy?

– One moment… Jedną minutkę. – Więc to dlatego?...

Spojrzała w niebo, a potem w jego oczy, w których zobaczyła miłość i opanowała ją nagle straszliwa tęsknota. Nie był to żal za utraconą w najgłupszy sposób przeszłością, była to tęsknota za samą sobą sprzed lat. Tamto nie wróci. Jest już zupełnie inna. Słowa nie mają sensu. Po prostu brzmią. Może nawet głupio.

– O czym myślisz? – spytał.

Był zadziwiająco ciepły, więc instynktownie przysunęła się do niego. Objął ją ramieniem

i pochylił się, żeby pocałować. Zamroczyło ją już od samego oddechu, który poczuła na swojej twarzy.

– Myślę o tym, że to, co mówiłam przed chwilą, chcąc się wytłumaczyć z czegoś, z czego nie powinnam się tłumaczyć, jest zupełnie marne i podłe. Nie mam prawa. Wracamy! – zadecydowała, uświadamiając sobie, że i tak zabrnęła zbyt daleko. Znów i niepotrzebnie.

Uśmiechnął się na widok jej zmartwionej miny i szybko pocałował ją w usta. Nie oddała pocałunku. Odsunęła go od siebie lekko, ale i stanowczo.

Przez chwilę szli w milczeniu. Odchrząknął nerwowo. – Anno...?

Był całkowicie pochłonięty jakąś myślą, która wyorała mu głęboką bruzdę na czole.

– O co chciałeś zapytać?

– Już dzisiaj o nic. Deszcz pada. – Uśmiechnął się niewyraźnie, a deszcz dopiero teraz rozpadał się gęsty. – Biegniemy! – powiedział i chwycił ją za rękę. – Jutro skończymy te rozmowę, tak?? – Jego lśniące oczy spoczęły na jej twarzy.

– Tak – odpowiedziała.

Podprowadził ją pod same drzwi, bez słowa odwrócił się i powoli odszedł w szalejącą zamieć. Za nim zamknęła się kurtyna deszczu, a ona doznała dziwnego uczucia. – Czego właściwie oczekiwała? Że ją przytuli? Pocałuje? Że co?! Że zaprowadzi do swojego pokoju i będzie do rana ją kochał, jak dawniej?!

Szaleństwo w głowie.

Hm mm, trudne przejścia kształtują jednak charakter.

Nie widziała, że Zbyszek zacisnął pięści tak mocno, aż poczuł ból wpijających się w ciało paznokci, weszła po cichu do pokoju. Na jej łóżku leżała Beata. Czekała.

– Chcesz mi coś powiedzieć, mamo? – spytała miękko, wyrażając nieśmiałe przypuszczenie.

Anna drgnęła całym ciałem. – Nie. Chcę się położyć spać. Boli mnie głowa. Ta rozmowa ze Zbyszkiem była wyczerpująca. Nie powinnam go tu spotkać…– dodała z westchnieniem, którego nie potrafiła opanować.

Beata pokiwała głową. Nie była zaskoczona taką odpowiedzią. Przykryła Urszulkę, pocałowała Annę i wyszła cicho, zamykając za sobą drzwi.

Anna włożyła koszulę nocną, dygocąc od stóp do głów i pośpieszyła do łóżka. Leżała w mroku, rozmyślając o wszystkim, co usłyszała. Nie spodziewałaby się nigdy spotkać w tym uroczym miejscu, w miejscu gdzie przyjechała zrelaksować się, zapomnieć o brutalnym życiu pełnym stresów i niepokoju, właśnie Zbyszka, tłumaczyć się z przeszłości, odgrzebywać stare rany. Minęło tyle lat. Tyle się wydarzyło. Byli już dojrzałymi ludźmi. Bardzo dojrzałymi...

I co z tego?

I nagle uświadomiła sobie z przerażeniem, że jej myśli biegną ku temu mężczyźnie zupełnie tak samo jak kiedyś. Znów wirowały jak szalone, a noc miała z głowy.

Nie myśleć... nie myśleć... – powtarzała sobie prawie na głos i przypominając sobie z piekielną wyrazistością, jak Zbyszek nachylał się nad nią i patrzył swymi niebieskimi, cudownymi oczyma, widząc dokładnie samo dno jej duszy.

Usnęła nad samym ranem i ze zdziwieniem stwierdziła, że już trzeba wstawać. – Wielkie nieba! To już słońce świeci!

Powitanie dzieci było bardzo serdeczne. Opadły ją ze wszystkich stron. Chwilę baraszkowała z nimi w łóżku, a potem zerwała się gwałtownie.

– Za moment będę gotowa! Wezmę tylko prysznic. Idźcie sami na śniadanie. Zaraz dołączę – powiedziała, łykając jakąś tabletkę na lepsze krążenie krwi.

Ubrała się bardziej starannie niż zwykle, przymierzając kilka bluzek. – Bardzo mnie lubił w czerwonej – pomyślała o Zbyszku.

W drzwiach stołówki poszukała go wzrokiem – siedział pałaszując jakieś jarskie danie w towarzystwie jej wnuków i Beaty. Rozmawiali z ożywieniem. Zdaje się, że miał mnóstwo tematów, które ciekawiły i dzieci i jej córkę.

Kiedy podeszła zupełnie blisko, spojrzał na nią przenikliwie i z dużą swobodą stwierdził, że zajął jej miejsce przy stoliku.

– Widzę, że dobrze spałaś. Wyglądasz tak świeżo i prześlicznie... Dostawię krzesełko. – Roześmiał się.

Był odprężony, szczęśliwy i pełen entuzjazmu. Spoglądał na nią z zachwytem jak kiedyś, a ona nie umiała ukryć radości, co chwilę wybuchając śmiechem.

Dzięki filigranowej budowie i świetlistej skórze zachowała wygląd bardzo dobrze utrzymanej czterdziestolatki i wyraźnie to odczytywała w jego wzroku.

Uśmiechał się chytrze, opowiadając anegdoty i pałaszując jakieś surówki; już wdarł się w łaski jej rodziny.

– No to co, panie Zbyszku, co na dzisiaj zaplanowane? Wycieczka do Koszalina, czy zagramy w piłkę? – zapytała Ulcia.

– Służę za kierowcę i przewodnika wszędzie tam, gdzie sobie młoda dama życzy – odpowiedział, całując jej drobną rączkę.

– W piłkę, w piłkę – wykrzyknął Mateusz.

– A może my z babcią też mamy coś do powiedzenia? – zapytała Beata, spoglądając na dzieci.

– Mamo, zgódź się – zakrzyknął błagalnym tonem Mateusz.

– Po śniadaniu gramy w piłkę, a po obiedzie jedziemy do Koszalina – zadecydował, Zbyszek, spoglądając w oczy Anny. – Może być? – zwrócił się do dzieci.

– Bezsprzecznie to najmilszy mężczyzna, jakiego tu można było spotkać i który tak potrafi zająć – powiedziała w pewnej chwili Beata. – Właściwie to już pan Zbyszek poczynił plany na cały dzień a i na następne, a trafność propozycji uderza tak mocno, że należy się z nimi tylko zgodzić – stwierdziła, uśmiechając się pod nosem. – Nie dziwię się mamuś, że jesteś znów pod jego urokiem – powiedziała chytrze.

– A jestem?

Beata pokiwała głową – Jesteś. Oj, jesteś…

Anna roześmiała się. – Po prostu miło spędzę z nim czas. Należy mi się to, nie uważasz? A wy przy okazji też.

– Jasne – potwierdziła, uśmiechając się kącikami ust.

***

Pierwszy tydzień ich pobytu w Mielnie minął bardzo szybko. Codziennie plaża a po południu wypad samochodem Zbyszka na poszukiwanie nowości i niezapomnianych przeżyć. Dzieciaki były zachwycone. Wieczorem po kolacji układał plany na następny dzień. Zgadzała się ze wszystkim, zresztą podobnie jak i dzieci.

Kiedy kładły się spać bardzo późnym wieczorem a właściwie już nocą, kiedy i Beatka szła do swojego łóżka, Anna wymykała się z pokoju na paluszkach, jak kot...

Świat oszalał zupełnie.

Odsunęła od siebie zdrowy rozsądek i własne zasady. Popłynęła z prądem wydarzeń i nagle stanęła w nieopisanym zdumieniu. – Co ja wyprawiam? Do czego to szaleństwo doprowadzi? To i cóż, że trzymają się tylko za rączkę?

Obudziły się skrupuły. Znowu wpadała w czeluść. Płomienne myśli; głos życia, aż paliły. Płomienie dosięgły rozumu. Popukała się po głowie. I na co mi to?

– Pięknie było, ale! – powiedziała.

Zbyszek spojrzał nerwowo. Skurcz irytacji przebiegł po jego twarzy. – Nic z tego nie będzie? – spytał domyślnie.

– Nic – powiedziała wbrew sobie. Zacisnęła powieki. Niełatwo to było wytłumaczyć nawet samej sobie.

Zbyszek potarł czoło a potem odwrócił się i odszedł szybkim krokiem, pozostawiając ją oszołomioną. Po chwili zniknął jej z oczu. Ruszyła w ślad za nim. Znów ukrzyżowała własne uczucia, a jemu znów zadawała mu ból. Miała wrażenie, że to zły los ją prześladuje. Czy musiała go tu spotkać? – pytała siebie. Gardło wciąż miała ściśnięte z emocji. Jedno pewne – nie mogła mu robić płonnych nadziei. Sobie też. Położyła się, ciężko wzdychając. Wcześniej popiła tabletki wodą.

Rano obudziła się z brzydkimi myślami, które poprzedniego wieczoru zamykały jej oczy. Nadal nie mogła otrząsnąć się z tego, co się stało. Krzyk myśli, bolesnych rozbiegł się po łóżku okrytym niepewnością, przestraszony ciepłem Zbyszka. Wstała z bólem głowy.

Na stołówce odszukała go wzrokiem. Już nie siedział przy ich stoliku. Spoglądał na nią co rusz ze smutkiem i udręką. Nie mogła się skupić, ani uciec od tego spojrzenia, zawieszonego w niedalekiej przestrzeni miedzy ich stolikami. Tyle słów zawieszonych było w tej przestrzeni…

Rozmawiajmy ciszą jeśli wolisz… Ona płynie w nas. I ja to wiem i ty wiesz…

Sens tego, co chcemy wypowiedzieć jest przecież w naszych oczach,

Sam to powiedziałeś.

Dzieci szczebiotały, robiąc plany na dzisiejszy dzień.

– Babciu, dlaczego nie ma pana Zbyszka z nami, dlaczego siedzi przy innym stoliku? – zapytał Mateusz.

– Nie wiem, skarbie – uciekła wzrokiem za okno jadalni.

Zabrzęczała komórka Beatki. Odebrała z rozradowaną miną, a ona odetchnęła głośno.

– W sobotę przyjeżdża Piotr... Dostał urlop – oznajmiła jej córka.

Dzieci wydały żywiołowe okrzyki.

– A kiedy jest sobota, mamo? Za dwa dni? Ja już się chyba nie doczekam na tatę... - powiedział Mateusz.

Kiedy wychodzili ze stołówki zobaczyła Zbyszka. Czekał na nich, przesuwając nogą jakiś mały kamyczek. – Chciałem się pożegnać. Muszę wracać do domu, niestety, pilne sprawy. Czy możemy chwilę porozmawiać, Aniu? Mam jeszcze godzinkę – powiedział zgaszonym tonem.

– Ależ tak…

Dotknęła jego ramienia. Było zimne jak metalowy posąg. Poszli na ostatni spacer w stronę lasu. Szedł tuż przy niej wyprostowany, wyniosły i milczący. Zniknęła gdzieś jego tkliwość i uczucie. Już nie przekonywał, nie prosił.

Zbliżało się południe. Ciemno zielone świerki okalające teren stały nieruchomo. Ich gałęziami nie poruszał nawet najlżejszy wietrzyk. Skierowali kroki w stronę jeziora.

– Byłaś już tam? – spytał. – Pięknie wygląda odcinek jeziora wpadający w morze...

– Uh mm – mruknęła.

Dzień był piękny; kipiąca zieleń brzegów odbijała się w gładkim lustrze jeziora. Otarła pot z czoła.

Zbyszek przygadał jej się w milczeniu z wyrzutem w oczach, zanim otworzył usta.

– Wiesz, chyba oszalałem wychodząc z takimi propozycjami do ciebie… Wiem, że masz ułożone i szczęśliwe życie i że w kilka dni nie można tego przekreślić. Powiedz, czy twoje życie jest szczęśliwe?

– A jak myślisz? – powiedziała niepewnie, wymijająco, schylając się po źdźbło trawy, na którym utkana była nić pajęcza.

– Już muszę pędzić – powiedział i ucałował jej dłoń. Objechał palcem kontur jej ust, wywołując tym gestem mrowienie w jej kolanach, odwrócił się i odszedł.

Westchnęła, chwytając w locie lekką plażową piłkę, którą wyrzucił zgrabnym ruchem ramion jej wnuk.

– Wiesz, babciu, pan Zbyszek już pojechał, ale przyjedzie tato i znowu będziemy mieć towarzystwo! – stwierdził zadowolony.

Dzień był gorący i duszny. Otarła pot z czoła, który prawie zalewał oczy. Jak łzy. Łzy rozpaczy bezsilnej. – Jak Mateusz to powiedział? – Znowu będziemy mieć towarzystwo. Załkało w środku bólem samotności. Tęsknota…– Zapach róż pochodzi z gałęzi, która ma także ciernie... – pomyślała.

Ciernie…

Kiedy wróciła do pokoju, poczucie pustki uderzyło w nią z taką siłą, że niemal pozbawiło oddechu. Na pewno Zbyszek już dojechał do Szczecina, pomyślała. – Nic o nim właściwie nie wie... Czy sam mieszka, czy ma jakąś kobietę? Czy nadal mieszka w Szczecinie? Nie zapytała. Nie zostawił nawet wizytówki. To już koniec. Choćby chciała nie odnajdzie go.

Wyciągnęła się na łóżku. Leżała nieruchoma, skostniała tęsknotą, patrząc w ciemność i wsłuchując się w szmer deszczu za oknem. Urszulka przewracała się z boku na bok. Popatrzyła na nią z rozczuleniem. Słuchała chwilę jej równomiernego oddechu. Tak dawno byłam dzieckiem i nic już z niego nie mam... – pomyślała z żalem.

Buntownicze myśli przeciekały między rozsądkiem a pragnieniem. Ciało krzyczało podobnie jak serce. – Czy tak właśnie jest dobrze?! Jakie dobrze??

PUSTKA i na skraju tej pustki bijące serce, zranione uczuciem NIEOBECNOŚCI, jakiegoś BRAKU.

Niebo zasnuły szare chmury, a wszystko pod jego kopułą zdawało się przytłumione, jak jej życie.

Rano wysunęła się z łóżka jak najciszej, aby nie zbudzić Urszulki i wychyliła się przez okno. Na dworze padał deszcz. Wpatrywała się w kropelki rozmazujące się po szybie. Wyjechał Zbyszek i skończyła się pogoda. Niebo płacze. Dzień jawił się jej od początku tak ponury i nieatrakcyjny, że prawie marzyła o chwili gdy będzie mogła znów się położyć i... spać. Ale dzień dopiero się zaczynał. Nie, tak nie może być! – Dokąd zajdę, jeśli będę trzymała taki krzywy kurs? – pytała siebie.

Dość tego mazgajstwa – postanowiła. Weszła do łazienki i wzięła zimny prysznic. Czasami kąpiel przynosiła ulgę. Przesunęła ręką po rzędzie ubrań. Zatrzymała ją na ładnej, czerwonej sukience. Tak, tę ubiorę. Ubrała się szybko i zrobiła makijaż.

Urszulka jeszcze spała. Spojrzała na komórkę. Chwila wahania. Zadzwonię, ale do Roberta – postanowiła. – Tak będzie najlepiej. Moje miejsce jest przy nim. – Czy uczyniłam wszystko co należało, aby ofiarować mu szczęście, którego szukał? Pewnie nie…

Kto mógłby zaświadczyć wobec niepowodzenia swojego małżeństwa, że nie jest za to odpowiedzialny? – Tak, z pewnością niemało było jej winy w jej jak sądziła, nieudanym związku. – Za mało się starała...

W słuchawce odezwał się najwyraźniej zaspany głos męża. Ucieszył się, słysząc jej głos.

– A może przyjadę do was jutro? Tak się stęskniłem.

– Ależ tak. – Uśmiechnęła się. – Świetnie!

Zniknęła gdzieś gonitwa myśli. Spotkanie z mężem uspokoiło ją. Prawie zapomniała o Zbyszku, tym bardziej, że również przyjechał Piotr.

– Zastanawiające, jak ty się przeobraziłaś... – Robert patrzył zachwycony.

– Naprawdę? Jesteś miły.

W kącikach jej ust igrał uśmiech. Ze zdumieniem stwierdziła, że zrobił jej wielką przyjemność, pojawiając się tutaj i w tej chwili, gdy go tak bardzo potrzebowała. Nie kryła radości.

– Tak się cieszę, że jesteś tu, z nami – powiedziała szczerze.

Uśmiechnęła się, a jej oczy zwęziły się w trójkąciki. Ich wargi zetknęły się na ułamek sekundy. Już tak dawno jej nie pocałował. Jej ucho znalazło się w zasięgu jego palców; delikatnie je musnął. Nagle zdała sobie sprawę jak bardzo tęskniła za Robertem, jak bardzo lubiła jego gładkie pocałunki na dzień dobry i kiedy wracał po pracy do domu. Przytulił ją.

– Brakowało mi ciebie – powiedziała miękko.

Pocałował ją namiętnie. – To dobrze – odpowiedział i znów ją pocałował.

Jego dłonie gładziły ją od szyi po ramiona i od talii po biodra, śledząc linie jej ciała.

– Wyszczuplałaś. Dobrze ci ta kuracja warzywna robi...

Zasypiając w ramionach Roberta, widziała przed sobą niebieskie oczy, które odeszły... Były kochające i głębokie, ale i bardzo smutne i niedostępne. Wspomnienie przeszyło serce, a wywołany nagle ból, był trudny do zniesienia.

Kara? – pomyślała. – Tak, to kara w postaci przeżywania bólu na każde jego wspomnienie. Zacisnęła oczy. Pod powiekami płomień. W górze wirowało niebo. Dreszcz niepokoju. Obok śpiący Robert. – To nie ten mężczyzna... Boże... Czemu on tak chrapie? Nie zasnę! Odwróciła się do ściany.

Fala straszliwej tęsknoty.

Spod przymkniętych powiek z wolna pociekły łzy. Poczuła się straszliwie zmęczona.

Mocno zacisnęła wargi. Z zamkniętymi oczyma leżała w czystym, białym i przyciasnym łóżku tuż obok Roberta, a przed oczyma wciąż był Zbyszek. Z trudem pozbierała myśli. Stłamsiła w sobie to niesamowite uczucie tęsknoty, wzdychając ciężko. Opanowała swój smutek, przemawiając do swojego rozsądku. W końcu zasnęła i przyszedł koszmar:

Ręce chwytają pustkę, cień Roberta? Bożeny?... znika... Rozpływa się we mgle. A za nią huk, eksplozja szkła...

Otworzyła nagle oczy z pełną świadomością, że Robert patrzy na nią.

– Co to jest?! – uniósł brwi ze zdziwienia. W ręku trzymał jej komórkę. Ciężko przełknął ślinę.

– SMS

– Widzę, że SMS, nawet go przeczytałem i skasowałem – powiedział sucho. – Przepraszam że istnieję. Złudne nadzieje… – wyrecytował z pamięci. Zgrzytnęło.

– I niepotrzebnie.

– Co, niepotrzebnie?

– Niepotrzebnie skasowałeś. To do mnie była ta wiadomość – poinformowała suchym tonem.

Zmrużonymi oczyma, z wyrazem protestu na ustach spoglądał w jej twarz, potem powiódł oczami po pokoju, by znowu utkwić wzrok w jej twarzy.

Wyszła do drugiego pomieszczenia, żeby zyskać na czasie. Postawiła wodę na gazie i wróciła do męża. Zauważyła kątem oka, jak pośpiesznie podniósł się z krzesełka i rozejrzał podejrzliwie, jakby się spodziewał, że nagle adresat SMS wyskoczy spod łóżka. Po jego twarzy rozlał się wyraz szyderstwa.

– No, no… I kto by się tego spodziewał… Złudne nadzieje… W Twoim wieku…

– To nie jest tak, jak myślisz.

Krew napłynęła jej do twarzy z prędkością samochodu rajdowego. Usiadła w krześle z filiżanką mocnej kawy. Spojrzeniem zapytała, czy też chce się napić. Zaprzeczył.

Chwilę zastanawiała się, co ma mu powiedzieć, a on po prostu nagle wstał i wyszedł, nie czekając na jej słowa. Zamknął za sobą drzwi wejściowe – na tyle panował nad sobą, by nimi nie trzasnąć.

Została sama, rozdygotana nagle. Spojrzała w okno. Dzień był bardzo pogodny i zapraszał do wyjścia. – Muszę się uspokoić, pomyślała. Do niczego dobrego to nie prowadzi. Zabrała książkę i skierowała się w stronę jeziora.

Kolor wody nagle zmienił się w szary, a setki małych fal uniosły się na tafli jeziora pod wpływem wzmożonego wiatru.

Usiadła na brzegu, otwierając książkę. Próbowała czytać. To zawsze uspakajało zwichrzone myśli. – Zamiłowanie do powieści to jedna z rzeczy, którą przejęła po rodzicach. Czytanie jednak nie szło. Nie potrafiła się skupić. W głowie wirowały strzępy rozmowy z Robertem. Gdzie on się podział? – pomyślała niespokojnie. Może wybrał się nad Bałtyk? Lubił zawsze spacerować jego brzegiem i przerzucać piasek.

– Nic bardziej nie uspakaja, jak bryza morska – mówił.

Posiedziała jeszcze chwilę na słońcu i powoli wróciła do ośrodka. Niedługo wstaną dzieci – pomyślała. Zerknęła w przelocie na parking i ze zdziwieniem stwierdziła, że nie ma samochodu. Robert po prostu bez słowa wyjaśnienia, wyjechał. Zatrzęsło nią. Zachowuje się jak rozdrażniony, niespełna rozumu chłopiec. Nawet nie pozwolił jej się wytłumaczyć. Właściwie nie było się z czego tłumaczyć!

Żal ścisnął serce – dla niego pogrzebała swoje szczęście.

Wspomnienie Zbyszka spotęgowało żal. Usiadła przy małym stoliku dopijając zimną już kawę. Skrzywiła się – nie lubiła przestudzonej. Odgłos kroków w korytarzu uświadomił jej, że jest na wczasach. Do pokoju wbiegły dzieci wystrojone już w plażowe ciuchy. Rozpromieniła się na ich widok.

– Babciu... dzisiaj idziemy nad morze. Tak powiedział tato – stwierdził z entuzjazmem Mateusz. – A gdzie jest Robert?? – Rozglądnął się po pokoju.

– Wyjechał – odpowiedziała spokojnie, bez żadnego uczucia.

– Tak?

Nie dociekały; ani Urszulka ani Mateusz, dlaczego już go nie ma, a jej było to na rękę.

– Dobrze chociaż, że mamy jednego mężczyznę, co nie, babciu? – zaśmiał się Mateusz i miał na myśli swojego ojca.

– No tak… No tak…

Cień uśmiechu przemknął przez jej twarz i nagle odniosła wrażenie, że jest bacznie obserwowana przez córkę.

– Najwyraźniej mamusiu dręczy cię jakiś problem... – Beata zajrzała jej w oczy. – Coś nie tak? – spytała.

– Owszem. Coś nie tak. Chodzi o Roberta i o to, że tak szybko wyjechał. Bez pożegnania.

Jej głos był doskonale opanowany i tylko ktoś, kto ją dobrze znał, mógł wychwycić rozterki. A Beata doskonale ją znała. – Na twarzy matki dojrzała zmaganie się rozdrażnienia z rozbawieniem, kiedy spytała o Roberta.

Humor przeważył szalę. – Robert przyjechał tu jedynie po to, żeby się ze mną przespać... a noc już minęła. I tyle – powiedziała.

Beata przeszyła ją niespokojnym wzrokiem, ale nie dopytywała. Najwyraźniej musieli się o coś pokłócić, pomyślała, jak i o tym, że jej mama nie ma szczęścia do mężczyzn. Ostre promienie słońca wpadały przez okno, tańcząc po jej twarzy.

– Idziemy na plażę? – spytała.

– Idziemy – zakrzyknęły dzieci.

Anna odprężyła się na moment, patrząc na brykające w wodzie wnuki. Śmiały się głośno i było w nich tyle życia, tyle temperamentu, tyle radości. Ona też powinna cieszyć się życiem. Westchnęła. – Czy to możliwe?

Jedyny mężczyzna, który… który… z którym… odjechał. Wczoraj. I oto miłość została ugodzona w serce – przemknęło chyłkiem i odbiło się od wysokiej fali rykoszetem; Nie wiesz, że zabijając miłość zabijasz życie...

Nie, nie będzie myśleć. Nie dziś, nie teraz. Wystawiła twarz do słońca.

W jego promieniach zaplatały się majaki senne, rozwichrzone ciepłym wiatrem, przesiąknięte słoną bryzą. – Gęsta mgła… huk… eksplozja szkła.

– Mamo? Co się dzieje.

– Nic, moje dziecko. Jestem jakaś… niespokojna – powiedziała zgodnie z prawdą. Była niespokojna jak diabli! Wydawała się tak zagubiona i nieszczęśliwa, że Beata zapragnęła wziąć ją w ramiona i przytulić do siebie.

– Na pewno? – spytała z troską w głosie Beata.

– Tak… Źle spałam. – Anna odpowiedziała wymijająco i zamknęła oczy.

– Pójdę do wody z dziećmi. A może też wejdziesz z nami, mamo? – Beata spojrzała niepewnie.

Anna pokręciła głową. – Nie, nie mam ochoty. Zadzwonię do Roberta. Już chyba dojechał. Muszę z nim porozmawiać o minionej nocy. – Uśmiechnęła się półgębkiem i spojrzała na zegarek. – Już powinien być w Poznaniu… – dodała, wystukując numer.

Nie odebrał komórki. – Dlaczego? Czy aż tak się na nią gniewa? Właściwie za co?

Ziarna piasku uderzały w policzki, kłując. Gęsta mgła… huk… eksplozja szkła…

Niepokój. Dreszcz grozy. Języki krwi. Ten sen… Poderwała się z miejsca pod wpływem nagłej myśli, gwałtownie łapiąc oddech – jej sen coś znaczył. Na pewno coś się stało.

– Babciu, chodź do wody – dobiegło odlegle.

– Nie, nie teraz, Mateuszku…

Powolnym ruchem wyjęła z torebki komórkę i znów wystukała numer do Roberta. Nie odebrał. Nie dała za wygraną – zadzwoniła do Anety. – Nikogo nie było w domu. Usiadła na piętach, podenerwowana – dlaczego obydwa telefony milczą?

Coś się stało… Coś się stało… Robert miał wypadek… Spojrzała w popłochu na córkę, która właśnie wyszła z wody. Suszyła ręcznikiem włosy, przyglądając się matce.

Bezbłędnie oceniła jej stan psychiczny. – Czy coś się stało, mamo? – spytała zaglądając w jej oczy.

– Myślę, że Robert miał wypadek – odpowiedziała zdławionym głosem.

– Ależ mamo, skąd te przypuszczenia?!

– Po prostu, tak czuję – odparła i zaczęła szybko składać swoje rzeczy.

– Mamo, czy mówisz poważnie?! – prawie wykrzyknęła.

Anna z namysłem pokiwała głową. – Tak. Nie mam wątpliwości. Nie wiem tylko, co się stało. – Jej głos drgał niepokojem.

Beata wciąż przypatrywała się matce. Ona nigdy nie opowiadała bzdur. A poza tym te jej wizje, które się zazwyczaj sprawdzały.

– Zadzwoń jeszcze raz do Anety. – Już panikowała.

Anna kiwnęła głową. O tej porze powinien już być i Robert w domu i Aneta.

Odpowiedziała cisza. Jęknęła. Nie, tylko nie to.

– Wracam do Poznania! – zdecydowała nagle.

– Nie, mamusiu! Poczekamy. Później zadzwonisz jeszcze raz. Gdyby się coś stało, policja powiadomi Anetę, a ona ciebie. Nie panikuj.

– Tak, dziecko. Masz rację – zgodziła się z córką.

Mniej więcej za godzinę odezwał się w słuchawce bardzo zmartwiony głos Anety.

– Ciociu, tak mi przykro... Robert miał wypadek… tuż przed Poznaniem. Tak ciociu, jest w szpitalu. Żyje, jest połamany... O Boże, taka tragedia...

Anna w pośpiechu pakowała rzeczy.

– Mamo, zawiozę cię do Poznania. Będziesz szybciej – zaproponował Piotr, na co skwapliwie przystała.

Po drodze dowiedziała się od Anety, w którym szpitalu leży Robert.

Kiedy weszła na salę, Robert otworzył oczy i z wielkim trudem uniósł głowę. Aż się spocił z wysiłku.

– Tak się cieszę, że przyszłaś – powiedział.

Uśmiechnął się słabo, pobladłymi ustami. Leżał bezwładny i wyczerpany i z trudem koncentrował na niej wzrok. Poczuła się przeraźliwie bezradna. Wyszła roztrzęsiona, żeby poszukać lekarza.

Spojrzał na nią uważnie spod krzaczastych brwi i chwilę zwlekał z odpowiedzią, jakby się zastanawiał, co ma jej powiedzieć.

–Wygrzebie się z tego – powiedział w końcu – ale nie wiem, czy będzie chodził– dodał.

Poczuła skurcz żołądka. Zrobiła głęboki wdech. Postara się ze wszystkich swoich sił, żeby chodził. Bezustannie, dzień i noc będzie wkładała to do swojej i jego podświadomości. Potrafi to zrobić. Robert będzie chodził!

Odgłos kroków na korytarzu uświadomił jej, że zrobiło się późno. Machinalnie spojrzała na zegarek Do pokoju właśnie weszła Aneta.

Robert uśmiechnął się niewyraźnie w jej kierunku.

– Narobiłem wam kłopotu.

– Kłopotu? Kłopotu, sobie narobiłeś – powiedziała Anna i nachyliła się nad mężem. – Ale to chwilowe. Wszystko będzie dobrze. Zobaczysz – przekonywała.

Spojrzała z poczuciem winy w jego przestraszone oczy, uśmiechając się niepewnie.

– Wszystko będzie dobrze, kochanie – powtórzyła. – Przyjdę jutro z rana. Pa! Wyjdziesz z tego! Obiecuję.

Skrzywił się. Pokręcił głową bez wiary. Anna pocałowała go i szybko wyszła. Aneta za nią.

– Myślisz, ciociu, że on?… że on… – urwała.

– Nie wiem. Nie ma w nim ducha walki, jak w twoim Januszu. Zobaczymy.

Desperacko pragnęła, żeby Robert wrócił do pełnej sprawności, w nocy nie mogła spać, rozważając różne scenariusze. Musi mu pomóc. Musi. Tylko… No właśnie, tak to już jest, że każdy człowiek najbardziej sam sobie pomaga.

Rano, gdy przyszła do szpitala, przy jego łóżku siedziała pielęgniarka, tyłem odwrócona do drzwi.

– Proszę to wypić i nie grymasić. Duży chłopiec… – powiedziała niezadowolona, podnosząc się z krzesła. Robert próbował się uśmiechnąć, ale zaledwie się skrzywił.

– Bożena?? – Anna zamrugała powiekami.

– Ania?? A to niespodzianka! Ile to już lat… Ile to już lat… – Bożena pokręciła z niedowierzaniem głową. Kiedyś, jeszcze w czasach młodości były prawie nierozłączne. – To twój mąż? – zdziwiła się, biorąc w objęcia dawną przyjaciółkę. – Tak. Mąż – odpowiedziała Anna. – Bardzo marudny? – spytała. Gardło miała ściśnięte z emocji.

– Jak większość mężczyzn – odpowiedziała z szerokim uśmiechem. – Da się wytrzymać – dodała. – A Waldemar? – szepnęła jej konspiracyjnie w ucho.

– Stare dzieje. Jestem z Robertem już siedem lat – poinformowała Anna. – Ale wciąż mi trudno zgłębić tajemnicę jego duszy.

Bożena dotknęła ustami jej policzka. – Wiesz, ja się też rozeszłam z Krzysztofem, a właściwie to on mnie puścił… Drań. Ale pogadamy potem. Zaraz kończę dyżur – dodała.

– Cieszę się, że tu pracujesz, w tym szpitalu. Zajmiesz się moim mężem…

Anna błysnęła zębami.

– Owszem. Z przyjemnością. Przystojny mężczyzna… i miły… Tylko niecierpliwy, jak każdy duży chłopiec. Wszystko będzie dobrze, panie Robercie. Oddaję w ręce żony.

Okręciła się i wyszła. – Wieczorem mogę do ciebie wpaść, Aniu. Pogadamy. Gdzie mieszkasz? – powiedziała już w drzwiach.

Anna podała jej wizytówkę i usiadła przy mężu. Wyraźnie zdradzał objawy niepokoju.

– Ja już chyba nie będę chodził...

W jego głosie czaił się strach.

– Co to znaczy nie będę chodził?! Jak można tak myśleć! Będziesz, i jak jeszcze! Będziesz biegał! Ja ci to mówię. Wygrasz w tej walce, bo ty musisz walczyć! Czy ty to rozumiesz? Pomogę ci – powiedziała mocnym zdecydowanym głosem.

Robert spoglądał na nią okrągłymi oczyma – Anna nadal pozostawała dla niego zagadką. Zawsze zastanawiał się, jaką jest kobietą? Niby czuła, wrażliwa i delikatna, a w życiu codziennym pozostawała obojętną na jego sprawy, nieczułą wobec niego, jego matki, i spraw z nią związanych. A poza tym ostatnio bardzo się oddaliła. Już prawie rozumiał, że to, co ich kiedyś łączyło, gdy się pobierali – minęło prawdopodobnie na zawsze. Anna go chyba nie lubiła… Wydawało mu się nawet, że chce od niego odejść. – Tyle przykrych słów usłyszał ostatnimi czasy, że pewnie nie byłby zaskoczony, tak postawioną sprawą.

Ponuro zmarszczył brwi. Pod pewnymi względami zanikło prawie ich wspólne życie. Anna winiła za to jego matkę. Zastanowił się chwilę. – No, może i matka przyczyniła się do tego, że ich stosunki oziębły gwałtownie, ale dlaczego Anna winiła także i jego?! Gdzie tu była jego wina? – Matka jest zawsze matką i musi być najważniejsza! Miał od dawna żal do żony; dlaczego nie chce zrozumieć jego problemu, bo on go przecież ma. I to bardzo duży. – Musi wybierać między tymi dwoma kobietami i zawsze któraś z nich, musi odczuwać niezadowolenie. Dobrze już wiedział, że Anna nigdy nie pojedzie do Wrocławia, żeby tam razem z nim zająć się jego matką. To nie wchodziło w rachubę przy charakterze jego mamy. Nawet jemu jest ciężko. Ale jednak. Kobiety powinny się porozumieć. Anna się mieni taką katoliczką… Westchnął.

– I co tak dumasz, kochanie? – pogłaskała go po ręce. – Wszystko będzie dobrze. Nie może być inaczej, tylko musisz się postarać – powiedziała.

– Ciekawe jak! Dobrze ci się mówi – zasępił się znowu.

– Wiem, co mówię. Najgorsze są wątpliwości – do niczego nie prowadzą – pokręciła głową.

– A jak ich nie mieć? – wymamrotał pod nosem.

– Ty stale swoje, więcej optymizmu… Wiara buduje.

Westchnął przeciągle. Ostatnio, nie najszybciej myślał. To pewnie leki tak działają, pomyślała z niepokojem.

Rozmowę ich przerwało dyskretne pukanie do drzwi. Weszła uśmiechnięta Aneta z Januszem. Trzymali się za ręce.

– Wyjdzie pan z tego bez szwanku, jestem pewny. – Janusz próbował nadać swojemu głosowi pogodne brzmienie.

– T... tak wujku. Janusz wyszedł z choroby, wyjdziesz i ty – zapewniła Aneta.

Była pełna optymizmu. Jej oczy błyszczały z przejęcia i głębokiej wiary. Jej Janusz nie potrzebował już laski. Całkowicie był sprawny i był to jakiś cud. Spojrzał na nią i ogarnął ją mocno ramieniem. W jego oczach była miłość i uwielbienie.

– Też tak myślę, a duża zasługa w tym jest pani, pani Anno i oczywiście mojej Anetki; bardzo mi pomogła. – Sięgnął do jej ręki.

– Największa zasługa jest w tobie Janusz, jeśli to można tak nazwać. Wiara i pozytywne myśli, ot co! – stwierdziła autorytatywnie Anna i roześmiała się. – Słyszysz, mój mężu, niedowiarku? Popytaj tego młodego człowieka, niech powie i ucz się od niego.

Janusz uśmiechnął się – rzeczywiście coś w tym jest, że wiara leczy, ale też prawdą jest, że pozytywne myśli przyszły wraz z pani słowami, pani Anno. To pani nauczyła mnie…

Przerwała mu. – Nauczę i Roberta. Co ty na to, mój mężu?

Pogładziła mu rękę. Nie usłyszał nawet, zajętymi swoimi myślami.

– Mam prośbę – powiedział niepewnie. – Zadzwoń do mojej mamy. Tylko proszę, tak oględnie... – zawahał się.

– Ależ tak, oczywiście – przyrzekła. Położyła mu dłoń na czole. Było chłodne i wilgotne. – Nie martw się. Wszystko będzie jak należy – uspokoiła go.

Rozumiała jego niepokój, wiedziała też, że rozmowa z teściową, to będzie bardziej jak trudna rozmowa. Trudno, nie ma innego wyjścia. Było jednak znacznie gorzej, niż mogła przypuszczać. – Teściowa wrzeszczała w słuchawkę, obwiniając ją za wypadek syna.

– To przez ciebie, damulo! Nic, tylko ganiasz go po całej Polsce… a on za tobą! To się w końcu musiało zdarzyć!

Anna nie była zbytnio zdziwiona wyzwiskami. Zdziwiłaby się gdyby było inaczej, nie mniej, zakłuło mocno. Przez moment czuła bolesne pulsowanie. Opanowała się szybko.

– Do usłyszenia, mamo. Zadzwonię za parę dni.

Zignorowała nerwy teściowej. Odłożyła słuchawkę i usiadła ciężko w fotelu. Jęknął.

Spokojnie, powiedziała do siebie. Spokojnie. Wzięła gorący prysznic i poszła wcześniej niż zwykle do łóżka. Deszcz zabębnił w okno. Zagrzmiało. Zbliżała się burza. – Ciekawe, czy Aneta jeszcze ma ten lęk przed burzą? – pomyślała. – Jakoś nigdy nie poruszały tego tematu. Wstała z łóżka i poszła w kierunku pokoju bratanicy. Kiedy otworzyła drzwi, usłyszała jej spokojny oddech. Uśmiechała się przez sen. Cichutko, żeby jej nie obudzić przeszła w stronę otwartego okna. Zamknęła je ostrożnie i podeszła do śpiącej dziewczyny, poprawiając jej kołdrę.

Rano Aneta wsunęła głowę do sypialni Anny. – Czy mogę wejść, ciociu? Nie śpisz już?

– Wchodź – zrobiła jej miejsce obok siebie.

– Wiesz, ciociu... ustaliliśmy z Januszem datę ślubu. Co ty na to? Jej oczy lśniły blaskiem szczęścia. Już dzwoniłam do rodziców. Zrobimy go w Rzeszowie! Tata zobowiązał się załatwić jakąś ekstra salę. Wesele na osiemdziesiąt osób – wykrzykiwała.

***

Pół roku rekonwalescencji Roberta minęło jak kilka dni. Szpital, rehabilitacja i jakoś się udało!

– Jadę do sanatorium – powiedział. – Lądek mi dali – ucieszył się.

– Kiedy? – spytała.

– Co, kiedy?

– Pytam o datę.

– Lipiec… Piętnasty lipiec – odpowiedział zniecierpliwiony. Splótł ramiona na piersi i stał niewzruszony.

– W tym czasie Aneta ma ślub – poinformowała go również zniecierpliwiona. Coraz gorzej im się rozmawiało i zupełnie nie mogła pojąć, jakie są tego przyczyny.

– Przykro mi – odpowiedział, ale nie było mu przykro.

Doskonale to widziała.

Stał jeszcze chwilę nad nią, gotów ją objąć, ale tylko dlatego, że tak wypadało. Sięgnął do jej ręki. Pocałował bez uczucia.

Westchnęła. Coś było nie tak… Znowu ma jechać sama? Jak to możliwe? Co to się porobiło?

– Przecież możesz chyba na czas dwu dni załatwić sobie przepustkę? – spytała. Nie odpowiedział jej i tylko patrzył na nią przez chwilę dość nieprzytomnym wzrokiem.

– Jak ty to widzisz? Przepustkę? To nie wojsko – powiedział w końcu i umilkł rozdrażniony. Jeszcze chwilę stał przy stole kuchennym i kreślił na obrusie coś zapamiętale. Kółeczka.

Anny mina wyrażała z całą pewnością rozczarowanie i rezygnację. Musiał to zauważyć, bo po chwili odezwał się niepewnie.

– Jeszcze zobaczymy.

– To już lepiej brzmi – uśmiechnęła się. Nie czuła się zbyt wesoło.

***

Na wesele Anna pojechała sama, choć nie była sama. Była cała rodzina, bez Roberta, który przysłał życzenia i bukiet kwiatów i cała rodzina od strony Janusza, a także wielu przyjaciół, których z zadowoleniem rozpoznawała.

– Nie mogę przyjechać – powiedział Robert przez telefon i wcale nie zamierzał się tłumaczyć.

Przeciągnęła ręką po włosach, potrząsając głową, jakby chciała przegonić obrazy z przeszłości czy może z przyszłości i podeszła do swojej dawnej szkolnej koleżanki.

– Ile to lat, Bożenko?

– Lepiej nie liczyć – powiedziała ze śmiechem. – Ważne, że my się rozpoznajemy – dodała. – Ty się nic nie zmieniłaś, Aniu – dodała szybko.

– Pani, też się nie zmieniła – powiedziała Aneta. – Tak, jak zapamiętałam sprzed kilku lat, tak jest – dodała z uśmiechem.

Bożena przeczesała palcami swoje włosy – były piękne, czarne jak smoła, gęste i skręcone. Sięgały ramion. Umalowała je całkiem niedawno na wesele Anety i na wyraźną prośbę jej matki. Były przyjaciółkami, a już szczególnie, kiedy kilka lat temu została wdową.

– Jesteś taka ładna i jeszcze młoda, a postarzasz się na własne życzenie. Teodora już nie ma i pogódź się z tym w końcu. Żyj, śmiej się, uczestnicz w życiu. Najwyższy czas – mówiła.

Posłuchała jej. Posłuchała aż do bólu… aż do nieprzyzwoitości.

– Przyjdź na to wesele Anetki. To duże wesele, kogoś poznasz – przekonywała Agata.

– Poznam? Nie interesuje mnie ten temat – wykrzywiła usta.

– Nalegam.

– No dobrze – ustąpiła. – Dawno się rozeszłaś z Waldkiem? – Zwróciła się do Anny, która drgnęła i spojrzała niedowierzająco.

– Masz na myśli mojego pierwszego męża? – spytała.

– A kogóż by? Chyba ten drugi inaczej ma na imię? – zapytała ze złośliwym uśmieszkiem?

– Inaczej. Ma na imię Robert – wyjaśniła Anna.

Spojrzała z zaciekawieniem. Jej twarzy nie opuszczał złośliwy uśmieszek.

– Dlaczego nie jesteście razem? Dlaczego nie przyjechał, coś jest nie tak? – spytała.

– Jeśli, to jeszcze o tym nie wiem – Anna roześmiała się i umilkła sznurując usta.

Myśl zawiesiła w promyku uśmiechu.

– Wydawało mi się, że ty wszystko wiesz. To co potrzeba i to, co nie potrzeba – Bożena urwała, spoglądając Annie w oczy. – A wiesz, kilka dni temu spotkałam Kazika, pamiętasz go? Pytał o ciebie. Bardzo nalegał na spotkanie. Mówiłam, że będziesz na ślubie bratanicy, więc... Jest jakiś dziwny, nie uważasz, Aniu?

– T… tak? Pytał o mnie? Więc chyba mi się nie zadawało, że mnie ktoś pilnie obserwował. Kazik rzeczywiście jest jakiś dziwny i proszę cię, Bożenko, gdyby chciał mój telefon, nie podawaj mu. Nie znasz! Nie masz! Rozumiesz?

Wzruszyła ramionami.

– Nie dostałam twojego telefonu, bo już by go pewnie Kazik miał. Pytał kilkakrotnie o twój telefon, wręcz prosił uniżenie – poinformowała i roześmiała się.

– Więc…

– Rozumiem. Masz zazdrosnego męża. Mimo, że mi go dasz, mam go nie mieć dla Kazika. Dobrze główkuję? Twój stary taki zazdrosny? – spytała powtórnie Bożena.

– Jak cholera – Anna roześmiała się.

Zawtórowała jej Agata. – Obie mamy zazdrosnych mężów, bo jest i o co – powiedziała żartobliwie. – A wracając do rzeczy, nie odpowiedziałaś na pytanie, jak ci się spodobał nowo poznany mężczyzna, z którym niemal cały czas tańczysz?

– To znaczy? – Bożena zamrugała powiekami.

– Pytam jak ci przypadł do gustu Waldemar? Fajny chłop i też wolny… Zapomniałam niemal o Todziu. Niebywałe, prawda? – odpowiedziała szczerze. – Czy to nie dziwne? – zauważyła ze zdziwieniem. – Jeszcze niedawno wydawało mi się, że nie ma dla mnie miejsca przy ludziach szczęśliwych.

Anna pokiwała głową ze zrozumieniem. – Najważniejsze, że przyszłaś po rozum do głowy.

– No… tak. – Zamrugała oczami. – Znowu wchodzisz Aniu w moją duszę. A teraz uciekam na wielce obiecującą randkę. Wychodzimy na spacer. – Dotknęła pionowo palcem ust i spojrzała w oczy Anny, jakby chciała powiedzieć: Ciii…

– Macie jakieś sekrety? – spytała Agata.

– Sekret jest sekretem, nie dociekaj, moja droga.

Agata spojrzała bacznie. – A wiesz… rzeczywiście, Kazik, co rusz pyta o ciebie. Adaś mówi, że to wariat.

– Grubo powiedziane, ale coś w tym jest – odpowiedziała Anna.

Agata zaśmiała się krótko. – To obsesja, Aniu. Kazik ma twoim punkcie obsesję – poinformowała.

– ŻYCIE, Agatko, to jak obsesje… Każdy je ma – odpowiedziała filozoficznie.

– Ty też? – spytała Anny.

– Też, szczególnie jak chodzi o teściową. Za kilka dni jedziemy tam i już się martwię o swoje emocje, których nie potrafię utrzymać na wodzy. Pewnie to moje obsesje… Westchnęła.

– To po jakie licho tam jedziesz? – odezwał się Adaś. – Nic dobrego to nie wróży i wiesz o czym mówię. Masz się nie stresować – dodał niespokojnie.

– Obiecałam już Robertowi i chyba… nie mogę się z tego wycofać. – Zawahała się.

***

Tej nocy Anna prawie nie zmrużyła oka. Obudziła się wcześnie rano i szybko ubrała. Pomyślała z ulgą, że zaraz pojadą z Robertem do domu. Do własnego domu. Ten, w którym spędziła noc, bo znowu dała się namówiona wizytę u teściowej, zionął chłodem i atmosferą wrogości. Skrzywiła twarz, stanęła nieruchomo przy oknie i utonęła w chaosie myśli. – Zawsze potrafiła rozładować napięcie, nawet w najbardziej krytycznych sytuacjach, a tu niestety w domu była zupełnie bezradna.

Na ulicy o tej porze nie było żywego ducha. Słyszała tylko odgłosy aut przejeżdżających kilka przecznic dalej. Lodowaty wiatr potrząsał konarami drzew. Dmuchnął mocniej, jęknął i cisnął w okno kroplami deszczu. Cisnął też garść myśli; niedobrych, niespokojnych, które zaczęły błądzić dookoła różnych spraw. Uświadomiła sobie, jaka jest bardzo samotna i jak jej ostatnio źle się żyje w atmosferze wiecznego niepokoju, niezrozumienia nawet ze strony męża, po którym spodziewała się więcej czułości i wsparcia. Nie dawał ani jednego, ani drugiego.

Wspomnienia ostatnich dni chłostały duszę bezlitośnie. Miała złe przeczucia. Wciągnęła gwałtownie powietrze. W głowie pulsowało. Opanowała się z trudem. Miała świadomość, że silne napięcie jeśli nie ustąpi, spowoduje wybuch, którego później będzie żałowała.

Jej mama miała rację – złość, brak optymizmu, nie rozwiązuje problemów, ale je wywołuje...

Tylko jak tu się nie złościć?

Jak tu być optymistką, kiedy w powietrzu już wisiał następny konflikt?

Wyczuwała go siódmym zmysłem. Powinna go zlekceważyć i nie dać się znowu wyprowadzić z równowagi.

Jak to jednak zrobić? To by graniczyło z cudem.

Może w domu, w normalnej atmosferze uda jej się wrócić swojemu życiu normalność, choć jej namiastkę… Westchnęła ciężko.

Zaczynał się zły okres w jej życiu. Od bardzo dawna nie śmiała się, a na dodatek, ostatnio już we wszystko wątpiła. Nie zapowiadało to nic dobrego.

– Więc kiedy mam się ciebie spodziewać, synu? Kiedy przyjedziesz? Chyba się nie rozmyśliłeś? – usłyszała obok siebie głos teściowej i drgnęła całym ciałem, a jej oczy zrobiły się okrągłe ze zdumienia.

– Czy mam rozumieć, że to już postanowione? – spytała, spoglądając w oczy raz Robertowi, raz jego matce.

– A czy ty, moja droga, masz jakieś wątpliwości na ten temat? Przecież to chyba proste – odpowiedziała. – Potrzebuję opieki i po to mam dzieci – urwała, patrząc synowej w oczy.

Anna odwróciła wzrok, jej mąż również. Pomiędzy uderzeniami własnego serca, usłyszała krzyk. Matka jej męża wracała właśnie do wcześniej przerabianej już rozmowy, kiedy to stwierdziła, że tak właściwie ten moment już nadszedł, że czuje się na tyle źle, że syn powinien już z nią zamieszkać. Na stałe. Ona nie może być dłużej sama! Jej ściągnięte mięśnie w grymasie nienawiści, nakazywały iść Annie precz!

Anna przyjęła cios, czując ostre szarpniecie zawodu. Już nie miała się czego uchwycić… Robert… bał się. Jej mąż się bał? Czego? Że matka go wydziedziczy? O, nie! Jakie to żałosne! Klamka zapadła?? Spojrzała mu prosto w oczy. Spuścił powieki i powoli wyszedł.

– Jesteśmy spakowani? – spytał w drzwiach.

I o czym tu jeszcze dyskutować, kiedy Robert albo przytakiwał matce, albo stwierdzał, że czas pokaże, że sytuacja najpewniej sama się rozwiąże.

Właśnie się rozwiązywała i jeszcze to wrażenie, że… ten cień uśmiechu na twarzy męża.

Czy jej się wydaje?

Nie, nic się jej nie wydawało.

Robert nie kwapił się, by jakoś skomentować temat, a jego milczenie było wystarczająco wymowne.

Deszcz ustał. Nad dachami domów wisiała nieruchomo gruba warstwa chmur. Chłodny wiatr uderzył ją w twarz. Była już na zewnątrz.

Niepokój kilku dni dobiegł końca. Chociaż tyle dobrze, że już jadą. Już tu nie przyjedzie. Nigdy.

Może trzeba było przez to przejść, żeby dojść do takiego wniosku, pomyślała, zamykając drzwi samochodu. – Skamieniała rzeczywistość. Wszystkie odcięte sytuacje i zerwanie z rodziną, bolą, pomyślała ze smutkiem. To wszystko przez niego! – pomyślała, z trudem przełykając ślinę.

Całą powrotną drogę do domu w milczeniu przeżuwała problem nie chcąc wszczynać niepotrzebnych, upokarzających rozmów. Zamknęła oczy i udawała, że śpi. Jej umysł zmagał się z interpretacją tego, co było w nim tak bardzo czytelne, w nadziei, że jednak się myli. Ale na pewno się nie myliła. Sedno problemu tkwiło znacznie głębiej, jak w tylko w mściwości teściowej. Tkwiła w zachowaniu jej męża.

Nie mogła i nie umiała się z tym pogodzić, a musiała to zdusić. Robert był żałosny, był zaprzeczeniem tego wszystkiego czego oczekiwała w życiu, o czym marzyła.

Włączył radio i spojrzał w jej zasępioną twarz. – O czym tak myślisz, skarbie? – zapytał nagle, gdy tylko zobaczył, że nie „śpi”. – Nie przejmuj się, znasz przecież moją matkę. Taka jest i koniec. Ja jej nie zmienię – dodał. Położył dłoń na jej ramieniu. – Tyle razy ci mówiłem, że wyszłaś za mąż za mnie, a nie za moją matkę – umilkł, patrząc na drogę.

– Myślę nad życiem – odpowiedziała lakonicznie.

– Nad naszym?

Wzruszyła ramionami. – Naszego już nie ma. Chyba mi się nie wydaje?

Spojrzał na nią ze zdumieniem w oczach.

– Ależ, Anno... Jesteś zbyt melodramatyczna. To jeszcze nie koniec świata, że będę u matki mieszkał. – Uśmiechnął się do swoich myśli. Znowu, moja droga żono, zadziwiasz mnie – dodał. – Takiej cię nie znałem…

– Czasami zadziwiam i siebie – powiedziała filozoficznie – a tego co mówisz, zupełnie nie pojmuję – dodała z rezygnacją.

– Niewiele pojmujesz... a to takie proste. Proste jak krowi ogon.

– Tak, wiem. Mama twoja potrzebuje opieki – powiedziała zgryźliwym tonem i stwierdziła, że to bez sensu. – Znów to samo, pomyślała ze znużeniem, zamykając oczy. Porozmawiają później. W domu. Może zdoła go jakimś cudem przekonać, choć wydawało jej się to wielce wątpliwe. Westchnęła w duszy. Gdyby miał dla niej choć odrobinę uczucia zbliżonego do miłości...

Już dawno doszła do wniosku, że jej nigdy nie kochał, tylko bawił się w miłość. Potrzebował żony – reprezentacyjnej i dobrej w łóżku, ale niekoniecznie inteligentnej. Miała nawet wrażenie, że niezbyt dobrze się przy niej czuje, widząc chyba jednak jej wyższość w tym względzie. Najwyraźniej z tego tytułu miał kompleks.

Przyjechali późnym wieczorem. Opłukała zaledwie twarz i ręce i weszła do swojego pokoju zamykając po cichu drzwi. Zdjęła z półki książkę. Może to ją uspokoi, oderwie od tych nienajlepszych myśli, których powinna unikać jak ognia. Próbowała czytać, ale tekst książki zagłuszały myśli. Czytanie nie szło, nie potrafiła się skupić. Ostatnio nie czytała dla przyjemności obcowania z dobrą literaturą. Tak było kiedyś, dosyć dawno. Przerzucała wtedy stosy książek. Łykała je. Teraz jej lekturę stanowiły rzeczy potrzebne do pracy. Miały dać bądź natchnienie, bądź nowy temat. Wystarczyło go tylko ubrać inaczej i tchnąć w niektóre sytuacje życie. Przeważnie własne.

Dzisiaj tę książkę wzięła do ręki w zupełnie innym celu. Wyszukała coś lekkiego; poczyta i zaśnie. Niestety. Nie uspokoiła się ani trochę. Myśli aż kotłowały w głowie, szalejąc i gubiąc się w zakamarkach mózgu. – Nie znosiła u siebie uczucia zagubienia i tego, że nie potrafiła się zdecydować, czy skręcić w lewo, czy w prawo. Z natury była szczera i otwarta. Teraz wyglądało to zupełnie inaczej.

Rozpętała się gonitwa myśli. Schroniła się przed nimi padając na łóżko w sypialni i chowając głowę w poduszkę. Nie pomogło.

Po dobrej godzinie wstała, słysząc, że Robert kręci się po mieszkaniu, czymś szeleści i strzela przedmiotami. Weszła do pokoju. Nawet tego nie zauważył. Czegoś szukał w szufladach.

Spojrzała na niego mrużąc oczy. – Czy już się pakujesz? – spytała.

Rozpaczliwie próbowała utrzymać lekki ton. Uśmiechnęła się. Właściwie chciała sprowokować wymianę zdań i jeszcze raz spróbować przekonać go, że to nie tak...

Nie wiedziała od czego zacząć, jak ująć w słowa to o czym myślała i czuła i tak, żeby to dotarło do ciasnego mózgu męża. Nie było to takie proste. Nalała sobie drinka.

Robert zaczął przeglądać gazetę.

– Chcesz?

– Nie, nie chcę – prawie burknął.

– A czego ty właściwie chcesz? – Spojrzała mu w oczy. – Chcesz zamieszkać z matką. To niewielkie oczekiwania co do życia. Chcesz naszej separacji. Czy to nie za wcześnie?

– O jakiej separacji mówisz? – spojrzał zdziwiony.

– Można to nazwać i inaczej – umilkła.

Sposępniał nagle. Nie była przygotowana na zmianę, która następowała w jego twarzy, w miarę jak słuchał lub udawał że słucha jej słów. Pewnie udawał, bo nie potrafił się skupić.

Obracając szklankę w dłoni i z roztargnieniem obserwując, jak topniejący lód wiruje w niej i stuka o ścianki, pokiwała głową. Alkohol nie pomógł. Pod jego zimnym ukłuciem nastrój jej nie był ani trochę lepszy. Posłała mu zmęczone spojrzenie.

– Przerabialiśmy już to sto razy, Robert, a może więcej, że twoja mama powinna mieszkać razem z nami, albo przynajmniej w pobliżu nas – powtórzyła po raz enty.

Mówiła cicho z wyraźnym wysiłkiem panując nad głosem. Jej twarz wykrzywił na moment grymas bezradności. Zawsze potrafiła zbierać nawet okruchy słów i czynić z nich pewną całość, która w logiczny sposób trafiała do rozmówcy, tyle, że przy nim nawet nie starała się tego robić. Nie słuchał jej argumentów, nie potrafił nawet ich słuchać i zupełnie inaczej je pojmował. Trzymała najwyraźniej swoje emocje na wodzy, tak jakby nie chciała, by ktokolwiek, nawet on, oglądał ją w takim stanie i to w jakiś sposób pogarszało dodatkowo sytuację.

– Powiedz mi, Robert, czy ty uważasz, że zachowujesz się fair wobec mnie? – spytała po chwili, patrząc mu prosto w oczy.

– Co ma uczciwość wspólnego z tym jak muszę postąpić? – umilkł i odwrócił wzrok.

Ona także milczała, spoglądając w daleki punkt poza oknem. Robert zaaplikował jej gorzką pigułkę, potrzebowała czasu, żeby ją przetrawić.

– Nie chciałem, żeby to zabrzmiało tak ostro – bąknął po chwili.

– Ale zabrzmiało. I nie bądź śmieszny, dobrze wiemy, o co w tym wszystkim chodzi.

Odwrócił głowę i spojrzał na nią prawie wrogo, podobnie jak przed zaledwie kilkoma godzinami jego matka.

Anna prawie z niedowierzaniem spojrzała w jego twarz. Była przerażona, jak bezwzględnie i lodowato zabrzmiały słowa męża. Miała wrażenie, że rozmawia z nieznajomym. Przymknęła oczy, starając się ze wszystkich sił zachować spokój. Westchnęła głęboko. To beznadziejne. Te jej niezręczne próby ratowania swojego małżeństwa, były tylko stratą czasu. Jej uczucia natychmiast rozbiły się o skałę brutalnego wspomnienia beznadziejności.

Ile to już razy próbowała go przekonać o swoich racjach?

Jego wzruszenie ramion i powrót do gazety, tym razem zakłuło boleśniej niż zwykle.

– Nie masz racji Robert, taka postawa nie prowadzi do niczego dobrego. – Zawiesiła na krótko głos. – Byłbyś uprzejmy nie czytać, gdy mówię? – dodała cierpko, mocno urażona .

– Przepraszam, a o czym mamy jeszcze mówić?

Usiłował być uprzejmy, ale głos i mimika jego twarzy przeczyły temu. Już wiedziała, że nie zdoła go przekonać. Ta rozmowa już sto razy przerabiana nie miała sensu.

Zmęczona, pomasowała dłonią czoło i już prawie zgadzała się z jego decyzją. Jej twarz wykrzywiła się lekkim grymasem. Właściwie nie musiała się zgadzać, czy negować jego decyzji. – To przecież było już dawno postanowione, poza nią i tylko kwestią czasu było, kiedy jej mąż wyjedzie, pozostawała niewiadomą. Teraz wiadome było już i to.

Godziny wyostrzonej wrażliwości przemijały ustępując na krótko miejsca beznadziejnym rozmyślaniom o beznadziejnej sytuacji. Zachciało jej się nad nim płakać. Nad sobą również. Tak, wiedziała, że to już koniec. – Kiedy Robert przeprowadzi się trzysta km dalej, będzie to tylko małżeństwo na papierze, a ona nie potrafi być sama. Nie chce zresztą być sama, bo i nie po to wiązała się z tym mężczyzną.

Przez chwilę dławiła się ogarniającym ją żalem. – Samotność dla niej była czymś nie do zaakceptowania; była kobietą, która musi żyć w stadle, mieć się kim opiekować, kim zajmować, dyskutować i przebywać na co dzień, czując się potrzebną. Nie wyobrażała sobie, że może zacząć jeszcze raz, od nowa. – Dwóch mężów, to zupełnie dosyć. O jednego nawet za dużo.

Stłumiła jednak cisnące się na usta pytania, tylko żołądek wpadł w przyprawiające o mdłości wibracje. – Jak można tak podchodzić, z taką obojętnością, do tak poważnych spraw?

Przełknęła ślinę wchodząc do kuchni. – Chcesz herbaty? – spytała.

– Chcę.

Zaparzyła w szklanym dzbanku większą ilość herbaty zielonej. Podała mu filiżankę.

– Dziękuję – powiedział.

– Widzę, że dzisiaj nie porozmawiamy. – Wznowiła próby. – Nie jesteś zbyt rozmowny, Robert. O co chodzi? – powiedziała poirytowana. Jej mąż czytał – daleki, obojętny, poza nią.

– A o czym jeszcze chcesz rozmawiać? Wszystko już zostało wypowiedziane – stwierdził sucho.

– No dobrze, zostawmy to… – Wbrew rozsądkowi zmieniła temat. – Kiedy ostatnio rozmawiałeś z dziećmi?

– Nie dzwonią, a przecież wiesz ile kosztuje rozmowa ze Stanami... – powiedział niedobrym zimnym głosem.

– No wiem. Nie mniej to jednak twoje dzieci... Dobrze byłoby wiedzieć co u nich słychać. Naprawdę cię to nie interesuje?– spytała.

– Owszem, ale skoro oni mają ojca gdzieś…

Resztką sił próbowała zachować obojętność, ale czuła, że przegrywa. Już przegrała. Żaden temat nie był dobry.

Obojętny, zimny głaz jak matka!

Otępiała nagle, zgarbiona, rzuciła się na łóżko. Miała wrażenie, że w żołądku utkwiło jej coś wielkiego i nie mogła w żaden sposób pozbyć się tego uczucia. Oznaczało to, że niedługo zdarzy się coś bardzo nieprzyjemnego.

Przytłaczające zmęczenie ogarniało nie tylko jej umysł, ale i ciało. Wyprostowała kręgosłup – bardzo bolał.

Przetrwasz i ten kryzys, jeśli zachowasz spokój – mówiła do siebie w duchu, ale najlepiej będzie jak poszuka zapomnienia we śnie. Wyjęła z szafy świeży szlafrok i pidżamę.

– Czy już idziesz spać? – zabrzmiało śmiesznie w ustach jej męża. – Jak chcesz koniecznie, to możemy porozmawiać... –powiedział przyduszonym głosem.

Machnęła ręką; wszystko to na nic. Wszystkie jej argumenty przechodziły gdzieś bokiem. Boże, jak to wyprowadzało z równowagi! Własne myśli drażniły. – Przecież powinna się była pogodzić z tą myślą o jego wyjeździe, zaakceptować, bądź wytoczyć mu wojnę już przynajmniej rok temu. Nie zrobiła tego, ani wtedy, ani teraz.

A tak właściwie, pewnie mi będzie lepiej samej, pomyślała i wtedy kiedy podjął wspólnie z matką tę decyzję i dziś, kiedy to już się stało prawie faktem. Jej życie już od dawna było całkowicie wyprane z radości, niespodzianki, romantyzmu. Niewiarygodne, jak wszystko zaczęło się nagle rozłazić w szwach.

Rozejrzała się przygnębiona po mieszkaniu. – Musi posprzątać, wszędzie kurz. Skrzywiła się. Nie, nie chce jej się teraz sprzątać. Podlała tylko kwiaty, które miały bardzo sucho i usiadła na powrót w krześle. Owładnęło ją większe niż kiedykolwiek zmęczenie umysłu i ciała, toteż by wstać, musiała wesprzeć się na poręczy krzesła.

– Bardzo boli mnie głowa, to nerwy – powiedziała bezradnie, zrezygnowana.

– Aniu... zrozum mnie – mówił do własnych myśli – będę przyjeżdżał tak często, jak to będzie możliwe…

– Jestem zmęczona tymi rozmowami – powiedziała. – Jak zdarta płyta powtarzam wciąż te same teksty. One nic nie wnoszą, a już jeżeli, to moją niechęć do ciebie – dodała umęczonym tonem.

Gwałtownie podniósł głowę, ich oczy spotkały się. Jego zdradzały, jak bardzo go zraniła.

– Zauważyłem tę niechęć – powiedział powoli, z rozdrażnieniem.

– Jestem tym wszystkim po prostu zmęczona – odpowiedziała w miarę spokojnie.

Na twarzy męża czaił się uśmieszek, który miała ochotę strącić energicznym ruchem dłoni.

– Jesteś zmęczona swoimi fanaberiami – powiedział po chwili namysłu.

Dlaczego ją dołował?

– Zastanawiam się, Robert, czy prawienie złośliwości i ubliżanie, to umiejętność wrodzona, czy nabyta? – Spojrzała mu oczy.

– A czy ja jestem złośliwy? – wzruszył ramionami. – Czy znowu nawiązujesz do mojej mamy, mówiąc o cechach wrodzonych? Nigdy nie masz dość złośliwości na jej temat? I ty jesteś katoliczką?!

Aż podskoczyła z oburzenia. – Dajmy rzeczywiście spokój tym nic nie wnoszącym rozmowom.

– Na własne życzenie, skarbie – stwierdził i wykrzywił usta.

– Idę poczytać – powiedziała, wzruszając ramionami.

Patrzył na nią przez chwilę, a potem podniósł się z miejsca, pocałował ją przelotnie bez żadnego uczucia, zebrał gazety ze stołu i wyszedł do drugiego pokoju. Według niego nic się nie działo. Wszystko było jak należy. Nie kłócili się, nie było podniesionego tonu, a ją jak zwykle bolała głowa, bo po prostu sama podnosiła sobie ciśnienie niepotrzebnymi rozmowami

Twarde słowa jeszcze wisiały w ciepłym powietrzu pokoju, a absurdalność tego, o co się spierali, doprowadzała do rzeczywistego absurdu. Przymrużyła oczy i zaczerpnęła powietrza. Opanuj się, powiedziała do siebie, nic dobrego z tego nie może wyniknąć. Przełknęła ślinę – przyszłość już czekała przykulona, by zesłać na nią nowe kłopoty...

Nie, nawet nie może tak myśleć…

Otworzyła drzwi do pokoju, w którym siedział, oglądając telewizję. Przerzucał kanały.

– Nie pojmuję, Robert, co się z tobą stało? Jesteś nieprzyjemny, zimny jak głaz, a na dodatek obrażasz mnie. Dlaczego? A ja najzwyklej w świecie nie chcę zostać sama i tylko tyle. Czy to takie trudne do zrozumienia? Właśnie dlatego przez cały wieczór wałkujemy w kółko to samo! – powiedziała zmęczonym tonem.

– To ty nie chcesz mnie zrozumieć. To ty jesteś zimna jak głaz i to ty mnie obrażasz, dopatrując się w moim wyjeździe Bóg wie czego. Mam tego dość! – powiedział ostrzej niż zwykle.

Jego blade oczy przypominały teraz ślepia dzikiej bestii czającej się w krzakach. Potrzebował jednego słowa, żeby wybuchnąć złośliwością. Wbił w nią wściekłe spojrzenie. Uznała jego gniew za potwierdzenie swoich oskarżeń. Pasował mu ten wyjazd i niczego nie rozumiał, bo nie chciał. Miała na dzisiaj dość tych rozmów.

Weszła do łazienki. Puściła gorący prysznic. Umyła włosy i stanęła przed dużym lustrem, przyglądając się sobie i medytując. Ich małżeństwo chyliło się, jakby miało się przełamać. Umyła zęby.

Tylko ta klucha w gardle pozostała...

Przez siedem lat ich małżeństwa poznała go doskonale. Kiedy mu schlebiała, było wspaniale. Kiedy mówiła oględnie, denerwował się niewiele z tego pojmując.

Kiedy nie wysilała się, zrezygnowana, by się tłumaczyć z bzdur, które inaczej rozumiał, narastała w nim złość. Każde słowo inaczej, nie po jego myśli wypowiedziane, budziło lawinę przytyków, najeżoną kompleksami.

Klucha rosła w gardle, żal ściskał. Żal do siebie. Do niego nie, bo i za co? Fatalnie po prostu wybrała i tyle. Źle jej w tym małżeństwie, a jeszcze gorzej będzie, gdy zostanie sama. I to z prostej przyczyny; nie potrafi żyć w pojedynkę. – Takie myśli ogłuszały, poruszały wyobraźnię. Stanie się tak i tak…

Nie, tak nie może być, skonstatowała i podeszła do okna. Długo patrzyła w niebo, chłonąc otaczającą ją pustkę i odnajdując w niej prawie spokój. Gniewne uczucia niemal odpłynęły w ocean gwiazd, pozostawiając niepokój na własny temat i na temat Roberta. Chwilę jeszcze zastanawia się, jak sprawić, by jej małżonek nabrał rozsądku. Wcale to nie było łatwe. – Na pewno był daleki od rozsądnego myślenia. Musi jednak spróbować...

W domu panowała cisza. Mąciło ją tylko tykanie i bicie zegara. Mąciło ją również nerwowe odchrząkiwanie Roberta. Jednak i w jego głowie coś się musiało dziać... Zgłębienie tajemnicy duszy Roberta okazało się niezwykle trudne, choć on sam jak do tej pory wydawał jej się mało skomplikowany.

Myliła się??

Czy to jej obsesje??

Czy jej świat wyostrzonej wyobraźni miesza się ze światem realnym, wypychając na czołówkę jej niekoniecznie prawdziwe skojarzenia, czy myśli?

Gdy weszła do pokoju w turbanie na głowie, Robert spojrzał na nią z dziwnym, niemal posępnym uśmiechem.

– Jeszcze czegoś nie wiem? – spytał.

Niemal jęknęła i szybko pomyślała, że musi być jakieś sensowne wyjście z tej głupiej sytuacji, gdzie dwoje dojrzałych małżonków nie potrafi się dogadać co do prostej sprawy. Ludzie wychodzą ze znacznie gorszych kryzysów. Tu, jeszcze go przecież nie ma...

O jakim kryzysie pomyślała?

On się zrobi dopiero wtedy, gdy Robert naprawdę wyjedzie. Trzeba po prostu rozmawiać i jeszcze raz rozmawiać. Zawsze to potrafiła i z każdym. Spróbuje jeszcze raz. Musi spróbować. Podeszła do męża, usiadła blisko i położyła mu rękę na kolanie. Drgnął.

– Rozumiem Robert, że masz skomplikowaną sytuację, ale z każdej można jakoś wybrnąć... – powiedziała ostrożnie. – Trzeba jeszcze raz nad tym się wspólnie zastanowić i postarać się przekonać mamę. Ty to musisz zrobić. – Napotkała jego uważne spojrzenie. – Potrafisz przecież rozmawiać z własną matką? Jeżeli rzeczywiście już w tej chwili jest jej potrzebna pomoc, jeżeli sobie nie radzi, czy czuje się samotna, to... trzeba sprzedać tą ruinę mieszkania we Wrocławiu i kupić mamie mieszkanie blisko nas. W Poznaniu. Tyle się teraz buduje mieszkań… – dodała.

Miała ochotę nim potrząsnąć, aż oprzytomnieje i zacznie rozumować jak odpowiedzialny człowiek i również odpowiedzialny mąż, ale przytuliła się do niego.

Objął ją sztywnym ramieniem.

– Matka twoja nie chce mieszkać ze mną, ale gdyby kupić jej mieszkanie w pobliżu, pewnie nie miałaby nic naprzeciwko – przekonywała. – Mógłbyś u niej czasami nocować gdy przyjdzie gorszy dzień, ja mogłabym robić zakupy i sprzątać. Chyba to nie jest takie głupie? Zastanów się nad tym. Jest to chyba jakieś rozwiązanie? – Spojrzała mu prosto w oczy.

Nie odwrócił wzroku. Uśmiechnął się blado. Nastąpiła dłuższa chwila milczenia. Wie, że mam rację, pomyślała.

Wstał i podszedł do okna. Wyjrzał na ulicę, jakby to miało mu pomóc w spokojnej odpowiedzi, która ją usatysfakcjonuje, a jednak zareagował irytacją.

– To już jest przecież ustalone. Dawno ustalone… – zawahał się na moment, czy nie użyć mocniejszego argumentu. – Nie ma innego wyjścia, jak mój wyjazd do Wrocławia. Matka się nigdy nie zgodzi na żadne inne rozwiązania. Muszę z nią zamieszkać i tyle – powiedział z naciskiem, akcentując ostatnie zdanie. – Mam taki obowiązek... i nie rozmawiajmy już na ten temat, bo mi się rzygać chce od tych powtarzających się w kółko rozmów. Stale się kłócimy, a ty, Anno, prowokujesz te kłótnie. Widać sprawiają ci one przyjemność – dodał nie patrząc w jej oczy.

Poderwała się gwałtownie. Słyszała to już tysiąc razy i była przygotowana na takie słowa, ale nie spodziewała się tego, jakim wypowie je tonem. W zdumieniu popatrzyła na męża, by się upewnić, że dobrze słyszy.

Dobrze słyszała.

Zagotowało się w niej. Te cyniczne słowa podziałały na nią niczym smagniecie biczem. Było to brutalne, kategoryczne i ostateczne i niemal natychmiast poczuła w sobie chęć obrony.

– Dla ciebie, Robert, jest to bardzo proste, śmiem nawet twierdzić, że ci to odpowiada. Żadnej innej ewentualności nie chcesz nawet rozważyć – powiedziała ostrym głosem, nie dając za wygraną i zawahała się na moment.

Dobrze wiedziała, że to ich ostatnia rozmowa. Już do niej nie wrócą. Przynajmniej ona nie wróci. Zbyt dużo ją to kosztowało; i nerwów i upokorzenia. I przejrzała go na wylot; znała go jak swoją nagle zaciśniętą pięść, odkryła nagle i bez zdziwienia. Robert nie miał jednak skomplikowanej duszy i to nie jej obsesje doprowadziły do rozpadu jej małżeństwa. – Robert był żałosnym małym człowieczkiem. Teraz wstał bez słowa i poszedł do kuchni zrobić sobie herbatę. Wyglądał na doskonale opanowanego, co najwyżej lekkie zaciśnięcie szczęk świadczyło o tym, że wzbiera w nim gniew i zniecierpliwienie. Zauważyła to, jak zresztą wszystko inne w jego twarzy. Również jako kobieta niewiele go interesowała...

Przełknęła to z upokorzeniem. Zapaliła dodatkowe boczne światła, bo pokój wydał jej się bardzo ciemny. Myśli rwały się i nie mogła z nimi dojść do ładu, a przecież powinna jakoś zareagować.

– Jeśli nie potrafisz tego nawet przemyśleć i ustosunkować się do tego, co ja na ten temat sądzę... cóż, przecież cię nie zmuszę, ale faktycznie myślę, że będzie lepiej jak już się pożegnamy! Nie ma na co czekać! Separacja nie załatwia sprawy, przynajmniej dla mnie. Dobrze się zastanów. Rozważ, ile dla ciebie znaczy nasze małżeństwo i jak wysoką cenę zgadzasz się zapłacić, ulegając matce. Skalkuluj ryzyko. – Spojrzała ostro i umilkła.

– Jakie ryzyko? Ty mnie nie szantażuj – obruszył się gwałtownie.

– Bądź łaskaw wziąć pod uwagę również i moje uczucia i moje życie. Czy one już zupełnie się nie liczą? A od szantażu jestem daleka – odpowiedziała, czując jak wszystko jej się przewraca w środku.

Na twarzy męża pozostała kamienna maska. – Uważam, że przesadzasz – powiedział zmęczonym tonem.

I w tym momencie osłabił ją do końca – Niech idzie w diabły, pomyślała wzburzona jego postawą. Jest okropny.

– Doskonale wiesz, co robisz. Myślę, że wiesz! Czyli to już koniec naszego małżeństwa? – upewniła się. Spojrzała w tę niesprawiedliwość i jeszcze większą bezduszność w jego oczach i dała za wygraną.

Przez chwilę demonstrował skwaszoną minę. – To ty powiedziałaś. – Zabrzmiało cynizmem i zabolało mocno. – Mnie jest rozwód niepotrzebny i nie szantażuj mnie, powtórzył po raz któryś i z niepokojąco obojętnym tonem. Nie zadrżał też przed słowem „rozwód”.