Ściana

Andrzej Dudziński

PATH OFFicyna

2013

1

Szedł powoli. Równomiernie przenosił ciężar ciała z nogi na nogę. Plecak nie ciążył mu. Większość rzeczy pozostawił w klasztorze. Zabrał ze sobą tylko to, czego potrzebował na dwa dni. Szukał kulisa, kogoś, kto pomoże mu przenieść ekwipunek do podnóża Góry.

Kilkaset metrów dalej, opodal zarośli, zobaczył nieruchomą postać. Z daleka wyglądała na mnicha, ale kiedy zbliżył się i zaczął rozróżniać kolory, spostrzegł, że jej szata to nie pomarańczowy habit, tylko czerwone sari. To była kobieta.

Powitała go ukłonem, jak każdego wędrowca. Przy niej, na desce opartej o kamienie, stało kilka imbryków. W kociołku nad ogniskiem gotowała się woda.

- Herbaty? - zagadnęła.

Usiadł ciężko i przytaknął. Zrzucił plecak, aby dać plecom odpoczynek. Patrzył na jej palce, które sprawnie przyrządzały wywar. Sięgnęła do kilku puszek, dodała szczyptę suchych liści, zalała je wrzątkiem… Z uśmiechem podała mu napar w blaszanym kubku. Podziękował.

Patrzyła na niego, gdy pił. Podchwycił jej wzrok i odwzajemnił uśmiech. Ten tajemniczy, wschodni uśmiech, za którym może kryć się wszystko, nie tylko przyjaźń… Nie była stara, jej rysy nosiły jeszcze blask urody. I oczy, ciemne, błyszczące. Świdrowała go spojrzeniem, jakby chciała odgadnąć powód wędrówki…

- Tam? - pokazała bielejący w oddali masyw.

Przytaknął.

- Byłaś? - zapytał.

Pokręciła głową.

- Mieszkasz tu?

- W pobliżu…

Pokazał ręką w stronę gór.

- Przecież to niedaleko.

Uśmiechnęła się tajemniczo.

- Nie, nigdy nie byłam.

- Nie ciągnęło cię? Żeby pójść i zobaczyć?

Znów pokręciła głową i na podręcznej kuchennej deseczce zaczęła kroić liście wysuszonej herbaty.

Wypił dwa małe łyki i wskazał brodą góry.

- Niektórzy muszą przejechać pół świata, aby je zobaczyć.

- Wiem. Spotykam ich tu codziennie.

Popatrzył na biały masyw.

- I co? - zdziwił się. - Mimo to nie chcesz?

- Nie. Nigdy mnie tam nie ciągnęło. Wolę być tutaj.

Pokiwał głową.

- Nie ciekawi mnie to - powiedziała cicho, nie patrząc na niego. Jakby się wstydziła.

Uśmiechnął się.

- Nie? - uważał, że to niemożliwe. Mieć cud świata na wyciągnięcie ręki i nie chcieć go nawet musnąć wzrokiem.  

Popatrzyła na widniejące w oddali szczyty.  

- Wielkie cele… Ja tylko parzę herbatę. I przyglądam się, jak inni mozolą się, by je zdobyć. Ja tylko parzę herbatę, którą oni się krzepią. Moje zajęcie jest wielce pożyteczne.

- Tak - pociągnął spory łyk z kubka i zapytał ją o kulisa.

2

- Oto Góra, Sahib - powiedział kulis.

Podniósł wysoko rękę. Biały zadarł głowę, lecz nic nie zobaczył. Szczyt tonął we mgle. Przysiedli na pobliskim głazie. Do biwaku u podnóża ściany brakowało jeszcze dwóch godzin drogi.

Tragarz zrzucił ładunki na ziemię i przysiadł po drugiej stronie kamienia.

- Sahib zna opowieść o Górze? - zapytał.

Zaprzeczył.

Kulis usadowił się wygodnie i zaczął swoją opowieść.

- Tam wysoko nieśmiertelny ptak Semirug ma swój zamek - rzekł cichym głosem.

- Zamek?

- Podanie głosi, że przed wiekami bóg ptaków Semirug, podróżując po dalekim Tybecie, zgubił jedno ze swoich przepięknych piór. I pewnego dnia tę cudną, kolorową lotkę znalazły inne ptaki.

Przymknął oczy. Potrzebował wypoczynku.

- No?

- I dumne z danego im znaku obwieściły pozostałym, że legenda urzeczywistniła się. Te, zmęczone panującą od dawna anarchią, postanowiły poszukać Semiruga…

- Opowiadaj…

Kulis rozsiadł się wygodniej. Wyjął sznur kolorowych paciorków i zaczął przebierać je między palcami. Po chwili odezwał się znowu.

- Wiedzą, że imię ich króla brzmi „Trzydzieści ptaków”, a jego zamek leży na jednym z najbardziej niedostępnych szczytów w Himalajach, gdzie żaden człowiek nie mógłby dotrzeć i zakłócić spokoju w zamku króla…

Kulis przerwał.

- Mów - biały znów go ponaglił.

Ten nałożył sobie fajkę, zapalił ją nowoczesną zapalniczką i bez pośpiechu zaczął opowiadać.

- Na początku ptaki boją się. Słowik żali się ze swojej miłości do róży, papuga opisuje swoją piękność, przez którą została zamknięta w klatce. Przepiórka nie może żyć bez gajów i ogrodów, czapla bez bagien, a sowa bez ruin. Jednakże sytuacja w ich krainie pogarsza się z dnia na dzień. Odnalezienie króla wydaje się jedynym ratunkiem. W końcu decydują się na niebezpieczną przygodę. Wyruszają na południe, w stronę ogromnego masywu. Mijają łańcuchy gór. Przelatują nad siedmioma dolinami. Podróż trwająca wiele dni pełna jest niewygód. Pielgrzymi cierpią głód i zimno. Brak snu i wycieńczenie sprawiają, że ginie coraz więcej skrzydlatych podróżników. Z dnia na dzień stadko maleje. Kolejna dolina nazywa się „Zamęt”, ostatnia „Unicestwienie”. Wiele ptaków ginie podczas przeprawy, mnóstwo wraca do domu. W końcu - trzydzieści oczyszczonych przez cierpienia i znój osiąga wierzchołek góry, na której powinien znajdować się zamek ich króla. Jeden po drugim przysiadają na szczycie. Patrzą na siebie i rozumieją, że Semirug to każdy z nich i one wszystkie razem. Zaczyna to do nich docierać. Oglądają kamienną nieckę na szczycie. Przypomina gniazdo. Zaczynają pojmować istotę królestwa i boskości…  

3

- Sahib!

Biały ocknął się z zadumy:

- Tak?

- Dalej nie idę. Żaden kulis nie może przekroczyć tej doliny. Kto pójdzie, nigdy nie wraca.

- Wierzysz w to?

- Brat mojego dziadka nie wrócił. Inni śmiałkowie także.

- A cudzoziemcy?

- Także nie, Sahib.

Biały roześmiał się i machnął ręką:

- Pomóż przenieść mi bagaże!

- Nie. Sahib mi tutaj zapłaci. Kulis dalej nie pójdzie.

4

Kobieta była na swoim miejscu. Na trójnogu gotowała się woda.

- Herbaty? - zagadnęła go.

- Ten kulis… odmówił pracy!

Uśmiechnęła się.

- Biały nigdy nie zrozumie naszego człowieka.

- Co tu rozumieć? Praca jest pracą. Nie można przerwać jej w połowie.

- Można. Jeśli tak każe duch…

- Jaki duch?

- Duch… - powiedziała jakby to była najbardziej oczywista sprawa na świecie.

Roześmiał się i poprosił o herbatę. Gdy już pił, zaczęła opowiadać.

- Kiedyś biali wynajęli kulisów, aby zanieśli ich sprzęt do bazy. Po wielu godzinach drogi tragarze zatrzymali się i nie chcieli iść dalej. Wspinacze próbowali namówić ich do podjęcia dalszej drogi. Nie rozumieli powodu tak długiego postoju. Proponowali podwyżkę, ale dowódca kulisów odmówił. Jakiś czas później, sami, bez żadnej przyczyny wstali, załadowali na plecy bagaże i ruszyli pod górę. Kierownik wyprawy zapytał, co spowodowało ich reakcję. Jeden z kulisów powiedział, że za szybko szli, więc musieli poczekać na swoje dusze…

- Myślisz, że my biali, niektóre rzeczy robimy zbyt szybko? Że czasami powinniśmy poczekać?

- Myślę, że wszystko, co robi człowiek, musi robić w zgodzie ze sobą samym. Inaczej zgubi swojego ducha i już nie będzie sobą. Nie będzie umiał żyć…  

5

Do całkowitej ciemności brakowało półtorej godziny. Podrzucił ciężki plecak na ramionach. Ten był już ostatni. Cały dzień trwało przenoszenie bagażu do biwaku, który urządził w grocie u podnóża ściany. Pośpiesznie ruszył w stronę cienia, który pełzł od strony Góry poganiany przez ścigające się z czasem słońce. Ubite stopnie prowadziły wzdłuż śnieżnej grzędy usypanej przez wiatr. Po kwadransie stanął na skarpie.

W dolinie na wprost wznosiły się mocarne, granitowe ściany. Zachodnie zbocze góry wznosiło się na zawrotną wysokość tysiąca stu metrów. Jego skalna ostroga, stroma i wąska, opadała śmiało wbijając się w nurt płynącego pod stopniami potoku. Zachodzące słońce obrysowało krwawą krechą jej wygięty profil. Błyszczał oblepiający skałę lód, nasuwając skojarzenia z zapamiętaną z lat dziecinnych baśnią o szklanej górze.

Spotkanie z górą zachwyciło go. Fascynacja połączona była jednak z niepokojem. Pomyślał, że to normalne przy bezpośrednim kontakcie ze skałą po tak długiej przerwie. Podziw, zauroczenie wielkością i potęgą. A po chwili, na przekór obawom, pojawiła się pokusa, której nie mógł się oprzeć - wejść tam, wgryźć się w ścianę… Odetchnął. Na jego twarzy pojawił się uśmiech. Ta pokusa to był dobry znak… Ale po chwili wrócił tłumiony i skrzętnie skrywany strach przed wbiciem pierwszego haka i wydźwignięciem się w przewieszone zerwy. Zirytował się. Teraz, gdy pozostały tylko godziny, nie było już czasu na rozważania. Tak, wiedział, że może się wycofać, ale przecież nie po to tu przyjechał. Wybrał tę ścianę, bo jeszcze nikt jej nie pokonał. Nie starało się o to zresztą zbyt wielu śmiałków. Jej szczyt wznosił się zaledwie kilkadziesiąt metrów ponad granicę siedmiu tysięcy, z dala od uczęszczanych szlaków…

Do groty dotarł dopiero wtedy, gdy słońce skryło się za postrzępionym szczytami horyzontem, oddając niebo wschodzącej tarczy półksiężyca. Wnętrze oświetlił łuczywem. Do garnka nasypał świeżego śniegu. Zapalił butan. W oczekiwaniu na herbatę zabrał się do przepakowywania plecaków. Musiał od nowa podzielić bagaż.

Wybierał rzeczy najpotrzebniejsze do całodniowego przebywania w ścianie. Jak wynikało ze zdjęcia, w połowie urwiska znajdował się występ skalny, szeroka półka, na której chciał założyć obóz. Tam mógłby odpocząć i przygotować się do ataku końcowego. Na pierwsze cztery dni zaplanował więc zdobycie jak najwyższej wysokości. Chciał tam dotrzeć i zaporęczować linami drogę, by później łatwiej było przenosić sprzęt i zapasy… Najpierw jednak musiał je wynieść dwieście metrów wyżej.

Czterysta przeróżnych haków, dwa kilometry lin, namiot bazowy, kilkadziesiąt różnych pętli, śpiwór, karimata, kurtka puchowa, kuchenka i ładunki butanowe. Do tego kask, raki, uprząż wspinaczkowa, jumary, anorak, czekany, karabinki i płachta noclegowa. Na koniec wielki wór z żywnością.

Gdy wszystko było gotowe, w garnku bulgotał już wrzątek. Kawałki suchej kiełbasy popił barszczem z koncentratu. Potem wysączył kubek gorącej herbaty. Przez otwór jaskini widać było rozgwieżdżone niebo, które wróżyło dobrą pogodę na następny dzień. Szybko rozłożył karimatę. Rozebrał się, wskoczył do śpiwora i otulił ortalionową płachetką. Zgasił płomień. W grocie zapadła ciemność.

Chciał spać, lecz ostre powietrze wdzierało się do płuc tysiącem szpileczek. Zatykało oddech, orzeźwiało. Wzdrygnął się, nie wiadomo czy z zimna, czy ze strachu. Za kilka godzin miał wejść w ścianę. Po pięciu latach. Pierwszy raz od czasu tamtego wypadku.

Wyobraźnia pracowała. Mózg przywoływał z przepastnej pamięci natrętne obrazy. Mimo upływu czasu wszystko widział dokładnie - rysunek skały, profile pobliskich szczytów, kolor kurtki, w którą była ubrana kobieta…  

Skończył właśnie kolejny wyciąg. Założył stanowisko i machnął ręką. Do przełęczy zostało jeszcze kilkanaście metrów.

- Wybieraj luz i asekuruj! - krzyknęła z dołu i ruszyła. Przerzucił linę przez ramię i ściągał ją w miarę jak zbliżała się do niego. Wreszcie wybiła ostatni rozdzielający ich hak. Pozostały tylko cztery metry. Jeden krok, drugi i nagle… Zachwiała się, zatrzepotała rękami i runęła.

Przerażony zaparł się, ścisnął kurczowo linę. Szarpnęło, zgrzytnął karabińczyk i sznur zwiotczał. Widział, jak ciało bezwładnie uderzyło o obłe wybrzuszone skały. Zsunęło się po lodowej gładziźnie i spadało, odbijając się o coraz niższe półki i występy, by znieruchomieć wreszcie na dnie kotlinki.

Widział to ciągle. W snach, na jawie… Każdą fazę lotu, każdy ruch spadającej postaci. Kadr po kadrze, jak na zwolnionym filmie. Wspomnienia wyryte głęboko w pamięci wracały co dzień, co noc. Lęk ściskał stalową garścią oddech, ciągnął w bezdenną otchłań. A potem ogarniał go zwariowany łopot serca, gdy wracał do rzeczywistości. Zlany potem, z krzykiem zamarłym w gardle.

Nie zasypiał już. Zapadał wprawdzie w kilkuminutowe letargi, w których uciekał przed niezidentyfikowanymi prześladowcami, a potem budził się nagle, zdumiony, że to był tylko sen.

6

Obudził się tuż przed świtem. Legowisko było rozkopane. Żelazna obręcz ściskała skronie, dręczyło go pragnienie. Był rozbity. Gdy wstał, zakręciło mu się w głowie. Oparł się o skałę. Pod powiekami poczuł piasek.

Takie samopoczucie nie zachęcało do wspinaczki.  Do menażki nabrał nieco śniegu. Zapalił maszynkę. Niecałą godzinę później, po wypiciu herbaty, zakładał jednak szelki wspinaczkowe. Robił to powoli i dokładnie. Każde zapięcie sprawdzał kilka razy.

Wziął żółtą linę, zawiązał kluczkę i wpiął w karabinek pasa asekuracyjnego. Przez ramię przerzucił pętle z hakami. Poprawił wiszący z boku młotek. Pieczołowicie zakładał na przegub ręki pasek czekana. Odwlekał o kolejne minuty rozpoczęcie wspinaczki. Musiał przełamać czającą się pod czaszką niechęć, obawę przed bezpośrednim kontaktem ze ścianą i lodem. Widział, że nic go przed tym nie uchroni. Po to przecież tu przyjechał.

Podniósł głowę i poczuł, że coś twardego utkwiło mu w gardle, coś paraliżowało oddech, blokowało nogi. Bał się, choć znał tu każdy wyłom skalny.  Dziesiątki razy czujnym wzrokiem penetrował urwisko. Wypatrując dogodnych przejść, rozważał możliwość pokonania filara. Drogę i jej warianty potrafił już odtworzyć z pamięci w drobnych szczegółach, umiał oddać wiernie całe bogactwo skalnej rzeźby. Jej obraz tkwił pod powiekami, jak fotograficzna odbitka, dzięki której można powrócić po latach do zdarzeń i ludzi ulatujących z pamięci.

Wiedział, że pokonanie tej ściany jest dla niego jedynym sposobem powrotu do normalnego życia, jedynym ratunkiem. Jeżeli ona, zimna i bezduszna ulegnie mu, jeżeli go puści. Musi sobie z nią poradzić. Inaczej nigdy nie wyzwoli się z tego ciasnego pancerza niemocy.

7

Leżała nieruchoma jakieś dwadzieścia metrów niżej. Krzyknął. Odpowiedziała mu cisza. Wtedy usłyszał głuche dudnienie zapowiadające zbliżającą się lawinę. Struchlał. Nie mógł wykonać żadnego ruchu, jakby wypełniał go ołów.  

Myślał gorączkowo, wpadając w coraz większą panikę. Bał się dotknąć którejkolwiek z lin. Oczami wyobraźni widział już jak włókna pękają, sznur zostaje w ręku, jak spada. Nagle dostrzegł, że kobieta w dole poruszyła ręką. Jeszcze żyła. Potrzebowała pomocy. Wiedział, że musi po nią iść. Znajdowali się zbyt wysoko, by mógł liczyć na czyjąś pomoc. Był zdany wyłącznie na siebie. Wbił hak i zaklinował linę, lecz nie mógł zdecydować się, by zejść w dół. Wciąż przed oczami miał pękające włókna. Czuł palące uczucie nienawiści do samego siebie, kiedy pojął, że nie zdobędzie się na zjazd do kotlinki. Ogarnęła go niemoc. Nagle usłyszał drugi pomruk lawiny. Kobieta znów się poruszyła. Jeżeli była przytomna, wiedziała, co ją czeka. Lawina miała spaść wprost na nią. W tej chwili nie było czasu na rozważania. Tylko błyskawiczne działanie mogło uratować jej życie. Prosty, dwudziestometrowy zjazd, przeniesienie jej na drugą stronę pięć metrów wyżej - pod okap skały u wlotu jaskini. Dawało to szansę uratowania ich obojga. Lina była gotowa, wystarczyłaby minuta… Do łowiącego niebezpieczeństwo ucha doszedł następny pomruk. Śnieg mógł runąć w każdej chwili. Zagryzł palce, nie był w stanie wykonać żadnego ruchu.

Cisza wydłużała tylko długie sekundy pełne strachu. Mijały minuty. Jedna, druga, trzecia… Kolejny pomruk był już bardzo wyraźny i głośny. Usłyszał głuche tąpnięcie. U góry zakotłowało się. Biała korona zatańczyła i z wielką siłą opadła kipiel.

Dwie minuty później był już zupełny spokój. Na dnie kotlinki panowała niczym niezmącona cisza.  Ciało kobiety zakryła kilkumetrowa, gładka i biała powłoka. Jaskinia pozostała nietknięta.

8

Szedł sam. Wolał liczyć wyłącznie na siebie. Wiedział, że jeśli spadnie, nie będzie żadnej pomocy. Tamto oczekiwanie było chyba największą męką konającej kobiety. Przerażała go myśl, że mógłby się znaleźć w podobnej sytuacji.

Jeden krok, drugi, chwyt, przerzut nogi, podparcie, dźwignięcie. Nie myśleć, nie zastanawiać się - na to będzie czas później. Trzeba iść, mimo że każdy stopień, każdy chwyt napawa go bezgranicznym lękiem, paraliżuje ruchy. Chwyt, stopień, prawa noga, dźwignięcie. Na razie bez żadnego ubezpieczenia, bez haka, bo droga łatwa. Jeszcze kilkanaście kroków. Nie odwracać się od ściany, nie patrzeć w dół, nie myśleć! Trzeba iść, bez względu na wszystko…

Wreszcie stanął na platformie. Prawie czterometrowa półka dobrze nadawała się na stanowisko wyjściowe. Spojrzał w dół i poczuł drżenie w klatce piersiowej. Odszukał wzrokiem plecak, zwoje lin i wór bagażowy. Były dla niego tylko trzema kolorowymi punkcikami.

- Przecież to dopiero trzydzieści metrów!

Usiadł, był całkowicie mokry.

- Co jest? - powiedział głośno. - Nerwy? Przy trzydziestu metrach?

Dźwięk własnego głosu uspokoił go. Wpatrywał się w swoje bagaże. Uważnie obserwował przestrzeń i topografię podnóża. Wiedział, że tylko oswojenie z wysokością pomoże opanować strach. Praca serca powoli wracała do normy. Postanowił iść dalej.

Było stromo i krucho. Zmurszała skała przerośnięta trawą i zmarzniętą ziemią stanowiła twardy orzech do zgryzienia. Osadzenie pierwszego haka wymagało żmudnych zabiegów, oskrobywania kamieni z oblodzonej ziemi, zdzierania wrosłych w pęknięcia kęp traw i mchów, usuwania zasklepiającego szczelinę lodu. W końcu zadźwięczał młotek. Ton był wysoki i wibrujący. Przypominał inne podobne dźwięki, dające pewność i bezpieczeństwo. To go uspokoiło. Pewniej sięgnął następnego odłamu, pewniej postawił nogę. Przeszedł trzy metry i wbił następny hak. Wpiął swój karabińczyk, zablokował linę.  

9

Mijały godziny. Wspinał się w skupieniu, kontrolując każdy ruch wielokrotnie sprawdzając chwyty i usuwając luźne kamienie. Kończył wyciąg, zakładał stanowisko, szedł dalej. Wbijał hak za hakiem. Wybierał najwygodniejsze warianty. Zostawiał linę w ścianie. Chciał całe przejście ubezpieczyć poręczówkami, aby w każdej chwili mieć możliwość bezpiecznego odwrotu.

Przed jego oczami wyrosło nagle pionowe spiętrzenie. Z trudem wywindował się na niewygodny stopień. Widok ograniczył się do śliskiego rozkruszonego lodu pokrywającego skałę przeźroczystą powłoką, przez którą prześwitywały unieruchomione kępy porostów, mleczne pęcherzyki powietrza i drobne żyłki minerałów wijące się meandrami wśród grubych ziaren granitu.

Przednie zęby raków zaatakowały oślizłą gładź. Dalszą drogę znaczył śrubami wkręcanymi w lód. Za żeberkiem jaśniała płaszczyzna ściany, którą oświetlało słońce. Ruszył w tamtym kierunku. Strącone nieuważnym ruchem odłamki lodu spadały w dół. Co chwilę z metalicznym dźwiękiem odrywały się sople. W górę! Raki ze zgrzytem wbijały się w twarde podłoże. Kilkanaście kroków - odpoczynek, kilka głębokich wdechów i znów w górę…

Kończąc wyciąg przeszedł na drugą stronę skalnej grzędy. Słońce, które jeszcze stało wysoko, oświetliło go swoimi promieniami. Poczuł się bezpiecznie. W słońcu zniknęły poprzednie lęki. Nie był to już ponury świat martwego lodu i skał chwytający zimnymi szponami za gardło, budzący przerażenie, odbierający zdolność logicznego myślenia. Teraz wszystko zostało sprowadzone do właściwych rozmiarów. Znikły destrukcyjne bodźce. Pojawiły się pozytywne, wyzwalające chęć działania. Był innym człowiekiem, tym dawnym, sprzed lat, dla którego wspinaczka stanowiła źródło zadowolenia i radości. Tych kilkanaście minut spędzonych na oświetlonym terenie podziałało na niego jak wiosenne promienie na skutą lodem rzekę. Pękły okowy, rozpadła się ściskająca powłoka. Jak spływające swobodnie wody wezbrała werwa, chęć do walki ze skałą i z lodem. Czuł własną siłę. To dodawało pewności. Sprężyste, gotowe do wysiłku mięśnie, stalowe, ćwiczone latami ścięgna - to była jego gwarancja. Ona zrodziła nowe spojrzenie.

Wreszcie wyszedł na kilkumetrową półkę, która nadawała się do założenia obozu wyjściowego. Obliczył liny. Znajdował się ponad dwieście metrów nad grotą. Do tej pory droga nie nastręczała żadnych poważniejszych trudności. Postanowił, że nazajutrz wyniesie tu wszystkie pakunki. Był zadowolony. W ciągu pierwszego dnia, którego tak się obawiał, zrobił niezły kawałek.

Założenie zjazdów zabrało mu trochę czasu. Na godzinę przed zmrokiem opuścił się do groty.

10

Od godziny tkwił w jednym miejscu. Szeroka szczelina w kominie była jedyną drogą. Wystarczyło wychylić się, by sięgnąć ręką. Niestety, brakowało pewnego chwytu, który utrzymałby ciężar ciała w czasie przenoszenia nóg. Trzymając się jedną ręką pętli, drugą manipulował przy skalnej rysie. Oczyścił ją z lodu i wbił w nią cienki hak. Nie zmieniało to jednak sytuacji. Trzeba było znaleźć inne rozwiązanie. W końcu zdecydował się. Jedną z ławeczek powiesił na niższym haku. Trzymając się wpiętej do niego pętli, stanął w szerokim rozkroku, opierając stopy na chwiejnych szczebelkach. Nogi rozjechały się, zmuszając go niemal do szpagatu. Poczuł dotkliwy ból w pachwinach. Gdy ponownie przylgnął do ściany, okazało się, że z tej pozycji może już sięgnąć w głąb szczeliny. Wymacał chwyt, zacisnął palce. Całą uwagę skupił na tym kawałku skały. Szarpnął ją, spróbował, czy wytrzyma. Miał jej powierzyć cały ciężar ciała.

Wreszcie podciągnął się na rękach i energicznym wyrzutem umieścił lewą nogę na haku. Nie zastanawiał się, czy wytrzyma obciążenie, czy atakujący but nie wykruszy go ze skały. Raki odłamały kawałek granitu. Sypnęło okruchami. Noga zsunęła się. Wisiał w powietrzu uczepiony skalnego występu. Serce waliło mu jak młotem. Ponowił atak, lecz znowu się nie powiodło. Ręce zaczęły mdleć. Dopiero kolejna próba została uwieńczona sukcesem. Hak wytrzymał. Pot kapał z nosa, a przed oczami wirowały czarne i złociste krążki. Wsparta na rakach noga zaczęła drżeć. Nie mógł opanować obłędnego rytmu. Ogarnął go strach, ale próbował o nim nie myśleć. Poszukał szczeliny, wbił hak i wpiął asekurację. Teraz mógł odpocząć.

11

Wziął trzy liny osiemdziesięciometrowe. Końcówki przymocował do szelek plecaków. Na każdym z nich ułożył zwój, który mógł swobodnie się rozwijać. Przeciwległe końce sznurów zatknął za pas. Gdy szedł w górę, nie krępowały mu ruchów. Krok za krokiem zdobywał wysokość.

Rytmiczną pracę w ścianie wstrzymał nagle potworny huk. Aż skulił się pod kaskiem. Odruchowo chwycił hak, jakby w nim właśnie szukał bezpieczeństwa. Lawina? Nie, oto kilkadziesiąt metrów z boku wyłoniła się zza skalnego filara srebrna ważka helikoptera. Zbliżał się powoli. Podmuchy szarpały anorakiem, zdmuchiwały sypki śnieg ze skał nad jego głową. Ryk motoru ogłuszał. Przez moment maszyna wisiała naprzeciw niego. Trzymając się haka, pomachał w ich stronę. Brodaty pilot uniósł rękę w geście powitania. Jeszcze chwilę utrzymywał śmigłowiec na jego wysokości, jakby oceniał sytuację. Gdy uznał, że wszystko jest w porządku, łagodnie poderwał maszynę. Śmigło zalśniło w słońcu, gdy przelatywał nad sąsiednią granią.

Znowu nastała cisza. Tylko ze skał osypywał się śnieg i spadały sople. Brutalne wtargnięcie cywilizacji w świat granitowych skał trwało tylko parę sekund, lecz zakłóciło jego spokój. Zajęty wspinaczką myślał tylko o tym, by iść w górę. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, w jak obcym świecie się znajduje. Na widok lekko wznoszącej się maszyny poczuł żal, że z takim trudem zdobywa wysokość…

12

Na stanowisku wbił dwa haki. Na jednym zaklinował linki dobyte zza pasa, na drugim przymocował blok. Wplótł w kółko linę i zabrał się do roboty. Zrobił głęboki skłon, a następnie wyprost całego ciała. Sznur naprężał się coraz bardziej. Przy kolejnym skłonie poczuł sprężynujące drgnięcia napiętego nylonu. Plecak oderwał się od podłoża. Skłon i wyprost - zgrzytliwy pisk obracającego się bloku… Prawa dłoń zacisnęła się na uchwycie jumara, lewa wybierała luz na linie. Rytmiczna, monotonna, ciężka praca. Automatycznie powielane ruchy. Narastające zmęczenie i ogromna ulga, gdy pękaty tłumok zawisł bezpiecznie na haku.

I znów przenikliwy pisk nienaoliwionego metalu. Szurgot trącanego o chropawą powierzchnię tworzywa. Skłon i wyprost - ciemna bryła przesuwała się w górę. Skłon - poderwany w górę tobół zachybotał, podskoczył i znieruchomiał. Wyprost - dały o sobie znać stwardniałe z wysiłku mięśnie pleców. Mocno wparł stopy w skałę. Kolejny skłon i wyprost. Przeszkadzał coraz szybszy oddech i narastające pulsowanie w skroniach. Skłon i wyprost - z rozgrzanych mięśni emanowało ciepło. Pod koszulą sączyły się stróżki potu. Skłon i wyprost - piekący ból w kącikach oczu i coraz głębsze oddechy. Szeroko otwarte usta. Złoto-czarne punkciki przed oczami. Dosyć! Oparł się o skałę z zamkniętymi oczami. Odpoczywał…

Potem jeszcze kilka skłonów i miał w rękach drugi plecak. Powiesił go na haku. Przetarł twarz szorstkim rękawem swetra i strzepnął z nosa osiadłe na nim krople wody. Mokra koszula przylgnęła do ciała. Kilka minut odpoczywał, wpatrując się w zamglony horyzont i pełzające po niebie mleczne chmury, które coraz śmielej atakowały jasną kulę słońca.  

I znów mordercza szarpanina. Skłon i wyprost. Sześćdziesiąt kilogramów powiększone o siłę tarcia rytmicznie unosiło się w górę. Pakunek mijał pułapki występów skalnych i ostrych kryształów kwarcu. Kolejne szarpnięcie - raptowny opór - uginający się grzbiet zahamowany w półukłonie. Elastyczna lina przemieniona w twardy drut. I promieniujący wzdłuż krzyża ból.

Głęboki haust powietrza, jeszcze jeden i jeszcze… Oburącz chwycił za jumar i wściekle szarpnął. Plecak schwytany w ostre szpony skał nie wydostał się jednak z zasadzki. Opuścił linę o metr i poczuł luz. Jeszcze raz wściekle szarpnął! Zatrzeszczał rozdzierany brezent i tłumok wyskoczył spod przewieszki. Krótki odpoczynek, a potem znów jednostajna gimnastyka, skłon i wyprost… Kiedy wciągnął trzeci plecak, był już solidnie zmęczony. Przepracowane mięśnie odmawiały posłuszeństwa. Wstąpiła w nie omdlewająca niemoc. Potrzebował wytchnienia.

Ciąg dalszy w pełnej wersji  

do kupienia w księgarniach internetowych 

Andrzej Dudziński

Ściana 

Wydanie II 

 Copyright © 2013 by Andrzej Dudziński

Wszystkie prawa zastrzeżone

All Rights Reserved

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

PATH OFFicyna, Gdańsk 

Redakcja techniczna & korekta

PATH OFFicyna Publishing, Ltd., Park Ridge, IL 

Redakcja

Alicja Berman

Projekt okładki

Unifax P.A. Chicago, IL

Zdjęcie na okładkę

Doug Berry

Wydanie polskie

ISBN 978-83-929894-1-7