GRZEGORZ WAWRZYŃSKI

Niecierpliwość motyli

i inne opowiadania

[ fragmenty demonstracyjne ]

Newry 2013

Weź mnie za rękę

[ FRAGMENT ]

[...]

Niestety, jego codzienne łowy musiały się skończyć. Pewnego razu, gdy z uśmiechem gapił się na wybrankę serca jaśniejącą w odległym kącie kościoła, jego ciałem wstrząsnęło nagłe uderzenie. Odwrócił wzrok w kierunku źródła ataku i z przerażeniem zobaczył księdza okładającego go mszałem po ramieniu. Dobrze, że nie w głowę – zdążył pomyśleć, zanim zdał sobie sprawę z tego, że atak nie był spowodowany niegodnym ministranta odwracaniem głowy od ołtarza, ale palącą się komeżką, która zajęła się od świecy. Interwencja proboszcza była na tyle skuteczna, że ofiara samopodpalenia nie odniosła fizycznych obrażeń, ale niestety, kariera ministranta została ostatecznie skończona.
Nie poddał się jednak i na Boga nie pogniewał. Pomyślał, że musi przejść z godnością wszystkie te próby w drodze do celu. Uczęszczał zatem nadal na nabożeństwa, starając się znaleźć jak najbliżej ukochanej.

Jakież wielkie było jego zadowolenie, kiedy w końcu udało mu się zająć miejsce w tej samej ławce co ona. Na dodatek miał ze sobą kolegę, który mu się bardzo przydawał, aby Regina mogła się przekonać, że jedną z jego wielu zalet jest ogromne poczucie humoru. Dowcipom szeptanym na przekór modlitwom parafian towarzyszyły stłumione śmiechy Reginy i koleżanek. Rozkręcał się coraz bardziej, opowiadając kolejne śmieszne historie. Najlepszej z nich nie mógł jednak dokończyć, gdyż w kulminacyjnym jej momencie swoje niezadowolenie jego zachowaniem wyraziła siedząca w ławce z tyłu gospodyni księdza, waląc go znienacka w głowę swym modlitewnikiem. Urażona duma chłopca kazała mu na dodatek niezbyt grzecznie wyrazić sprzeciw wobec tak drastycznej metodzie wychowawczej, ale konsekwencje tego były dla niego straszne.
– Mateusz!!! – W pierwszej chwili pomyślał z przestrachem, że to głos Boga, ale lokalizując jego źródło, spotkał się z gromiącym wzrokiem księdza, który z rozłożonymi nad ołtarzem rękami, postanowił dokonać swego rodzaju egzorcyzmu – W tej chwili wyjdź z kościoła!!!

[...]

Sen oskrzydlony

[ FRAGMNENT ]

[...]

I znów czekał na ulubiony stan świadomości. Swego rodzaju nieważkość, gdy jeszcze się nie śpi, a sen czai się wciąż za horyzontem rozmyślań. Czas, gdy troski dnia zaczynają się rozpuszczać w cowieczornej dawce marzeń, które wypełniają przyjemnie wszystkie zakamarki głowy i klatki piersiowej. Kiedy to stawał się władcą świata; własnej krainy, w której to on ustalał zasady i po swojemu kreował rzeczywistość. Zakątek wszechświata rządzonego prostą regułą, według której każdy ma kogoś, kogo może wziąć za rękę.

Cieszył się tą swoją projekcją miejsca idealnego, ale wiedział, że to tylko szczęśliwa chwila nieprawdziwa i zaśnie zaraz bez gwarancji przyjemnego snu. A sen zaczął właśnie łagodzić jego podniecenie niezwykłością wyobrażonych scen, o których zapewne zapomni, gdy rano zjawi się jawa.

– Zamierzasz spać?

Dlaczego to powiedziałem? Otworzył oczy, by znaleźć odpowiedź, ale ciemność nie stała się mniej ciemna. Deszcz ustał. Było cicho i spokojnie; szelest jego oddechu wydawał się poruszać firankami i wprawiać w drgania cząsteczki powietrza.

– Dlaczego to powiedziałem? – wyszeptał, wpatrując się w sufit stopniowo wyłaniający się z ciemności.

– Nie powiedziałeś tego – usłyszał i mimo iż dźwięk ledwo zadrżał przy jego uchu, fala łopoczącego dreszczu przeszła od głowy aż do pięt, schładzając jego ciało o kilka stopni.

[...]

Niecierpliwość motyli

[ FRAGMENT ]

[...]
– Gdzie się gapisz, świnio?!Ostatnie słowo było na tyle mocne, by wyrwać go z zamyślenia. Z przerażeniem odkrył, że podczas swojego typowego zawieszenia, gdy jechali w przedziale i myślał o niej, jego wzrok tkwił na wysokości jej piersi. Spojrzał na pełen pobłażania uśmiech; trochę łobuzerski, drwiący, ale wyzwalający też poczucie winy rozlewające mu się po twarzy gorącym rumieńcem. Zmieszanie zmusiło go do zadania pytania, które miał sobie zostawić na czarną godzinę.

– Dlaczego się ze mną umówiłaś?

– Pomyślmy... – Nie przestawała się uśmiechać. – Bo masz taki... spokojny uśmiech.

– Mam spokojny uśmiech? – zdziwił się, choć też nie oczekiwał, że za atut uzna jego wygląd.

– No... Jeśli się w tobie zabujam, to przez ten spokojny uśmiech. Masz taki nawet wtedy, gdy mi się gapisz na cycki.

Zaśmiała się jeszcze głośniej, ale zaraz skierowała niespodzianie zamyśloną twarz na krajobraz uciekający za oknem.

Spodobała mu się ta odpowiedź. Jeśli już w ogóle słyszał, że jest fajny, to zwykle dlatego, bo jest śmieszny. Nie uwierzyłby jej, gdyby uznała go za przystojnego, ale spokojny uśmiech brzmiał szczerze i niezwykle z ust dziewczyny, którą uznawał za nieokrzesaną i dosyć wulgarną. I nie mógł uwierzyć, że spodobała mu się, mimo iż nie była podobna ani trochę do tej wyśnionej.

– I za co jeszcze mogłabyś mnie pokochać?

– Za kobyle caco – wypaliła, śmiejąc się znów, ale nie odrywając oczu od widoków za oknem.

Już wiedział, że nie skupi się na filmie. Przyszedł do kina, ale nie zamierzał oglądać nic poza jej twarzą, reagującą spontanicznie na to, co działo się na ekranie.
Znał to uczucie musujące go od środka. Położył swoją rękę wzdłuż jej ramienia na oparciu krzesła. Odczekał chwilę. Był niecierpliwy, ale bał się też jej reakcji. (A jeśli dostanie po pysku w miejscu publicznym?)

Małym palcem dotknął najpierw grzbietu dłoni, a potem zaczął przesuwać opuszkiem w kierunku jej palców i drżał przy tym, jakby co najmniej próbował ją okraść. Spojrzał na nią. Spoważniała, ale nie odwróciła się w jego stronę. Spróbował więc wcisnąć ten swój palec pod jej dłoń. Dla kogoś, kto by teraz obserwował jego starania, byłby to niechybnie zabawny widok... może nawet zabawnie żałosny. Nie zdążył jednak zmienić strategii. Ania poderwała nagle swoją rękę i nim zdążył się przestraszyć, że za jej pomocą uderzy go w niespodziewane miejsce, złapała jego dłoń, drugą ręką uchwyciła go za kark i przyciągnęła głowę do swych ust.

– Kuźwa, Mateusz...! Ależ ty robisz podchody...

[...]

Schoolfobia

[ FRAGMNENT ]

[ ... ]

– Dobrze, mamo! – mruknął, przeciągając żałośliwie ostatnie słowo, a podniósłszy się z łóżka i postawiwszy stopy na podłodze, cicho podsumował nieprzyjemny moment życia: – Ku… …ć!

– Coś mówiłeś, synku?

– Że... pora wstać… Już idę, mamo!

Gdy już miał za sobą łazienkowe rytuały, usiadł przy kuchennym stole jak zwykle plecami do okna, ale i tak zdążył nieświadomie przez nie spojrzeć i dostrzec zarys znienawidzonego budynku szkoły.

– Kiedyś zamuruję to okno – rzekł naburmuszony, dobierając się do jajecznicy.

– Co ty, synku, opowiadasz?! – Zdziwienie matki omalże nie doprowadziło do rozlania aromatycznej kawy z ekspresu, która również nasuwała mu mdlące skojarzenie z tym, co nastąpi, gdy tylko wyjdzie z domu.

– Taki mam plan…

– Kuchnia bez okna?

– Lepsza ślepa kuchnia niż gówniany widok…

– Nie bądź wulgarny i niemądry – oburzyła się i karzącym wzrokiem przywołała syna do porządku. – Czemu ty znów taki rozdrażniony jesteś?

– Przepraszam mamo, ale… może ja bym dziś nie poszedł do szkoły?

– Jak to?

– Tak jakoś dziwnie się czuję…

– Co ty znów zmyślasz?!

– Bo... bo ja nienawidzę szkoły, mamo…

Niemalże wypuściła z ręki talerzyk z herbatnikami.

– Synu! Co się z tobą dzieje?! Przecież ty kochasz szkołę! Masz znakomite wyniki…

– Jakie tam wyniki?! Żyły sobie mogę wypruć, a i tak mnie gnoją i szukają pretekstu, żeby mnie wywalić z tej budy!

– Co ty opowiadasz?! Kto?

– Wszyscy! Wszyscy mnie nienawidzą! Nawet woźny…

– Ach, syneczku, martwisz mnie… albo… – spojrzała na syna bardzo podejrzliwie – szukasz pretekstu, by zostać i lenić się w domu…

– Raz mogę zostać.

– Nie ma mowy! Zbieraj się w tej chwili!

Z ciężkim sercem wyszedł przed blok, który od terenu szkoły odcinała tylko ulica. Ach, wpaść pod samochód i mieć wreszcie spokój z tym pieprzonym życiem. Nie doczekawszy się chętnego do potrącenia i wleczenia go po ulicy, przeciął ją ze spuszczoną głową. Minął bramę szkoły i znów widział, jak inni udają, że go nie widzą; że go nie ma. I czuł, jak te złośliwe szepty rozbijają mu się szyderczo o plecy.

Jak ja nienawidzę tego miejsca i tych ludzi. Wziąć i pozabijać ich wszystkich. I co się głupio cieszysz koleś? Myślisz, że nie wiem, co o mnie wygadujesz?

[...]

SPIS TREŚCI

Przedmowa 3

Upadające anioły 7

Wiolka 9

Weź mnie za rękę 13

Sen oskrzydlony 25

Niecierpliwość motyli 31

Wada serca 49

Podniebna reminiscencja 61

Scholfobia 69

Spis treści

Początek

Weź mnie za rękę

Sen oskrzydlony

Niecierpliwość motyli

Schoolfobia

Spis treści