O piątej rano było chłodno. Park pełen wilgotnego cienia, ciszy, alejki puste. I tylko jeden obserwator, wprowadzający zmiany do układu. Obserwator złapał kroplę rosy z gałązki Rosa canina na palec i oblizał go. Przypominał światło, tak samo rozglądające się z ciekawością po nieznanym miejscu. Słoneczny blask okrywał beton bloków delikatnym złotem, tworząc zbitkę tak absurdalną, jaką stanowiliby demonstrujący pod Sejmem górnicy, którzy nagle zaczęliby zgodnym chórem śpiewać „Mesjasza” Haendla. Mogłaby coś powiedzieć o tym wszystkim. Ale na ogół wolała milczeć. Ktoś parzył kawę i wiatr przyniósł zapach aż tutaj. Włożyła sandały. Nie musiała patrzeć na plan miasta. Chwilami wydawało jej się, że to miejsce jest jej równie obce, co znane na pamięć. Wstała z ławki, wzięła swoje rzeczy, poszła wzdłuż parku, wąskiego pasa między ulicami, zielonej żyły w ciele miasta. Przeszła przez parking obok jednego z budynków UWM, główną ulicą obok betonowej szaro–czerwonej narośli centrum handlowego i otoczonego pokrytym reklamami murem pruskiego aresztu. Przez Stare Miasto, gdzie wymieniła spojrzenia z Jakubem pielgrzymem, unieruchomionym w piaskowcu obok nieczynnej fontanny, przez most nad pełną wodorostów Łyną, długą, rozgrzewającą się już Warszawską, przez Kortowo, nad zimnym jeziorem do osiedla domków jednorodzinnych, zwanego Słonecznym Stokiem. Żółte błyski żonkili i twarde zielone pąki tulipanów.

Czarny kot przystanął i spojrzał agrestowymi oczami. Pręgowany przeskoczył płot. Pod sandałem zgrzytnęła puszka po piwie. Biało–błękitna figura Matki Boskiej w wypielęgnowanym ogródku lśniła oślepiająco. Przy otwartej furtce sąsiedniej posesji stała ciemnowłosa, średniego wzrostu kobieta, w jasnej spódnicy, bluzce i klapkach. Naklejała ogłoszenie. Przez uchylone okno było widać jej kuchnię, wyszorowana patelnia na ścianie kipiała światłem.

Przystanęła i postawiła obie torby na ziemi.

— Dzień dobry. — Przyglądała się stopom kobiety, bladym, z wysokim podbiciem i drobnymi palcami.

— Dzień dobry — kobieta odczuła ten wzrok tak dotykalnie, że zbliżyła rękę do stopy, żeby go strzepnąć, ale zakłopotana, cofnęła ją szybko. Taśma klejąca została jej na palcach drugiej ręki, ogłoszenie trzepotało.

— Pani kogoś szuka?

— Będę tu mieszkać – wyjaśniła.

Zdumienie wygięło kobiecie usta w dół — to, co niespodziewane, kojarzyła ze smutkiem.

— Przecież dała pani ogłoszenie – dotknęła kartki, która wyrywała się jak ptak.

— Ale przecież...

— Może je pani zdjąć.

— Ale jakim sposobem...

— Zapłacę z góry i tak dalej. Nie piję i nie puszczam techno o drugiej w nocy. Chcę wejść i wziąć prysznic — uśmiechnęła się.

Uśmiech. Kobieta zapatrzona w niego, ogłupiała, skleiła sobie do reszty palce taśmą, zdejmując zapisaną swoim kaligraficznym pismem kartkę. Przypominał jej coś, czego nie potrafiła nazwać.

— No dobrze, w sumie chciałam ten pokój wynająć jak najszybciej. Przedtem mieszkała tu para studentów, na tej ulicy w ogóle dużo studentów mieszka, mają blisko na zajęcia. Źle trafiłam, zarzekali się, że są spokojni i byli – przez miesiąc. Potem co dwa dni robili imprezę: przez całą noc miałam dyskotekę, a rano musiałam wyciągać obcych ludzi z wanny. Dziecko rano idzie do szkoły, ja mam dyżury, bo jestem pielęgniarką; prosiłam, groziłam, przez tydzień było lepiej a potem znów od nowa. Wreszcie ich wyrzuciłam. Jeśli pani będzie mieszkać sama, to policzę 400 złotych, chyba, że...

— Będę mieszkać sama – założyła plecak, dwie torby wzięła w prawą rękę a lewą jednym ruchem oderwała ogłoszenie od dłoni kobiety w klapkach i zwinęła je w kulkę. Wylądowało w blaszanym kuble na śmieci.

— Jak długo?

— To się okaże.

Pokój położony od wschodu tak jak kuchnia, cały zarośnięty dzikimi chaszczami światła, wydawał się pulsować. Kiedy wychyliła się z okna w lewo, za krzakami malin i porzeczek, przez kwitnące gałęzie śliwy zobaczyła czubek głowy Maryi, jak nazywano tu Miriam.

— Chciałabym podpisać umowę. Może na pół roku? Zawsze może pani zrezygnować, tylko proszę mi o tym powiedzieć choć dwa tygodnie wcześniej.

— Proszę bardzo.

Kobieta gestem wskazała kuchnię, przyniosła wydrukowaną umowę.

— Przepraszam, że tutaj, ale biurko jest w pokoju Oli, nie chcę jej budzić, a ja w swoim mam tylko taki mały chwiejny stolik – położyła dłoń na ciemnym blacie dębowego stołu, kojarzącego się z niedzielnym obiadem tradycyjnej rodziny. Odruchowo sprawdziła, czy nie zrobiła jakiegoś błędu. Własne imię „Hanna” wydawało jej się dziwne i obce, zawsze takie było, na każdym dokumencie. Jakby ktoś je ukradł i okaleczył.

— Proszę przeczytać.

Przebiegła wzrokiem tekst, trzymając kartkę dwoma palcami, wyjęła wieczne pióro z kieszeni czerwonych sztruksów i pisała szybko, lewą ręką, opierając umowę o powietrze. Z drugiej kieszeni wyciągnęła 400 złotych właśnie w tym momencie, kiedy Hanna chciała wspomnieć, że płaci się z góry. Pieniądze długo leżały na stole, bo gospodyni odnalazła w umowie miejsce przeznaczone na imię i nazwisko „najemcy”. Natychmiast znacząco podniosło się jej ciśnienie, do wartości 180/90 mm Hg.

— To jakiś żart? Albo pseudonim? Dowodu osobistego też pani nie ma, czy co? — zauważyła następną lukę. — Przecież ta umowa jest nieważna. Drozd Zielona Różdżka! Kompletna bzdura! — Hannie zabrakło tchu. Inwencji też.

— Tak się nazywam. A dowód mam, tylko nie lubię się nim posługiwać. Umowa jest ważna. Zresztą nikt poza nami nie będzie jej oglądał. Naprawdę. Idę wziąć ten prysznic.

Po chwili Hanna siedziała przy stole, czując ku swojemu najwyższemu zdumieniu, że na tym wyjaśnienia skończyły się raz na zawsze. Nie miała ochoty protestować, wykazywać niedorzeczności w słowach Drozda, dzwonić (na policję? na pewno nie), krzyczeć (nie umiała krzyczeć). Z łazienki dobiegał głośny szum wody i niewyraźne odgłosy piosenki w nieznanym języku. Po dłuższej chwili do kuchni wpadła Ola.

— Kto to był? Głodna jestem. I nie mogę się umyć – zawołała. Jeszcze nie zamilkła, a już wtuliła się w Hannę i nastąpiły zwykłe poranne pieszczoty.

— Jak posiedzi za długo, zapukamy. To taka pani, która będzie u nas mieszkać. — Pocałowała ją jeszcze raz. — Umyj na razie ręce tutaj, to zjesz śniadanie. Wyjęła jajka, masło, zapaliła gaz.

—- No widzisz, po co martwiłaś się, że będziesz długo szukać? — Ola wytwarzała ogromne ilości piany z niebieskiego mydła. — Mamo, a to jest Polka? Po jakiemu mówiła?

— Po polsku. Tak samo dobrze, jak ja albo ty.

— Ale jest czarna.

— Pewnie ma czarnego ojca.