Mateusz Wendland

Łowca smoków

Przebudzenie maszyn

© Copyright by Mateusz Wendland & e-bookowo

Projekt okładki: e-bookowo

Opracowanie i korekta: Grażyna Szymczak

ISBN 978-83-7859-084-2

Wydawca:
Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl

Kontakt:
wydawnictwo@e-bookowo.pl

Patronat medialny:

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione.

Rozdział I

Wolność

Każdego może spotkać coś wyjątkowo przykrego. Jednego dnia można być kimś sławnym, kimś kto wiedzie życie wspaniałe, pełne przygód. Drugiego dnia można zostać oskarżonym o coś, czego się nie zrobiło i znaleźć się w mrokach więzienia, niczym zwykły przestępca, pogardzony przez społeczeństwo. Właśnie w takiej sytuacji znalazł się Adalwin – łowca smoków, uznawany przez współczesnych za żywą legendę tej profesji. Mimo młodego wieku zdobył już sławę. Zabił takie bestie jak: Czarny Smok, Górski, Dwugłowy Toicki, a nawet Gromowład Dziki. Tych, którzy walczyli z tym ostatnim, można policzyć na palcach jednej ręki, a tych, którzy przeżyli, chyba nie znajdziesz. Wygrana z nim była wielką sztuką; niewielu ludzi mierzyło się z tym gadem; niesamowicie jadowity. Od samego dymu płomienia można zginąć. Teraz biedak siedzi w więzieniu Kosterii – stolicy królestwa o tej samej nazwie. Siedzi w podartej koszuli, brudnych, o niewyraźnej szarości spodniach i boso. Mimo dużych rozmiarów celi, jest sam. Marznie na kamiennych płytach podłogi, pośród kropel spływającej wody z sufitu – w kilku miejscach. Jednak na jego twarzy rysuje się nieziemski spokój i nie widać, aby przeszkadzały jemu tutejsze warunki. Siedzi i rozmyśla o swoim srebrnym łańcuszku z małym krzyżem, zawieszonym na szyi. Na głowie, głęboko naciśnięty, brązowy szeroki kapelusz, bez którego niemalże nigdzie nie wychodził. Ten kapelusz jest jedyną rzeczą, której nie zabrali strażnicy więzienia.

Adalwin ma trzydzieści lat, jest wysokiego wzrostu i bardzo umięśniony. Pod lewym okiem blizna po cięciu, biegnąca na ukos, w stronę warg. Jego prawe oko jest koloru niebieskiego, natomiast lewe… złote! Matka była żoną alchemika, który pod koniec życia, a parę miesięcy przed jego narodzeniem, stracił rozum i oblał swoją żonę jakąś dziwną substancją. Stąd oczy dwubarwne.

Do celi Łowcy dobiegły głosy więźniów z pobliskich cel. Były to słowa obraźliwe, padające na strażników, stojących na korytarzu. Adalwin został ulubieńcem, nie tylko ze względu na sławę i opowieści o swoich przygodach, o jakie ciągle prosili, lecz również ze względu na to, iż potrafił kilkanaście godzin siedzieć bez ruchu, rozmyślając nad swoją dolą. Otworzyły się drzwi celi. Spojrzał w tamtą stronę. Ujrzał strażnika, prowadzącego krasnoluda.

– To twój nowy kolega, Adalwen – oznajmił strażnik.

– Jestem Adalwin – poprawił go, z niesamowitym spokojem w głosie.

– Wszystko jedno! – wepchnął krasnoluda do celi i zamknął drzwi.

Każdy strażnik pilnujący na korytarzu odziany był w błyszczącą zbroję i czerwoną pelerynę. U boku nosił pochwę z mieczem. Nowy więzień był przerażony, widząc Łowcę, spoglądającego na niego ze spokojem. Niskiego wzrostu, gruby, posiadał rude włosy i rudą brodę. W czarnych spodniach, sięgających kostek, zniszczonych butach i brudnej koszuli.

– Jak się nazywasz? – spytał Łowca.

– Nadmir – mówił głosem przestraszonego.

– Za co tu trafiłeś?

– Za rozboje. A ty?

– Oficjalnie, czy nieoficjalnie?

– Eee, co?

– Oficjalnie, czy nieoficjalnie?

– Oficjalnie.

– Za morderstwo mojej przyjaciółki, imieniem Jaromira – ukazała się łza w oku Adalwina, ale nadal wydawał się spokojny.

– A nieoficjalnie?

– Za to, że byłem niewygodny dla króla.

– A kto zabił tę Jaromirę, czy jak jej tam?

– Pośrednio król, bezpośrednio jakiś zabójca z Toigrodu.

– Aż z Toigrodu?

– Tak.

– Opowiedz mi o tym.

– To nie twoja sprawa.

– Przepraszam…

Jaromira była bardzo bliska Adalwinowi. Znali się od dziecka. Spędzali ze sobą mnóstwo czasu. Nawet mieli wziąć ślub, jednak jej śmierć udaremniła te plany. Dla Łowcy bardziej bolesny od utraty ukochanej był fakt, że mógł zapobiec tragedii, gdyby wszedł do izby parę chwil wcześniej. Czuł się winny. Czuł się winny jej śmierci.

Adalwin wiedział, iż zabójcę dziewczyny wysłał król, gdyż widział jak wcześniej król dużo rozmawiał ze zleceniobiorcą, udającym przed dworakami szlachcica z Toigrodu. Udało mu się uciec. Łowca został sam z ciałem ukochanej. Potem zjawili się strażnicy; dało, to idealnych świadków zabójstwa.

Tej samej nocy coś dziwnego stało się w mieście. Dwaj stróże szli ulicą, odziani w pełną, zbroje, czerwone peleryny i trzymający w prawej ręce miecze, a w lewej tarcze z wyraźnym obrazem lwa. Było już bardzo późno. Patrolowali ulice, razem z kilkoma oddziałami – każdy oddział w innych rejonach miasta. W każdym oddziale było dziesięć dwu- lub trzyosobowych drużyn. Ci dwaj znajdowali się na obrzeżach, idąc wzdłuż gęstego lasu.

– Wiesz, co najbardziej denerwuje mnie w tej naszej robocie? – spytał pierwszy.

– Co?

– Zawsze, gdy coś się zaczyna dziać, my zjawiamy się jako ostatni…

– Mnie to nie przeszkadza.

– Ale nudno. To zajęcie staje się nudne!

– Heh, przynajmniej jest lekkie. Po za tym ja tam się cieszę.

– Dlaczego?

– Bo przynajmniej wracam cały do domu.

– Jak chcesz wracać cały do domu, to mogłeś zostać browarnikiem albo krawcem.

– Daj spokój. Wybrałem to zajęcie, żeby mieć szacunek wśród ludzi, a ten sektor wybrałem właśnie dlatego, że tu nigdy się nic nie dzieje, może poza atakiem jakiegoś pojedynczego wilka raz na rok…

– Czekaj, słyszysz coś?

Z lasu dochodził jakiś dziwny dźwięk, jakby krzyk, nieludzki krzyk

– Co to? – rzucił współtowarzysz.

– Nie wiem. Sprawdźmy.

Pobiegli do lasu. Poruszali się szybko, mimo dźwigania na sobie zbroi. Jednak zbroje Kosterii słynęły z dużej wytrzymałości, a przy tym były bardzo lekkie. Znaleźli się w lesie. Po jakiejś chwili krzyki ustały. Przystanęli uważnie rozglądając się.

– Widzisz coś? – zapytał drugi.

– Nie, a Ty… CO TO JEST?!

Przed nimi leżała krowa, dużych rozmiarów. Martwa i poszarpana.

– Niedobrze mi… – oznajmił pierwszy.

– Co się jej stało?

– Nie wiem. Na pewno nie zrobił tego człowiek. Patrz – wskazał palcem przed siebie.

Drugi aż wstrzymał oddech ze zdziwienia. Drzewa przed nimi były powalone, dwa lekko się paliły. Po chwili usłyszeli jakby syczenie, dochodzące znad ich głów. Spojrzeli w górę.

– UCIEKAJ!!! – krzyknął pierwszy, natychmiast rzucili się do ucieczki w przeciwne strony.

Nad nimi unosił się smok. Buchnął płomieniem w ich stronę, zdążyli uciec. Leciał nad drzewami, goniąc pierwszego, który biegł w głąb lasu w nadziei, że się skryje w jakiejś grocie, a tych nie brakowało w okolicy. Jednak po przebyciu kilkudziesięciu metrów rycerz znalazł się w miejscu, gdzie drzewa rosły w większych odstępach. Smok zniżył lot i porwał nieszczęśnika w paszczę. Drugi zatrzymał się, słysząc krzyk przyjaciela i widząc, jak smok leci z nim w stronę gór.

Rano król w sali tronowej przyjmował ważniejsze w mieście osobistości. Sam władca odziany w niebieskie spodnie, białe buty, niebieską koszulę i w srebrny pancerz, mający bardziej znaczenie symboliczne, niż ochronne. Na głowie złota korona z drogimi kamieniami. U boku pochwa z mieczem, o rękojeści w kolorze złotym. Długie, blond włosy. Wzrostu wysokiego. Był muskularnej budowy ciała. Jego wiek to może z dwadzieścia kilka lat. Zasiadł na tronie od niedawna, po tajemniczej śmierci swojego poprzednika. Wielu dziwi to, że ludzie którzy oskarżają o tę śmierć samego następcę, również giną w tajemniczych okolicznościach.

Na sali było około piętnastu osób, stojących szeregiem przed władcą.

– Co proponujecie zrobić z tym smokiem? – spytał ze złością na twarzy król.

– Ja proponuję wysłać na niego wojsko. To będzie najlepsze wyjście, królu Ferdynandzie – wygłosił swoje zdanie młody szlachcic, odziany w drogi, fioletowy płaszcz i trzymający elegancką, czarną laskę, którą podpierał się dumnie. Pełniła ona rolę ozdoby, a nie była pomocną w chodzeniu.

– Nie możemy tego zrobić – przestraszył się pewien starszy człowiek z siwą brodą odziany w białą, pozłacaną szatę, również podpierający się czarną laską, ale już bardziej jako faktyczną pomocą w chodzeniu niż jako ozdobą.

– Dlaczego, Lubowidzie? – spytał monarcha.

– Na razie tylko my i ten ocalały strażnik wiemy o tym, co się stało. Jestem już bardzo stary i wiem, że wzbudzanie paniki wśród ludu jest rzeczą, której na pewno byś nie chciał, władco.

– Co więc proponujesz? – zapytał Ferdynand. Inni, nie mając lepszego pomysłu, nie ośmielili się im przeszkadzać.

– Proponuję poprosić o pomoc tego łowcę smoków, który siedzi w więzieniu za zabicie jakiejś dziewczyny. Moglibyśmy go uwolnić…

– Chyba żartujesz! – krzyknął oburzony król.

– D-d-dlaczego? – spytał przestraszony, nie zamykając ust po słowie króla.

– Nie po to wsadzałem go za kratki, by teraz darować wolność!

– Nie mamy innego wyjścia!

– Królu, Lubowid ma rację – zgodził się jakiś inny starzec.

– Wszyscy macie wyjść! Muszę pomyśleć.

– Rozkaz – odpowiedział każdy z obecnych i odeszli.

Adalwin jeszcze spał. Do jego celi weszło dwóch strażników.

– Obudź się, bohaterze – jeden lekko szturchnął go nogą w plecy.

– O co chodzi? – spytał, nie otwierając oczu.

– Król chce cię uwolnić.

– CO TAKIEGO?! – zerwał się na nogi.

– Ale nie za darmo.

Adalwin zaczął się śmiać.

– To oczywiste. Byłoby zbyt pięknie – powiedział i spojrzał w stronę Nadmira, który udawał że śpi, a potem znowu spojrzał na strażnika.

– A co mam zrobić, żeby być wolnym?

– Mów szeptem, to się nie może wydać. W lesie pojawił się smok – mówił szeptem.

– Ech… smok was terroryzuje i to ja mam was ratować? Przerabiałem to z milion razy…

– Zgódź się! Będziesz wolny! Pomyśl o tym!

– Mogę z nim walczyć, ale krasnolud idzie ze mną.

– Po co ci on?

– Bo zdążyłem się z nim zaprzyjaźnić.

– Mnie to tam bez różnicy. Bierz go!

– Nadmir, wstawaj. Jesteśmy wolni! Oddajcie mi tylko moje rzeczy.

– Oczywiście.

Po dwudziestu minutach stanęli przed więzieniem. Adalwin miał na sobie brązowe spodnie, wpuszczone w czarne buty, sięgające powyżej kostek, nosił czarny pas, do którego przyczepionych było szesnaście srebrnych kul z zakrętkami, białą koszulę, na niej białą kamizelkę bez rękawów, a na tym wszystkim brązowy, rozpięty płaszcz, sięgający kostek, ze złotym krzyżem na lewej piersi i rzecz jasna, swój brązowy, szeroki kapelusz na głowie. Na szyi srebrny łańcuszek z krzyżem, ale schowany pod ubraniem. Na rękach czarne rękawice z krótkimi, metalowymi kolcami na kostkach. Z tyłu płaszcza przymocowany miecz w srebrzystej pochwie. Ostrze miało ponad sześćdziesiąt centymetrów długości i było jednosieczne, nieco wygięte w stronę tępej części. Trzon miał szesnaście centymetrów. Znajdował się na nim zielony, szorstki materiał. Głownia w kształcie kuli o średnicy pięciu centymetrów. Jelec miał po pięć centymetrów po lewej i prawej stronie ostrza. Krasnolud natomiast odziany był w czarne buty, ciemnoniebieskie spodnie, białą koszulę, a na niej ciemnoniebieską kamizelkę.

Świeciło słońce. Ulicami chodziło pełno ludzi. Gdzieniegdzie dało się słyszeć kupców, nawołujących do kupna swoich towarów.

– Dlaczego wziąłeś mnie ze sobą? – spytał.

– Sądząc po tym, jaki byłeś przerażony, gdy mnie zobaczyłeś, nigdy bym nie uwierzył, że zostałeś skazany za coś takiego jak rozboje. Jak dla mnie mogłeś popełniać jedynie drobne kradzieże i to nawet z marnym skutkiem.

– No ukradłem. Parę groszy…

– No właśnie! Uwierz mi, że nie trzeba być łowcą smoków, by wiedzieć takie rzeczy. A poza tym możesz mi się przydać. Masz jakąś broń?

– Topór, ale w domu.

– Daleko?

– Chwilę drogi.

– Prowadź – poszli.

– Jak to się stało, że zostałeś łowcą smoków? – spytał po drodze.

– Nie chce mi się teraz opowiadać.

– I tak nie mamy zbyt wiele do roboty.

– Ech… Moja matka była żoną alchemika, który postanowił przeprowadzić na niej eksperyment przemiany człowieka w smoka. Gdy była ze mną w ciąży, oblał ją jakąś substancją, która jednak nie podziałała, a przynajmniej na nią. Zaraz po tym resztki substancji, które były na podłodze zapaliły się i objęły ojca płomieniem. Alchemik zginął, ale moja matka uciekła. Nie wiedziała gdzie się udać. Wędrowała kilka tygodni, aż w końcu znalazła ją grupa wędrownych łowców smoków. Otoczyli ją opieką. Niedługo po tym urodziłem się ja. Łowcy uczyli mnie jak walczyć, uczyli mnie wiedzy o smokach. Szkolili mnie na jednego z nich. Właśnie w ich grupie była Jaromira – dziewczyna w moim wieku. Jak zapewne zauważyłeś, urodziłem się z jednym okiem złotym. Potrafię tym jednym okiem widzieć w ciemnościach, w dodatku umiem wyczuwać smoki, rozumiem, co mówią, a one rozumieją, co ja mówię. Ta mikstura zadziałała zapewne częściowo. Kilka lat przesiadywaliśmy w krainie zwanej Karagród. Niestety, właśnie wtedy napadli na nas mieszkańcy jakiegoś innego królestwa. Zabili łowców, a mnie samego z Jaromirą dali do niewoli, jako gladiatorów. Sądzili, że zginiemy już przy pierwszej walce. Ja jednak wygrałem, pokonując dorosłego człowieka. Sam miałem wtedy może z 7-8 lat. Jaromira o mało nie zginęła w tej walce. Przez kolejnych 10 lat walczyłem na arenie, najpierw z ludźmi, potem z różnymi innymi istotami, aż w końcu ze smokami. Po tych 10 latach udało mi się uciec. Niestety tylko ja uciekłem… a jako że nie znałem się na niczym innym, zacząłem polować na smoki za pieniądze. Po niedługim czasie znowu spotkałem Jaromirę, którą uwolniono; jej ciągłe zwycięstwa z czasem zaczęły nudzić gawiedź. Przez pewien czas wędrowaliśmy razem, polując na smoki. Później Jaromira osiedliła się tutaj, w Kosterii, a ja podążyłem dalej. Z czasem dorobiłem się majątku na zabijaniu zielonych i postanowiłem wrócić w to miejsce, osiedlić się i ożenić z Jaromirą. Została jednak zabita, a ja zostałem o to fałszywie oskarżony i trafiłem do celi. No i to cała historia.

– Jesteśmy na miejscu – oznajmił krasnolud.

Stanęli przed małym domkiem, koloru białego. Był nieco podniszczony. Krasnolud wyjął z kieszeni klucz, otworzył drzwi. Adalwin rozglądał się ciekawie widząc, że miejsce było bardzo stare, ale w środku zadbane, w przeciwieństwie do tego co widział na zewnątrz. Cały dom miał tylko jeden pokój. Ściany koloru białego. Wisiały na nich różne obrazy krasnoludów. Po prawo znajdował się piec, a po lewo łóżko, za nim drzwi do ogródka. Na środku stał stół, przy nim krzesła. Na podłodze rozciągała się skóra szarego niedźwiedzia. Naprzeciwko wejścia znajdowała się bardzo duża szafa. Nadmir podszedł do niej i otworzył. Leżało tam naprawdę dużo rzeczy, w tym ubrania, jakieś jedzenie, kilka pudełek i różne drogie rzeczy, które swą obecnością dziwiły gościa. Krasnolud wyjął żelazny topór. Adalwin aż otworzył usta ze zdziwienia, topór wyglądał na droższy niż cały ten dom... Był piękny. Błyszczący, mający ostrze po obu stronach drzewca. Pozłacany. Na ostrzach wyrzeźbione obrazy przedstawiające miasto. Wyglądał jakby był niesamowicie ostry.

– Skąd masz ten topór? – spytał łowca smoków.

– Wygrałem go kiedyś w karty.

– Cóż, nieważne.

– Może usiądziesz i opowiesz, jak zamierzasz zabić tego smoka? – usiedli przy stole.

– Strażnik opowiedział mi relacje świadka. Jest to wielki, czerwony smok z długimi skrzydłami. Ma białe pazury i krótką szyję. Posiada długie, ostre zęby. Na moje oko jest to Wędrowiec Słoneczny, ale one występują tysiące kilometrów stąd i nie zapuszczają się w miejsca o takim klimacie jaki tutaj panuje. Dziwne. Nie jest zbyt groźny.

– Ale możemy skończyć źle?

– Ja się nie boję. Cały mój strój jest wykonany ze specjalnego materiału, wchłaniającego ogień. Nic mi nie grozi.

– Tobie nie, ale ja jestem jednak łatwopalny…

– Zawsze możesz wrócić do celi.

– Ech… Chodźmy już! Chcę to mieć za sobą…

– Wiesz, warunki w tej celi nie były zbyt dobre. Chętnie bym zjadł coś porządnego.

– Mam owoce…

– Mogę?

– Cóż, ja też zgłodniałem.

Wstał, poszedł do ogrodu i przyniósł dużo jabłek i śliwek, a także dwa talerze, leżące obok pieca, postawił przed Adalwinem i zaczęli jeść. Adalwin jadł bardzo szybko. Widać, że więzienne jedzenie naprawdę było niedobre. Po chwili skończyli.

– Idziemy? – zapytał gospodarz.

– Idziemy. Weź tylko jakąś pochodnię.

Szli w stronę gór. Minęli wiele jaskiń i piękne polany. Droga była bardzo długa. Ciągle słyszeli piękny śpiew ptaków. W końcu stanęli przed jaskinią, u podnóża jakiejś góry. Krasnolud zapalił pochodnię.

– Skąd wiesz, że to tutaj? – spytał zdziwiony Nadmir.

– Mówiłem ci, że wyczuwam smoki.

Wszedł do środka, a towarzysz za nim.

Jaskinia była duża. Posiadała wiele stalagmitów, stalaktytów i stalagnatów. Było w niej wilgotno. Wokoło leżały szczątki zwierząt, a w jednym miejscu nawet martwy człowiek w zbroi. Doszli do wielkiego, głębokiego otworu. Adalwin popatrzył w dół. Po chwili odczepił jedną metalową kulę z paska i dał ją krasnoludowi.

– Co mam z nią zrobić? – spytał zdziwiony Nadmir.

– Wypij zawartość kuli. Będziesz wtedy przez parę godzin wydzielał zapach, żaden smok się do ciebie nie zbliży. Jeśli nie wlecisz w strumień ognia, to będziesz bezpieczny.

– A jeśli tobie się coś stanie?

– Wtedy wlejesz mi do ust to – dał mu drugą kulę.

– Czyli ja mogę sobie już iść? – zapytał podenerwowany i przestraszony.

– Nie. Ty sobie możesz stanąć gdzieś z boku i obserwować, czy będę potrzebował pomocy.

– Jak chcesz – odszedł kilkadziesiąt metrów w lewo.

– Przygotuj się!

Łowca odczepił kolejną kulę, odkręcił ją, splunął do różowej substancji wewnątrz, zakręcił z powrotem i rzucił w dół. Po chwili wybuchła, rozsiewając po jaskini małe kuleczki, rozświetlające ciemność czerwonym światłem. Z dołu słychać było ryk obudzonego, wściekłego smoka, który buchnął płomieniem w górę. Krasnolud krzyknął przerażony, a Adalwin patrzył w dół. Smok wyleciał. Nie był to Wędrowiec Słoneczny, którego spodziewał się łowca. Miał długie, białe pazury i długie, białe kły, krótką szyję i szerokie skrzydła, jednak jego barwa była ciemnozielona, Na plecach posiadał kolce, idące wzdłuż kręgosłupa. Jego ogon długi, miał na końcu dużą, ciężką kulę, jakby maczugę. Brzuch wypukły. Jego oczy były złote, jak u większości smoków. Adalwin otworzył usta z przerażenia.

– To nie jest Wędrowiec… – powiedział do siebie po cichu.

Smok buchnął w niego płomieniem, ale on zakrył się płaszczem i zaczął biec w prawo. Był bardzo szybki. Bestia leciała za nim. Wbiegł między wielkie stalagnaty. Było ich bardzo wiele. Jego przeciwnik leciał obok, były ustawione zbyt gęsto żeby manewrować pomiędzy nimi. Po chwili człowiek zniknął za jedną z kolumn. Zielony zaryczał, zatrzymał się i rozglądał. Adalwin szedł niczym pająk po górnej części jaskini, łapiąc się grubych, zwisających i zakrzywionych kamiennych form skalnych. Gdy znalazł się nad smokiem, zeskoczył na jego kark, wyciągając miecz. Smok zaczął ryczeć i wiercić się. Łowca próbował wbić mu miecz w głowę, ale za bardzo nim trzęsło. Po chwili miecz wypadł z rąk. Uderzył więc pięścią w bok głowy potwora, wbijając mu kolce w skórę.

– USPOKÓJ SIĘ!!! – krzyknął do zielonego i zeskoczył, lądując na nogach.

– Kim jesteś? – spytał smok. Jego głos był bardzo gruby. Z miejsca, gdzie miał wbite kolce, wypłynęła zielona krew.

– Jestem Adalwin, łowca smoków.

– Rozumiem, że przyszedłeś mnie zabić?

– To moja praca. Nie mogę pozwolić, żebyś pozabijał ludność Kosterii.

Olbrzym szedł w jego stronę, strasznie się śmiejąc.

– Nie pozwoliłem ci mną rządzić! Taka mała istota jak ty, nie będzie mi rozkazywać! – buchnął płomieniem.

Adalwinowi nic się nie stało dzięki ubraniu, które wchłonęło płomień. Szybko wziął metalową kulkę i rzucił w bestię. Błysnęło jasne światło, które oślepiło smoka.

– COŚ TY MI ZROBIŁ?! – krzyknął, buchając płomieniem prawie wszędzie, tupiąc i machając skrzydłami.

Płomień prawie trafił krasnoluda, który zrobił się blady z przerażenia. Łowca rzucił się w stronę swojego miecza, który wcześniej mu wypadł. Schował się za jedną z kolumn, chwycił kolejną kulę, odkręcił ją i wylał kroplę zawartości na ostrze. Broń zaczęła się palić srebrnym płomieniem. Pobiegł w stronę smoka, rzucając w niego kolejną kulę, która wybuchła, po zetknięciu się z nim. Bestia przechyliła się do tyłu z rykiem. Odzyskując wzrok, Adalwin skoczył w jej stronę i przeciął brzuch, a ten zaczął się palić srebrnym płomieniem, który zniknął z ostrza. Zielony padł. Łowca schował swój miecz do pochwy i podszedł bliżej bestii. Nagle smok otworzył oczy, uderzył go kulą na końcu ogona, po czym zdechł. Adalwin aż odleciał kilka metrów, uderzając o kamienny słup plecami. Był niesamowicie wytrzymały, jednak tym razem połamał sobie wiele kości od uderzenia i zrobiło mu się słabo. Płaszcz zaczął robić się czerwony od lecącej krwi, która płynęła nawet z ust. Nie mógł się ruszyć. Zaczął niewyraźnie widzieć. Ciemniało mu przed oczami. Wydawał z siebie jęki bólu. Po chwili podbiegł do niego krasnolud i wlał mu do ust zalecony płyn. Adalwin stracił przytomność. Jego ciało stało się na parę sekund blade, a żyły widoczne i fioletowe. Krew jednak przestała lecieć. Wyglądał na śpiącego. Płyn faktycznie pomógł.

Obudził się w łóżku, w domu Nadmira. Krasnolud spał na kocu, rozłożonym obok na podłodze. Łowca czuł się dobrze. Dzięki specyfikowi był zdrowy. Kości się zrosły Miał jednak blizny w miejsce ran po walce ze smokiem. Był odziany jedynie w jakieś wełniane spodnie. Usiadł na łóżku. Światło słoneczne wlewało się przez okno. Nadmir się obudził.

– Co się stało, gdy smok mnie palnął ogonem? – zapytał Adalwin.

– Podbiegłem i dałem ci ten napój. Wydawało mi się, że ci lepiej, więc wziąłem cię i przyniosłem tutaj.

– A co z królem Ferdynandem?

– Powiedziałem mu o wszystkim. Powiedział, że możesz sobie tu pobyć, góra tydzień i masz się wynieść z Kosterii.

– Widzę, że dzisiaj łaskawy się zrobił. Czemu śpisz o tej porze?

– Byłem zmęczony. Po powrocie od króla poszedłem zaraz spać.

– Nadmir…

– Co?

– Dziękuję.

– Nie ma za co, każdy krasnolud by tak postąpił!

– Pozwiedzam sobie trochę okolicę, odwiedzę znajomych.

– Jak chcesz. Ja idę spać.

– Jak tam chcesz – powtórzył jego słowa, uśmiechnął się – Gdzie moje rzeczy?

– Suszą się w ogródku. Musiałem ci je wyprać, były we krwi. Są tam duże krzaki, więc nikt cię nie zobaczy.

– Dzięki – wyszedł do małego ogrodu.

Zobaczył swoje ubrania na linie, która jednym końcem była zapięta na haczyku na ścianie domu, a drugim na słupie na środku małego ogródka. Przy nim znajdował się pas z kulami i pochwa z mieczem. Wokół były krzaki, przez które nie było nic widać. Po chwili Łowca wrócił ubrany w swoje zwykłe ubranie, mając pas z kulami i pochwę z mieczem przy boku.

– Wrócę później, na razie! – pożegnał się.

– Na razie! – odpowiedział krasnolud i poszedł spać.

Adalwin szedł ulicą wyłożoną kamieniami. Była bardzo szeroka. Mijał różne domy. Ładne, brzydkie, bogate, biedne, kolorowe, białe, czarne. Miasto wyglądało na bogate. Po bokach znajdowały się wysokie latarnie, zapalane przez nocnych strażników. Na każdej była wyrzeźbiona jakaś historyjka obrazkowa, przeważnie przedstawiająca coś komicznego. Ludzie nie zwracali uwagi na obcego, może poza małymi dziećmi, okazującymi strach i chowającymi się przed nim za długimi sukienkami matek. Pewnie dlatego, że cały czas miał na sobie rękawice z kolcami, miecz przy boku i kapelusz, zasłaniający oczy. Mijani mężczyźni byli ubrani w jakieś jaśniejsze spodnie i kurtki, kamizelki, czy płaszcze. Niektórzy posiadali miecz, doczepiony do pasa. Kobiety nosiły długie, kolorowe suknie i coś, co przypominało fartuchy. Poza ludźmi chodziły również krasnoludy, ubrane w ciemne stroje. Chodziły również elfy. Były to dość ciekawe istoty. Były bardzo chude, posiadały długie włosy, mające raczej jaśniejsze odcienie. Nawet elficcy mężczyźni w swoim wyglądzie mieli coś z kobiety. Nosili kolorowe spodnie i kamizelki wydłużone z tyłu lub skórzane kurtki. Niektórzy nosili sztylety, przypięte do pasa. W niektórych miejscach przechodzili strażnicy, odziani w pełne zbroje i peleryny, trzymający w rękach przeróżne rodzaje broni. Mimo świecącego słońca, było chłodno.

Lista osób, które chciał odwiedzić Adalwin nie była zbyt długa. Ograniczała się tylko do trzech, gdyż chciał jak najszybciej wynieść się z miasta. Stanął na skrzyżowaniu dróg, na środku którego stał duży pomnik, przedstawiający rycerza. Był ogrodzony niedużym płotkiem. Łowca postanowił najpierw odwiedzić swojego starego przyjaciela i kolegę po fachu – Celeryna. Był to stary łowca smoków. Jego rady nieraz uratowały Adalwinowi życie. Jednak ten nigdy nie pamiętał, w którą stronę skrzyżowania trzeba się było udać, by trafić do jego domostwa. Pamiętał tylko, że znajdował się on po stronie, po której pomnik trzyma tarczę, czyli po prawej stronie obserwatora.

Gdy tak podziwiał to dzieło sztuki, do jego nóg doturlała się stara, zniszczona, szmaciana piłka. Podniósł ją i zaczął się rozglądać, szukając właściciela. Ujrzał grupkę młodych chłopców, stojących parę metrów dalej po lewo, wśród których znajdowały się dwa młode elfy i jeden krasnolud. Reszta, cztery osoby, to byli ludzie. Podniósł piłkę na wysokość swojej głowy, wskazał na nią palcem, a następnie na dzieci. Miał to być gest wyrażający pytanie, czy to ich piłka. Kiwnęli głową, więc ją do nich odrzucił. Któryś złapał i zaczęli do siebie nawzajem podawać. Łowca się uśmiechnął i poszedł w prawo, widząc na niebie ciemne chmury. Ludzie zaczęli umykać przed deszczem, niektórzy biegli. Minęło parę minut i przybysz znalazł się sam na ulicy. Zaczęło padać. Kroczył powoli, nie ukazując żadnych emocji. Deszcz mu nie przeszkadzał. Nawet go lubił.

Mijał domy białe, brązowe, żółte, czarne… Zatrzymał się przed kuźnią, z komina leciał dym. Słychać było w niej uderzanie młotem o metal. Łowca zajrzał do środka przez okienko. Widać było przez nie dużego, grubego kowala, walącego młotem w rozgrzane żelazo na kowadle. Na ścianach wisiały piękne pancerze, nogawice, hełmy, rękawice, stalowe buty, tarcze, miecze i topory. Poszedł dalej. Minęło go dwóch strażników. Po chwili dotarł do domu swojego przyjaciela. Był to człowiek bogaty. Miał piękny, wysoki dom o żółtym kolorze. Adalwin zapukał do drzwi kołatką w kształcie głowy smoka.

– Otwarte! – usłyszał głos starca i wszedł do środka.

– Adalwin?! – wykrzyczał staruszek, stojący naprzeciwko wejścia.

– Witaj, Celerynie.

– Adalwin! Drogi chłopcze – mówił ucieszony – myślałem, że siedzisz w więzieniu!

– Uwolnili mnie za przysługę.

– Chodź do salonu! Zrobię ci herbaty i opowiesz mi o wszystkim!

– Chętnie – poszli.

Celeryn był średniego wzrostu. Nieco się garbił. Posiadał gęste, siwe włosy i krótką brodę. Ubrany w czarne spodnie, czerwoną koszulę i czarną, elegancką kamizelkę oraz czarne, wypucowane na błysk buty. Mimo swojego wieku, nie narzekał na żadne dolegliwości. Poruszał się szybko, nie miał problemów ze zdrowiem. Jeszcze niejednego smoka posłałby na cmentarzysko. On sam doskonale o tym wiedział, jednak chciał odpocząć. Pewnie każdy by się znudził wojowaniem z bestiami, gdyby robił to od sześćdziesięciu lat.

Dorobił się naprawdę dużego majątku, co widać było po miejscu jego zamieszkania. Na dole było wiele pokoi. Zaraz przy wejściu prowadziły na górę schody. W każdym pokoju rozciągał się dywan, każdy o innym kolorze. W pomieszczeniu wejściowym nie było dywanu, jedynie drewniana podłoga. Ściany posiadały piękne, kolorowe, ale ciemniejsze barwy. Wyglądały jakby były malowane niedawno. W każdym pokoju znajdowały się wysokie lampy na płomień. W salonie, do którego się udali, stał duży stół, przy nim krzesła. Na ścianie wisiał obraz przedstawiający jakąś bitwę. Obok duży, stojący zegar wahadłowy. Wskazywał godzinę piątą.

– Siadaj – rzekł gospodarz – zaraz dam ci herbaty! – powiedział, ucieszony ze spotkania i szybko poszedł do kuchni, mieszczącej się w pomieszczeniu obok.

Adalwin usiadł i czekał. Po chwili Celeryn wrócił, usiadł obok i postawił przed gościem kubek gorącej herbaty. Gość napił się trochę i odstawił kubek, ale co chwilę sięgał po niego znowu. Opowiedział historię wypuszczenia go z więzienia.

– Chłopcze – mówił staruszek – każde z naszych przyjaciół jest przekonane o twojej niewinności. Żadne z nas nie wierzy, że zabiłbyś Jaromirę. Czy podejrzewasz, kto to mógł zrobić?

– Widziałem jego twarz. Pochodzi z Toigrodu, jednak nie znam imienia. Wprawdzie podał je Ferdynandowi, gdy udawał przede mną szlachcica, ale podejrzewam, że je zmyślił. Mam zamiar go odnaleźć.

– Chcesz się zemścić?

– Nie. Chcę po prostu dowiedzieć się, dlaczego tak bardzo chcieli mnie wtrącić do więzienia na całe życie. Pomożesz mi?

– Ech, co ja, biedny starowina mogę ci pomóc?

– Chcę jedynie paru informacji. Nie chcę, żebyś ze mną ruszał w podróż, rozumiem, że chcesz wreszcie odpocząć.

– Jakich informacji?

– Poza tobą chciałem odwiedzić Edmunda i Toligniewa.

– Po co?

– Toligniewa tak po prostu, a Edmunda dlatego, bo myślę, że może coś wiedzieć o tej całej sprawie…

– Czemu on?

– Bo zabójca był podobny do niego.

– Podejrzewasz Edmunda?

– Nie, ale Ed pochodzi z Toigrodu i wiem, że ma brata, który jest do niego podobny. Wiesz może, gdzie go znajdę? Wiem, że przeprowadził się tu, do Kosterii, ale nie wiem gdzie dokładnie.

– Chciałbym ci pomóc, ale niestety nie wiem. Toligniew na pewno będzie wiedział. Idź do karczmy „Zielony Żubr”, tam na pewno go znajdziesz. Po śmierci Jaromiry przesiaduje całymi dniami właśnie tam.

– Dzięki. Masz jeszcze moje papiery bankowe, które ci dałem?

– Pewnie! Jest na nich niemała kwota. Pilnuję ich jak oka w głowie – wyjął z kieszeni kartkę, złożoną w kostkę i dał przyjacielowi, który schował do kieszeni płaszcza, znajdującej się po wewnętrznej stronie. Kieszeń była zapinana na dwa guziki.

– Masz jakieś Łowcze Płyny?

– Co dokładnie?

– Bombkę, Czerwone Słońce, Regenerator, Maska, Siwy Płomień, Oślepiacz. Straciłem je przy walce ze smokiem.

– Pewnie, że mam. Całą masę. Nie są mi potrzebne, możesz wziąć wszystkie.

– Ile masz kul?

– Jak ostatnio liczyłem, to z dziesięć tysięcy…

– Zapakuję tyle, ile uniesie Płomiennogrzywy. A właśnie, co z nim zrobiłeś?

– Zostawiłem w miejskiej stajni.

– Idź do Toligniewa, a ja go odbiorę i zapakuję kule. Włożę ci w jakieś torby, które doczepisz do siodła.

– Dobrze. Dzięki. – wstał.

– Karczma jest po prawo za zakrętem.

– „Zielony Żubr”, tak?

– Tak.

– Dziękuję jeszcze raz. Chciałbym osobiście pogadać z królem, ale sam nie poradzę sobie z jego armią. Nie zamierzam się mścić, tylko wyjaśnić pewne rzeczy. Niestety on z dyplomacji nie słynie – wyszedł z domu i udał się w prawo.

Nadal padał deszcz. Nikogo nie było na ulicy. Gdy Adalwin znalazł się za zakrętem, zobaczył karczmę, a przed nią jakiegoś mężczyznę w jego wieku, którego biło dwóch innych ludzi. Jeden wysoki i gruby, w czarnych spodniach, wpuszczonych w czarne buty. Na górnej części ciała miał jedynie rozpiętą, czarną kurtkę z pourywanymi rękawami. Był łysy, ale posiadał czarną brodę, dodającą mu grozy. Na twarzy miał pełno blizn po bójkach. Drugi człowiek był niższy i szczupły. Miał na sobie szare spodnie, czarne buty i białą kurtkę. Obijany przez nich mężczyzna nosił czarne buty, brązowe spodnie, białą koszulę, a na niej granatową kamizelkę. Był dość chudy. Adalwin podbiegł do nich, wyciągając miecz. Bitą osobą był Toligniew. Napastnicy nie mieli broni, więc uciekli.

– Toligniew! Nic ci nie jest?! – ukucnął przy leżącym, który powoli wstawał.

– Ech… nic – odpowiedział, masując posiniaczoną głowę.

– Za co cię bili?

– Za nic. Szukali rozrywki.

– Chodźmy do środka. Mam do ciebie sprawę, a bardzo się spieszę.

– Jak chcesz. Jak wyszedłeś z więzienia? A zresztą nieważne.

Weszli do środka. Karczma była dość duża. Siedziało tam pełno ludzi. Było głośno od rozmów i śmiechów. Po lewo znajdowała się lada, a za nią właściciel i półki z przeróżnymi trunkami. Po prawo przy ścianie było podwyższenie, na którym trzech mężczyzn w średnim wieku siedziało na taboretach i grało na skrzypcach. Przybysze usiedli przy wolnym stoliku. Obsługiwała córka karczmarza, ubrana w błękitną suknię, przepasana fartuchem.

– Czego ode mnie chcesz? – powiedział Toligniew, będący cały w siniakach.

– Najpierw wypij to. Ta twoja duma nie ocali cię przed ranami – dał mu kulę z jakimś płynem.

Chudy wypił i poczuł się dużo lepiej.

– Co wiesz o Jaromirze? – zapytał Adalwin.

– Jak to co? Nie żyje.

– Wiem, Powiedz mi tylko, kto to zrobił?

– Ciebie nie podejrzewam, bo przecież byś się nie pytał.

– Zrozumiałe.

– A kto zabił? Nie wiem.

– Nie mówisz, bo się mnie boisz, czy dlatego, że naprawdę tak uważasz?

– Nawet, gdybym wiedział, nie powiedziałbym.

– Co podać? – spytała dziewczyna.

– Nic, zaraz wychodzimy! – odpowiedział Adalwin.

– Nic? Ja bym się napił jakiegoś tutejszego Pegaza, czy czegoś.

– Ja zaraz wychodzę. Będziesz ryzykował kolejne spotkanie z tamtymi typami?

– W sumie racja.

– Gdzie jest Edmund?

– Nie wiem. Wspominał coś, że wraca do Toigrodu.

– Czyli nie ma go w mieście? – mówił z lekkim gniewem na twarzy. Przeprowadzka Edmunda do Toigrodu wzbudziła w nim złość; rzucała na niego podejrzenia.

– Nie ma. Wyjechał zaraz po tym, jak trafiłeś do więzienia.

– Wiesz coś o jego bracie?

– Niewiele. Wiem jedynie, że przyjechał niedawno i odjechał razem z nim.

Adalwin uderzył pięścią w stół i wstał ze złością na twarzy.

– Edmund… – powiedział – Idziemy, Toligniew!

– Ale…

– IDZIEMY! – poszedł. Towarzysz ruszył za nim.

Wyszli z karczmy. Deszcz przestał padać. Poszli w prawo i po chwili zobaczyli stojących w miejscu czterech mężczyzn. Dwaj to byli ci, którzy wcześniej atakowali Toligniewa. Gruby miał na rękach metalowe kastety, a ten drugi trzymał metalową rurę. Jeden z ich towarzyszy był bosy i nie miał nic na sobie, jak tylko koloru czarnego spodnie. Twarz zakrywało mu coś, co przypominało czerwony worek. Trzymał w rękach łańcuch. Czwarty z grupy miał jakby jakąś wełnianą kamizelkę. Trzymał w lewej ręce miecz.

– I co teraz, bohaterze? – powiedział gruby, szczerząc się. Wymierzył cios prawą ręką w Adalwina, jednak ten złapał jego pięść.

Nic nie odpowiedział, tylko ścisnął go mocno, aż słychać było trzask łamanych kości. Gruby padł na kolana wrzeszcząc. Adalwin uderzył go kilka razy w twarz, a ten padł z zakrwawioną głową.

– Coś ty zrobił?! – krzyknął kumpel agresora z zakrytą głową, ruszając na Łowcę i machając łańcuchem.

Spróbował nim uderzyć, lecz Łowca złapał łańcuch i przyciągnął nim do siebie przeciwnika, nadziewając jego brzuch na swoją pięść. Pozostali ruszyli na niego. Ten który trzymał miecz, pchnął nim, jednak Adalwin odskoczył w tył, nadziewając na ostrze tego z zakrytą głową. Szybko wyciągnął miecz, trzymając oburącz przed sobą i czekając na ruch przeciwników. Pobiegli na niego obaj. Toligniew nie mógł się ruszyć z przerażenia. Przeciwnicy wykonali atak. Łowca szybko zrobił zwrot robiąc wślizg między nich, znalazł się po ich drugiej stronie. Błyskawicznie wstał i przebił na wylot tego z metalową rurą. Ostatni z napastników szybko się odwrócił. Był przerażony, natomiast Adalwin walczył ze spokojem, jakby nic się nie działo. Złapał swoje ostrze dwoma palcami wolnej dłoni. Jego kapelusz zasłaniał mu oczy, co jeszcze bardziej przeraziło wroga, który szczerząc zęby ze strachu rzucił miecz na bok i uciekł z krzykiem.

– Nic ci nie jest? – spytał kolegę i schował miecz do pochwy.

– Nic…

– Chodź.

– Dokąd?

– Ty możesz iść do siebie. Ja idę… a zresztą to nie twoja sprawa! Na razie! – odszedł w stronę domu Celeryna.

– Na razie… – powiedział, nadal mając strach w głosie. Stał jeszcze chwilę, patrząc na obrońcę.

Przed domem Celeryna stał brązowy koń, przywiązany do słupa. Na widok Adalwina wydał radosne rżenie.

– Witaj, Płomiennogrzywy! – pogłaskał go po pysku i wszedł do domu, pukając wcześniej i słysząc „otwarte”.

– Jak ci się podoba twój przyjaciel? Zadbany, nakarmiony, napojony i czysty! W tutejszych stajniach naprawdę przykładają się do roboty! – powiedział Celeryn, stojący przy drzwiach i trzymający dwie małe torby.

– Dzięki, przyjacielu – wziął torby, siodło, i poszedł założyć koniowi.

– Czego się dowiedziałeś o Edmundzie?

– Nie ma go w mieście.

– Jedziesz go szukać?

– Tak.

– Dokąd?

– Z tego, co wiem, to pojechał do Toigrodu.

– Adalwin, jeśli będziesz czegoś chciał, więcej mikstur czy czegoś, to napisz mi, w jakim mieście się osiedliłeś, a ja ci to wyślę!

– Nie ma sprawy. Mam jeszcze coś do załatwienia. Bywaj! – pomachał.

– Bywaj, drogi chłopcze! – również pomachał. – Wracaj szybko odwiedzić biednego starowinę!

Młody nic nie odpowiedział, tylko obaj zaczęli się śmiać.

Dojechał do domu Nadmira i wszedł do środka.

– Wstawaj!

– Co się dzieje?! – zerwał się z miejsca.

– Wyjeżdżam. Dzięki za wszystko! – podszedł do krasnoluda i podał mu rękę.

– Nie ma za co – mówił zdziwiony i uścisnął mu dłoń – każdy krasnolud…

– Wiem, wiem – przerwał mu i wyszedł.

Zdziwiony Nadmir patrzył na kolegę, jak wsiada na konia i odjeżdża.

– Na razie! – powiedział Adalwin.

– Na razie! – odpowiedział krasnolud, nadal zdziwiony.

Słońce właśnie zachodziło. Łowca jechał powoli, w stronę przeciwną do gwiazdy, mijając ludzi. Ciągle myślał o Edmundzie. Miał go za przyjaciela. Nie wiedział natomiast, za kogo ma go uważać teraz. Mimo tego, co powiedział Celerynowi nie wierzył, że Edmund mógł go zdradzić. Pragnął odnaleźć go i wyjaśnić całą sprawę. Niestety nie mógł się udać do króla, ze względu na jego wojsko. Czuł się przez to przegrany. Miał świadomość, że to może być dopiero początek…

Rozdział II

Kolega po fachu

Zbliżała się noc. Adalwin przejeżdżał przez dużą łąkę.

– Tu się zatrzymamy, przyjacielu – zwrócił się do konia.

Zszedł z konia. Rozejrzał się. Okolica wyglądała bardzo spokojnie. Na twarzy czuł lekki, ciepły wiaterek. Poszedł parę kroków do przodu, podziwiając piękno tego miejsca. Zdjął z siebie płaszcz, złożył w kostkę i położył obok na trawie. Zdjął kapelusz i rzucił na płaszcz. Odłożył również pas z łowczymi płynami. Robiło się coraz ciemniej.

– Zgłodniałem, a ty? – powiedział, ni to do siebie, ni to do konia.

Płomiennogrzywy zabrał się do skubania trawy. Adalwin kierował się w stronę dużej jabłoni, rosnącej kilkanaście metrów dalej. Kroczył ze spokojem i zaciśniętymi pięściami. Zerwał, zjadł owoc. Po nim następny, jeszcze następny... Wrócił i położył się obok swojego przyjaciela. Jako poduszki użył płaszcza, a na twarzy położył sobie kapelusz, by nie przeszkadzało mu światło księżyca.

Minęło kilka godzin, a Łowca nie mógł zasnąć. Słońce dawno zaszło. Wstał i wyjął miecz z pochwy. Odsunął się od śpiącego konia i wymierzył ostrzem przed siebie. Następnie wykonał szybkie cięcie i wydech. Drugie cięcie, trzecie. Pobiegł do przodu, skoczył i obrócił się wykonując pełny obrót i tnąc powietrze wokół. Wykonał cięcie, pchnięcie, dwa cięcia, znowu pchnięcie, odskok do tyłu i atak z góry. Skierował się w bok, biegnąc i tnąc po bokach, pchnął mieczem, wbijając go w złamane drzewo. Oparł się o duży głaz, następnie odwrócił się, uderzył lewy prosty, prawy prosty, lewy sierp i prawy podbródkowy, znowu się odwrócił, wyciągnął miecz i przeciął drzewo w trzech miejscach. Po tym małym wysiłku znowu położył się spać. Tym razem udało mu się zasnąć.

Zbudził się około południa. Płomiennogrzywy skubał trawę.

– Witaj! Świetny pomysł, też coś bym zjadł – udał się pod jabłoń i zerwał sobie kilka owoców.

Po chwili wsiadł na konia i ruszył w dalszą drogę.

– Dotrzemy dzisiaj do wsi. Zjesz sobie tam coś o wiele lepszego niż trawa.

Jechali długo. Mijali pola uprawne, na których pracowali chłopi. Znaleźli się w małej miejscowości. Domy były rozłożone w rozsypce. Gdzieniegdzie pojawiali się mieszkańcy. Na wydeptanych drogach bawiły się dzieci. Adalwin kierował się cały czas prosto, aż dotarł do karczmy. Obok stała stajnia dla przyjezdnych oraz bank. Łowca wszedł do niego, by wypłacić swoje pieniądze. Po wejściu znalazł się w małej salce, w której za stołem siedział starszy mężczyzna w białych spodniach, białych butach, białej, ale ubrudzonej czymś koszuli. Pod ścianą stało czterech strażników w zbrojach Kosterii. Za siedzącym mężczyzną znajdowały się drugie drzwi.

– W czym mogę pomóc? – spytał mężczyzna.

– Proszę wypłacić mi pięćdziesiąt dukatów kosterskich – podał swój papier bankowy.

– Oczywiście! – bankier wyszedł przez drzwi, znajdujące się za nim.

Po chwili wrócił, przynosząc ze sobą pięć monet, które po jednej stronie miały cyfrę 10, a po drugiej czyjąś twarz i napisał jakieś cyfry i znak na papierze bankowym, a następnie przyłożył pieczęć.

– Bardzo proszę! – podał go właścicielowi.

– Dziękuję! – wyszedł i udał się, prowadząc konia do stajni, gdzie za opłatę 10 dukatów oddał go pod opiekę.

Wszedł do karczmy. Była tam tylko jedna osoba, jedząca mięso z ziemniakami. Podszedł do lady, za którą znajdowały się półki z alkoholami. Obsługiwała dziewczyna.

– Co podać? – spytała.

– Proszę to, co je tamten – wskazał kciukiem na jedzącego.

– Oczywiście. Kotlet z ziemniakami! – krzyknęła do przejścia, znajdującego się za nią.

Adalwin podszedł do nieznajomego mężczyzny, miał na plecach przypiętą pochwę z mieczem. Łowca zobaczył, że to elf. Miał szczupłą posturę. Adalwina zaintrygowało, że posiadał pas z doczepionymi srebrnymi kulami, takimi, jakie nosił on sam, mając w nich łowcze płyny.

– Mogę się przysiąść? – zapytał nieznajomego.

– Tak – odpowiedział po wcześniejszym uważnym spojrzeniu na niego i zauważeniu srebrnych kul – Domyślam się, że kolega po fachu?

– Owszem. Jak Ci na imię?

– Gwalbert. A tobie?

– Adalwin.

– Hmm coś mi się kojarzy. To ciebie wtrącili do więzienia w stolicy Kosterii?

– Tak.

– Szybko cię wypuścili…

– Cóż, jestem niewinny.

– I co? Chcesz się osiedlić w tej wsi? – odsunął od siebie talerz po skończonym posiłku.

– Nie. Jestem tu tylko przejazdem. A ty, co tu robisz?

– Bardzo proszę. – Dziewczyna podeszła zza lady i podała Adalwinowi posiłek.

– Dziękuję bardzo – odpowiedział i zaczął powoli jeść.

Dziewczyna odeszła, zabierając talerz Gwalberta.

– Zostałem poproszony o zbadanie sprawy pewnego zamku, znajdującego się w okolicy.

– A co z nim nie tak?

– Właśnie tego mam się dowiedzieć. Podobno blisko niego znaleziono kilka martwych ciał.

– Wątpię, żeby było to „dzieło“ smoka.

– Ja też, ale chcę to sprawdzić z czystej ciekawości. Może chcesz mi pomóc?

– Chętnie. Możemy się tam udać jutro rano?

– Niestety, ale ja się spieszę i chciałbym to załatwić jeszcze dzisiaj.

– Więc kiedy?

– Wieczorem.

– Heh, a czemu dopiero wieczorem?

– Bo proszono mnie, by nikt nie wiedział, że tam jestem.

– Kto cię prosił?

– Ktoś od Ferdynanda.

– Widzę, że ostatnio ma same problemy…

– Co masz na myśli?

– Niedawno zabiłem dla niego smoka.

– W Kosterii trudno o dobre zlecenie. Tutaj jest zły klimat na smoki.

– Wiem – odsunął talerz po jedzeniu.

– Do wieczora jeszcze trochę czasu zostało.

– No i?

– Mam dwa hełmy i dwa drewniane miecze. Możemy trochę potrenować.

– Czemu nie?

Stanęli przed budynkiem. Gwalbert przyniósł z depozytu złożonego w karczmie dwa hełmy i miecze.

– Zakładaj – rzucił mu hełm. – Łap – rzucił mu miecz.

– Trochę ciasny. Chcesz walczyć tutaj?

– A czemu nie?

– Pewnie zrobimy sensację, ale mi to bez różnicy!

Przyjęli pozycję, uginając nogi, lewą mając z przodu, a prawą z tyłu. Stali dwa metry od siebie, nieco pochyleni, miecze trzymali przed sobą oburącz. Elf ruszył pierwszy, atakując od prawej. Adalwin zablokował, odskoczył i wykonał pchnięcie. Zostało zablokowane. Kroczyli naprzeciw siebie, kręcąc się w kółko. Po chwili zaatakowali szybciej. Cięli na różne sposoby, kierując się w stronę płotu. Gdy Adalwin już niemal go dotykał, wskoczył na płot i utrzymywał równowagę przez dłuższy czas. Płot był murowany. Gwalbert również na niego wskoczył. Atakowali się dalej. Zaczęli wykorzystywać różne techniki obrotowe, mające na celu uderzenie z taką siłą, żeby przeciwnik stracił równowagę i spadł. Adalwin skoczył w przód i wykonał obrót w powietrzu, zakończony cięciem poziomym, lecz przeciwnik schylił się, unikając ataku i kopnął rywala nogą w żebra, przez co ten spadł. Wylądował miękko na stercie liści po przeciwnej stronie płotu.

– Nic ci nie jest? – spytał elf.

– Nic – wstał.

– To dobrze – skoczył w dół.

Walczyli dalej. W pewnym momencie Adalwin uderzył przeciwnika w nogę mieczem i odskoczył do tyłu, na co drugi łowca odpowiedział atakiem z obrotu, jednak znajdował się na tyle daleko, że Łowca wykonał unik, jedynie wciągając brzuch. Nieco zirytowany Gwalbert wykonał cięcie pionowe z lewej, a jego przeciwnik zrobił szybki atak z obrotu. Miecze zderzyły się, ale ten, trzymany przez przedstawiciela rasy elfów, wypadł mu z rąk.

– Chyba wygrałem – powiedział Adalwin, uśmiechając się.

– Na to wygląda – podszedł do niego i wyciągnął dłoń. – Dzięki za pojedynek!

– Nie ma sprawy – przełożył miecz do lewej ręki.

Ledwo co uścisnęli sobie ręce, a elf prawym ramieniem złapał Łowcę za kark, lewą ręką za triceps i przerzucił go przez biodro, zabierając w powietrzu broń.

– Chyba to ja wygrałem – powiedział.

– Najwidoczniej – zaczęli się obaj śmiać.

Zwycięzca pomógł wstać pokonanemu.

– Adalwin, możemy się już udać do zamku. Ściemni się, zanim dojdziemy.

– Rozumiem. Bierzemy konie?

– Nie. Nie ma potrzeby ryzykować ich utraty.

– Rozumiem. Dam pieniądze do banku i możemy ruszać.

Po niedługim czasie byli już w drodze. Najpierw szli przez pola, potem przez las, aż w końcu przez łąkę. Stanęli przed wielkim zamkiem, otoczonym murem, wokół którego biegła fosa. Cały dół był głęboki, jednak woda miała tylko kilka centymetrów głębokości, natomiast wystawały z niej dwumetrowe kolce. Olbrzymie wrota stały przed nimi, po drugiej stronie, jednak nigdzie nie widzieli mostu.

– Jak dostaniemy się na drugą stronę? – spytał elf.

– Myślę – zaczął się rozglądać.

– To myśl szybciej!

Adalwin wykorzystywał swoją umiejętność widzenia w ciemności jednym okiem. Zauważył kilka metrów w prawo krzaki, w których dojrzał coś dziwnego. Podszedł do nich.

– Znalazłeś coś? – zaciekawił się podenerwowany Gwalbert.

– Zaraz się dowiemy.

W krzakach znajdowały się trzy kamienie, z czego jeden był sześcianem. Wyglądał na wyrzeźbiony. Adalwin wcisnął go. Obaj łowcy usłyszeli dźwięk jakiegoś mechanizmu. Ze ściany przepaści będącej po stronie, po której znajdowali się wojownicy, zaczął wysuwać się kamienny most, w połowie drogi zatrzymał się.

– Co to ma być?! – krzyknął elf.

– Spokojnie, przyjacielu. Gdzieś pewnie jest drugi przełącznik – rozglądał się i kroczył w stronę kolegi.

Idąc wzdłuż fosy, naprzeciwko krzaków Łowca ujrzał drugie, podobne. Podszedł do nich i znalazł kolejny kamień. Wcisnął go i most wysunął się do końca, otworzyły się wrota w murze.

– Świetna robota – oznajmił uspokojony Gwalbert i obaj kroczyli do celu.

Za bramą znajdowały się zniszczone, opuszczone domy. Rosła tam trawa. Kilkanaście metrów dalej, stał zamek i drzwi do niego.

– Nie chciałbym tu mieszkać – powiedział Adalwin.

– Ja też nie – powtórzył elf.

Stanęli przed podwójnymi, trzymetrowymi drzwiami. Ada-lwin popchnął. Poruszyły się nieco, po chwili otworzyły się na całą szerokość.

– Ciemno tu – stwierdził elf i wyjął jedną srebrną kulę.

– Co to?

– Lampka – otworzył i wylał kroplę na ostrze miecza.

Zaczęło świecić, rozjaśniając całe pomieszczenie

– Chcesz trochę? – wyciągnął rękę z kulą

– Chcę – wziął i wylał kroplę na miecz, a następnie oddał kulę właścicielowi.

Miejsce przerażało. Podłoga została wykonana z kamienia. Leżał na niej duży, czerwony dywan. Naprzeciwko wejścia były schody ze złotymi poręczami, prowadzące na platformę, na której były trzy pary drzwi. Jedne po lewo, drugie po prawo, a trzecie naprzeciw. Na ścianach wisiały olbrzymie obrazy, jednak tak poniszczone, że nie dało się w pełni rozpoznać tego, co przedstawiały. Wszędzie wisiały pajęczyny. Pod sufitem, umocowane łańcuchami, wisiały ogromne żyrandole wykonane z metalu. Posiadały kształt walca. W środku miały duży, metalowy kolec, skierowany w dół, połączony z resztą żyrandola dwiema metalowymi rurami, na których znajdowały się podstawki na świece.

– Dokąd teraz? – zapytał człowiek.

– Czujesz ten smród?

– Nie!

Usłyszeli z góry jakby pisk. Spojrzeli w stronę sufitu. Ku nim spadał wielki pająk. Odskoczyli na boki. Miał chyba ze dwa metry wysokości. Zaczął przeraźliwie piszczeć. Pobiegł w stronę elfa, który wyjął swój miecz. Ostrze miało sześćdziesiąt centymetrów i było obosieczne. Rękojeść pozłacana. Trzon miał piętnaście centymetrów. Jelec wyglądał jak znak „X”.

Zanim jednak wojownik wykonał atak, pająk uderzył odnóżem. Pająk spróbował uderzyć ponownie, ale ten szybko przeturlał się w tył i wstał. Adalwin pobiegł w kierunku bestii, jednak ta szybko się obróciła i uderzyła go ponownie. Elf wbił przeciwnikowi ostrze miecza w kończynę, na co ten wydał z siebie pisk, złapał Gwalberta przednimi kończynami i zaczął iść po ścianie, a następnie po suficie, aż w końcu znalazł się na żyrandolu po stronie wejścia. Trzymał tak mocno, że wojownik tracił oddech.

– Pomóż!!! – krzyknął.

– Czekaj!

Wyjął srebrną kulę i rzucił w pająka. Wybuchła, pająk poluzował chwyt. Elf wyrwał się, przeciął jeden z łańcuchów, trzymających żyrandol, który zaczął się ześlizgiwać. Udało mu się przytrzymać od spodu żyrandola. Zerwał następny łańcuch i cała walcopodobna ozdoba zaczęła spadać. Pająk piszczał, w powietrzu próbował łapać się dwóch pozostałych łańcuchów, trzymających drugi żyrandol, jednak nie pomogło mu to przetrwać przy suficie.

Adalwin szybko uciekł na bok, przed spadającym żyrandolem. Uderzył w podłogę, podłoga zaczęła pękać. Elf spadł na pająka. Po chwili pęknięcia tak się rozrosły; podłoga zapadała się w dół i Gwalbert spadł kilka metrów niżej. Znalazł się w dziurze.

– Nic ci nie jest? – zapytał wojownik.

– Nic, a tobie?

– Też, nic. Jak stąd wyjdziesz?

– Przede mną jest jakieś przejście, a za nim korytarz. Pójdę zobaczyć.

– Pospiesz się i wracaj tu.

Wojownik wszedł do korytarza, Zerwały się łańcuchy drugiego żyrandola. Spadł, jego kolec wbił się w podłogę przy wejściu do tunelu, Gwalbert miał odcięte wyjście.

– Nic mi nie jest – krzyknął.

– Ech, nie przesuniemy tego!

– Adalwin, ty idź górą, a ja dołem. To jest jeden budynek, więc musi tu być jakieś przejście, łączące górę z dołem.

– Można spróbować.

– To do zobaczenia!

Łowca patrzył jeszcze na gruzy. Zobaczył za nimi drugi, ale zasypany już, korytarz. Westchnął i wszedł po schodach. Stanął przed drzwiami i rozejrzał się, nie wiedział, które wybrać. Wybór jednak padł na te z przeciwka. Stanął w wielkiej komnacie. Po lewo znajdowały się olbrzymie okna, a po prawo kolejny wielki obraz. Na środku stał długi stół, a przy nim podniszczone krzesła. Po drugiej stronie pomieszczenia mieściły się kolejne drzwi.

Adalwin kroczył ze spokojem. Nagle usłyszał dziwny dźwięk, dobiegający zza obrazu. Zatrzymał się. Dźwięk stawał się coraz głośniejszy, aż w końcu płótno zostało na środku rozerwane i wyskoczył kolejny pająk. Zapiszczał i ruszył na Łowcę. Ten szybko wskoczył na stół, odbił się od niego ręką, będąc w pozycji głową w dół i wylądował z drugiej strony, dobywając miecza. Nowy przeciwnik, znajdując się po drugiej stronie mebla, zapiszczał i uderzył w blat odnóżami. Adalwin chciał wskoczyć na pająka, gdy był już nad nim, ten chwycił go kończynami i cisnął o blat. Trzymając. rozwarł paszczę; wystawały z niej ostre kły. Jego oczy, przypominające małe, niebieskie kulki, dodawały grozy. Zaślinione zęby przybliżały się do trzymanej nogi łowcy, ten zrobił jakby skłon do przodu i wbił ostrze miecza w głowę przeciwnika. Pająk zdechł, nie zdążywszy wydać dźwięku. Adalwin wyjął nogę z martwych odnóży pokonanego i rozłożył się na blacie z grymasem bólu. Udało mu się jednak podnieść. Usiadł, wyjął srebrną kulę, otworzył i wypił trochę jej zawartości. Jego żyły stały się wypukłe i przybrały kolor szary. Po chwili wrócił do normy. Zakręcił kulę, przypiął do pasa, wziął kilka oddechów i ruszył dalej.

Po przekroczeniu kolejnych drzwi ujrzał wysokie schody. Wszedł na górę i znalazł się w niezbyt szerokim korytarzu. Po lewo były powybijane okna, a po prawo w pewnym miejscu nie było ściany, tylko wielka dziura. Podszedł do niej i spojrzał w dół. Ukazał mu się widok sporego placu, po którym chodził wielki pająk. Wojownik schował się za ścianą, by nie zostać zauważonym; popatrzył jeszcze chwilę.

Na placu znajdowała się droga, wyłożona płytami. Po bokach rosła trawa. Stało tam pełno poniszczonych pomników. Plac był otoczony murami zamku. W każdej znajdowały się przejścia.

Nagle na placu pojawił się człowiek. Łowca aż otworzył usta ze zdziwienia, pająk do niego podszedł, a on go głaskał niczym jakiegoś pupilka. Na jego odzienie składały się czarne, wysokie buty, wpuszczone w nie fioletowe spodnie, mające nogawki poszerzone pod kolanami, przypominające dzwony. Ponadto posiadał rozpiętą, fioletową kamizelkę bez rękawów z jakiegoś bardzo sztywnego materiału, a pod nią coś niebieskiego z długimi rękawami. Ów człowiek miał około siedemdziesiąt lat. Nie posiadał włosów ani brody, trochę się garbił. Powiedział coś do pająka i odszedł. Łowca stał tam jeszcze chwilę, patrząc i nie mogąc uwierzyć.

Elf natomiast szedł korytarzem. Mijał kilka wejść. Sprawdzał; wszystkie były zamknięte. Poczuł lekki strach, że już stąd nie wyjdzie. Gdy dotarł do końca, ujrzał kolejne. Te udało się otworzyć. Znalazł się na platformie, biegnącej wokół przepaści. Platforma miała dwa metry szerokości. Łowca dojrzał kilka metrów niżej kolejną platformę, a jeszcze niżej dno i kolce. Wyżej natomiast były jeszcze cztery platformy, każda co kilka metrów, a na każdej dwie pary drzwi. Przeszedł przez następne drzwi. Stanął w lochu i natychmiast pobiegły na niego trzy półmetrowe pająki, przeraźliwie piszcząc. Wyjął miecz. Jeden na niego skoczył i został przecięty. Drugi został przebity na wylot. Trzeci wszedł mu na plecy. Elf zacisnął zęby, złapał pająka, rzucił na podłogę i przebił mieczem. Popatrzył chwilę i ruszył dalej.

Pięć metrów za wejściem znajdowały się schody, posiadające trzy stopnie. Loch był długi. Po bokach cele, oddzielone od korytarza kratami. Przy ścianie, pomiędzy każdą celą, stała kolumna. Z sufitu w niektórych miejscach kapała woda. Na podłodze przy kratach rozciągały się kałuże. Elf szedł wściekły Za kratami ujrzał leżące szkielety, oparte o ścianę, skute łańcuchami, przyczepione do ściany lub sufitu. W oddali dojrzał przejście po prawej stronie. Pobiegł do niego. Były to schody, zakręcające wokół wysokiej kolumny. Biegł po nich. Znalazł się w pomieszczeniu, które przeraziło go, gdyż szedł teraz przez salę tortur.

Przy jednej ścianie stały stare zbroje, a na drugiej wisiały miecze, włócznie, topory, młoty, halabardy i inna broń. W sali były też takie urządzenia jak koło do łamania, żelazna dziewica, stół do rozciągania, gilotyna i inne przedmioty, budzące obrzydzenie u Łowcy. Nigdy nie popierał tortur. Zawsze wolał, żeby śledztwa przeprowadzano do końca, a nie wymuszano zeznania bólem. Gdy tak patrzył na te urządzenia, przypomniała mu się jego matka, która zginęła na torturach. Została oskarżona o coś, czego nie popełniła. Jednak elf nigdy nie dowiedział się, o co. Wiedział, kto to zrobił i w gniewie zabił go, czego potem bardzo żałował. Trafił do więzienia, gdzie co dzień go torturowano. Po pewnym czasie został wykupiony przez kogoś z rodziny. Wiedział, że nie powinien się mścić. Do tej pory tego żałuje.

Usłyszał głośny trzask. Obejrzał się szybko za siebie i zobaczył sporo półmetrowych pająków. Ruszyły na niego z piskiem, a on na nie z krzykiem. Elf najpierw przeciął dwa na ziemi, przebił pająka, który skoczył w jego stronę oraz tego, który skoczył za tym pierwszym. Opuścił rękę i spadły z miecza. Z góry leciały na niego jeszcze trzy. Zabił wszystkie jednym cięciem. Rozejrzał się dookoła. To już wszystkie. Schował miecz i poszedł w dalszą drogę.

Adalwin przeciął głowę kolejnego wielkiego pająka. Jego masywne ciało padło na podłogę z hukiem. Łowca został przez niego zaatakowany w korytarzu. Na każdej ścianie był namalowany obraz. Ten po lewo przedstawiał bitwę dwóch armii rycerzy, a ten po prawo bitwę morską. Łowca szedł powoli, oglądając je. Tak się zapatrzył, że uderzył w drzwi.

Znalazł się w zbrojowni. Było to wielkie pomieszczenie, w którym stały długie rzędy zbroi, a przed nimi rozciągały się skrzynie z różnymi rodzajami broni. Wszystko było stare i poniszczone. Stare pancerze przeżarte rdzą. Adalwin miał wrażenie, że to wszystko za chwilę się na niego rzuci, jednak nie okazywał strachu, kroczył ze spokojem.

Przypomniało mu się, jak kiedyś z Celerynem poszli do jakiegoś zamku, w którym rzekomo coś straszyło. Ujrzeli tam zbroję, która zaczęła się ruszać. Po chwili zbroja potknęła się o własną nogawicę i upadła. Dwaj przyjaciele mieli straszny ubaw widząc, że to, co straszyło w zamku okazało się być grupką gnomów, robiących sobie żarty z miejscowej ludności. Rozmyślając nad tym wydarzeniem, spokojną twarz Adalwina rozjaśnił lekki uśmiech.

Gdy dotarł do końca zbrojowni, zobaczył schody, prowadzące w dół. Poszedł nimi i stanął pomiędzy dwiema parami drzwi. Jedne miał po prawo, drugie po lewo. Wyciągnął rękę do klamki, by otworzyć te po lewo, lecz zanim jej dotknął, zaczęły się otwierać same. Odskoczył na schody i wyciągnął miecz, unosząc go ku górze. Wyszła jakaś okryta postać. Miecz zatrzymał się przy głowie postaci.

– Gwalbert? – zdziwił się, widząc przyjaciela.

– Co ty robisz?!

– Przepraszam, myślałem, że jesteś pająkiem.

– Wyobraź sobie, że nie mam trzech par odnóży!

– Znalazłeś coś?

– Tylko pająki, a ty?

– Widziałem jakiegoś człowieka, który z pająkiem obchodził się jak z małym pieskiem. Coś mi tu śmierdzi.

– Musimy iść.

– Przynajmniej znamy drogę – oznajmił, patrząc się na drzwi po prawo.

Za nimi znajdowały się kolejne i schody w dół.

– Mi się wydaje – mówił elf – im niżej schodzimy, tym robi się chłodniej?

– Nie wydaje ci się.

Szli powoli i cicho aby ktoś ich nie usłyszał. Dotarli do korytarza, po bokach którego stały półki z książkami.

– Ładny zbiór – oznajmił elf.

– Nie dziwi cię coś?

– Co?

– Zbroje, obrazy i meble w tym zamku są poniszczone. Te książki też wyglądają na stare, ale półki są na pewno nowe.

– Sugerujesz, że w tym miejscu mieszkają nie tylko pająki?

– Owszem – nadepnął niechcący na leżącą książkę.

Obok leżało ich więcej. Ukucnął i zaczął je oglądać.

– Co to za książki? – zaciekawił się Gwalbert.

– „Alchemia genetyczna”, „Mutacja, czyli jak zmienić kota w tygrysa”, „Mutacje według Teobalda z Krogmanii”...

– Ciekawy zbiór.

– Wiesz coś na ten temat? – spytał, oglądając i czytając niektóre z owych druków.

– Niewiele, ale kojarzę tego całego Teobalda.

– Znasz go?

– Nie, ale słyszałem, że alchemia była jego pasją. Podczas gdy jedni chcieli zamienić żelazo w złoto, on próbował mutacji. Podobno udało mu się zamienić jaszczurkę w smoka.

– Ciekawe. Myślisz, że ktoś w tym budynku bawi się w coś podobnego? – wstał.

– Prawdopodobnie.

– Trzeba to sprawdzić! Na końcu korytarza widać otwarte drzwi.

Wyszli na plac, na którym Adalwin widział wcześniej tajemniczego człowieka. Nigdzie nie dostrzegli pająków, ale zobaczyli dziurę w ścianie i na jej podstawie wydedukowali, którą drogą przeszła poszukiwana przez nich osoba. Weszli do czegoś, co przypominało laboratorium. Było tam pełno przeróżnego sprzętu, półek z płynami, kotłów, naczyń chemicznych i innych rzeczy. Miejsce to miało olbrzymie wymiary. Łowcy szli przed siebie i po chwili ujrzeli tego samego człowieka, którego wcześniej widział Adalwin. Robił on coś przy stole, na którym leżała otwarta książka i jakieś płyny.

– Kim jesteś? – spytał spokojnie wojownik.

– To chyba ja powinienem spytać o to was! – odpowiedział, przerywając pracę, odwracając się i trzymając ręce za plecami – Wtargnęliście do mojego domu, nie pytając mnie o zgodę, zniszczyliście mi podłogę i zabiliście moje dzieci!

– Dzieci? – spytali obaj łowcy naraz.

– Te pająki wyhodowałem dzięki alchemii. Zrobiłem to na próbę dla pewnego człowieka, zwanego Edmund Błękitny.

– CO?! JAK TO DLA NIEGO?! – wykrzyczał zdziwiony Adalwin i zacisnął zęby z gniewu, gdyż Edmund Błękitny to ten sam Edmund, w poszukiwaniu którego zmierzał do Toigrodu.

– Edmund chciał sprawdzić, czy uda się małe pajączki przemienić w wielkie potwory. Powiedział, że jeśli tego dokonam, to osoba, dla której pracuje, zacznie hodować nowy gatunek. Niestety nie wiem, dlaczego.

– Po co mu to? – zapytał elf.

– Nie wiem. Zapłacił, więc zacząłem badania. Niedawno przejeżdżał tutaj. Podałem mu wyniki. Był bardzo zadowolony. Co do was, to zabiliście wszystkie pająki, jakie przeżyły eksperyment. Poza jednym…

– Jednym? – przestraszył się Gwalbert.

Usłyszeli jakieś huki, dobiegające spod podłogi. Nasłuchiwali w strachu. Alchemik się uśmiechał. Po chwili podłoga została przebita przez wychodzącego z niej pająka, mającego kilka metrów wysokości. Była to nieprawdopodobnie wielka istota. Wydała z siebie ryk.

– To mój najlepszy eksperyment! – odezwał się starzec i zaczął się głośno śmiać, patrząc na pajęczaka i unosząc ręce wjego stronę.

Ten jednak uderzył go odnóżem, przez co wleciał do dziury. Spadał kilkanaście metrów dół. Łowcy słyszeli jego krzyk i uciekli na plac. Olbrzym poszedł za nimi, ciałem przebijając ścianę. Uderzył odnóżem w ziemię przy uciekających wojownikach.

– Za mną! – krzyknął Adalwin.

Wbiegli na odnóże, by dostać się do głowy pająka, jednak machnął nim w stronę dziury w ścianie, przez którą Adalwin wcześniej zobaczył alchemika. Nie udało im się utrzymać i wpadli do tego korytarza, ślizgając się po nim stopami, próbując wyhamować. Prześlizgnęli się w stronę, po której było wyjście. Uniknęli odnóża, którym pająk wymierzył cios w ścianę. Gdy biegli po schodach, ciągle słyszeli ryk mutanta. Zaraz po tym, jak znaleźli się w komnacie, schody przebiło odnóże ich przeciwnika.

– Nie oglądaj się, tylko biegnij! – wykrzyczał Adalwin.

– Jak go pokonamy?

– Mam plan!

Wbiegli do miejsca, gdzie wcześniej się rozdzielili. Skakali po gruzach, aż dotarli do wyjścia. Słyszeli huki. Kiedy dotarli na połowę mostu, pająk przebił mur i nieprzerwanie ich gonił. Adalwin wyjął kulę. Kiedy olbrzym znajdował się w połowie drogi nad fosą, a oni prawie na jej końcu, Łowca rzucił wyjętą kulą w stronę pająka. Kula wybuchła, niszcząc most. Mutant, rycząc, spadał w dół. Jego ciało wbiło się w kolce. Wojownicy uciekli, reszta wysuwanej drogi załamała się i spadła. Łowca skoczył i wylądował na trawie, jego towarzyszowi to się nie udało, wisiał nad przepaścią, trzymając się kilkucentymetrowego kawałka mostu.

– Adalwin! – krzyknął.

Ten nic nie odpowiadając, chwycił go za rękę i wciągnął na górę. Spojrzał na martwego przeciwnika i usiadł, ciężko dysząc.

– Dzięki za ratunek – powiedział elf.

– Nie ma sprawy – odpowiedział .

– Wracajmy, jestem trochę śpiący.

– Dobry pomysł – podał koledze rękę, pomagając mu wstać.

Rano Adalwin w karczmie zamówił śniadanie. Było już kilku innych ludzi. Wszedł Gwalbert, usiadł obok kolegi.

– Powiedziałem sołtysowi o zamku.

– I co?

– Zapłacił za przysługę. Pasuje ci pół na pół?

– Nie narzekam na biedę. Weź sobie te pieniądze!

– Na pewno?

– Na pewno.

– Dzięki. Wpłaciłem je przed chwilą bankierowi. Zaraz będę musiał ruszać w dalszą drogę.

– Dokąd właściwie jedziesz?

– Do Toigrodu. Chcę się tam osiedlić na stałe.

– Też tam jadę. Czemu akurat w Toigrodzie?

– To było miejsce moich narodzin. Mam tam rodzinę i przyjaciół.

– Jedźmy razem?

– Chętnie. Odbiorę plecak z depozytu, konia ze stajni i możemy jechać.

– Więc chodźmy!

Po kilkunastu minutach wyjechali ze wsi.