Anna Strzelec

Cóż wiemy o miłości...

© Copyright by Anna Strzelec & e-bookowo

Projekt okładki: Anna Strzelec, zdjęcia: Anna Leszczyniecka

ISBN 978-83-63080-70-9

Wydawca:
Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl

Kontakt:
wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione.

„Miłość niejedno ma imię… zapach i smak, ogarnia nas niespodziewanie w czasie i przestrzeni…”

Anna Strzelec

Drugi tomik poetki zawiera wiersze napisane w latach 1988 - 2011. Liryczny talent i dar ujmowania myśli w zwięzłe, aforystyczne formy stanowi obok umiejętnego kreowania obrazów przesyconych wrażliwością na piękno świata, zasadniczą cechę stylu poetki. Anna Strzelec maluje słowami obrazy przesycone liryzmem i spokojem, zmysłowością i wrażliwością, a podmiotem lirycznym często jest ktoś, kto istnieje w reminiscencjach poetki. Zebrane wiersze mają swój czar, któremu czytający ulega bardzo łatwo – „księżniczka na wieży, piernikowe koniki, kryształowe kostki, szklane anioły, wyspy szczęśliwe, oceany czułości”, mimo że wcale odkrywcze, dostarczają emocjonalnych wzruszeń. To poezja pachnąca jaśminem, lawendą i różą – symbolem piękna i miłości. Zbiór kończą ostatnio napisane wiersze bardzo ujmujące serce czytelnika.

Anna Strzelec w swoim tomiku gościnnie publikuje kilka wierszy Julii Melanii oraz młodego, lubelskiego poety Adriana Pawłowskiego.

Maria Turek

Kocham cię kochanie moje…

Dawno temu nad Renem....

czerwiec – lipiec ’88

Zabierz mnie na pachnącą trawę,

wśród kwiatów niebieskich połóż-

niech nie istnieje ani wczoraj ani jutro,

niech słońce amarantowo wschodzi nad naszym oknem

i obudzi ptaki pełne radości,

niech spadają gwiazdy i nieprawdziwe komety omiatają niebo...

a iskry, jak niespełnione marzenia

utoną w wodzie Wielkiej Rzeki...

Nie bój się – to ja idę za tobą,

cień twojego uśmiechu,

ciepły dotyk dłoni

w ciszy uśpionego miasteczka

w odbiciu ciemnej wody...

Nie będę długo, może na czas bicia dzwonu

na godziny czerwcowej ulewy

będę prawdziwa i urojona

upragniona ale niekochana

we łzach cała i... szczęśliwa?

Róże od ciebie…

mają delikatność twoich powiek

całuję je na dzień dobry i na dobranoc...

Twoje drobne ręce i stopy czułe…

boląca nieobecność

blask świecy...

cisza... tylko czas płynie jak rzeka

której tu nie ma

księżyc niewiarygodny – taki sam

świeci teraz przy moim oknie

pełnia wspaniała i smutna

smak koniaku miały twoje usta...

nie opuszczaj mnie –

pijanej miłością, której się nie wstydzę…

Jeszcze może list – tylko słowa

dwa życia – jakaś rozmowa...

nie umiem – nie nauczę –

a tak się starałam…

Jestem – będę – czekaniem – na ciebie

Zatrzymaj mi ten czas

podaruj godziny upragnione

od oczekiwania do spełnienia...

przecież wiem, że

muszę – nie mogę – nie powinnam –

zatopiona w smutku obserwuję twój sen

Zabiorę ze sobą róże, jakiś zapach i smak

powrócę – spróbujemy choć przez chwilę proszę cię –

jeszcze chwilę

odtwórzmy nasze dni prawdziwe.