Jey T.R.

Aż do skończenia świata

© Jadwiga Rochnowska (Jey T.R.) & e-bookowo

ISBN 978-83-7859-144-3

Wydawca:
Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl

Kontakt:
wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione.

W życiu najważniejsze jest to, co jeszcze przed nami.

Najważniejsza jest miłość, przyjaźń i dążenie do celu w realizacji marzeń.

Jedno już spełniłam, choć samej trudno mi w to uwierzyć.

Jestem pisarką! Nareszcie odnalazłam swoją drogę!

Jako że to pierwsze wydanie jest nieco niezwykłe, chciałabym zadedykować tę książkę:

Jakubowi (Anioły i cuda istnieją naprawdę. Wyzdrowiejesz! Jestem tego pewna!),

Jego Tacie — Hubertowi (który powinien zyskać przydomek „Niezłomny” ze względu na niestrudzoną walkę, którą toczy),

Mojemu Mężowi (z przeprosinami za to, że całe poranki spędzam przed komputerem)

oraz mojemu synowi — Adrianowi (będącemu cudem, który właśnie mnie się przydarzył...)

Specjalne podziękowania

dla Diany Wójcik za podarowanie zdjęcia na okładkę

i dla Krzyśka za korektę.

PROLOG

Widziałam wczoraj anioła

Jak siedział na skale ze spuszczoną głową...

Miecz swój oparł o kamień, sandały swe rzucił obok

Patrzył w dal błędnym wzrokiem, i nie było nikogo,

Kto położyłby mu dłoń na ramieniu

tylko hen w górze, nad urwiskiem

krzyk mew się unosił

A niebo przybrało barwę popiołu...

Fale podchodziły coraz bliżej

Spienione, głośne, niespokojne

A on patrzył w dal

Jakby w otchłani chciał znaleźć odpowiedź

Czy warto być aniołem?

Nie miałam śmiałości podejść

Był tak bezbronny, kiedy złożył skrzydła...

Lecz chyba usłyszał mój oddech...

Odwrócił się w moją stronę

Lekko skinął mi głową

Uśmiechnął się jeszcze na koniec

i... zniknął z następną falą, która o brzeg się rozbiła

... nie wiem... zdążył odlecieć?

... Czy nigdy go tam nie było...

...

Szpital tonął w ciszy.

Spali chyba wszyscy oprócz niej.

Helena nie była już młoda. Zniszczona przez życie i kolejne porody leżała teraz na łóżku, pojękując cicho, a jej wielki brzuch unosił się i opadał przy każdym kolejnym z trudem łapanym oddechu. Bóle trwały zbyt długo, aby miała siłę pomyśleć o dziecku.

Przeżyje, czy nie... co to za różnica? W domu było już jedenaścioro do wyżywienia. Czasem brakowało na chleb, więc może to i lepiej, gdyby maleństwo umarło? Nie zaznałoby przynajmniej biedy.

Kolejna fala bólu kazała jej kurczowo uchwycić się kołdry. Gdzieś z zakamarków jej świadomości wyłoniła się straszna myśl:

— A jeśli teraz umrze?

Nie, nie! Nie wolno tak myśleć! Przecież ma dla kogo żyć. Zamknęła oczy. Ból jakby trochę zelżał. Nagle jednak pokój, w którym leżała, wypełniło łagodne światło, zupełnie tak, jakby w środku nocy poprzez zasłonę czerni przedarł się jaskrawy promień słońca. Jak przez mgłę zmęczone oczy kobiety dostrzegły pojawiającą się tuż obok niej postać — zrazu niewyraźną, potem coraz wyraźniejszą

„Niemożliwe!” — pomyślała. „Przecież to anioł!”

— Czy ja umieram? — szepnęła.

Ten jednak pokręcił głową, uśmiechając się lekko, i położył dłoń na jej brzuchu.

— Nie bój się — rozległ się jego łagodny głos. — Nie będzie już bolało, obiecuję...

I nie bolało, nic a nic. Po prostu w pewnej chwili panującą dotąd ciszę przerwał donośny płacz noworodka, a niezwykły przybysz odetchnął, najwyraźniej zadowolony z przebiegu wydarzeń.

— To dziewczynka! — powiedział, kładąc maleństwo przy piersi matki i zniknął tak nagle, jak się pojawił.

Jego miejsce zajął inny — poważny, choć pełen ciepła. Wziął małą na ręce i zanim ponownie oddał ją matce, szeptał jej do ucha jakieś sobie tylko znane tajemnice (może to, aby nie zapomniała o wieczności?), a jego skrzydła zalśniły wszystkimi barwami tęczy.

To dziwne, lecz z bólu czy też z innej przyczyny Helena nie czuła strachu, widząc obok siebie anioły. Wiedziała też, że to nie sen, czuła przecież ciepło bijące od maleńkiego ciałka, słyszała każdy oddech córeczki... Patrzyła jednak na to, co działo się wokół niej, i nie wiedziała, jak ma się zachować.

Nagle tuż obok nich pojawił się trzeci anioł, ale na jego widok kobieta omal nie wybuchła serdecznym śmiechem. W szacie sięgającej ledwie do kolan, brązowych kapciach i okularach na nosie niebiański wysłannik wyglądał niemal groteskowo. Zza szkieł w drucianych oprawkach spoglądały na nią zielone oczy, włosy w odcieniu mysiej sierści sterczały na wszystkie strony, jakby od wieków nie widziały grzebienia, a jedno z jego skrzydeł wyglądało tak, jakby przed chwilą przytrzasnął je drzwiami.

— Jesteś wreszcie, Rafaelu! — zgromił świeżo przybyłego anioł o tęczowych skrzydłach. — Gdzieś Ty się podziewał, utracjuszu? Znów grałeś w karty o duszę?

Twarz rozczochrańca rozjaśnił promienny uśmiech.

— No! Grałem... i wygrałem! — zawołał buńczucznie, ukazując przy tym dwa rzędy bielusieńkich zębów.

— Ja i Gabriel musieliśmy odwalić za ciebie całą robotę, inaczej mała umarłaby jak nic! — nie ustępował pierwszy z aniołów.

— Spóźniłem się tylko trochę — bagatelizował. — Poza tym świetnie poradziliście sobie beze mnie!

— Nie złość się, Tristanie... — dodał prosząco. — Spójrz na nią! Czyż nie jest śliczna? — zapytał, przyglądając się dziecku.

Choć w spojrzeniu Tristana pojawiła się czułość, prychnął poirytowany.

— Mówisz tak za każdym razem, przyjacielu! Czy ty aby nie próbujesz odwrócić mojej uwagi?

Okularnik przybrał niewinną minkę i pewnie zamierzał zripostować, kiedy niemowlę przypomniało im o swojej obecności, poruszając się lekko.

— No, na mnie już pora! — rzekł Tristan, klepnąwszy Rafaela w ramię.

Zanim jednak odleciał, zwrócił się do Heleny:

— Dbaj o to dziecko, kobieto. Kochaj je i naucz miłości, ale pamiętaj, nie dziw się niczemu, co będzie dotyczyć twojej córki. Tak wyszło, że anioł stróż twojej małej spóźnił się do porodu. W normalnej sytuacji dziecko by nie przeżyło, ale nam na niej właśnie zależy. Dlatego nie byle kto pomógł jej przyjść na świat! Gabriel... jest jednym ze strażników bramy. Ja zaś nazywam się Tristan i strzegę wielkiej pieczęci. Jestem strażnikiem wiedzy i wszelkich tajemnic. Jako jedyny z aniołów znam przeszłość i przyszłość ludzkości. To ja dokonuję zapisów w Świętej Księdze. Z pewnych względów twoja córeczka jest mi szczególnie bliska i dlatego otrzyma ode mnie dar. Jaki to dar, dowiecie się w odpowiednim czasie. Zanim jednak odejdę, pragnę cię jeszcze o coś poprosić.

Zawiesił głos, a kiedy kobieta spojrzała wyczekująco, zbyt onieśmielona, aby mówić, zapytał:

— Czy pozwolisz mi nadać jej imię?

Skinęła głową, a wtedy anioł podszedł ponownie do łóżka, i biorąc dziecko na ręce, przytulił je z wielką czułością. Pogładził delikatnie jej policzek, na co mała odwróciła główkę w odruchu ssania.

— Nadaję ci imię Stella — rzekł uroczyście, a jego głos zadrżał niczym liść na wietrze, ale była to jedyna oznaka targającego nim wzruszenia. — Godność ponad wszystko!

Oddał więc małą matce i przybrawszy na powrót postawę pełną dostojeństwa, zniknął bez żadnego ostrzeżenia.

— No! Pora obudzić położne! — zawołał Rafael, zacierając ręce, i już po chwili po żadnym z aniołów nie było nawet śladu.

Personelowi oddziału położniczego trudno było zrozumieć, co zdarzyło się tamtej nocy. Dość, że wyrwana z głębokiego snu położna, wchodząc na salę, zastała tam dziwny widok: zakrwawiona, wycieńczona kobieta leżąca na łóżku porodowym tuliła do siebie śpiącego spokojnie noworodka. Pępowina była odcięta i zawiązana, a sądząc z wyglądu maleństwa, dziewczynka czuła się dobrze. Gorzej było z jej matką. Na nieme pytanie pielęgniarki zdołała tylko szepnąć:

— Pomogły mi anioły...

Po czym straciła przytomność.

Później jej słowa zrzucono na karb szoku i nikt nigdy nie dociekał, co mogło się stać. Wręcz przeciwnie. Z obawy przed niezdrową sensacją starano się jak najszybciej zapomnieć o całej sprawie. Niemniej jednak chyba w całej historii tego oddziału nie zdarzyło się jeszcze, aby ktoś miał tak dobrą i troskliwą opiekę, jak Helena i jej córeczka.

Szpital opuściły dopiero po dwóch tygodniach, gdy matka doszła do siebie na tyle, aby mogła wrócić do domu.

Przez wiele lat nie działo się nic szczególnego. Pomimo skromnych warunków Stella, otoczona miłością, rozwijała się szybko i była zdrowa. Jej bliskich dziwiły tylko czasem jej umiłowanie do samotności i niezwykła wrażliwość na piękno przyrody czy krzywdę. Czasem zdawało się im, że dziewczynka, widząc cierpienie jakiegokolwiek stworzenia, cierpi razem z nim — i tak było w istocie. Nikt jednak nie wiedział, dlaczego tak się dzieje. Kiedy zaś w wieku piętnastu, szesnastu lat rówieśnice Stelli chodziły do dyskotek i umawiały się z chłopcami, ona godzinami włóczyła się po górach albo ślęczała nad jakąś książką.

To akurat nie martwiło jej rodziców. Miała dobre stopnie, zawsze była miła i chętna do pomocy. Miała też duszę społecznika. Czasem tylko koleżanki ze szkolnej ławy dokuczały jej, mówiąc że jest kujonem, a w ogóle to jest jakaś dziwna. W gruncie rzeczy jednak Stella wiodła całkiem zwyczajne życie, aż do dnia swoich osiemnastych urodzin. Dnia, w którym wszystko się zmieniło...

Budził się świt.

W małym pokoiku na poddaszu było czysto i przytulnie, chociaż bardzo skromnie. Stella mieszkała w nim od roku, od dnia, w którym opuściła dom. Jej rodzicom nie było lekko, tym bardziej, że byli już w podeszłym wieku, a dziewczyna bardzo chciała się dalej uczyć. Liceum ukończyła z wyróżnieniem i to o rok wcześniej, niż jej rówieśnicy! Teraz zaczęła studiować biologię.

Wczoraj otrzymała wiadomość o przyznaniu jej przez uczelnię stypendium dla wybitnie uzdolnionych uczniów i był to najpiękniejszy prezent, jaki mogła otrzymać w dniu urodzin. Do tej pory chwytała się wszelkich dorywczych prac, by opłacić czesne i zarobić na stancję. Niewiele jednak udało się jej zarobić, a przecież rodzice nie mogli jej pomóc. Matka nigdy całkowicie nie doszła do siebie po trudnym porodzie. Z początku opowiadała coś o aniołach i tęczowych skrzydłach, aż w końcu znajomi zaczęli podejrzewać, że jest niespełna rozumu, dała więc sobie spokój. Czasem tylko, kiedy patrzyła na swoją najmłodszą córkę, w jej spojrzeniu pojawiało się bezgraniczne zdumienie. To ona zaszczepiła w dziewczynie miłość do wszystkiego, co żyje.

Ojciec zaś przez wiele lat pracował w hucie. Najczęściej od rana do późnego wieczora, aby zapewnić względny byt swojej rodzinie. Nigdy nie było go w domu, gdyż nawet w dni wolne od pracy szukał dodatkowych zajęć. To odbiło się na jego zdrowiu — nie był już tak silny jak dawniej. Był jednak człowiekiem honoru i dbał o rodzinę na tyle, na ile pozwalały mu warunki. Zawsze też powtarzał, że wykształcenie, jeżeli jest solidne i idzie w parze z ciężką pracą i uczciwością, stanowi klucz do spełnienia marzeń i sukcesu. Stella wiedziała, że to prawda.

Miała siedem sióstr i czterech braci. Używane buty i ubrania, stare zabawki — nigdy jej to nie przeszkadzało, ale bywały dni, kiedy marzyła o tym, aby mieć coś swojego… tylko swojego. Tym czymś był dla niej właśnie dyplom uczelni. Jako jedyna z rodzeństwa zaszła tak daleko. Jej siostry kolejno wychodziły za mąż, bracia, biorąc przykład z ojca, kolejno zatrudniali się w hucie, aby utrzymać swoje rodziny, a ona chciała czegoś innego — chciała się uczyć. Zamieszkała więc pod Wrocławiem, aby nie zaprzepaścić być może jedynej szansy, jaką zesłał jej los.

Tego dnia, kiedy rankiem otworzyła oczy, zadziwiło ją ciepło jesiennego poranka.

Dziś były jej urodziny...

„Jesienna dziewczyna” — mawiał o niej ojciec w tych rzadkich chwilach, kiedy pozwalał sobie na odrobinę czułości. I było w tym stwierdzeniu coś z prawdy, choć nie chodziło tu jedynie o delikatną smutną urodę Stelli: jej brązowe włosy szare oczy ani brwi wygięte niczym odlatujące jaskółki w łagodny łuk. Nie! To nie tylko to!

Była w niej jakaś subtelna melancholia, coś jakby tęsknota, a jednocześnie całe pokłady niewykorzystanego ciepła i miłości. Trudno to opisać słowami…

Wstała z łóżka i już chciała zacząć się ubierać, gdy jej uwagę przykuł nagły ruch gdzieś w kącie pokoju. Odwróciła się z uśmiechem, pewna że to kot gospodyni wdarł się nocą do jej pokoju, lecz uśmiech zamarł na jej ustach, gdy dotarło do niej, że tym, co widzi wcale nie jest puszysty zawadiaka tylko... anioł!!!

I na Boga! Gdyby nie dwoje skrzydeł niedbale zwisających z jego ramion, w życiu nie domyśliłaby się, z kim ma do czynienia!

Przybysz przeciągnął się leniwie, na wpół leżąc na komodzie, na której najwyraźniej spał, po czym zaczął czegoś gorączkowo szukać wokół siebie. Po chwili uśmiechnął się szeroko, wyciągając zza błękitnego wazonu stare powykrzywiane okulary w drucianych oprawkach. Wytarł je rąbkiem przykrótkiej tuniki i założył na nos, po czym zamaszystym ruchem ręki przeczesał sterczące we wszystkich kierunkach włosy. Zamierzał chyba zeskoczyć z komody, najwyraźniej uznając, że dopełnił obowiązku porannej toalety, kiedy nagle zauważył zdziwioną minę Stelli.

— Kim jesteś? — zapytała, a on rozejrzał się nerwowo po pokoju, jakby chciał sprawdzić do kogo mówi.

— No, więc? Kim jesteś? — powtórzyła.

— To ty mnie widzisz??? — odpowiedział pytaniem na pytanie

— Chyba tak... choć nie jestem pewna, czy to nie sen...

Jej gość sprawiał wrażenie, jakby miał ochotę uciec.

— Jestem aniołem — szepnął zakłopotany

— Tyle wiem! Ale skąd się tu wziąłeś?

— Jestem twoim aniołem stróżem! Byłem z tobą od zawsze — odparł nieco urażonym tonem. — Nazywam się Rafael.

— Jak to się stało, że cię widzę? Do tej pory niespecjalnie wierzyłam w anioły...

— Wiem... — Rafael smutno pokiwał głową. — To przez to, co mówią o twojej matce. Zaraz, zaraz... kiedy przychodziłaś na świat, pomagali ci Tristan i Gabriel. Tristan powiedział, że otrzymasz od niego szczególny dar... No tak!

Anioł pacnął się otwartą dłonią w czoło, aż plasnęło.

— Tym darem jest możliwość widzenia mnie! No, no, no! — biegał wokół niej jak uradowane dziecko. — Ależ ty masz szczęście! Od wieków zdarzył się taki jeden, no, może dwa przypadki! Ale czemu mnie nie uprzedzili? — zatrzymał się w pół kroku. — O mały włos zgubiłbym okulary albo dostał zawału serca, gdy zorientowałem się, że mnie widzisz!

— A co ja mam powiedzieć? Zresztą! Anioły nie miewają zawałów — wtrąciła, na próżno próbując opanować śmiech, po czym szybko uniosła rękę, aby powstrzymać szalony słowotok Rafaela.

— Spokojnie! Usiądź wreszcie z łaski swojej i opowiedz mi, kim są Tristan i Gabriel, o których mówiłeś, i jakim cudem dzięki nim widzę anioły? I najlepiej zacznij od początku.

Rafael spłonął ognistym rumieńcem, ale usiadł posłusznie i w pół godziny później Stella znała już całą historię swoich narodzin.

A więc matka nie była w szoku... To, co mówiła o aniołach przy jej łóżku, było prawdą...

Stella nie mogła pozbierać myśli. Przecież tak wiele dzieci umiera podczas porodu. Dlaczego akurat jej darowano życie? Nie miała żalu do Rafaela o to, że spóźnił się do porodu, tym bardziej, że opowiedział jej również historię swojego poprzedniego podopiecznego, nałogowego Hazardzisty, który pomimo swojego uzależnienia nie był złym człowiekiem, i o którego duszę —choć brzmi to niedorzecznie — na koniec musiał grać w karty. Ten, który zgarnia po śmierci grzeszne dusze, był ponoć tak wściekły, że przytrzasnął odchodzącemu Rafaelowi skrzydło piekielną bramą...

Z całej tej historii, o ile było w niej choć ziarno prawdy, Stella wywnioskowała, że jej „nowy-stary” przyjaciel nie jest wcale takim niebieskim ptakiem, na jakiego wygląda, i że zależy mu na tych, którymi się opiekuje. A co dziwniejsze... polubiła go tak, jakby znali się od wieków. I w pewnym sensie tak było…

…

Strażnik pilnujący niebieskich wrót nerwowo spojrzał w kierunku słońca. Jeszcze dziesięć minut i zakończy dzisiejszą służbę.

Dziesięć minut — to nic w porównaniu z wiecznością, ale dziś te minuty wlokły się w nieskończoność. Odetchnął z ulgą, kiedy zobaczył nadlatującego zmiennika. Aramis ze zwykłą sobie energią i wdziękiem wylądował u jego stóp.

— Nareszcie jesteś!

— Witaj, Gabrielu — zawołał tamten, a kiedy się uśmiechnął, wokół rozszedł się ciepły blask. — Chyba spory dzisiaj ruch?

— Normalka... — Gabriel przez chwilę się zawahał.

— Mów! — Aramis nie dał się zwieść. Pracowali razem od tak dawna, że jak nikt wyczuwał zmiany nastroju kolegi.

— Eee... nic... jestem chyba trochę przemęczony. Od wieków nie miałem urlopu — starał się uśmiechnąć, ale Aramis spojrzał na niego kpiąco i klepnął go w plecy, mówiąc:

— Skoro tak twierdzisz stary... leć do domu i się prześpij. A kiedy będziesz gotowy, powiesz mi, co cię trapi.

Zawstydzony Gabriel pożegnał się szybko i poleciał do domu. Miał wyrzuty sumienia, że nie może powiedzieć przyjacielowi o sprawie, nad którą pracował od przeszło osiemnastu lat. Nie, właściwie to dłużej... o wiele dłużej.

W domu nie pozostał długo. Późnym wieczorem na wielkim wzgórzu spotkał się z Tristanem. Tam bez ogródek przeszedł do sedna sprawy.

— Z Sebrianem jest coraz gorzej — rzekł po krótkim powitaniu. — Wiem, że jest na granicy załamania i musimy szybko działać. Prosiłem dziś Wielką Radę o urlop dla niego. Byli zaskoczeni, ale nie protestowali. Przecież to jego pierwszy urlop od dnia, w którym Adam i Ewa popełnili grzech pierworodny — uśmiechnął się kpiąco. — Bardziej zdziwiła ich moja druga prośba, dotycząca czasu i miejsca jego urlopu...

— Tristanie! Wiem, że musimy pomóc Sebrianowi, ale czy jesteś pewien, że osobą, która może tego dokonać jest właśnie ta dziewczyna? Zastanów się! Przecież to tylko człowiek… śmiertelnik — Gabriel był pełen wątpliwości.

— O ile się nie mylę... i oby tak było… Stella nie jest jedynie człowiekiem. Dobrze wiesz, że o ile moje obliczenia są prawidłowe, jest tą właśnie osobą, na którą czekamy. Myślę, że nadszedł już czas. Nie ma na co dłużej czekać, Gabrielu.

— No nie wiem... — na twarzy Gabriela niezdecydowanie mieszało się z nadzieją. — a jeśli dowie się o tym nasz Pan?

— A łudzisz się, że nie wie? Zresztą! Nie robimy przecież nic złego. Czasem i Panu Bogu należy w pewnych sprawach dopomóc.

— Gdzie go wyślesz?

— Na ziemię, mój drogi. Na ziemię...

— Wiesz, dokąd się uda?

— A gdzieżby, jeśli nie na spotkanie ze swoim bratem? Nadal go kocha, choć nigdy nie pogodził się z jego zdradą i choć najprawdopodobniej jedynie popatrzy na niego z daleka, nigdy nie przepuści takiej okazji.

— A co, jeśli Sebrian nie spotka się z dziewczyną?

— Już moja w tym głowa, żeby się spotkali. Tylko nie wygadaj się przed Rafaelem. To straszna papla, a poza tym coś mi się wydaje, że on i Stella bardzo się zaprzyjaźnili — mrugnął porozumiewawczo. — Urlop Sebriana rozpoczyna się pierwszego dnia ziemskich wakacji. Słuchaj więc uważnie, przyjacielu. Zrobimy tak...

W jakiś czas później mieli już gotowy plan. Co prawda Gabriel zgłaszał mnóstwo „ale” w stylu: „Ale co, jeśli Sebrian przejdzie na stronę brata?” (co Tristan skwitował jedynie przeciągłym pojrzeniem), w końcu jednak stanęło na tym, że plan jest doskonały i musi się udać, a zresztą nie mają już po prostu innego wyjścia. Wreszcie rozeszli się, każdy w swoją stronę, obaj zastanawiając się, jak może się to wszystko skończyć.

W pośpiechu wracali do swych domów. Pora była późna, a każdy z nich musiał jeszcze sporządzić dzienny raport ze służby.

Pierwszy dzień zimy.

W ciągu ostatnich miesięcy Stella miała czas, aby przyzwyczaić się do obecności Rafaela. Początkowe skrępowanie minęło, kiedy okazało się, że jej anioł stróż nie bywał z nią „zawsze i wszędzie” — jeśli wiecie, co mam na myśli... Miała mnóstwo czasu na intymność. Poza tym ilekroć Rafael wyczuł, że dziewczyna chce zostać sama, ulatniał się w okamgnieniu i wracał akurat w momencie, kiedy zapragnęła znowu go zobaczyć. Kiedy jednak próbowała wyciągnąć z niego, gdzie był, nabierał wody w usta lub sprytnie zmieniał temat. Aż wreszcie zrozumiała, że nawet anioły miewają swoje sekrety, i przestała pytać.

Bywały jednak sprawy, w których Rafael nie był już tak dyskretny. Jak się okazało, jego wiedza dotycząca niektórych sfer życia była, łagodnie mówiąc, dość ograniczona, a jego ciekawość — olbrzymia. Bywało, że Stella mocno się rumieniła, kiedy zadawał trudne pytania.

Jednak wszelkie granice przekroczył, kiedy pewnego dnia zapytał, co ona robi w tym małym pomieszczeniu z napisem WC, do którego to on ma kategoryczny zakaz wstępu. Stella miała nie lada problem, aby wytłumaczyć mu w kulturalny sposób. na czym polegają ludzkie potrzeby.

W pierwszej chwili anioł był bardzo zdziwiony i nie mniej czerwony niż ona, ale już po chwili wybuchnął niepohamowanym śmiechem.

— Ha, ha, ha!!! — turlał się po dywanie, nie mogąc się opanować. — W niebie krążą legendy o tym pokoju! — wykrztusił, trzymając się za brzuch. — W związku z tym, że nie wolno nam tam wchodzić, myśleliśmy zawsze, że wiąże się to z jakąś tajemnicą... Nigdy nie przyszło mi do głowy, że wy tam... że wy tam... — znów ryknął śmiechem.

— To nie jest śmieszne, Rafaelu, to normalne — Stella czuła, że palą ją policzki.

— Przepraszam, moja droga, nie gniewaj się... Ja wcale nie śmiałem się z ciebie — wysapał. — tylko wyobraź sobie dwa anioły, potężne, o wiele potężniejsze ode mnie, debatujące nad tym, co też może dziać się za tymi zamkniętymi drzwiami! W rachubę wchodziły medytacje, tajemnicze rytuały, ale nigdy, przenigdy, żadnemu z tych nadętych bubków (wybacz mi, Panie!) nie przyszło do głowy, że wy tam po prostu...

Po chwili już oboje tarzali się po dywanie. Później Stella dowiedziała się jeszcze, że cały dowcip polegał na tym, iż osobistości wyżej stojące w hierarchii anielskiej po prostu nie miały kontaktu z ludźmi od czasów Adama i Ewy. Opiekunowie zaś prawie nigdy nie rozmawiali ze swoimi podopiecznymi, a nawet jeśli, to żaden z nich nie miał śmiałości pytać o te sprawy. Na szczęście Rafaelowi jej nie brakowało, i dobrze, bo Stella dużo by dała, aby zobaczyć miny aniołów, kiedy jej przyjaciel zdradzi im tę „długo ukrywaną tajemnicę”.

Mijały miesiące i choć Stella przyzwyczaiła się już do obecności swojego roztargnionego, niemniej jednak sympatycznego opiekuna, to niejednokrotnie miała problem z zachowaniem powagi, obserwując jego poczynania w różnych sytuacjach. Rafael towarzyszył jej podczas zajęć na uczelni, gdzie najczęściej siedział znudzony, spoglądając przez okno, lub stroił śmieszne miny do siedzących na sali kolegów z semestru.

Któregoś dnia, kiedy wrócili już z uczelni, zapytała go o coś, co od dłuższego czasu nie dawało jej spokoju.

— Rafaelu... czy ty masz jakiś kontakt z aniołami stróżami innych ludzi?

— Ależ oczywiście, że mam, moja droga, ale nie tu, nie na ziemi... — ziewnął szeroko, znudzony wielogodzinnymi wykładami. — Widzisz, maleńka… — mówił tak, ilekroć chciał podkreślić swoją przewagę nad nią, gdyż w rzeczywistości był co najmniej o pół głowy niższy od niej — Widzisz, to jest tak. Tu na ziemi nic nie może rozpraszać mojej uwagi. Przecież muszę opiekować się tobą! Dlatego nie wolno mi kontaktować się z nikim z mojego wymiaru bez najwyższej konieczności. Ba! Nawet nie widzę innych aniołów! Ale kiedy śpisz, mam czas, aby przenieść się, gdzie tylko zechcę, i wtedy właśnie zaczyna się moje życie prywatne.

— Masz rodzinę? — Stella chłonęła łapczywie każde jego słowo.

— Jestem stosunkowo młodym aniołem, mam dopiero 365 lat, więc nie ożeniłem się jeszcze, ale...

— Masz 365 lat??? — oczy omal nie wyszły jej z orbit na taką rewelację

— Tak... przecież nic w tym dziwnego... 365 lat temu Pan stworzył mnie z obłoku mgły.

— I mówisz, że kiedyś się ożenisz? To znaczy, że anioły mogą kochać?

— Jasne! Przecież wszystko, co żyje, również czuje! Wy, ludzie, jesteście strasznymi egoistami, sądząc, że posiadacie monopol na miłość. — uniósł w górę palec w pouczającym geście. — Różnimy się od was jedynie mądrością, długością życia, umiejętnością poruszania się pomiędzy wymiarami, tym, że nie walczymy między sobą, a dobra materialne nic dla nas nie znaczą...

— Dość już! Dość, Rafaelu! — krzyknęła, zatykając uszy rękami.

— Ale to wszystko prawda, więc nie rozumiem, dlaczego się oburzasz...

— Być może, przyjacielu, ale przyznasz, że skromnością to ty nie grzeszysz!

— Przepraszam cię, moja kochana — Rafael spłonął jaskrawym rumieńcem. Działo się tak, ilekroć popadał w mentorski ton i dawał się ponieść emocjom.

Nagle Stelli przyszła do głowy szalona myśl i zanim zdążyła pomyśleć, zapytała:

— Rafaelu... a jak wy tam załatwiacie między sobą TE... sprawy... no wiesz… chodzi mi o to, że gdy anioł jest ze swoją ukochaną to... no chyba nie modlicie się przez cały czas...

Z każdym wypowiadanym przez nią słowem twarz anioła coraz bardziej przypominała gaśnicę strażacką, a po chwili z jego gardła wydarł się okrzyk bardzo podobny do odgłosu gasnącego odkurzacza.

— Teraz to przegięłaś! — zapiszczał i... zniknął.

Po raz pierwszy, odkąd go widziała, rozpłynął się w powietrzu bez jej woli. Stella przestraszyła się, czy nie na dobre...

Wrócił po kilku godzinach, do końca dnia jednak unikał jej wzroku, ciągle się rumieniąc. Trochę ją to bawiło, z drugiej jednak strony było jej przykro, że zawstydziła przyjaciela.

— Przepraszam cię, Rafaelu... — szepnęła w końcu, kładąc mu dłoń na ramieniu.

— Nic się nie stało — odparł, nie patrząc jej w oczy. — Po prostu nie przywykłem do takiej bezpośredniości. Jeśli jednak koniecznie już musisz wiedzieć... okazujemy sobie uczucia dokładnie tak samo jak ludzie, tyle że łączy nas o wiele silniejsza więź duchowa. Nigdy się nie kłócimy ani nie rozchodzimy... Jeśli anioł mężczyzna pokocha anioła kobietę, łączą się ze sobą na całą wieczność. Jesteśmy sobie przypisani. Nic nie dzieje się przypadkiem. Ale z naszych związków nie rodzą się dzieci...

— Jak to? Jak Bóg mógł być tak okrutny i pozbawić was rodzicielstwa?

— Przecież mamy was... — roześmiał się żartobliwie, czochrając jej grzywkę, ale widać było, że jej troska wzruszyła go.

— Kochamy was jak swoje dzieci, Stello... Miłością mądrą, pozwalającą wam dokonywać wolnych wyborów. Cieszymy się z waszych sukcesów, a smucimy, kiedy jest wam źle, albo kiedy wkroczycie na drogę zła...

— A co, kiedy człowiek umiera? — to pytanie zadała niemalże szeptem.

— Nie powinienem rozmawiać o tym z tobą, ale cóż... — westchnął — nie zdradzę chyba żadnej wielkiej tajemnicy, jeśli ci powiem, że niektórzy z was dołączają do niebieskich zastępów, inni przybierają nową formę życia, jeszcze inni po prostu odpoczywają w pokoju... Są też tacy, którzy błąkają się trochę tu, trochę tam... lub zostają unicestwieni, jeśli nie ma dla nich żadnych szans na poprawę. Czasem przechodzą na służbę zła.

— A od czego to zależy?

— Od tego, jakimi są ludźmi, co kryje się w ich sercach. Jeśli w ich duszy znajdzie się miłość, mają prawo wyboru, jeśli nie...

— Rozumiem. A co z wami?

— Dostajemy następne dziecko „na wychowanie” — uśmiechnął się Rafael.

— Dziękuję, że mi o tym powiedziałeś. Chyba niewielu ludzi zna prawdę...

— Wielu snuje domysły — pokiwał głową. — ale ty jesteś pierwszą, która ma pewność. No, ale dość już na dzisiaj! — rzekł anioł i wskoczył na komodę, która była chyba jego ulubionym miejscem w pokoju. Już po chwili siedział, wygodnie opierając się o ścianę, i czyścił szkła swoich starych okularów.

Zbliżało się Boże Narodzenie. Te święta Stella miała spędzić sama.

Rodzice wyjechali do najstarszego syna, a ona nie miała ochoty nikomu innemu zwalać się na głowę. Nie było też mowy o zaszyciu się w kącie i użalaniu się nad sobą. Nie! To nie w jej stylu.

Zamierzała wyjechać w góry do Tarnówki. Tam, w Domu Pomocy Społecznej, prowadzonym przez siostry zakonne, mieszkało kilkadziesiąt bardzo złaknionych miłości istotek — dzieci z głębokim upośledzeniem umysłowym. Odwiedzała je od lat i właściwie ich dom był niemalże jej domem. Znała te dzieciaki na wylot. Kochała je... Tak więc wyjazd był już zaplanowany. Teraz należało tylko zrobić jakieś zakupy.

Jak co roku miała odłożoną niewielką kwotę z przeznaczeniem na upominki i podróż. Nie lubiła jednak gotowców. Suszone kwiaty, szyszki, garść kolorowych paciorków, trochę brokatu — z tych rzeczy można było zdziałać cuda. W tym roku miała jednak jeszcze jeden wydatek... trzy metry białego jak śnieg płótna i tyleż samo tkaniny polarowej — to zjadło prawie wszystkie jej oszczędności. Przez chwilę pomyślała, że w tym roku pojedzie do Tarnówki autostopem, ale radość z planu, jaki powzięła, była większa niż cokolwiek innego i w tym starciu rozsądek nie miał szans.

Rafael pojawił się dokładnie w momencie, kiedy przekroczyła próg domu.

— Jak zakupy? — zapytał radośnie

— Świetnie! Kupiłam wszystko, co było mi potrzebne.

Chciał zajrzeć do plecaka, jednak odsunęła go stanowczym gestem.

— Hola, hola, przyjacielu! Ciekawość to pierwszy stopień do piekła!

Spojrzał na nią zdziwiony, ale cofnął się, chociaż było widać, że jest mu przykro.

— Rafaelu! Nie patrz tak na mnie, bo mam ochotę o wszystkim ci powiedzieć, a wtedy ze świątecznych niespodzianek nici — błagała. — Proszę, nie gniewaj się i zostaw mnie dzisiaj samą. Ty też pewnie masz mnóstwo spraw do załatwienia przed świętami...

— No, zmykaj już — dodała, widząc, że się ociąga. — Masz wolne — dodała, z trudem opanowując śmiech na widok jego zranionej miny.

Kiedy wreszcie została sama, wyciągnęła z szafy starą maszynę do szycia, którą kiedyś kupiła na giełdzie, i wzięła się do roboty.

Najpierw odrysowała szablon na papierze, a później przeniosła go na materiał. „To będzie przód... to tył... a to rękawy...” — mruczała pod nosem, wycinając z płótna, a później z polaru nową, piękną szatę dla Rafaela.

Najwięcej czasu zajęło jej przyfastrygowanie kolejnych kawałków materiału, ale w kilka godzin później, kiedy uporała się z ostatnim ściegiem, z satysfakcją podziwiała swoje dzieło... szata była piękna! Długa, o niezbyt szerokich rękawach, na polarowej podpince, lśniła bielą nowości.

Brakowało jeszcze tylko jednego drobiazgu... z zapałem podbiegła do starej komody i z najniższej szuflady wyjęła biały, atłasowy szal, który kiedyś dostała od matki, i marszcząc brwi, opasała nim szatę.

Taak... teraz było idealnie!

— Mam nadzieję, że będzie na niego dobra... — mruknęła, pakując prezent w ozdobny papier.

Następną godzinę spędziła na szyciu kwiatków do spinek, które zamierzała podarować swoim małym przyjaciółkom z Tarnówka. Było już dobrze po północy, kiedy kładła się spać. Nie wzywała Rafaela.

„Niech i on odpocznie” — pomyślała, zanim zapadła w sen.

W tym samym czasie rozżalony Rafael pałętał się po Raju.

Nie miał co robić ani specjalnie dokąd pójść, i dopiero teraz dotkliwie odczuł swoją samotność...

Nie spiesząc się, wszedł na wielki most nad przełęczą, z którego roztaczał się piękny widok. Daleko w dole rozpościerały się obłoki wielobarwnej mgły. Łagodne, rozproszone, ciepłe światło nadawało mgle tak intensywne barwy, że Rafael, patrząc na nie, miał wrażenie, że są żywe...

Wiedział, że to jeden z tych rajskich cudów, który widać z Ziemi... Tam nazywano go zorzą polarną, ale nikt, absolutnie nikt nie zdawał sobie sprawy, że mieniący się cud, spektakl barwy i światła to Przełęcz Wichrów i Mgieł... miejsce narodzin aniołów...

Przychodził tu, ilekroć ogarniał go smutek.

Tak jak człowiek, który powraca do rodzinnego domu, do matki, tak i on stawał w miejscu swoich narodzin i patrzył... patrzył... patrzył, dopóki jego duszy nie ogarniał spokój. Ale nie tym razem!

Właśnie zamierzał odejść, kiedy poczuł, że nie jest sam. Ktoś położył mu rękę na ramieniu.

— Nie smuć się, Rafaelu — rzekł Tristan, który pojawił się za nim nie wiadomo skąd.

W pierwszej chwili anioł drgnął przestraszony, ale jednocześnie z całej siły zapragnął zwierzyć się wyższemu rangą koledze. Takie uczucie zdarzyło mu się po raz pierwszy, ale kto w końcu powiedział, że anioły nie mogą mieć gorszych dni?

— Jestem taki samotny, Tristanie... — rzekł, spoglądając przed siebie. — Myślałem, że Stella jest kimś więcej, niż moją podopieczną! Tyle wieków już żyję... Prowadziłem już tylu ludzi! Nigdy, przenigdy nie wtrącałem się w ich życie! Nigdy nie wywyższałem się ze swoją mocą! Ale z nią jest inaczej! — mówił coraz szybciej. — Ona mnie widzi!!! Myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi... a ona... potraktowała mnie dziś jak sługę! „Masz wolne”, powiedziała. „Masz wolne! Leć już!” Czy Ty to rozumiesz? „Masz tyle spraw do załatwienia przed świętami” — z goryczą, choć nieudolnie, naśladował jej ton. — A ja... ja jestem sam! Nie mam do kogo się spieszyć! Nie mam nikogo, kto czekał by na mnie ani tu, ani tam — wskazał palcem w kierunku Ziemi. — Nikogo — powtórzył szeptem, bezradnie opuszczając ramiona.

Tristan wysłuchał go w milczeniu, a kiedy Rafael wyrzucił już z serca cały żal, zapatrzył się na zorzę i cichym, ciepłym głosem zaczął mówić:

— Nie wszystko jest takie, jak nam się wydaje, Rafaelu. Twoja samotność nie będzie wieczna, a nawet mam wrażenie, że skończy się szybciej niż myślisz... — dodał, uśmiechając się lekko. — A co do twojej podopiecznej... Nie oceniaj jej zbyt pochopnie. To dobra dziewczyna i uwierz mi... miała powód, aby cię dziś odesłać! Nie! — podniósł szybko rękę, widząc, że Rafael chce zaprotestować. — Nie z twojej winy! Ale reszty dowiesz się w odpowiednim czasie. A tak przy okazji... czy poznałeś już nową strażniczkę mostu? Właśnie nadchodzi — dodał z rozbawieniem, obserwując, jak oczy Rafaela robią się okrągłe niczym spodki.

Z mgły wyłoniła się postać, na widok której Rafaelowi zaparło dech w piersiach. Nigdy dotąd jej nie widział, nie sposób byłoby ją zapomnieć... ba! Był pewien, że nigdy dotąd nie widział tak pięknego anioła!

Była drobna i zdawała się być równie delikatną jak zorza, z której dopiero co się wyłoniła. Tęczowe światło za jej plecami dodawało jej glorii, a ciepły uśmiech, którym obdarzyła obydwu, ogrzewał serce swoją szczerością.

Podeszła do nich lekkim krokiem, i o tyle, o ile z Tristanem przywitała się raczej pobieżnie, tak, jak wita się kolegę, którego spotkało się już dzisiaj co najmniej dwa razy, o tyle od momentu w którym uważne spojrzenie jej zielonych oczu padło na Rafaela, nie spuszczała z niego wzroku.

— To Anna, a to jest Rafael — Tristan przedstawił ich sobie, wiedząc, że nawet nie słyszą, co do nich mówi, po czym dyskretnie rozpłynął się w powietrzu.

Uważny obserwator zauważyłby jednak pełen zadowolenia uśmiech, który pojawił się na jego ustach, zanim odszedł.

Rafael miał wrażenie, że cały płonie. Nigdy dotąd nie doświadczył tak potężnego uczucia! I nagle go olśniło. Nigdy więcej nie będzie samotny! Oto znalazł swoją drugą połowę...

Kiedy ujął dziewczynę za ręce, miał ochotę śpiewać i krzyczeć z radości. Nie musiał pytać, czy ona czuje to samo. Miała to wypisane na twarzy!

Anioły nigdy nie myliły się w tych sprawach. Kiedy spotkały już tę osobę, która była im przypisana, od razu wiedziały, że to właśnie ona... Ich serca biły tym samym rytmem!

Nagle jednak Rafael zawstydził się siebie. Tego, jak wygląda, jak mówi... Anna zasługiwała na kogoś lepszego! A jeśli będzie nieszczęśliwa?

W odpowiedzi na jego myśli dziewczyna pokręciła głową i ujmując w dłonie jego twarz po raz pierwszy przemówiła:

— Nie masz czego się wstydzić, Rafaelu... W twoim sercu jest miłość, a to jedyne czego pragnę. Więc albo natychmiast mnie pocałujesz, albo zrobię to sama, nawet jeśli najpierw miałabym cię przywiązać do skały!

Kiedy Stella otworzyła oczy, ujrzała Rafaela jak zwykle siedzącego na komodzie. Ucieszyła się, że wrócił. Już chciała przywitać go z ulgą, kiedy zauważyła, że anioł jest... jakiś inny.

Nawet nie zwrócił uwagi na to, że już nie śpi! Patrzył przed siebie z głupawym uśmiechem nie wysiliwszy się nawet, aby założyć okulary. Nie to jednak było najdziwniejsze, o nie!

Najdziwniejsze było to, że jej przyjaciel był... starannie uczesany!

Patrząc na niego, nie wierzyła własnym oczom.

— Zawaliło się niebo, czy walnął w ciebie piorun? — zapytała, wstając z łóżka, a on drgnął.

Jakby obudziła go z głębokiego snu.

— Już wstałaś? — zaczerwienił się aż po korzonki włosów, a zeskakując z komody, omal nie strącił stojącego na niej wazonu. Złapał go i odstawił na miejsce, ale widać było, że jego ręce drżą, a ruchy są bardziej niezborne, niż zwykle.

— Mmmm… Coś mi tu pachnie aferą! — zawołała, rzucając w niego poduszką.

Oczywiście jej nie złapał, kiedy przelatywała mu tuż przed samym nosem.

— Hej, Rafaelu! Gdybym cię nie znała... pomyślałabym, że jesteś... O rany! Ty się naprawdę zakochałeś! — zawołała, widząc jego szczęśliwą, choć niezbyt mądrą minę.

— No! Jaka ona jest? Opowiadaj! Błagam, nie trzymaj mnie dłużej w niepewności!

Pociągnęła go za ręce i posadziła na brzegu łóżka.

Rafael nawet nie zauważył, w jak niestosownym miejscu się znalazł. Skubał nerwowym ruchem brzeg starej szaty, rumieniąc się ciągle jak pensjonarka. Westchnął głęboko i przewracając z zachwytu oczyma, szepnął:

— Anna jest cudowna...

Stella aż przysiadła.

— Wiedziałam! Wiedziałam! — zawołała. — Opowiadaj!

O ile to możliwe, anioł wyglądał w tej chwili jeszcze głupiej niż zwykle.

— No więc... — zaczął. — Anna jest strażniczką mostu rozciągniętego nad Przełęczą Wichrów i Mgieł. To miejsce narodzin niektórych aniołów — dodał, widząc jej pytające spojrzenie. — Wczoraj, rozżalony Twoją odprawą (tu spojrzał na nią z wyrzutem), poszedłem nad Przełęcz, aby odzyskać spokój. Odnalazł mnie tam Tristan. Rozmawialiśmy przez chwilę, a później z mgły wyszła ona... Miałem wrażenie, że unosi się w powietrzu... Jest taka lekka i eteryczna...

Gdyby Rafael był w stanie w tej chwili zobaczyć cokolwiek, dostrzegłby pewnie spojrzenie Stelli mówiące „No, bratku… ależ cię wzięło…” — ale on nie widział niczego, lecz zatopiony w marzeniach opowiadał dalej:

— Żebyś ty ją mogła zobaczyć... W życiu nie widziałem piękniejszego anioła! Ma rude włosy w drobnych lokach opadające na plecy, zielone, lekko skośne oczy, twarzyczkę w kształcie serca, białą cerę i drobne dłonie...

„Biedaku...” — pomyślała Stella — „Ze swoim wyglądem nie masz raczej szans u takiej laski, choćby i była aniołem...”.

I tu Rafael zaskoczył ją, ujawniając, że potrafi czytać w jej myślach. Spojrzał na nią tak, jakby dopiero co ją zobaczył i zawołał:

— Mylisz się, dziewczyno! Anioł kocha tylko jeden raz i może się zakochać tylko w tej, która jest mu przeznaczona! Być może dobry Bóg nie dał mi olśniewającej urody, ale czy to oznacza, że nie mam prawa do miłości pięknej i czystej istoty?

Nigdy dotąd nie było jej tak głupio.

— Wybacz mi... nie chciałam cię zranić — szepnęła, nieśmiało patrząc mu w oczy. — Ziemia nie jest Rajem, więc trudno tu o anioły... Ludzie w pierwszej chwili zwracają uwagę na wygląd, a dopiero później dostrzegają inne cechy.

Położyła mu dłoń na ramieniu.

— Wybacz, że okazałam się tak małostkowa. Jesteś moim przyjacielem i jesteś mi bardzo bliski...

— Yhy... a wczoraj odesłałaś mnie, jakbym był zwykłym sługą! — wypomniał z wyrzutem.

— Ja? Wcale cię nie odprawiłam! Po prostu szykowałam dla ciebie prezent... na gwiazdkę...

— Prezent? Dla mnie?

— Oczywiście! — podbiegając do szafy, uśmiechnęła się promiennie. — Miałeś dostać go dopiero pod choinkę, ale skoro świętujemy twój tryumf na polach miłości... to przecież musisz jakoś wyglądać — dokończyła, wręczając mu kolorowe zawiniątko.

Patrzyła, jak drżącymi rękami otwiera paczkę, a gdy nowa szata spłynęła lekko pomiędzy jego palcami, nie potrzebowała słów, żeby wiedzieć, iż jest zachwycony. Milczał długą chwilę, gładząc bielusieńki materiał, aż wreszcie podniósł na dziewczynę zamglone spojrzenie.

— To jest piękne... — szepnął. — nigdy dotąd nie dostałem od nikogo prezentu... Nie wiem, co powiedzieć...

— Wystarczy „dziękuję” — uśmiechnęła się Stella, choć i ją wzruszenie ściskało za gardło.

Rafael wstał, ujmując ją za ręce, i przemówił najbardziej uroczystym tonem, na jaki było go stać:

— Dziękuję! Po stokroć dziękuję! — zawołał, potrząsając jej dłońmi z zapałem równym jego zachwytowi. — I przepraszam, że źle cię oceniłem. Niestety, aniołom też czasem zdarza się małostkowość... A teraz wybacz! Lecę się przebrać.

— Stój! — w ostatniej chwili złapała go za rękę. — Skorzystaj z łazienki! — wskazała głową na drzwi.

Gdyby anioły były śmiertelne, jeden z nich padłby właśnie trupem. Rafael otwierał i zamykał usta, niczym ryba wyjęta z wody.

— Ale... ja nie mogę! Mnie... nie wolno tam wchodzić! — wykrztusił w końcu

— Głuptasie — tłumaczyła mu łagodnie. — kiedy mnie tam nie ma, łazienka jest po prostu takim samym pomieszczeniem, jak wszystkie inne... i myślę, że zakaz wchodzenia tam w tej sytuacji przestaje cię obowiązywać.

— Myślisz...? — wciąż nie był przekonany.

— Jasne! — zawołała, popychając go lekko w kierunku drzwi.

Wreszcie ustąpił, choć „zakazany próg” przekraczał z widocznym lękiem. Drzwi zamknął starannie, ale dopiero po kilku głębokich wdechach odważył się otworzyć oczy.

Łazienka była mała, ale schludna. Prysznic, lustro, kosmetyczka i przybory do mycia zębów poukładane równo na półce, obok szczotka do włosów. Pachniało tu lawendą i... kobietą. Na myśl o tym Rafael spłonął rumieńcem. Szybko, żeby się nie rozmyślić i nie uciec, zdjął starą szatę. Stał przez chwilę całkiem bezradny, nerwowo ściskając ją w dłoniach, kiedy jego spojrzenie padło na kabinę prysznica...

— Przecież nie wypada włożyć czystej szaty na brudne ciało — rzekł do siebie, pragnąc zagłuszyć wątpliwości, kiedy odkręcał wodę. Do tej pory korzystał jedynie z łaźni w Raju... i nawet przed sobą wstydził się przyznać, że ma diabelską ochotę przekonać się, jak wygląda kąpiel tego rodzaju.

— Poza tym — dodał tonem usprawiedliwienia. — nie wiadomo, czy kiedykolwiek jeszcze będzie mi dane znaleźć się w czyjejś łazience.

Prysznic okazał się cudownym wynalazkiem. Woda gorącym strumieniem obmywała jego chude ciało, przynosząc nieznane mu dotąd uczucie odprężenia. Nie odważył się co prawda użyć mydła, uważając, iż byłoby to z jego strony szczytem arogancji (poza tym — anioł pachnący lawendą? Kto to widział?).

Kiedy jednak zakręcił wodę, zdał sobie sprawę z kolejnych tarapatów, w których się znalazł... Nie miał czym się wytrzeć!

Ze wstydem sięgnął po ręcznik Stelli, starając się nie myśleć o tym, że niedawno korzystała z niego kobieta. Powycierał się najszybciej, jak mógł, a potem się ubrał.

Kiedy spojrzał w lustro, oniemiał...

— Czy to ja? — zapytał swojego odbicia.

W lśniącej tafli odbijał się bowiem obraz świetlistej postaci, rozjarzonej szczęściem. Nawet okulary wyglądały na nowsze.

Kiedy wyszedł z łazienki, usłyszał być może mało elegancki, ale za to pełen zachwytu, przeciągły gwizd.

— No, no, no! — Stellą mierzyła go od stóp do głów. — Jak widzę, nie tylko Pan Bóg czyni cuda... czasem wystarczy gorący prysznic i nowa szata!

— Skorzystałem z twojego ręcznika — wymamrotał, wygładzając nerwowo rąbek szaty

— Na zdrowie! No, pokaż się — zawołała, a kiedy nieśmiało obracał się dookoła, dodała: —Teraz żadna anielica ci się nie oprze!

— Dziękowałem ci już? — zapytał, ruszając w jej kierunku, aby ponownie uścisnąć jej ręce.

— Tysiąc razy — zawołała, umykając ze śmiechem.

Aż do wieczora oboje byli w szampańskim nastroju.

Dni mijały szybko.

Święta spędzili w Tarnówku. Dziewczynki z Domu Pomocy Społecznej jak zwykle ciepło przyjęły Stellę.

„To zadziwiające” — myślała Stella — „ale nikt tak pięknie nie okazuje miłości, radości czy smutku, przywiązania i wdzięczności, jak właśnie dzieci z głębokim upośledzeniem umysłowym”.

Za każdym razem, kiedy je odwiedzała, zastanawiała się na nowo nad tym, jak niewiele potrzeba im do szczęścia. Wystarczyła im jedynie miłość. Kiedy jej nie mają, cierpią, a gdy ktoś im ją okaże, jak nikt potrafią za nią odpłacać.

Kiedy tylko przekroczyła próg ośrodka, dziewczynki otoczyły ją zwartym kręgiem.

Każda z nich chciała przywitać się z nią, przytulić choć na chwilę. Dookoła rozlegały się radosne piski.

— Stella przyjechała! Stella!

Lutka z zespołem Downa, stojąca przez chwilę na uboczu i przypatrująca się jej nieufnie, podbiegła teraz do niej i objęła ja mocno.

— Ja ciebieee znaaam — zawołała, w charakterystyczny sposób przeciągając wyrazy. — tyyy jeesteś doobraa... — dodała ciszej, wtulając buzię w poły jej płaszcza.

Stella z trudem powstrzymała wzruszenie. Uklękła przed małą, ujęła ją za ręce, i uśmiechając się, ciepło powiedziała:

— Cześć Lutka... Ja także się cieszę, że znowu się widzimy.

Przez tłum dziewczynek przebiła się Aga. Była niemową, jedną z najciężej upośledzonych podopiecznych Domu Pomocy Społecznej. Na pierwszy rzut oka nie było z nią żadnego kontaktu, jednak Stella wiedziała swoje. Pamiętała dzień, w którym do Agi przyjechała babcia. Tej nocy dziewczynki za nic w świecie nie dało się ułożyć do łóżka, była tak pobudzona, że całą noc chodziła po sypialni — w tę i z powrotem... w tę i z powrotem. A przez następny tydzień błogi uśmiech nie schodził z jej ust. Albo dzień, kiedy podkradła i zjadła ciastko z kremem z talerzyka, które Stella postawiła na segmencie... W jakiś niepojęty sposób Aga zdawała sobie sprawę z kawału, jaki jej wywinęła, bo patrząc na nią podskakiwała w miejscu i śmiała się radośnie...

Teraz też stała przed nią, na pieluchę zawiązaną pod szyją spływała ślina — efekt uboczny psychotropów — a jej wielkie, brązowe oczy wpatrywały się w Stellę zupełnie tak, jakby dziewczynka za wszelką cenę starała się wygrzebać jej postać z zakamarków pamięci.

Wreszcie Aga wydała z siebie jakiś bliżej nieokreślony dźwięk, i nie przestając podskakiwać, przeniosła się w inny kąt sali.

Powitaniom nie było końca.

Wiele z dziewcząt jeździło na wózkach. Podchodziła więc do nich po kolei, każdej mówiąc coś miłego i całując każdą. To nie była litość! Tutaj Stella czuła się jak w domu. Znała te dzieciaki, kochała je. I wiele się od nich nauczyła... każdego dnia uczyła się czegoś nowego.

Właśnie uścisnęła ostatnią ze swoich małych przyjaciółek, kiedy kątem oka dostrzegła, że Rafael — do tej pory podążający za nią, zrobił nagle coś, co wprawiło ją w osłupienie. Podszedł bowiem do Reni, leżącej na kolorowych materacach, i ukląkł obok niej, uśmiechając się z czułością, ta zaś, PATRZĄC NA NIEGO, roześmiała się w głos, po czym ujęła anioła za ręce i przytuliła je do swojego policzka!

Siostra zakonna, która akurat miała, dyżur źle odczytała zaskoczenie Stelli

— Nie pamiętasz Reni? Przecież jest u nas od dawna... spójrz! Ona najwyraźniej cię pamięta! Zobacz, jak się śmieje...

Stella odwróciła wzrok od oglądanej sceny, próbując opanować emocje.

— No i właśnie to mnie tak dziwi — wymyśliła na poczekaniu. — przecież ona tak rzadko reaguje na cokolwiek...

Kiedy jednak znalazła się sam na sam z Rafaelem, nie mogła wytrzymać, żeby nie dowiedzieć się wszystkiego.

— Dlaczego nie powiedziałeś mi, że one cię widzą? — zapytała, kiedy tylko zamknęły się za nimi drzwi od pokoju. — O mały włos się nie zdradziłam, że patrzę na tę scenę!

— Przepraszam. Myślałem, że o tym wiesz... — anioł był zdziwiony jej wybuchem.

— A skąd niby miałam o tym wiedzieć?

— Byłaś tu już nieraz, a ja razem z tobą... te dzieci są tak samo bliskie mi, jak i tobie. Nie złość się więc. Chciałem się tylko przywitać. Przepraszam, że nie zapytałem, czy mogę. — dodał z przekąsem — uprzedziłbym cię, gdybym wiedział, że to dla ciebie jakiś problem.

— Nie, to ja przepraszam... — Stelli zrobiło się głupio. — czasem wyłazi ze mnie egoizm. Przepraszam. Chyba jestem przemęczona...

Nadszedł wigilijny wieczór.

Stella z niejakim smutkiem patrzyła na odświętnie ubrane, czekające na kolację dziewczynki. Ile z tych dzieci mogłoby być teraz w domach?

Nie dziwiła się i nie osądzała rodziców, którzy z konieczności oddawali upośledzone dziecko do ośodka. Niektóre z tych dzieciaków wymagały opieki i nadzoru przez całą dobę. Wystarczył niewielki skok ciśnienia lub zmiana w otoczeniu, by odbijało się to na ich zachowaniu. Te najbardziej chore wpadały w szał, gryzły do krwi ręce lub rzucały czym popadnie. Czasem uciekały — byle gdzie, po prostu przed siebie. To wielka odpowiedzialność i olbrzymi ciężar, nawet dla dwojga. Katorżnicza praca w dodatku bez jakichkolwiek efektów. Żadnego odpoczynku, żadnego wytchnienia... nie ma od tego urlopu ani ulg.

Ale wiele z tych dziewcząt nie stanowiło żadnego zagrożenia i było na tyle samodzielnych, aby zabierać je do domu...

Ojciec czteroletniej Sary chorej na autyzm odwiedził dziewczynkę dzień przed Wigilią.

— Przyjechał pan zabrać Sarę na święta? — patrząc na eleganckiego mężczyznę, Stella pogładziła małą po główce.

— Nieee — umknął spojrzeniem. — Sara moczy się w łóżko i żona musiałaby zmieniać pościel, a pani wie, jaki to kłopot?

Pod Stellą ugięły się nogi. Odeszła szybko, by nie widzieć, jak facet wręcza wyrywającej się córeczce parę skarpet — prezent pod choinkę. Nie mogła tego znieść, czuła, że jeszcze chwila i wybuchnie!

Na szczęście ojciec dziewczynki nie został długo, może jakieś dziesięć, piętnaście minut. Bardzo szybko wymówił się brakiem czasu i odjechał.

Wtedy Stella przytuliła małą do siebie, choć wyjście ojca nie zrobiło na niej żadnego wrażenia i, choć przez chwilę mała próbowała się wyrwać, dostrzegła kolorowy balonik leżący na szafce, wyciągnęła do niego rączki i zawołała:

— Baloo! Baloo! — jakby nic poza ulubioną, okrągłą zabawką nie miało znaczenia.

Teraz Stella myślała o innych dzieciach.

Jak wielu rodziców oddawało je do zakładu i zapominało o ich istnieniu?

Kalina... jej rówieśnica... co roku bezskutecznie czekała, żeby ktoś ją odwiedził... zadzwonił... Z tęsknotą mówiła o matce i rodzeństwie a tymczasem... Świąteczne paczki i życzenia dostawała od dawnej sąsiadki, bo dla rodziców dziewczyny w życiu liczyło się tylko jedno — pełna flaszka!

Wielokrotnie, zarówno opiekunki, jak i siostry zakonne wysyłały w imieniu Kaliny listy do jej rodzinnego domu. Odpowiedzi nie było. I w każde święta, gdy tylko zaczynały się odwiedziny, a część koleżanek wyjeżdżała do domów, Kalina czekała... czekała... A potem uciekała do swojego pokoju z płaczem.

— Choćbyś nie wiem, jak chciała, świata nie naprawisz — głos Rafaela wyrwał ją z zadumy.

— Wiem! Wiem! Ale to takie niesprawiedliwe! Te dzieciaki skrzywdził los! Dlaczego krzywdzą je także ludzie? I to najczęściej ci najbliżsi...

Wielka, samotna łza spłynęła po jej policzku.

— Nie płacz, maleńka... to przecież czas radości. Więc dajmy z siebie tyle, ile tylko jesteśmy w stanie. Chodź! — Rafael ruszył w stronę stołówki. — Czas zaśpiewać kolędę.

— Masz rację — otarła twarz, idąc za nim. — Nastał czas radości, kolęd i... prezentów!

Był zimny świąteczny poranek.

Ubrana ciepło, zaopatrzona w prowiant i zapasowy sweter oraz (tak na wszelki wypadek) w zestaw do udzielania pierwszej pomocy, ruszyła w góry. Wiał dość silny wiatr zapowiadający odwilż, wiedziała więc, że w wyższe partie Karkonoszy nawet nie ma po co się wybierać. Karkonoski klimat bez trudu można porównać z alpejskim. Pogoda może się tu zmienić w ciągu kilkunastu minut — i to diametralnie!

Wiatr, który na dole roztapia śniegi, na górze może spowodować śnieżycę lub lawiny. Ten, kto zna góry, szanuje ich prawa. Tylko głupcy i niedoświadczeni turyści ich nie respektują. Doskonale o tym wiedziała i nie zamierzała zadzierać z Liczyrzepą.

Do Szklarskiej Poręby dojechała autobusem. Postanowiła ruszyć szlakiem wzdłuż rzeki Kamiennej, do wodospadu Szklarki, stamtąd odbić na Złoty Widok, i dalej idąc — obok starego domu należącego niegdyś do Vlastimila Hofmana — wrócić do miasta, zahaczając przy okazji o stary Kościół Parafialny pod wezwaniem Bożego Ciała, w którym znajdowały się obrazy tego znakomitego malarza.

Nie chciała iść główną drogą, wolała przejść przez ulicę 1-go Maja i odbić na Wrzosową.

Niewielkie, malownicze osiedle stanowiło większą atrakcję od ruchliwej szosy, na której prawie nie było pobocza.

Idąc w zamierzonym kierunku, uśmiechnęła się na widok tabliczki umieszczonej na ścianie jednego z domków.

— Czy wiesz, Rafaelu, że kiedyś mieszkał tu Sztaudynger?

— Wiem... — jak zwykle w takiej sytuacji cokolwiek poczerwieniał, udała jednak, że tego nie dostrzega, drążąc temat.

— A wiesz, którą z jego fraszek lubię najbardziej? Tę o Zuzannie w kąpieli...

Widząc szczere zażenowanie anioła, wybuchnęła śmiechem

— Uwielbiasz mnie zawstydzać, prawda? — łypał groźnie, widząc, że z niego kpi.

— Wybacz... — teraz chichotała już otwarcie — wybacz! Ale tak uroczo się rumienisz...

Minęli osiedle i weszli do lasu, kiedy ku swojemu zdziwieniu poczuła na plecach pierwszy śnieżny pocisk. Nie pozostała mu dłużna i już po chwili wojna na śnieżki rozgorzała na dobre...

Niestety! Za najbliższym zakrętem natknęli się na grupę turystów, których oczom ukazał się co najmniej zastanawiający widok:

Młoda, roześmiana dziewczyna umykała przed niewidzialnym napastnikiem, uchylając się co chwilę, również po to, aby ulepić kulkę i rzucić nią w powietrze...

Ten i ów puknął się jednoznacznie w czoło, spoglądając na współtowarzyszy wycieczki, ale przewodnik grupy zagadnął:

— Dzień dobry! Czy wszystko w porządku? Nic pani nie jest?

— Nieee... nic... dziękuję za troskę! — wykrztusiła.

— Zemsta jest słodka — usłyszała za sobą głos Rafaela, a potem dobiegł ją jego chichot.

— Jeden zero dla ciebie, aniołku — mruknęła, wywołując tym samym kolejne poruszenie pośród turystów.

Na szczęście przewodnik o nic więcej nie zapytał, a oni szybko wyminęli grupę, udając się w zamierzonym kierunku.

Nad wodospadem nie zabawili zbyt długo, bo chociaż miejsce było piękne, Stella nie lubiła tłumów.

Po kilkunastu minutach przecięli ruchliwą szosę i zaczęli się wspinać na Złoty Widok.

Kiedy tam dotarli, Stella odetchnęła z ulgą. Dla niej właśnie tu biło serce gór... To było jej miejsce na ziemi. Poza obszarem skalnego ustępu, na którego brzegu stali, rozpościerał się widok na większą część Karkonoszy, od Szrenicy aż po Śnieżkę. Nad Śnieżnymi Kotłami, niczym puchowa poducha, unosiły się puszyste zastępy chmur. Wiedziała, że teraz sypie tam śnieg. Powyżej królował intensywny błękit.

Ośnieżone buki i brzozy rosnące w niższych partiach lśniły w słońcu niczym usiane diamentami... skarbiec Ducha Gór...

Daleko w dole szumiała rzeka, wiatr tańczył w rozległej przestrzeni, co chwilę strącając z gałęzi kryształki szronu.

Odległe szczyty wyglądały niemalże tak jak w dniu stworzenia, piękne i groźne.

— Mówiłam, że w górach będzie śnieżyca?

— Nie mówiłaś... ale myślałaś — anioł zdawał się również trwać w zadumie, odpowiedział jednak.

— Mówiłam czy myślałam... to jedno i to samo.

— W moim przypadku tak...

— Spójrz Rafaelu, jak tu pięknie... te góry wyglądają niczym wyrzeźbione ręką artysty...

— Bóg jest artystą, Stello.

Spojrzała na niego zdziwiona.

— Nie patrz tak! A któż inny byłby w stanie stworzyć tyle piękna?

— W takim razie ma również bardzo ścisły umysł, skoro jakimś dziwnym zrządzeniem losu wszystko, co istnieje na świecie... i poza nim tworzy jedną wielką układankę złożoną z idealnie pasujących do siebie kawałków.

— Tak... Bóg jest zarówno artystą, jak i perfekcjonistą... jest... wszystkim!

Anioł zapatrzył się na góry, myśląc nad tym, o czym rozmawiali.

— Powiedz mi... jeśli oczywiście możesz... — nie miała pojęcia, jak ma ubrać myśli w słowa, zamilkła więc na chwilę.

— Wiele razy zastanawiałam się nad tym, jak to jest w niebie... Widzisz... na wszystkich obrazach przedstawia się Boga jako starca siedzącego na tronie, albo wszechwidzące oko... otoczonego od wieków chórem aniołów bijących mu pokłony i śpiewających w kółko te same psalmy — mówiła teraz z lekkim przekąsem. — Wybacz, jeśli powiem coś niewłaściwego, ale starość to ból i choroby. Starość, to niedołężność! A będąc tak twórczą osobą... zanudziłabym się na śmierć i wszystkich pogryzła, będąc przykutą do tronu i słuchając nieustających psalmów.

Anioł parsknął śmiechem, słysząc jej wywody.

— Masz rację! Pan Bóg nie siedzi przez cały czas na tronie! Ale pamiętaj — spoważniał. — że starość to nie tylko ból, ale i mądrość.

Podniósł rękę, ucinając dalsze pytania.

— Więcej powiedzieć ci nie mogę, no! Może jeszcze to, że gdybyś chwilę pomyślała, sama doszłabyś do wniosku, że Bóg może przybierać dowolne postaci i formy... Jeśli zechce, jest starcem, jeśli zechce, młodzieńcem lub nawet dzieckiem, Może też stać się wiatrem i chmurą, jeleniem i orłem... A nawet łzą na twoim policzku. Jest... BOGIEM.

Milczała w pokorze, myśląc nad tym, czego właśnie się dowiedziała. Musiała jednak przyznać, że to, co powiedział anioł, było logiczne i pokrywało się w całości z jej wyobrażeniami. Nagle jednak przyszło jej do głowy, aby zapytać:

— Rafaelu, czy ty spotkałeś kiedykolwiek Boga?

— Nie — jej przyjaciel posmutniał. — To przywilej dla nielicznych.

— Ale... jeśli go spotkasz, przekażesz mu coś ode mnie?

— Co?

— Powiedz mu... że strasznie mu dziękuję za tyle piękna wokół... i że każdego dnia życzę mu, aby spotkało go coś dobrego... wiesz! Coś takiego, dla czego warto by się uśmiechnąć! Wiesz… jest tyle zła i cierpienia wokół, tyle łez... Ludzie stale o coś proszą lub przepraszają, czasem dziękują, albo chwalą... Wiele razy miałam wrażenie, że traktujemy Boga jak magiczną skrzynkę do spełniania życzeń. A ja... chciałabym czasem życzyć mu po prostu spokoju! Jednego dnia, w którym mógłby odpocząć... nie wiem! Może to głupie?

— Nieee — położył jej dłoń na ramieniu, patrząc na nią z czułością — to nie było głupie! To było piękne! Ale i tak nie powiem o tym Panu Bogu... nawet, gdybym go spotkał.

— Dlaczego? — była wyraźnie zawiedziona.

— Nie powiem, bo nie będę musiał... przecież On nas słyszy...

— Tak myślisz?

— Ja to wiem... — z uśmiechem spojrzał w niebo. — ja to wiem...

Ostatniego dnia ich pobytu w Tarnówku siostra przełożona poprosiła Stellę o chwilę rozmowy. O dziesiątej Stella stawiła się w jej gabinecie. Pomieszczenie było przytulne, ale i urządzone ze smakiem. Meble wykonane w gregoriańskim stylu i mnóstwo kwiatów.

Przełożona powitała ją z uśmiechem.

— Siadaj — wskazała jej krzesło. — Poprosiłam cię tutaj, aby zapytać, jakie masz plany na wakacje.

— Właściwie... żadnych — spuściła spojrzenie na dłonie. Nie chciała mówić tak wprost, że nie stać jej na wojaże. — Zamierzam znaleźć jakąś pracę — dodała.

Zakonnica ze zrozumieniem pokiwała głową, znała sytuację Stelli, choć dziewczyna nie lubiła o sobie opowiadać. O dziwo jednak, zdawała się być usatysfakcjonowana odpowiedzią, zupełnie tak, jakby się jej spodziewała...

— A co byś powiedziała na wyjazd za granicę? Oczywiście w ramach pracy — wtrąciła szybko, widząc zdziwienie Stelli. — Widzisz... dostaliśmy zaproszenie do Norwegii. Do takiego samego ośrodka. Dziesięć najsprawniejszych dziewcząt miałoby w ramach wymiany spędzić miesiąc nad największym fiordem, w domu opieki takim samym, jak nasz... Kłopot w tym, że wszystkie świeckie opiekunki mają rodziny i żadna z nich nie może wyjechać na tak długo. A poza tym dziewczynki znają cię i kochają, i myślę, że będą szczęśliwe, jeśli pojedziesz tam razem z nimi...

Stella słuchała tego z zainteresowaniem i rosnącą nadzieją.

— Do Norwegii? Ja? Ale... ja nawet nie mam paszportu...!

— Tym się nie martw! Wszystko załatwimy, jest przecież sporo czasu. To co? Umowa stoi?

— Jasne, że tak! I... dziękuję!

Spojrzała na zakonnicę rozpromienionym wzrokiem

— Jeszcze nie dziękuj! — roześmiała się tamta. — To naprawdę ciężka praca. Aha! Zatrudnimy cię na umowę-zlecenie. Przejazd i pobyt masz zapewniony a za pracę dostaniesz... powiedzmy... tysiąc pięćset złotych. Na rękę. Siedemset płatne w formie zaliczki przed wyjazdem, reszta po powrocie. Zgoda?

— Zgoda!

Stella uścisnęła wyciągniętą rękę i niemalże w podskokach wybiegła z gabinetu.

— Jadę do Norwegii! Jadę do Norwegii! — ogarnęło ją bezbrzeżne szczęście i skakała wokół Rafaela niczym mała dziewczynka.

— Wiem, wiem! — anioł nie był w stanie ukryć uśmiechu. — przecież tam byłem, maleńka...

Autobus miała dopiero za godzinę, postanowiła więc podzielić się swoją radością z dziewczynkami. Zbiegła na świetlicę, gdzie jej małe przyjaciółki spędzały czas do obiadu, tkając gobeliny, oglądając telewizję albo rozmawiając. Niektóre z nich miały również szereg obowiązków — pomagały w kuchni, pralni lub przy sprzątaniu.

W możliwie przystępny sposób opowiedziała im o kraju, który mają odwiedzić... kraju, który przez całe życie pragnęła zobaczyć.

Wiedziała, że najtrudniej będzie dotrzeć na miejsce.

Niektóre z dziewcząt były już w Niemczech, były także nad morzem, ale żadna z nich nigdy nie płynęła promem. Teraz chciały wiedzieć wszystko o przeprawie.

Nagle Kalina zapytała:

— Czy w tej Norwegii też mówią inaczej? Tak, że ich nie zrozumiem?

— Tak. w Norwegii mówią po norwesku.

— To ja nie jadę.

— Dlaczego? — Stella, widząc rosnące zdenerwowanie Kaliny, opiekuńczo ją objęła.

— Bo jedna pani, co była z nami w tych Niemczech, ale mówiła tak, jak my, powiedziała, że jestem głupia i dlatego nie rozumiem, co mówią... — głos dziewczyny załamał się przy końcu zdania, a usta wygięły się w podkówkę.

— Boże! — Stella czuła, jak wzbiera w niej gniew na nieznajomą kobietę — Przecież to jakaś bzdura! Nie jesteś głupia! Ani ty, ani żadna z dziewcząt mieszkających tutaj! Ja też nie znam niemieckiego, ani wielu innych języków, a czy uważasz, że jestem głupia?

— Nie! Jesteś mądra! Najmądrzejsza i... kocham cię!

Stella gładziła dziewczynkę po głowie, z żalem myśląc o tym, że głupcem jest ten, kto jest zdrowy, a nie potrafi powstrzymać się od arogancji, nie pomogą wszak fakultety, kiedy zadufany w sobie i bezduszny człowiek obnosi się ze swoją inteligencją! I nie ma serca...

— To jak będzie, Kalina? Pojedziesz z nami czy nie? — zapytała, odrywając się od dziewczyny.

— Pojadę, ale jeśli ty na pewno tam będziesz.

— To jedno mogę ci obiecać.

Pożegnanie trwało długo.

Każda z wychowanek ośrodka chciała przytulić się choć na chwilę, zupełnie tak, jakby chciały skumulować w sobie otrzymane ciepło i zachować je na mroźne dni. Stelli także trudno było się z nimi rozstać.

Wreszcie zaopatrzona w pierniczki upieczone przez siostrę-kucharkę i moc błogosławieństw pozostałych sióstr wsiadła do autobusu.

Do Wrocławia był spory kawałek. Nieraz pokonywała już tę trasę, ale dziwnie było patrzeć na Rafaela stojącego w przejściu.

Miała wrażenie, jakby lada chwila ktoś z przechodzących pasażerów miał przejść przez ciało anioła. Jednak nic takiego nie miało miejsca. Za każdym razem, kiedy ktoś nadchodził, on po prostu rozpływał się w powietrzu.

— Nie męczy cię to ciągłe znikanie i stanie przez tyle godzin w jednym miejscu?

Zapytała tak, aby jej nikt nie usłyszał

— Przywykłem — skrzywił się nieznacznie, lekceważąco machając ręką.

— Uff! Ze strachem myślę, że przechodząc obok innego człowieka wiele razy mogłam podeptać jego anioła stróża! Albo, co gorsza, przejść przez niego! — wzdrygnęła się na samą myśl.

— Teraz już wiesz, dlaczego moja stara szata była taka zniszczona... Żartuję!

Parsknął śmiechem, widząc jej przerażenie.

Miała przemożną ochotę czymś w niego rzucić. Powstrzymało ją tylko to, że jechali autobusem pełnym ludzi. Żeby ochłonąć, skoncentrowała się na krajobrazie, który przewijał się za szybą.

Nawet nie zauważyła, kiedy zapadła w drzemkę.

Dopiero pod Wrocławiem poczuła na ramieniu dłoń Rafaela.

— Obudź się — szepnął. — dojeżdżamy.

Czas płynął jak szalony.

Ledwie minęły święta, a już trzeba było szykować się do sesji egzaminacyjnej. Na krótkie ferie Stella wróciła do domu.

Senne miasteczko przywitało ją chłodem i śniegiem. We Wrocławiu śnieg był rzadkością, toteż widząc go tutaj, ucieszyła się jak dziecko.

W drzwiach przywitała ją matka i kot Ramzes, który nie odstępował jej ani na krok, odkąd weszła, łasząc się jej do nóg i pomiaukując cicho.

Już od progu Stella zauważyła, że coś nie gra. Matka sprawiała wrażenie, jakby była przerażona jej przyjazdem i śmiertelnie przemęczona.

— Gdzie tata? — spojrzała do pokoju, zdziwiona, że jeszcze nie wyszedł się przywitać. Powoli ogarniały ją złe przeczucia.

Ręka, którą jej matka wyjmowała z kredensu filiżanki, na moment zamarła.

— Ojciec jest w szpitalu... — kobiecie łamał się głos.

— Boże! Co się stało? — w okamgnieniu znalazła się obok matki i dopiero teraz wyraźnie zobaczyła jej podkrążone oczy i siateczkę drobnych zmarszczek, których wcześniej nie było.

— Ojciec... miał zawał... tydzień temu... — Helena bezradnie opadła na krzesło i rozpłakała się, jakby dopiero teraz dała ujście gnębiącym ją uczuciom.

— Czemu mnie nie zawiadomiłaś, mamo!?

— Miałaś tyle problemów na głowie... egzaminy, praca... Nie chciałam ci ich przysparzać jeszcze więcej — Helena szukała u niej zrozumienia.

— Mamo! Przecież to mój ojciec!!! W tej sytuacji wszystko inne zeszłoby na dalszy plan!

— I właśnie tego się obawiałam... Tak ciężko pracowałaś na to stypendium. — ramionami Heleny wstrząsnął kolejny szloch.

— Przepraszam — powiedziała bezradnie. — myślałam, że tak będzie lepiej...

— Och mamo... wybacz mi proszę... — objęła matkę i teraz szlochały już obie. Po chwili Stella otarła jednak łzy i ująwszy matkę za ręce, spojrzała na nią z czułością i niepokojem.

— O co my się właściwie kłócimy? Lepiej mi powiedz, co z tatą.

— Lepiej. Dużo lepiej... lekarze mówią, że jest silny i w ciągu dwóch tygodni powinni postawić go na nogi.

— Ale jak to się stało? Jak do tego doszło?

— Jak co rano wyszedł po pieczywo a potem... — wzruszyła ramionami. — bardzo długo go nie było... Dopiero po kilku godzinach dowiedziałam się, że jest w szpitalu... upadł... na ulicy... — matce z trudem przychodziły słowa. — ludzie przechodzili obok i szli dalej, myśląc, że jest pijany. Wreszcie ktoś się zlitował i zadzwonił po karetkę... Upadł dwieście metrów od domu a ja... nic o tym nie wiedziałam!

Dopiero teraz, kiedy Helena miała z kim się podzielić tą tragedią, cały strach, poczucie winy, bezsilność i rozpacz uchodziły z niej z każdym wypowiedzianym słowem, a z każdą łzą, która spłynęła po jej pooranej twarzy, przychodziło wyzwolenie.

— Biedna mama... — Stella, trzymając matkę w ramionach, kołysała ją jak dziecko, jak wtedy, kiedy sama była małą dziewczynką i straciła ukochanego kota, tyle że teraz role się odwróciły. — Biedna mama — powtórzyła. — Jakże musiało ci być ciężko... Ale nie płacz już... nie płacz mamusiu. Jestem tu, nie musisz się bać, jestem przy tobie i wierzę w to, że wszystko będzie dobrze. Pomogę ci, mamo! A i Rafael...

Matka zesztywniała nagle w jej ramionach.

— Rafael? — szepnęła. — słyszałam już gdzieś to imię...

W pierwszej chwili Stella ugryzła się w język, przeklinając w myślach swoją nieuwagę, zamierzała nawet skłamać, że Rafael jest jej kolegą ze studiów, ale nie — po chwili z pewną dozą złości skierowanej przeciwko anielskim wysłannikom pomyślała, że jej matka nie zasłużyła na to, aby przez tyle lat zastanawiać się, czy epizod w dniu jej narodzin był snem, czy też zdarzył się naprawdę.

— Mamusiu... musimy porozmawiać. Jest coś, o czym powinnam ci powiedzieć.

Gdzieś blisko rozległo się ostrzegawcze syknięcie Rafaela, ale zlekceważyła, je mając pewność, że postępuje słusznie.

— Czy pamiętasz dzień moich narodzin?

— Nie mogłabym tego zapomnieć... — matka pogładziła ją po policzku, uśmiechając się przez wysychające łzy — sama już nie wiem, czy to, co się wtedy zdarzyło było snem, czy wytworem mojej wyobraźni — zamyśliła się, spoglądając w przestrzeń.

— A pamiętasz anioły, które ci wtedy pomogły? Mamo... czy pamiętasz, jak miał na imię mój anioł stróż? Czy nie był to właśnie Rafael?

— Być może... ale przecież wiesz, że nikt mi wtedy nie uwierzył. Prawdę mówiąc z czasem i ja w to zwątpiłam.

Patrzyła na swoje ręce, nie mając odwagi spojrzeć na córkę. Przez moment zapadła cisza, tylko promyki zimowego słońca wpadające przez okno igrały na kuchennym stole. Wreszcie Stella westchnęła głęboko, kręcąc przecząco głową.

— Niepotrzebnie zwątpiłaś mamo! Anioły były... wszystko, co widziałaś i słyszałaś, zdarzyło się naprawdę.

Helena zbladła, ale po chwili w jej dobrych oczach zapłonął gniew.

— To ani czas, ani miejsce na żarty, córeczko! Nie zasłużyłam na to, żebyś ze mnie kpiła! — spojrzała na Stellę z wyrzutem.

— Ale ja nie kpię! Mamo... Rafael jest tu teraz... stoi obok mnie i nie jest zbyt szczęśliwy, że powiedziałam ci o tym! Pamiętasz, jak anioły powiedziały ci, że otrzymam od nich dar? Tym darem jest możliwość porozumiewania się ze swoim aniołem stróżem!

Helena nadal była nieufna. Widząc to, Stella odwróciła się gwałtownie w kierunku Rafaela i natarła na niego z impetem.

— Rafaelu!

Zmaterializował się natychmiast, oczywiście, nadal był widoczny tylko dla niej.

— Rafaelu! Zrób to, dla mnie...

— Wiem o co ci chodzi i... przykro mi, ale nie mogę...

— Przecież to niesprawiedliwe! Mama od początku uczestniczyła w tym wszystkim. Najpierw ukazaliście się jej we trzech i pomogliście jej mnie urodzić, a potem przez lata, jej i wszystkim innym pozwoliliście wierzyć, że postradała rozum! Oddaliście jej niedźwiedzią przysługę!

— Stella, zrozum! — złapał ją za ramię, ale je strząsnęła. — nie mogę ukazać się śmiertelnikowi bez specjalnego pozwolenia! Od razu mnie zawieszą, a wam zrobią czystkę w pamięci!

— A kto jest twoim zwierzchnikiem, jeśli wolno mi wiedzieć? — zapytała tak słodko, że Rafaelowi przeszły ciarki po plecach.

— Kto?! — była nieustępliwa.

— Tristan... — anioł bezradnie opuścił ramiona.

— Więc leć do niego i poproś... w moim imieniu, żeby moja matka mogła cię zobaczyć.

— To nie jest takie...

— Zasłużyła na to!!! Rafaelu... — zmiękła, widząc, że złością niewiele wskóra. — czy ja... kiedykolwiek cię o coś prosiłam?

— Milion razy — westchnął, ale widać było, że stopniowo kapituluje. Stał przed nią, nie bardzo wiedząc co ma zrobić, i przestępował z nogi na nogę.

— Rafaelu! — uniosła brew. — Ty się denerwujesz!

— Jasne! a cóżeś myślała? Nigdy przedtem żaden śmiertelnik nie zgłaszał podobnej prośby i nie wiem, jak zostanie przyjęta...

— Ale polecisz?

— Polecę. A niby co mam zrobić?

— Zawsze możesz odmówić — powiedziała, ale miała świadomość że tę bitwę ma już wygraną.

Uśmiechnęła się więc i mocno go uściskała, błagając w myślach, aby wygrał dla niej i wojnę.

— Spróbuję... — powiedział, jak zwykle czytając w jej myślach, po czym zniknął.

Spojrzała na Helenę. Matka, nadal siedząc na krześle, przypatrywała się jej z niepokojem.

Wygładzając długą do kostek, czarną spódnicę, usiadła naprzeciw niej.

— Ja nie kłamię, mamo — powiedziała dobitnie. — Wiem, że być może to za dużo jak dla ciebie w ostatnim czasie, ale zrozum — wyciągnęła rękę nad stołem, ujmując dłoń matki. — Tyle lat żyłaś w przeświadczeniu o tym, że w momencie moich narodzin szok odebrał ci rozum... Nie zasłużyłaś na to, mamo... Rafael istnieje! Tristan i Gabriel również! Och, mamo... mam ci tyle do opowiedzenia!

— To dziwne… ale zaczynam ci wierzyć — Helena potrząsnęła głową, jakby próbując odegnać natarczywe myśli. — twoja rozmowa... była tak naturalna i swobodna, jakby... jakby ktoś przed tobą stał... To było... realne!

— Bo to prawda, mamo! Rafael był tu! Teraz go nie ma, poleciał poprosić swoich zwierzchników o pozwolenie, żebyś mogła go zobaczyć... I mam nadzieję, że mu się to uda — dokończyła z uporem.

— Bez względu na to, co się wydarzy... dziękuję ci, córeczko — matka dotknęła czułym gestem jej policzka i trwały tak przez chwilę, spoglądając na siebie z czułością, a słońce, które zakończyło już wędrówkę po stole, odbiło swe promienie w kryształowym wazonie po babci, który od wieków stał na kredensie.

Później Stella opowiedziała Helenie o wszystkim, co wydarzyło się od dnia, w którym po raz pierwszy zobaczyła Rafaela. Helena nie przerywała. Słuchała jej z ogromnym zainteresowaniem, chwilami śmiejąc się z wybryków anioła, to znów ocierając łzy wzruszenia.

Tymczasem zestresowany Rafael stanął przed Tristanem i nieśmiało opowiedział mu o tym, co się wydarzyło, przedstawiając na koniec prośbę Stelli. Tristan milczał dość długo i anioł myślał już, że wróci z niczym, a, co gorsza, obawiał się gniewu przełożonego. Nie był już niczego pewien, ale wiedział jedno: Stella była jego podopieczną i przyjaciółką. Musiał jej bronić.

Zebrał więc całą odwagę, jaka w nim pozostała i zaczął prosić:

— Nie gniewaj się na nią, Tristanie... to nie jest zła dziewczyna, tylko uważa, że w pewnym stopniu wyrządziliśmy krzywdę jej matce...

— Ratując życie jej dziecka? — zapytał Tristan podejrzanie spokojnym głosem, nie odrywając nawet wzroku od ksiąg, które właśnie studiował.

— Nooo... nieee... W każdym razie nie całkiem.

— Powiedz mi, mój drogi — zwrócił się do niego, nie zmieniając tonu — powiedz mi... ile już zakazów złamałeś, będąc opiekunem tej dziewczyny?

Rafael zbladł jak płótno.

— Nnieee wiem... Ale... właściwie... wszystkie podstawowe?

— No właśnie! a skoro już jesteśmy przy tym temacie... to chyba znowu się kąpałeś? Pachniesz jakoś inaczej... i ta szata...

— Szata jest prezentem! — Rafael zapłonął gniewem niegodnym jego stanowiska. Być może, gdyby pomyślał przez chwilę, zdołałby się opanować, ale taki właśnie już był, że zawsze kierował się sercem.

— Szata jest prezentem! — wykrzyknął. — JEDYNYM, jaki dostałem w czasie całego swojego istnienia! Stellą włożyła w nią mnóstwo serca i pracy! A przez to, że na kupno materiału i prezenty dla niepełnosprawnych dzieci poświęciła swoje oszczędności, do dziś musi odmawiać sobie wielu rzeczy!

Tu troszkę przesadził, bo Stella już dawno zapomniała o wyrzeczeniach spowodowanych wydatkiem. To jednak nieistotne, bo biedny anioł dopiero w tej chwili zdał sobie sprawę z tego, że ostro przegiął, podnosząc głos na Tristana.

Właśnie zastanawiał się w jaki sposób odpokutuje niesubordynację, i w myślach żegnał się z posadą anioła stróża, kiedy spostrzegł, że Tristan wygląda cokolwiek dziwnie...

Strażnik najpierw uniósł w górę jedną brew, później poczerwieniał... aż wreszcie zaczął się krztusić od z trudem powstrzymywanego chichotu. Wreszcie nie wytrzymał i jego serdeczny śmiech odbił się echem w murach niebiańskiej biblioteki. Śmiech wzmógł się jeszcze, kiedy anioł zobaczył minę Rafaela. W końcu jednak zdołał się opanować i wysapał:

— Wybacz! Ale kiedy z takim zapałem wstawiałeś się za swoją protegowaną, przypomniał mi się jeden anioł, który całkiem niedawno użalał się nad sobą i był śmiertelnie obrażony na swoją podopieczną, bo ośmieliła się „odesłać go jak sługę”...

Rafael nie dowierzał własnym uszom. Tristan, nie dość, że go nie zdegradował, to jeszcze obrócił całą tę sytuację w żart! Powoli na jego usta również zaczął wypływać uśmiech.

— Przez cały czas wiedziałeś, że Stella odesłała mnie wtedy, aby uszyć dla mnie tę szatę... prawda?

— Za kogo mnie masz, kolego? Za jakiegoś żółtodzioba? Jasne, że wiedziałem! Ale nawiązując do tamtego dnia... Jak znajdujesz Annę, Strażniczkę Przełęczy Wichrów i Mgieł?

Rafael zapłonął niczym pączek róży, a na myśl o Annie ugięły się pod nim kolana.

— No cóż! — próbował wybrnąć. — nie mnie oceniać jej kwalifikacje zawodowe...

— Fiu, fiu...! Ależ się z ciebie zrobił dyplomata! — Tristan klepnął go w ramię i, zniżając głos, dodał: — Ale obaj wiemy, jak się sprawy mają... prawda? — znów serdecznie się roześmiał.

— No dobra! Nie będę cię dłużej katował! — rzekł, widząc, że Rafael za chwilę zapadnie się pod ziemię. — Tylko proszę, nie zaniedbuj Anny... Nie widzieliście się od tamtego dnia i choć przed wami cała wieczność, wiem, że za tobą tęskni. Długo każesz jej na siebie czekać?

— Nie wiedziałem — anioł przestępował z nogi na nogę. — nie miałem pojęcia! Nie skrzywdzę jej, obiecuję!

— Wiem. A teraz wróćmy do sprawy Stelli.

Tristan wstał i podszedł do uchylonego okna, z którego rozciągał się widok na rozległe wrzosowiska. W lekkiej mgle unosił się zapach tysięcy kwiatów posadzonych dookoła budynku, w którym znajdowała się biblioteka. Budowla była stara i piękna. Jak wszystko w Raju.

Zbudowano go tuż przy wrzosowiskach. Mury z czerwonej cegły, łukowate sklepienia, cztery narożne wieże — wszystko to raczej upodabniało budynek do malowniczego zamku, niż do siedziby administracji... a przecież to właśnie tu dopełniały się losy ludzkości! Tu znajdowały się miliony bezcennych arkuszy, na których dzień po dniu pieczołowicie zapisywano każde zdarzenie, imiona i przeznaczenie najmniejszych nawet istot, które narodziły się lub też zakończyły cykl swojego istnienia... Tu znajdowała się wielka księga życia.

Głośny tętent za oknem dał im znać, że w pobliżu, gdzieś na wrzosowisku, przebiegł właśnie tabun dzikich koni. Odgłos ten wyrwał Tristana z zamyślenia.

— A więc twierdzisz, że dziewczyna chce ujawnić prawdę swojej matce? — potarł ręką zmęczone oczy i odwrócił się do Rafaela:

— Myślę, że ma rację. Chodźmy więc.

— Jak to... chodźmy? Czy mam przez to rozumieć, że... wybierasz się tam ze mną?

— Oczywiście! — Tym razem głos Strażnika brzmiał całkiem poważnie.

— Chyba... nie zamierzasz wymazać ich wspomnień?! — Rafael był przerażony.

— Nie! Wręcz przeciwnie! Zamierzam je nieco odświeżyć! — anioł strzepnął z szaty jakiś nieistniejący pyłek i spojrzał na Rafaela nieco zniecierpliwionym wzrokiem.

— Lecimy czy nie?

Dwa razy powtarzać nie musiał. Rafael skinął głową i w okamgnieniu przenieśli się z powrotem na ziemię.

Dwie kobiety siedzące przez ten czas w kuchni rodzinnego domu właśnie zasiadły do śniadania.

Chleb, jeszcze ciepły, z pobliskiej piekarni, wypełnił wnętrze zapachem dającym poczucie bezpieczeństwa. Do tego jeszcze świeże masło i kakao — to było to, za czym Stella od dawna tęskniła, a co nieodparcie kojarzyło się jej z dzieciństwem...

Właśnie smarowała drugą kromkę, kiedy powietrze wokół nich nagle się zmieniło... Nieznaczna była to zmiana, ale jednak. W kuchni zrobiło się jaśniej, a jednocześnie na obydwie kobiety spłynęło uczucie spokoju. Miały wrażenie, jakby gdzieś z odległej przestrzeni doleciał do nich zapach kwiatów, szum wiatru, śpiew i dźwięki dzwonów jednocześnie…

Helena znała już to uczucie. Pamiętała je sprzed lat! Taki sam błogostan ogarnął ją, kiedy rodziła najmłodszą córkę... W momencie kiedy... pojawiły się anioły!

Ani wtedy, ani teraz nie czuła lęku tylko... Radość? Oczekiwanie? Sama nie wiedziała, jak ma to określić.

Stella miała podobne odczucia, jednak do jej reakcji należałoby dodać jeszcze zdziwienie, bo przeżywała to po raz pierwszy.

— Co to? — zmarszczyła brwi rozglądając się dookoła.

— To my... nie bój się! — tuż przy jej uchu rozległ się głos Rafaela.

— Jak to — my? — powoli miała dosyć zagadek. Rozpierała ją ciekawość.

— No... jest ze mną Tristan. On też chciałby się zobaczyć z twoją mamą.

Katem oka dziewczyna dostrzegła twarz matki. Jej oczy rozszerzyły się w zdumieniu, a potem na jej twarzy pojawił się coraz to szerszy uśmiech, jakby witała długo oczekiwanych gości.

Matka słyszała Rafaela! A więc udało się!

— Mamo! — zawołała, wstając od stołu. — Rafaela nie muszę ci przedstawiać, bo już się spotkaliście, chętnie za to poznam twojego towarzysza, Rafaelu! Czy mogłybyśmy was zobaczyć? Nie lubię gadać do ściany!

— Wedle życzenia, młoda damo — dał się słyszeć dźwięczny głos i oto tuż przed nimi powolutku, jakby z majestatem należnym ich randze, zmaterializowały się dwa anioły

— To się nazywa wejście — mruknęła Stella, a głośniej dodała: — Nigdy nie miałeś tak efektownego entrée, Rafaelu!

Spojrzawszy jednak na jego towarzysza, poczuła jak nagły prąd przechodzi po jej ciele od stóp do głów. Nie miała pojęcia, co to znaczy, miała jednak wrażenie jakby... znała go od wieków. Jakby… stanowił tę część jej duszy, której jej zawsze brakowało? Odruchowo z szacunkiem pochyliła głowę, ten jednak podszedł do niej i przytulił ją tak, jakby witał się z dawno nie widzianą przyjaciółką...

— Mała Stella — rzekł niskim, miękkim głosem, od którego nie wiadomo dlaczego zakręciły się jej łzy pod powiekami. — jak miło znów cię zobaczyć! Pokaż no się! — obracał ją dookoła. — Muszę przyznać, że wyrosłaś na piękną i mądrą kobietę, ale nie brak ci też poczucia humoru i masz całkiem cięty język.

Żartobliwie pogroził jej palcem:

— Nie dręcz tak biednego Rafaela, bo nabawi się nerwicy!

Poczuła, że się rumieni, na co Tristan zawołał:

— Hej! Maleńka! Ja też mam poczucie humoru! Żartowałem!

Potem zwrócił się do Heleny.

— Witaj znowu! Przybyłem, aby ci podziękować i... przeprosić.

— Mnie? A za co?

— Za wszystkie kłopoty, jakie spotkały cię z naszego powodu... Stella ma rację — rzekł, ujmując kobietę za ręce. — nie zasłużyłaś na to. A że czuję się odpowiedzialny za to, co się stało... powiedz czego pragniesz, a w ramach zadośćuczynienia spełnię twe życzenie.

Patrzył na nią w taki sposób, że wszystkie troski opuściły ją w jednej chwili. Wiedziała, że anioł zna jej myśli i pragnienia, mimo to, a może właśnie dlatego wyszeptała nieśmiało:

— Mam tylko jedno pragnienie... żeby Daniel wyzdrowiał... żeby wrócił do domu...

Stella spojrzała na matkę ze łzami w oczach. Wiedziała, że rodzice się kochają, ale dopiero teraz zdała sobie sprawę z tego, jak silna jest ta miłość, mimo upływu lat.

— O to nie musisz się martwić — Tristan machnął ręką. — i nie moja w tym zasługa! Po prostu jest mu pisane długie życie. Poproś więc o coś innego. No, śmiało! — ponaglił, widząc jej wahanie.

— O coś innego? — drżącą dłonią odgarnęła opadający na oczy kosmyk włosów. — Nie wiem, o co — roześmiała się nerwowo. — Mam! — zawołała nagle. — Pragnę... aby w mojej rodzinie nikt już nigdy nie cierpiał głodu.

— Niech więc tak będzie! — położył rękę na jej czole, tak, jak przed laty. — I przypominam ci, nie dziw się niczemu, co spotka w życiu Stellę. I nie martw się o nią. Jest dobrze chroniona!

Helena bardzo chciała wiedzieć, co anioł ma na myśli, ale ten jedynie przecząco pokręcił głową.

— To wszystko, co na razie mogę ci powiedzieć... a teraz żegnaj. I nie martw się niczym. Jak to mówią młodzi ludzie — mrugnął porozumiewawczo — będzie okej!

— A my się jeszcze spotkamy, i to wkrótce — zwrócił się do Stelli. — A więc do zobaczenia, maleńka. I oszczędzaj Rafaela!

Zniknął...

W powietrzu jeszcze przez chwilę rozbrzmiewał jego dźwięczny śmiech i roztaczał się nikły blask, jaki po sobie pozostawił, ale po chwili nawet po tym nie było śladu.

Dopiero po chwili zdały sobie sprawę, że Rafael pozostał.

— Ten to ma klasę — mruknął anioł stróż i potężnie westchnął.

Było widać, że pomimo pozornej beztroski i animuszu, jakie w sobie miał, Tristan stanowił dla niego niedościgniony wzór.

— Eee! Ja tam wolę bardziej ludzkie anioły — Stella poklepała go pocieszająco, nie była jednak w stanie ukryć, że i na niej Tristan zrobił wrażenie. Najdziwniejsze było to, że kiedy zniknął... zaczęło jej go brakować.

Tymczasem Helena, która nie zwykła siedzieć bezczynnie, uśmiechnęła się do Rafaela i przyjaznym gestem zaprosiła go do stołu.

— Racz usiąść panie... Cieszę się, że znowu się spotykamy.

— Jaki tam ze mnie pan! — anioł wyraźnie się zawstydził. — Po prostu Rafael. Dziękuję — dodał, zajmując miejsce. — Czy... to kakao tak pachnie? — pociągnął nosem.

— Tak... napijesz się? — matka wyciągnęła dodatkowy kubek.

— Jasne! To znaczy... jeżeli można?

— Rafaelu! — Stella nie kryła zdumienia — myślałam, że anioły nie potrzebują pożywienia?!

— Bo to prawda — spojrzał znad stołu ukosem. — Ale to nie znaczy, że pozbawiono nas kubków smakowych! Nawet anioł ma czasem ochotę na małe co nieco — a widząc, że wpatruje się w niego, jak w jakiegoś dziwoląga, dodał tonem usprawiedliwienia: — a zresztą! Kakao twojej mamy tak cudownie pachnie...

Helena roześmiała się radośnie, chyba po raz pierwszy od wielu dni.

— A widzisz, córeczko? Niezbyt wiele wiesz o swoim opiekunie. Chyba masz jakieś zaległości do nadrobienia?

Odwróciła się w stronę anioła i z właściwym sobie wdziękiem postawiła przed nim cały dzbanek kakao.

— Pij, synku! — dodała, mierzwiąc czuprynę Rafaela, zupełnie tak, jakby faktycznie był niesfornym urwisem, a nie wiekowym przedstawicielem niebios.

Podziękował i z lubością wciągnął w nozdrza słodki zapach.

— Poezja! — zawołał, ocierając usta. Nie zamierzał wyprowadzać Heleny z błędu, mówiąc jej, że jest tak stary, iż z powodzeniem mógłby być ileś tam razy jej prapradziadkiem. Było mu z tym dobrze... Potraktowano go jak domownika... pił kakao... przez chwilę poczuł się tak, jakby sam miał matkę, a dla takiego uczucia, warto nawet rozstać się z anielską godnością. Oczywiście przez chwilę!

Taki to już był ten nasz Rafael.

Ferie były już tylko wspomnieniem.

Obie z matką zgodnie uznały, iż najlepiej będzie, jeśli wizyta aniołów pozostanie ich wspólnym sekretem. Ojciec po kilku tygodniach pobytu w szpitalu wrócił do domu i, prawdę mówiąc, czuł się lepiej, niż kiedykolwiek przedtem.

Dla Stelli nastał pracowity okres. Tak bardzo skoncentrowała się na nauce, że często to Rafael musiał jej przypominać o posiłkach.

Była najlepszą studentką na swoim semestrze i zamierzała utrzymać ten status za wszelką cenę. Anioł pokpiwał z niej czasem, mówiąc, że ambicja bywa zgubą narodów, wiedziała jednak, że w głębi serca jest z niej dumny i nie przejmowała się jego docinkami. Godzinami siedziała w bibliotece, nad mikroskopem w pracowni biologicznej bądź przy komputerze i trzeba przyznać, że w swojej dotychczasowej karierze Rafael nigdy jeszcze tak śmiertelnie się nie nudził. Gdyby nie anielska godność, zacząłby pewnie dłubać w nosie dla zabicia czasu.

Martwił się trochę takim stanem rzeczy, gdyż nawet wśród kolegów z semestru Stella była uważana za miłą, ale zbyt poważną i odrobinę dziwną dziewczynę. Nie chodziła na imprezy, stroniła od akademika, nie wypłakiwała się na ramieniu żadnej z koleżanek z powodu złamanego serca... Nic o niej nie wiedzieli, była dla nich obca.

Kujon. Tak określa się chyba takie beznadziejne egzemplarze.

Nie przejmowała się tym. Wszędzie tam, gdzie mogła przydać się jej wiedza lub pomoc, zjawiała się bez sprzeciwu, a przecież miała Rafaela... Nie każdy może przyjaźnić się z aniołem… Ale bywały dni, kiedy i ją dopadała chandra.

Widziała przecież, jak jej znajomi „odnajdują swoje drugie połowy”. Widziała, jak dziewczyny promienieją, opowiadając o kolejnych miłościach. A ona...?

— Czy ze mną jest coś nie tak, Rafaelu? — zapytała pewnego dnia z cieniem goryczy w głosie.

— A dlaczego miałoby być? — nie zrozumiał.

— Spójrz dookoła! Gdzie nie spojrzysz, zakochani! Wiosna... kwiaty... czułe spojrzenia... namiętność... Ludzie umawiają się na randki, chodzą na imprezy, a ja? Nie jestem w stanie myśleć o niczym innym niż o nauce i czekającym mnie wyjeździe! Czy ja nigdy się nie zakocham? Dlaczego jestem... inna?

— Pewnie jeszcze nie trafiłaś na swojego... — niepewnie wzruszył ramionami, na co dziewczyna parsknęła śmiechem.

— Rafaelu! Ludzie to nie anioły!

— Coś o tym wiem — mruknął pod nosem, ale nie odezwał się więcej, mówiła więc dalej:

— Żeby się zakochać, trzeba najpierw wyjść z domu! Poznawać nowych ludzi, żeby odnaleźć tę właśnie osobę, która poruszy serce!

— To dlaczego nigdzie nie wychodzisz? — spojrzał na nią zdziwiony.

— Ale właśnie o to chodzi! — wybuchnęła, unosząc ręce nad głowę. — Nigdzie nie wychodzę, bo nie czuję takiej potrzeby! To właśnie jest jakieś... nienormalne!

Krążyła nerwowo po pokoju.

— Nudzą mnie imprezy, na których dziewczyny opowiadają o swoich chłopakach tak, jakby miłość była sprawą publiczną, a nie cudowną tajemnicą! A rozmowy o ciuchach i kosmetykach wydają mi się takie... dziecinne.

Anioł uśmiechnął się pobłażliwie, sięgając po owsiane ciasteczko leżące na talerzyku (od pewnego czasu, a konkretnie od dnia, w którym odwiedzili rodzinny dom Stelli, wspólne łasuchowanie weszło im w krew).

— Nie bądź zbyt surowa dla swoich koleżanek, moja droga — biały obłoczek okruszków opadł na stół w chwilę po tym, jak anioł wepchnął ciastko do ust, a opadając, utworzył na stole całkiem sporą chmurkę. — Wszystkie młode kobiety — rzekł niewyraźnie — zachowują się w ten sposób już od zarania dziejów i — uniósł w górę palec — nie pytaj mnie, dlaczego.

— No właśnie! Chodzi właśnie o to, że NIE WSZYSTKIE! Spójrz na mnie! — obróciła się dookoła własnej osi. — Czy widziałeś kiedyś, żebym sterczała przed lustrem, poprawiając makijaż, albo paplała godzinami o głupotach? Widziałeś mnie na RANDCE???

— Na ciebie też przyjdzie pora. Może wolniej dojrzewasz? — zmarszczył brwi i uchylił się szybko, gdyż w jego kierunku leciała kuchenna ścierka, i to z dość dużą prędkością.

Usta miał zapchane kolejnym ciastkiem, ale nawet teraz próbował zachować resztki godności. Przełknął z trudem, wytarł się rękawem, a następnie, jak zwykle w takich momentach, przybrał mentorski ton.

— Uwierz mi, że nawet ja nie wiem, jaka droga cię czeka, ale nie martw się... Pan Bóg dla każdego z nas ma przygotowany solidny plan! On zawsze wie, co dla nas najlepsze. Mogę ci tylko powiedzieć, że jeśli miłość ma być tą prawdziwą i jedyną... czasem warto czekać na nią nawet bardzo długo. Wiem, o czym mówię! Gdy spotkałem moją Annę... zrozumiałem czym jest miłość. A przecież dawniej też byłem samotny. Dla niej jestem mądry, piękny, zabawny... dla niej, choć tak niepozorny, jestem niczym mityczny heros! — napiął wyimaginowane muskuły. — Odważny, silny, męski…

— Hej, hej! Zejdź na ziemię, Herkulesie! — pomachała mu ręką przed oczyma. — Powinieneś popracować nad samooceną! Nadmiar twojej skromności mógłby ci z czasem zaszkodzić — dodała nieco złośliwie.

— Ta zniewaga krwi się domaga! — ryknął, po czym zaczął gonić ją dookoła stołu z kuchenną ścierką w ręce.

Nie mogła zasnąć...

Tyle myśli kłębiło się w jej głowie. Rafael gdzieś się ulotnił, pewnie poleciał do swojej Anny — pomyślała ciepło. Nie było sensu go przywoływać. Po co? Tyle już godzin przegadali a i tak nie rozjaśniło jej się w głowie.

W końcu westchnęła zrezygnowana i wstała z łóżka.

Na przełomie wiosny i lata noce były już dosyć ciepłe, zdjęła więc z szafy starą gitarę i w samej tylko koszuli nocnej usiadła przy otwartym oknie.

„Noc czarów...” — pomyślała, wpatrując się w zimną tarczę księżyca.

Nastroiła dawno nie używany instrument i zaczęła cicho grać.

Słowa piosenki śpiewała łagodnym, cichym głosem, a wiatr niósł je ze sobą po pustych o tej porze ulicach.

Najwyższy poeto

Co w błękitach barwną tęczą wypisujesz swoje wiersze

Odpowiedz mi proszę

Co mnie w drodze mojej czeka jeszcze za zakrętem...

Najwyższy poeto

Który wciąż cierpliwie czekasz tak spokojnie patrząc z góry

Nie pozwól mi proszę

Zanim nie dokończę wiersza, bezpowrotnie odejść w chmury...

Potem jednak pomyślała o swojej samotności. I o snach, które nawiedzały ją czasem w noce takie jak ta. Śniła o miłości... Wiedziała, że to dlatego nie interesował jej żaden ze znanych facetów. Był tylko jeden, który poruszał jej serce... Mężczyzna ze snu, o którym nie wiedział nawet Rafael...

Sęk w tym... że ów wyśniony kochanek nigdy nie istniał.

Westchnęła przeciągle i poprawiając gitarę na kolanach, zanuciła:

Może kiedyś cię odnajdę

Nie ma nierealnych marzeń

Dotknę gwiazd

Ujarzmię magię

Złe zaklęcie gdzieś przepadnie

Sen spełni się...

— Nieee! No dość już tego użalania się nad sobą! — skarciła się zniecierpliwiona, po czym przeszła do ostrych rockowych rytmów i tekstów pełnych buntu.

To pozwalało się jej wyzwolić. Za każdym razem, kiedy dopadała ją chandra, brała gitarę i grała... Grała, dopóki nie poczuła, że opuszki jej palców są odrętwiałe i bolesne w dotyku.

Nie było takiego zmartwienia, którego nie byłaby w stanie zagłuszyć muzyką. Muzyka pozwalała jej zapanować nad smutkiem, czasem wyrzucić z siebie złość... Była lekarstwem.

Wreszcie odłożyła gitarę, przyrządziła sobie filiżankę cappuccino i wróciła do łóżka.

Kiedy filiżanka była pusta, westchnęła z zadowoleniem, ułożyła się wygodniej na poduszkach i wreszcie zapadła w sen.

Przyśniło się jej coś dziwnego.

Nagle znalazła się na kamienistej plaży. Nie… raczej w zatoce nad brzegiem fiordu. Po obu jego stronach groźnie wznosiły się pionowe ściany, niebo było pochmurne... Gdzieś w górze rozlegały się pierwsze pomruki burzy, odbijając się echem od skał.

Kiedy sine od chmur niebo przecięła pierwsza, oślepiająca błyskawica, w jej blasku Stella zobaczyła obraz, w który na początku nie sposób było uwierzyć... Na skalnej półce po jej prawej stronie, targane sztormem, stały trzy niesamowite postacie...

Wytężyła wzrok, aby dojrzeć cokolwiek poprzez strugi gwałtownej ulewy. Nie... nie było mowy o pomyłce!

Dwa groźnie wyglądające, olbrzymie niczym dęby anioły o czarnych jak noc skrzydłach stały na skale w lekkim rozkroku, wsparte na klingach srebrnych mieczy. Pomiędzy nimi stał ktoś, kto na pierwszy rzut oka wyglądał jak człowiek, ale bijące od niego godność i majestat zdawały się przeczyć temu wrażeniu...

Na pewno nie był więźniem! Raczej... władcą?

Wiatr rozwiewał jego długie, opadające w czarnych pierścieniach na plecy włosy. Stał dumnie wyprostowany, drwiąc z nawałnicy i choć z tej odległości nie mogła dostrzec wyraźnie jego twarzy — wiedziała, że patrzy właśnie na nią...

Zadrżała mimowolnie pod tym spojrzeniem. Miała wrażenie, jakby wrosła w skałę. Miała ochotę uciekać! Oby jak najdalej od tego miejsca! Ale nie mogła... nie była w stanie!

I nagle ujrzała coś jeszcze... Jakieś piętnaście, może dwadzieścia metrów od niej, na jednej ze skał, dostrzegła trzeciego anioła... ten był „biały”.

Otarła z twarzy strużki wody, spojrzała raz jeszcze i nagle poczuła, że dzieje się z nią coś dziwnego... Te rysy! Ta twarz! Znała ją. Widziała ją wcześniej! Serce jak szalone zaczęło wyrywać się z piersi... poczuła ból, fizyczny ból i tęsknotę tak przerażająco realną, że ugięły się pod nią nogi!

I tak, jak przed chwilą marzyła o ucieczce, tak teraz bała się głośniej odetchnąć, aby nie spłoszyć anioła, który jeszcze jej nie dostrzegł.

Nie widział jej. Zdawał się niczego nie dostrzegać... Z kolanami podciągniętymi pod brodę spoglądał gdzieś w nieznane.

Miał bose stopy i ten widok niespodziewanie przyprawił ją o dreszcz. Obok niego na skale leżały skórzane i całkiem już przemoczone sandały a piękny, zdobiony ornamentami miecz opierał się o kamienne podwyższenie.

Anioł był... piękny. Nie potrafiła znaleźć innego określenia. Gdzieś w zakamarkach jej świadomości błąkała się myśl, że jest bardzo podobny do mężczyzny, którego widziała między czarnymi aniołami, ale szybko ją zignorowała.

Czarne włosy... muskularne ramiona... prosty nos, zmysłowe usta... zdecydowany podbródek, lekko skośne (domyśliła się, że ciemnobrązowe) oczy okolone długimi rzęsami i wystające, ale nie za bardzo, kości policzkowe... Mogła odtworzyć te rysy nawet z zamkniętymi oczami! Znała je przecież doskonale... Ze snów, które ukrywała nawet przed Rafaelem. Ale dopiero teraz, po raz pierwszy, widziała go tak wyraźnie, jakby wystarczyło wyciągnąć rękę, aby go dotknąć...

Miał na sobie skórzaną tunikę koloru orzecha włoskiego, spiętą w pasie złotą klamrą, a kiedy opuściła wzrok na jego ręce, aż westchnęła!

Anioł nie miał wcale delikatnych, białych rączek, jak u Rafaela... Spod skóry prześwitywała siatka żył, każdy z mięśni zdawał się być wyrzeźbiony w skale a jego dłonie... To były dłonie nawykłe do pracy! Ręce mężczyzny, który wie, jaki z nich zrobić użytek... w każdej sytuacji...

Wcale tego nie chcąc, zaczęła sobie wyobrażać te ręce błądzące po jej ciele i nagle zrobiło się jej gorąco.

— Nie, no! o czym ja myślę!? — zganiła się w duchu, po czym znowu skupiła uwagę na jego twarzy... i dopiero wtedy to dostrzegła.

Anioł patrzył w dal z takim smutkiem, że ścisnęło jej się serce. Poczuła się tak, jakby byli jedynymi istotami na ziemi. Rozpacz i samotność zdawały się gęstnieć wokół niego, niczym najczarniejsza noc. Stella poczuła to całą sobą! Czuła jego ból, który nagle stał się jej bólem! Poczuła, jakby słońce, nad którym zapanowały ciemne chmury, miało nigdy nie wrócić, a ktoś lub coś wysysało z jej płuc całe powietrze, a z duszy nadzieję...

Usłyszała własny jęk i poczuła, że kręci się jej w głowie. Spienione, niespokojne fale podchodziły coraz bliżej, a gdzieś w górze, nad urwiskiem, szybowało kilka orłów, ale ryk morza i wiatr skutecznie zagłuszały ich nawoływania...

Niebo ponownie przecięła błyskawica i poczucie wspólnoty minęło.

Coś jednak kazało jej odwrócić wzrok od anioła i spojrzeć na skalną półkę, na której wcześniej dostrzegła istoty z podziemia.

Stały tam nadal, ale kiedy chciała się od nich odwrócić, do jej głowy nie wiadomo skąd napłynął szept:

— Nie bój się mnie... nie zrobię ci krzywdy. On czeka na ciebie, dziewczyno! Pomóż mojemu bratu! Tylko ty możesz to zrobić...

Wiedziała, że ów głos mówi o tym, który siedział na skale, i wiedziała, do kogo należy...

— Mądra dziewczynka! — usłyszała znowu — Ale pamiętaj! On nie może cię dotknąć, dopóki nie nadejdzie czas! Pamiętaj! Inaczej wszystko przepadnie!

Szept przeszedł w cichy pomruk i stopił się w jedno z narastającym grzmotem. Nie wiedziała, czy to krzyk tego, którego strzegły czarne anioły, odgłos burzy, czy to ona sama tak krzyczy. Nie chciała wiedzieć! Zatkała uszy i zaczęła biec na oślep, wszystko jedno gdzie, byle jak najdalej od tego miejsca, ale błagalny szept w jej głowie nie ustawał.

— Pomóż mu! Pomóż! Nie unikniesz przeznaczenia!

— Obudź się, obudź się, Stella! — poczuła, że ktoś szarpie ją za ramię.

Poddała się temu z ulgą. Otworzyła oczy i udręczona spojrzała na Rafaela.

— Jeszcze jeden anioł? — mruknęła, na co Rafael pytająco uniósł brew.

— Dobrze, że to ty, Rafaelu — szepnęła, wyciągając do niego ramiona, a on nieco zdziwiony przytulił ją tak, jak tuli się przestraszone koszmarem dziecko.

— Spokojnie... to tylko sen. Tylko zły sen... — szeptał, gładząc ją po głowie — Wszystko przez tę burzę...

Spojrzała w kierunku okna. Wstawał świt, a z rynny spływały krople wody, wspomnienie po nocnym deszczu...

Koniec czerwca nadszedł szybciej, niż się tego spodziewała.

Napięcie towarzyszące sesji egzaminacyjnej minęło z chwilą, gdy odebrała z uczelni swój indeks.

Miała świadomość, że podczas wakacji czeka ją mnóstwo pracy. Obiecała sobie, że będąc w Norwegii, skorzysta z okazji i zgromadzi materiały potrzebne do napisania pracy o florze i faunie norweskich fiordów. Już wiedziała, że właśnie o tym chciałaby pisać pracę magisterską, i choć skończyła zaledwie pierwszy rok studiów, władze uczelni przystały na jej prośbę.

Była bardzo zdolną i pracowitą studentką, proponowano jej nawet, żeby zaliczała po dwa lata w jednym roku, ale nie zgodziła się. Wolała uczyć się tak, jak wszyscy.

Z ulgą opuściła gmach uczelni. Studenci rozchodzili się grupkami, szli pewnie uczcić zakończenie roku nad kufelkiem piwa... Uśmiechnęła się, myśląc o tym, pomachała kolegom na pożegnanie i pognała w kierunku swojego mieszkania, jakby ktoś dodał jej skrzydeł.

Była już spakowana. Teraz tylko sprawdziła dokładnie, czy okno jest dobrze zamknięte i czy w którymś z kątów nie ukrył się sprytny kocur — również mieszkaniec tego domu. Wzięła pod pachę doniczkę z posadzonym w niej drzewkiem pomarańczy, przez drugie ramię przełożyła stary plecak, po czym zamknąwszy starannie drzwi, wąskimi schodkami zeszła na parter, do mieszkania właścicielki domu.

Starsza pani o ciepłym spojrzeniu wypłowiałych, błękitnych niegdyś oczu, otworzyła jej prawie natychmiast.

— Już wyjeżdżasz, kochana? — zapytała, wpuszczając ją do środka, a uśmiech, który rozjaśnił jej twarz, tylko pogłębił siateczkę drobnych zmarszczek. — Nie wybierasz się z przyjaciółmi, żeby świętować zakończenie roku?

— Nie, pani Emilio! — Stella roześmiała się radośnie. — Mnie wzywa zew przygody! Żegnajcie, mury uczelni! Witaj, Norwegio! — zawołała, próbując odtańczyć w niewielkiej kuchni coś, co w jej mniemaniu miało być norweskim tańcem ludowym.

Jednak z plecakiem na plecach i doniczką pod pachą poruszała się niczym słoń w składzie porcelany, toteż staruszka roześmiała się, klaszcząc z uciechy w ręce. Gdzieś obok niej rozległ się również chichot Rafaela, zgromiła go więc spojrzeniem, nieco urażona, ale przystanęła.

— Ja do pani, pani Emilio złota! — zaczęła błagalnie. — Przyszłam się pożegnać i... poprosić panią, aby na czas wakacji przygarnęła pani Syriusza — wskazała na doniczkę — a także zapłacić pani za dwa miesiące z góry... Bardzo lubię u pani mieszkać i... nie chciałabym, aby ktoś zajął moje miejsce... — dokończyła cicho.

— Ależ moje dziecko! Co ty opowiadasz? A któżby miał zająć twoje miejsce? — gospodyni załamała ręce. — Przecież ty jesteś dla mnie jak wnuczka!

Pani Emilia była emerytowaną nauczycielką, a przy tym bardzo dobrym człowiekiem. Zanim jednak pojawiła się u niej Stella, była też bardzo samotna. Jej mąż nie żył od lat, dzieci poszły na swoje... A ona usychała, niczym kwiat pozbawiony słońca...

Stella stała się dla niej wybawieniem od samotności. Choć większość czasu spędzała na górze, sama świadomość, że nie jest w domu sama, że ktoś jest na górze, dodawała starszej pani wigoru i otuchy.

Spojrzała teraz na pieniądze, które Stella wyciągnęła w jej kierunku i delikatnie, acz zdecydowanie odsunęła jej rękę.

— Nie mogę przyjąć tych pieniędzy — powiedziała. — Przecież przez całe lato cię tu nie będzie. I obiecuję, że dopóki zechcesz ze mną mieszkać, nikogo innego na stancję nie przyjmę. No, już. Chowaj te pieniądze, dziecino. Tobie bardziej się przydadzą niż mnie.

— Ale...

— Żadne „ale”! Jedziesz do Norwegii i potrzebne ci nowe ubrania i solidne buty!

Wzruszona ucałowała starszą panią w oba policzki.

— No, leć już! Jeśli chcesz zdążyć z zakupami przed odjazdem autobusu, musisz się pospieszyć!

Jeszcze raz się uściskały, pani Emilia życzyła jej miłych wakacji, ona obiecała napisać i wybiegła z domu, czując wszechogarniającą radość.

Autobus odjeżdżał za dwie godziny, wsiadła więc do tramwaju i pojechała do centrum, gdzie znajdował się dom towarowy. W kieszeni miała aż pięćset złotych! To była nagroda z uczelni za całoroczną pracę i doskonałe wyniki w nauce. Nigdy chyba nie miała takiej gotówki do wydania na własne potrzeby... Ale pani Emilia miała rację. Potrzebowała nowych ubrań i butów.

— Że też wcześniej o tym nie pomyślałam — szepnęła do Rafaela, kroczącego obok niej od momentu, kiedy wysiedli z tramwaju.

— Myślenie nigdy nie było twoją najmocniejszą stroną! — wyraźnie się z nią droczył, ale była w tak wyśmienitym humorze, że nawet nie próbowała wybić mu za to zębów.

Zamiast tego zapytała:

— Jak myślisz, co powinnam kupić?

— Oprócz zdrowego rozsądku? — spróbował ponownie, ale widząc, że nie robi to na niej wrażenia, spoważniał.

— Myślę, że na pewno solidna, nieprzemakalna kurtka... i jeszcze sweter — spojrzał na nią krytycznie. — Najlepiej golf. A do tego porządne traperki, bo buty, które masz... — zawiesił wymownie głos, kierując spojrzenie na podróbkę adidasów, które miała na nogach — raczej nie nadają się do chodzenia po skałach — dokończył bezlitośnie.

Dotarli na miejsce. Dział odzieżowy znajdował się na pierwszym piętrze, na które wjechali windą. Ledwie przekroczyli próg, gdy do Stelli podeszła uśmiechnięta sprzedawczyni.

— W czym mogę pomóc? — zapytała miękkim, wystudiowanym tonem.

— Dziękuję, ale jestem pewna, że poradzę sobie sama — odpowiedziała uśmiechem na uśmiech.

— W takim razie życzę udanych zakupów — odparła ekspedientka i oddaliła się niemalże bezszelestnie.

Ruszyli w kierunku długich rzędów wieszaków i półek.

Stella szybko wybrała dwie pary jeansów, solidnych, ale z umiarkowanymi cenami, oraz kurtkę z tropiku podszytą polarem. Kurtka była wspaniała! W kolorze khaki, z wysokim kołnierzem i kapturem zapinanym na rzep. Miała też mnóstwo kieszeni i kieszonek — jedne z zapięciami, inne bez. Krojem kurtka przypominała wędkarską albo przeznaczoną dla komandosa — a więc była akurat taka, jakiej Stella potrzebowała na swoje wyprawy wzdłuż fiordu. „O ile starczy na nie czasu” — pomyślała. Przecież jechała tam do pracy.

Wątpliwości co do kurtki nabrała dopiero w momencie, kiedy spojrzała na jej cenę.

— Sto pięćdziesiąt złotych? — jęknęła głucho, zamierzając odwiesić ubranie na wieszak.

W tej jednak chwili Rafael przerwał jej ponure myśli:

— Weź ją! — przekonywał. — To naprawdę wspaniała kurtka! — stał tuż za nią, w lekkim rozkroku, z założonymi rękami.

— Owszem. Jest praktyczna i bardzo piękna, ale jest także bardzo droga! — szepnęła w jego kierunku.

— Przecież to zakup na lata! — namawiał usilnie.

I chyba to jednak prawda, że anioły stróże mają na nas ogromny wpływ, bo po krótkiej chwili wahania Stella westchnęła i szybko zapakowała kurtkę do sklepowego koszyka.

Na końcu sali, w wielkich koszach, znajdowały się ubrania opatrzone wywieszką „Przecena”. Tam Stella wybrała trzy wełniane golfy. Były mięciutkie i ciepłe, każdy w innym kolorze. W zeszłym sezonie musiały kosztować krocie, teraz jednak obniżono cenę na dwadzieścia złotych za sztukę.

Zostały już tylko buty. Wiedziała, że porządne i trwałe będą drogie, więc w myślach pożegnała się już z resztą pieniędzy. Przeszli do działu obuwniczego, gdy nagle Rafael zwrócił jej uwagę na skórzane brązowe traperki ustawione w kąciku na najniższej półce.

— Te powinny być dobre! — zawołał, a widząc jej zdziwione spojrzenie, dodał: — Wiem, że nosisz rozmiar trzydzieści dziewięć. Przecież wiem o tobie wszystko!

Przypatrzyła się butom, biorąc je do ręki.

— Rafael, zobacz! Coś się tu nie zgadza! To prawdziwa skóra, a kosztują zaledwie sześćdziesiąt złotych!

Przymierzyła je, a kiedy okazało się, że leżą jak ulał, podeszła z nimi do stanowiska sprzedawców.

— Proszę pani! — zwróciła się do ekspedientki. — Dlaczego te buty są przecenione?

Pannica siedząca za ladą piłowała długie paznokcie, rzucając od czasu do czasu znudzone spojrzenie w kierunku sali. W radiu, które stało tuż za nią, grali właśnie jakieś nastrojowe kawałki. Podniosła wzrok na buty w ręku Stelli, potem na nią, aż wreszcie równie jak jej mina znudzonym tonem odparła:

— Ja nie wiem, proszę pani. Ja tu tylko sprzedaję, a ceny ustala szef. Ale jego nie będzie aż do poniedziałku. To jak? Bierze pani te buty? Pakować, czy nie? Bo jeśli nie — znów spojrzała na swoje długie paznokcie — to proszę znaleźć sobie inne.

Stella raz jeszcze przyjrzała się butom. Nigdzie — ani na zewnątrz, ani w środku — nie dostrzegła żadnych uszkodzeń.

— Biorę! — zadecydowała w jednej chwili.

Podziękowała niezbyt miłej dziewczynie (która, jak należało się tego spodziewać, natychmiast po wydaniu towaru wróciła do poprzedniego zajęcia), zapakowała buty razem z resztą zakupów i ruszyli w kierunku windy. Wychodząc, usłyszała jeszcze jęk sprzedawczyni:

— Cholera! Złamałam paznokieć! Znowu będzie trzeba przykleić sztuczny! Nieee, no! Cały dzień człowiek haruje jak wół i nie ma ani chwili dla siebie!

Spojrzała na Rafaela, Rafael na nią, i oboje jednocześnie wybuchnęli śmiechem.

Radość nie opuszczała ich już do końca dnia, nawet kiedy siedzieli w zatłoczonym autobusie w drodze do domu.

Upragnione wakacje właśnie się zaczęły! Reszta nie miała znaczenia.

A wieczorem w swoim pamiętniku Stella napisała wielkimi literami:

NORWEGIO! NADCHODZĘ!!!

W podróż wyruszyli wygodnym busem. Dwie zakonnice, Stella i dziesięć dziewczynek z ośrodka. Te ostatnie z trudem potrafiły usiedzieć na miejscu. Wyglądały przez szyby, ciesząc się z każdego drobiazgu, niczym dzieci...

— Oooo! Krowaaaa! — Elwirka pokazała palcem pasące się zwierzę.

— Gdzie? gdzie? Ja też chcę zobaczyć! — przekrzykiwały się nawzajem.

— O! A tam jest kościół!

— A Matka Boska mnie kocha? — zapytała niewidoma Sara, poruszająca się na co dzień na wózku inwalidzkim.

— Pewnie, że cię kocha, skarbie — Stella z czułością pogładziła dziewczynkę po policzku

— A powiedz, jak by mnie przytuliła, gdyby mnie spotkała?

Kiedy usłyszała to pytanie po raz pierwszy w życiu, nie wiedziała, co ma powiedzieć i jak zareagować... Później zrozumiała, że te dzieciaki żyją wśród zakonnic. Nikt oprócz nich nigdy ich nie kochał, nikt nie przytulił... A przecież tak bardzo potrzebują miłości. Żeby więc nie czuły się tak przeraźliwie samotne, i żeby ten głód jakoś zaspokoić, siostry mówią im, jak bardzo kocha je Pan Bóg i Maryja... jedyna matka, jaką mają. Zakonnice się zmieniają, co kilka lat zmieniają klasztor, opiekunki świeckie także przychodzą i odchodzą — czasem pozostawiając kolejną ranę w małych sercach, ale Ona pozostaje... Jedyna stałość... jedyny punkt oparcia dla tych dzieci. Po prostu! Matka...

Ale żeby to zrozumieć, musiała najpierw dobrze poznać te dzieci... poznać ich świat, świat, pełen samotności.

Wiedząc więc już to wszystko, co wiedziała, przytuliła mocno siedzącą obok niej Sarę i szepnęła:

— Myślę... że przytuliłaby cię właśnie tak, jak ja teraz...

Na drugim ramieniu poczuła głowę Kaliny, objęła więc także ją i nie cofnęła ramion, dopóki dziewczynki nie zapadły w drzemkę.

Przenocowały w klasztorze w Świnoujściu. Dziewczynki były tak zmęczone, że słaniały się na nogach. Niektóre popłakiwały, skarżąc się, że chcą wracać do domu.

Podczas kolacji nawet widok smakowitych potraw nie poprawił im nastroju.

Najmłodsza — ośmioletnia Anitka — zasnęła nad talerzem i trzeba ją było zanieść do łóżka.

Prom do Szwecji odpływał o dziewiątej.

Dopiero teraz Stella dowiedziała się, czym jest ciężka praca...

Dziewczynki były przerażone, kilka z nich wymiotowało, inne skuliły się na łóżkach. Tylko Kasia siedziała wpatrzona w małe okrągłe okienko, zachwycając się falami, uderzającymi o burtę promu.

Wiał wiatr, ale na szczęście nie padało. Biegając między toaletą a łóżkami, Stella, tak jak siostry, nie miała zbytnio czasu, żeby zwrócić uwagę na siedzącą przy okienku dziewczynkę. „Przynajmniej ona jest spokojna...” — pomyślała przelotnie i znów zajęła się swoimi obowiązkami.

Minęła dobra chwila, zanim, po raz kolejny wychodząc ze zmoczonym ręcznikiem w dłoniach z łazienki, zauważyła, że miejsce przy oknie jest puste. Z rosnącym przerażeniem przeszukiwała kajutę. Nie było tam zbyt wiele miejsca, aby się schować, a Kasi nigdzie nie było! Już chciała zaalarmować siostry, które tak jak ona biegały między kajutami i łazienką, kiedy tuż obok usłyszała głos Rafaela:

— Nie martw się! Zaraz ją przyprowadzę.

Wyjrzała przez luk i po około minucie zobaczyła anioła rozmawiającego na pokładzie z niesforną uciekinierką.

Choć już na pierwszy rzut oka było widać, że przemawia do niej łagodnie, dziewczynka wydawała się być skruszona.

— Mój mały, biedny muminek — pomyślała Stella z czułością, widząc, jak anioł prowadzi Kasię do kajuty. Żywa, ciekawa świata, zawsze szeroko uśmiechnięta... Cechował ją upór charakterystyczny dla dzieci z zespołem Downa, ale jednocześnie olbrzymia ciekawość, niespotykana u tych dzieci, gdyż z reguły bywają one dosyć ostrożne.

Kasia często moczyła się w łóżko i właziła wszędzie tam, gdzie nie powinna — tak jak teraz. A jej chęć pomocy wszystkiemu i wszystkim czasem bywała wręcz uciążliwa!

Chciała raz zrobić pranie na swoim oddziale (tak w DPS nazywano poszczególne piętra — na każdym z nich zamieszkiwała jedna grupa dziewcząt, mająca swoją opiekunkę, własne sypialnie, tzw. pokoje dzienne i łazienki z toaletami), wsadziła więc Kasieńka do pralki, co tylko wpadło jej w ręce i... nastawiła program na gotowanie! Kiedy opiekunka zobaczyła, co się dzieje, było już za późno, aby uratować cokolwiek!

No a teraz wracała z wycieczki, która mogła się skończyć o wiele gorzej! Weszła do kajuty tak, jak wyszła — przez nikogo nie zauważona. No, prawie! Tym razem o jej powrocie wiedzieli Stella i Rafael.

Jednak widząc minę winowajczyni, Stella po prostu nie miała serca jej strofować! Ona sama podeszła do niej i obejmując ją w pasie wymruczała:

— Jaaa nie chciałam! Nie chciaaałam, żebyś się martwiła! Chciałam tylko zobaaaczyć syrenkę...

— Syrenkę? — zmarszczyła brwi, niewiele rozumiejąc z tego tłumaczenia.

— Noooo! Taaak! Tę z bajki, co nam czytałaś w domu! — Kasia jak większość „muminków” przeciągała niektóre wyrazy. Nagle jej usta wygięły się w podkówkę i zaczęła się skarżyć:

— Bajki sąą głupieee! Wcale jej tam nie byłooo! Bajki kłamiąą! A przecież taak nie wolnooo!

— Och, Kasiu... chodź tu do mnie — Stella poklepała swoje kolano, a gdy dziewczynka usiadła wtulając swoją czarnowłosą główkę w jej ramię, zaczęła tłumaczyć:

— Bajki wcale nie są głupie. Bajki są po to, żeby życie było piękniejsze. Widzisz… — mówiła spokojnym cichym głosem — czasem jest nam smutno, czasem nie możemy zasnąć i wtedy... tak miło jest wyobrazić sobie coś pięknego. Złotą kaczkę, wróżkę czy królewnę...

— Albo syrenkę?

— Tak. Albo syrenkę... Dawno, dawno temu statki pływały po morzach bardzo powoli. Marynarze, czyli ludzie pracujący na tych statkach, często nie schodzili na ląd przez wiele miesięcy!

— A too długoooo? — dziewczynka słuchała wyraźnie zainteresowana.

— Bardzo! — Stella była zadowolona, że udało się jej zająć czymś Kasię i odwrócić jej uwagę od porażki, jakiej doznała.

— Byli daleko od domu — kontynuowała — tęsknili, a czasem po prostu nudzili się.

— To tak jak ja! — okrągła buźka nareszcie rozjaśniła się w uśmiechu.

— I wtedy — mówiła, skinąwszy jedynie głową — żeby czymś się zająć, zaczęli wymyślać różne historie... o wyspach pełnych skarbów, o zaklętych księżniczkach... o potworach morskich i właśnie syrenach. A później opowiadali je sobie wieczorami. Kiedy taki marynarz wracał wreszcie do domu, opowiadał te historie rodzinie i znajomym i stąd właśnie wzięły się opowieści o syrenach...

Zanim skończyła ostatnie, zdanie zauważyła, że w obu kajutach zapadła błoga cisza. A kiedy się rozejrzała, dostrzegła twarzyczki smacznie śpiących dziewcząt. Zasnęły też zakonnice. Kasia spała skulona na jej kolanach, a w kącie kajuty, oparty o ścianę, z półotwartymi ustami spał Rafael... Nawet jego okulary zdawały się drzemać, bo zsunęły się prawie zupełnie z jego nosa i przekrzywiły.

— No tak! To ja się tu produkuję artystycznie, a wszyscy posnęli. Chyba nie mam talentu do opowiadania bajek, skoro nawet anioła uśpiłam swoją opowieścią — mruknęła, zwijając się w kłębek obok Kasi. Wcale nie zamierzała spać! Przecież ktoś musiał czuwać...

Ale powieki opadły jej same, nieczułe na wewnętrzne protesty. Ostatnią rzeczą, jaką poczuła, zanim zapadła w sen... było zadowolenie.

Płynęli osiem godzin.

Ystad przywitało ich wietrzną pogodą i przeludnionym portem.

Podróż ciągnęła się w nieskończoność.

Przez ten czas dziewczynki to marudziły, to znów zachwycały się wszystkim.

Dosyć często zatrzymywali się na postoje, ale zarówno nieznajomość języka, jak i ogólne zmęczenie wszystkim dawały się we znaki.