Czerwony Kapturek

Na skraju lasu mieszkała razem z mamą mała dziewczynka. Pewnego dnia mama podarowała jej pelerynkę z czerwonym kapturkiem.

– Dziękuję, mamusiu, to najpiękniejszy prezent na świecie – ucieszyła się dziewczynka i przytuliła się do mamy. Od tej pory postanowiła nigdy nie rozstawać się ze swoją pelerynką z czerwonym kapturkiem.

Wszyscy nazywali ją Czerwonym Kapturkiem. Pewnego dnia mama powiedziała do Czerwonego Kapturka.

– Zanieś, córuniu, ten koszyk do babci, bo wczoraj gorzej się poczuła.

– Co jest w tym koszyku? – zaciekawił się Kapturek.

– Czerwone wino na wzmocnienie i ciasto na poprawę nastroju – odparła mama.

– W takim razie idę – powiedział Kapturek, wkładając w przedpokoju czerwone ubranko.

– Tylko pamiętaj, idź prosto do babci i nie rozmawiaj z nikim – przestrzegała mama. Dziewczynka szła drogą, która prowadziła prosto do domku babci. Nie wiedziała, że w pobliżu czaił się wilk.

– Witaj, dziewczynko w czerwonym ubranku – nagle wilk zagrodził jej drogę.

– Dzień dobry – grzecznie odpowiedział Kapturek.

– Dokąd to idziesz z tym wielkim koszykiem? – dopytywał wilk.

– Idę do chorej babci. Niosę jej wino na wzmocnienie i ciasto na poprawę nastroju – powiedział Kapturek, odsuwając się od nieznajomego.

Pinokio

W ubogiej chacie mieszkał stolarz Dżepetto. Był to dobry człowiek, ale bardzo samotny. Pewnego dnia zaczął rzeźbić coś z pieńka przyniesionego przez przyjaciela.

– Hej, Dżepetto, uważaj! – odezwał się cienki głosik.

Dżepetto rozejrzał się, ale nikogo nie było.

– Cha, cha, cha, to mnie łaskocze! – Dżepetto znów usłyszał ten sam głosik, ale rzeźbił dalej.

– Nareszcie, już myślałem, że nigdy nie skończysz – odezwał się głosik, gdy na stole pojawił się drewniany pajacyk. – Co się tak dziwisz? Stoisz nieruchomo jak rzeźba – zażartował pajacyk. – Nie cieszysz się, że jestem?

– Cieszę się – Dżepetto wydusił z siebie, wciąż nie dowierzając swoim oczom.

– Nareszcie się odezwałeś! Już się bałem, że ci mowę odebrało. Zamieszkamy razem, nie będziesz już taki samotny – powiedział pajacyk. – Co ty na to, ojczulku?

- Tak będzie, synku, tak będzie – odparł wzruszony Dżepetto. – Będę cię nazywać Pinokio.

Rankiem Dżepetto wyszedł na targ, by sprzedać swój surdut i kupić książki dla synka.

– Te książki są dla mnie? – zapytał pajacyk. – Super! Będę uczył się najlepiej w klasie!

– Powinieneś już wyjść, bo się spóźnisz do szkoły – przypomniał Dżepetto.

– Tak, ojczulku, masz rację, już idę – pożegnał się pajacyk i wyszedł.

W drodze do szkoły Pinokio zatrzymał się przed drzewem, na którym wisiał plakat oznajmiający o występach teatru lalkowego.

Tajemnica królewicza i żebraka

Pewna królewska para długo oczekiwała narodzin swego następcy. Nadszedł w końcu ten szczęśliwy dzień. Oto narodził się Edward, przyszły król wielkiego mocarstwa.

W tym samym czasie na wsi, w wielodzietnej rodzinie urodził się Tomek. Jego przyjście na świat nie wzbudzało tyle radości, co królewskiego Edwarda, a wręcz przeciwnie, bo Tomka rodzice żyli w biedzie.

Mijały lata. W dniu piętnastych urodzin Edwarda, król postanowił otworzyć bramy pałacu dla wszystkich, którzy chcieliby zobaczyć pałacowe wnętrza.

– Słyszeliście? Muszę to zobaczyć! – poinformował Tomek rodziców.

– A ty tam po co? Przecież to królewicza Edwarda piętnaste urodziny – stwierdził ojciec.

– Ale to też moje piętnaste urodziny – przypomniał cicho chłopiec.

– Tylko bogacze mogą sobie pozwolić na dzień bez pracy – powiedział ojciec.

Tomek był posłusznym synem i wiedział, że powinien pomagać rodzicom w pracy, ale teraz wolałby iść do miasta, do pałacu. Usiadł na pastwisku i pilnował krów ojca.

– Idź, ja ich przypilnuję – usłyszał głos swojej młodszej siostry Michasi.

– Dziękuję ci, siostrzyczko – Tomek ucałował Michasię i pobiegł w stronę miasta. – Jak wrócę, to wszystko ci opowiem! – wołał z daleka, ale Michasia już tego nie słyszała.

Z radością chłopiec pobiegł na rynek miasta, gdzie uzbrojeni rycerze pokazywali walkę na miecze.

Text copyright © 2011

Wydawca:

O-press sp. z o.o.

Kielce, ul. Kolberga 11

tel. 41 346 27 93, fax 41 368 36 35

Wszystkie prawa zastrzeżone

All rights reserved

www.o-pressbook.eu