Tytuł oryginału:

THEODORE BOONE: THE ACCUSED

Copyright © Boone & Boone LLC 2012

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2012

Polish translation copyright © Lech Z. Żołędziowski 2012

Redakcja: Beata Słama

Konsultacja prawnicza: prof. Tadeusz Tomaszewski

Zdjęcie na okładce: Kryvenok Anastasiia/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7885-025-0

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

2013. Wydanie elektroniczne

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Rozdział 1

Oskarżonym był miejscowy bogacz nazwiskiem Pete Duffy, a przestępstwem, o które go oskarżono, było morderstwo. Zdaniem policji i prokuratury Duffy udusił swoją śliczną żonę w ich eleganckim domu, stojącym na wysokości szóstego dołka na polu golfowym, na którym w dniu jej śmierci oskarżony rozgrywał samotną partię golfa. W razie wyroku skazującego Duffy’emu groziło spędzenie reszty życia w więzieniu. W razie uniewinnienia miał opuścić salę rozpraw jako wolny człowiek. Sprawy tak się jednak potoczyły, że ława przysięgłych nie uznała go ani za winnego, ani za niewinnego.

To był jego drugi proces. Pierwszy – cztery miesiące temu – zakończył się zaskakującą decyzją sędziego Gantry’ego, który uznał, że kontynuowanie procesu byłoby niewłaściwe. Unieważnił go więc i odesłał wszystkich do domu – w tym także Pete’a Duffy’ego, który wcześniej wpłacił kaucję i pozostał na wolności. W sprawach o morderstwo oskarżonego na ogół nie stać na wpłacenie kaucji i przebywanie na wolności, ponieważ jednak Duffy miał furę pieniędzy i dobrych adwokatów, od chwili znalezienia ciała żony przez policję i postawienia mu zarzutu morderstwa pozostawał wolny jak ptak. Widywano go jadającego w ulubionych restauracjach, chodzącego na mecze drużyny baseballowej Stratten College, modlącego się w kościele (częściej niż dotąd) i oczywiście z zapałem grającego w golfa. Wydawało się, że przed pierwszym procesem nie przejmuje się sądem i grożącym mu wyrokiem wieloletniego więzienia, jednak w obliczu drugiego procesu, podczas którego miał się pojawić nowy świadek oskarżenia, był podobno o wiele bardziej przejęty.

Nowym świadkiem miał być Bobby Escobar, dziewiętnastoletni nielegalny imigrant, który w dniu morderstwa pani Duffy pracował na polu golfowym.

Escobar zeznał, że widział, jak pan Duffy wchodził do domu mniej więcej w porze śmierci żony i po pewnym czasie pośpiesznie wyszedł, by podjąć przerwaną grę w golfa. Z różnych powodów Bobby Escobar nie ujawnił się wcześniej i gdy wreszcie zgłosił się na policję, pierwszy proces już trwał. Usłyszawszy o nowym świadku, sędzia Gantry unieważnił postępowanie. Powołanie Bobby’ego na świadka w drugim procesie spowodowało, że większość śledzących proces Duffy’ego mieszkańców Strattenburga uznała, że tym razem oskarżony nie uniknie wyroku skazującego. Właściwie trudno było znaleźć kogoś, kto by wierzył, że Pete Duffy nie zabił żony.

Podobnie jak trudno było znaleźć kogoś, kto by nie chciał się znaleźć na sali sądowej. Procesy o morderstwo w miejskim sądzie nie zdarzały się często (właściwie w całym okręgu Strattenburg morderstwa należały do rzadkości), więc gdy o ósmej rano otworzono drzwi sądu, czekał pod nimi zbity tłum. Trzy dni wcześniej wybrano ławę przysięgłych i teraz wszystko było gotowe do rozpoczęcia dramatu sądowego.

O ósmej czterdzieści pan Mount przywołał ósmą klasę do porządku i przystąpił do sprawdzania listy obecności. Cała szesnastka uczniów była obecna. Na sprawy bieżące przeznaczone było tylko dziesięć minut, po czym chłopcy mieli się udać na lekcję hiszpańskiego z madame Monique.

Panu Mountowi się śpieszyło.

– Dobra, panowie – zaczął – jak wiecie, dziś zaczyna się druga odsłona procesu Pete’a Duffy’ego. Pozwolono nam uczestniczyć w pierwszym dniu pierwszego procesu, ale jak wiecie, moją prośbę o uczestniczenie w drugim procesie odrzucono.

Paru chłopców zaczęło gwizdać i buczeć.

– Cisza! – Pan Mount uniósł ręce. – Jednak nasza szanowna pani dyrektor wyraziła zgodę na zwolnienie Theo na pierwszy dzień procesu. Podzielisz się z nami wrażeniami z sali sądowej, Theo.

Theodore Boone zerwał się z miejsca i wzorem adwokatów, których zachowanie znał i podziwiał, powolnym krokiem wyszedł na środek klasy. W ręku trzymał bloczek z żółtymi kartkami, zupełnie jak prawdziwy prawnik. Stanął obok stołu pana Mounta, chwilę odczekał i potoczył wzrokiem po kolegach, jakby był adwokatem szykującym się do wystąpienia przed ławą przysięgłych.

Oboje rodzice Theo byli adwokatami i chłopiec praktycznie dorastał w ich kancelarii i na salach sądowych, zamiast jak jego rówieśnicy z ósmej klasy gimnazjum w Strattenburgu biegać za piłką, uczyć się gry na gitarze i robić to wszystko, co trzynastolatki zwykle robią. Spędzał czas, podglądając ukochane prawo w jego praktycznym działaniu i głównie o nim rozmawiał, więc klasa bez oporów przyjmowała jego osąd we wszystkich dyskusjach na tematy prawnicze. W kwestiach prawnych Theo nie miał żadnej konkurencji, w każdym razie nie w ósmej klasie pana Mounta.

– No cóż – zaczął – uczestniczyliśmy wszyscy w pierwszym dniu pierwszego procesu cztery miesiące temu, więc znany wam jest scenariusz i główni aktorzy tego spektaklu. Prawnicy po obu stronach pozostają ci sami, zarzuty nie uległy zmianie, pan Duffy pozostaje panem Duffym. Zmienił się skład ławy przysięgłych i oczywiście nowością będzie to, co powie naoczny świadek, który nie zeznawał w pierwszym procesie.

– Winny! – prychnął siedzący w głębi klasy Woody. Kilku chłopców chrząknęło na znak poparcia.

– Dobra, głosujemy – zarządził Theo. – Kto uważa, że Pete Duffy jest winny?

Czternaście rąk bez wahania wystrzeliło w górę. Chase Whipple, szalony naukowiec, zawsze mający odmienne zdanie niż większość, jako jedyny trzymał ręce skrzyżowane na piersi.

Drugim niegłosującym był Theo, którego taka jednomyślność klasy bardzo poruszyła.

– To bzdura! Jak możecie przesądzać o winie przed rozpoczęciem procesu? Zanim usłyszeliście zeznania świadka, zanim w ogóle cokolwiek się wydarzyło? Rozmawialiśmy przecież o domniemaniu niewinności. W naszym systemie prawnym zakłada się, że oskarżony jest niewinny, dopóki nie udowodni mu się winy. Pete Duffy wejdzie dziś na salę rozpraw jako człowiek niewinny i takim pozostanie do chwili przesłuchania wszystkich świadków i zapoznania się ławy przysięgłych z wszystkimi dowodami. Na tym polega domniemanie niewinności, pamiętacie?

Stojąc z boku, pan Mount obserwował występ Theo. Już wielokrotnie miał okazję to robić. Chłopak był naturalnym talentem i prawdziwą gwiazdą Dyskusyjnego Klubu Ósmych Klas, nad którym pan Mount sprawował pieczę z ramienia dyrekcji szkoły.

Theo mówił dalej, a w jego głosie słychać było oburzenie pochopnym osądem kolegów.

– I istnieje jeszcze coś takiego, jak dowodzenie ponad wszelką wątpliwość, pamiętacie? Co jest z wami, chłopaki?

– Winny! –prychnął znowu Woody, wywołując chichoty.

Theo wyczuł, że sprawa jest przegrana.

– Dobra, dobra – westchnął. – Mogę już iść?

– Jasne. – Pan Mount skinął głową. Rozległ się głośny dzwonek i cała szesnastka ruszyła do drzwi. Theo puścił się biegiem po korytarzu i wpadł do sekretariatu panny Glorii, która właśnie rozmawiała przez telefon. Panna Gloria lubiła Theo, bo jego matka prowadziła przed sądem jej pierwszą sprawę rozwodową, a sam Theo udzielił jej nieoficjalnej porady prawnej w sprawie brata, którego przyłapano na jeździe po alkoholu. Chłopiec wziął od niej druczek zwolnienia z lekcji z podpisem pani Gladwell, dyrektorki szkoły, i już go nie było. Zegar nad biurkiem panny Glorii pokazywał dokładnie 8:47.

Theo rozpiął łańcuch, którym jego rower był przypięty do stojaka koło masztu, owinął go wokół kierownicy i pędem odjechał. Wiedział, że jeśli zgodnie z przepisami będzie trzymał się ulic, dotarcie do sądu zajmie mu piętnaście minut, ale jeśli pojedzie na skróty i przemknie paroma przejściami dla pieszych, przeskoczy kilka podwórek i zignoruje po drodze dwa znaki STOP, dotrze do sądu w niecałe dziesięć minut. Akurat dziś nie miał chwili do stracenia. Wiedział, że sala rozpraw będzie pękać w szwach i będzie miał szczęście, jeśli uda mu się znaleźć miejsce siedzące.

Przemknął przejściem dla pieszych – dwa razy wyrzuciło go w powietrze – i przeciął podwórko przy domu mężczyzny, którego znał jako niesympatycznego starucha. Facet na co dzień chodził w uniformie i starał się sprawiać wrażenie, że naprawdę reprezentuje siły prawa i porządku, podczas gdy w rzeczywistości był tylko pracującym w niepełnym wymiarze czasu ochroniarzem. Nazywał się Buck Boland (albo Buc Buck, jak go niektórzy przezywali za plecami) i Theo widywał go w okolicach sądu. Przemykając przez jego podwórko, Theo usłyszał za plecami wściekły wrzask: „Won mi stąd, smarkaczu!”. Skręcił w lewo i kątem oka dostrzegł, że Buc rzuca w niego kamieniem. Kamień spadł na ziemię całkiem blisko, ale Theo tylko mocniej nacisnął pedały.

Niewiele brakowało, pomyślał. Chyba trzeba będzie znaleźć jakiś inny skrót.

Dziewięć minut po wyjeździe ze szkoły Theo podjechał do przystanku koło gmachu sądu, przypiął rower do stojaka, wbiegł do środka i szerokimi schodami popędził na górę do wejścia na salę rozpraw sędziego Gantry’ego. Pod drzwiami stał gęsty tłumek osób pragnących się dostać na miejsca dla publiczności, a także kilku reporterów telewizyjnych z kamerami i paru policjantów, którzy z marsowymi minami próbowali utrzymać porządek. Najbardziej znielubionym przez Theo przedstawicielem prawa w całym Strattenburgu był stary gderliwy policjant nazwiskiem Gossett i jak na ironię to właśnie on wypatrzył chłopca.

– A ty, Theo, czego tu szukasz? – burknął.

Powinno być oczywiste, czego szukam, pomyślał chłopiec. Bo niby po cóż innego miałbym przychodzić pod salę rozpraw, w której za chwilę rozpocznie się najgłośniejsza sprawa sądowa w historii okręgu. Ale wiedział, że mędrkowanie na nic się nie zda.

Theo pomachał zwolnieniem ze szkoły i powiedział przymilnym tonem:

– Mam zwolnienie od pani dyrektor, proszę pana. Będę się przysłuchiwał rozprawie.

Gossett wyszarpnął mu druczek z dłoni i obrzucił rozeźlonym wzrokiem. Można by pomyśleć, że osobiście zastrzeli Theo, jeśli tylko z papierkiem będzie coś nie tak. Theo miał już na końcu języka: „Jeśli ma pan trudności, to chętnie panu przeczytam”, ale i tym razem postanowił się nie wychylać.

– To zwolnienie ze szkoły, nie przepustka na wejście. Masz przepustkę od sędziego Gantry’ego?

– Tak, proszę pana.

– Pokaż.

– Nie na piśmie, proszę pana. Sędzia Gantry osobiście pozwolił mi przysłuchiwać się rozprawie.

Gossett zrobił jeszcze groźniejszą minę i zdecydowanie pokręcił głową.

– Przykro mi, Theo – oświadczył. – Sala jest nabita. Nie ma ani jednego wolnego miejsca. Nikogo nie wpuszczamy.

Theo wziął swoje zwolnienie i zrobił taką minę, jakby za chwilę miał wybuchnąć płaczem. Cofnął się spod drzwi, obrócił na pięcie i ruszył w głąb długiego korytarza. Upewniwszy się, że Gossett go nie widzi, skręcił i przez wąskie drzwi wyszedł na służbową klatkę schodową, z której zwykle korzystali urzędnicy sądowi i obsługa techniczna. Zszedł na parter i ruszył ciemnym wąskim korytarzem biegnącym pod główną salą rozpraw, po czym bez wahania wkroczył do pomieszczenia socjalnego, w którym pracownicy sądu spotykali się na kawie, pączkach i plotkach.

– No proszę, witaj, Theo – rzuciła śliczna Jenny, zdecydowana faworytka Theo spośród zatrudnionych w sądzie.

– Witaj, Jenny – odparł z uśmiechem, ani na chwilę się nie zatrzymując. Przeszedł przez pokoik na zapleczu i wyszedł na drugą stronę, gdzie znajdowały się kolejne służbowe schody. W dawnych czasach doprowadzano nimi skazańców z aresztu przed groźne oblicze sędziego, teraz jednak były prawie nieużywane. Gmach sądu pełen był tajemnych przejść i wąskich klatek schodowych, które Theo znał jak własną kieszeń.

Wszedł na salę wejściem obok ławy przysięgłych. Wypełniał ją nerwowy gwar publiczności, oczekującej na mające się tu rozegrać dramatyczne wydarzenia. W tłumie kręcili się umundurowani porządkowi, wymieniając uwagi i roztaczając atmosferę surowości. Główne wejście było zakorkowane tłumem starających się dostać do środka widzów. W trzecim rzędzie za stanowiskiem obrony po lewej stronie sali Theo dostrzegł znajomą twarz.

Twarz należała do stryjka Ike’a, który trzymał obok siebie wolne miejsce dla swojego ulubionego (i jedynego) bratanka. Theo przecisnął się i usiadł na wolnym miejscu obok Ike’a.

Rozdział 2

Ike Boone też był kiedyś adwokatem i nawet dzielił biuro z rodzicami Theo. Trójka adwokatów jakoś sobie radziła z niełatwym funkcjonowaniem pod jednym dachem aż do chwili, gdy Ike zadarł z prawem i wpadł w tarapaty. I to bardzo poważne. Tak poważne, że stanowa Rada Adwokacka pozbawiła go prawa do wykonywania zawodu adwokata. Obecnie zajmował się księgowością i pełnił funkcję doradcy podatkowego dla kilku małych firemek w Strattenburgu. Praktycznie nie miał rodziny i był nieszczęśliwym i zgorzkniałym starszym panem. Lubił się uważać za samotnika i niepogodzonego z życiem buntownika, nosił się jak hippis i wiązał długie siwe włosy w koński ogon. Dziś także miał na sobie typowy strój: stare sandały na bose stopy, sprane dżinsy i czerwony T-shirt pod kraciastą kurtką z wystrzępionymi mankietami.

– Dzięki, Ike – szepnął Theo, siadając na wolnym miejscu.

Ike uśmiechnął się bez słowa. Siedział po prawej ręce Theo, po lewej chłopiec miał atrakcyjną panią w średnim wieku, której nigdy wcześniej nie widział. Rozejrzał się po sali i dostrzegł wśród publiczności kilku znajomych prawników. Rodzice wprawdzie stwierdzili, że są zbyt zajęci, żeby tracić czas na przysłuchiwanie się rozprawie, ale Theo wiedział, że po cichu bardzo się nią interesują. Mama Theo była wziętą adwokatką od spraw rozwodowych i miała mnóstwo klientek, tata zajmował się obsługą prawną handlu nieruchomościami i nigdy nie bywał w sądzie. Theo miał zamiar zostać wybitnym prawnikiem procesowym i nie mieć nigdy do czynienia z rozwodami i nieruchomościami. No, ewentualnie wybitnym sędzią, jak jego przyjaciel Henry Gantry. Nie mógł się zdecydować, ale do podjęcia ostatecznej decyzji zostało mu jeszcze dużo czasu. Miał dopiero trzynaście lat.

Ława przysięgłych była pusta, ale to go nie zdziwiło. Uczestniczył jako widz w wielu rozprawach i wiedział, że przysięgłych wprowadza się na salę dopiero wtedy, gdy wszystko jest gotowe do rozpoczęcia. W chwili gdy na umieszczonym nad ławą sędziowską ogromnym kwadratowym zegarze pojawiły się cyfry 8:59, boczne drzwi się otworzyły i na salę wkroczyła ekipa prokuratorska, jak zwykle owiana atmosferą uroczystej powagi. Przewodził jej Jack Hogan, weteran walki z przestępczością w Strattenburgu. Podczas pierwszego procesu przed czterema miesiącami Theo z niekłamanym podziwem obserwował jego profesjonalizm i przez kilka tygodni po rozprawie rozważał, czy zostać prokuratorem – kimś, do kogo całe miasto w razie jakiejś strasznej zbrodni zwraca się z nadzieją. Hoganowi towarzyszyła grupka młodszych prokuratorów i detektywów. Razem stanowili imponującą ekipę.

Stanowisko obrony po przeciwnej stronie sali pozostawało puste. Przy stole nie było nikogo z licznego grona obrońców procesowych Pete’a Duffy’ego. Tuż za stanowiskiem obrony, w pierwszym rzędzie ław dla publiczności, Theo dojrzał Omara Cheepe’a i jego pomocnika Paco – dwóch mięśniaków Duffy’ego, którzy węszyli i rozrabiali. Cyfry na zegarze pokazały pełną godzinę, na miejscach dla publiczności nie było gdzie szpilki wetknąć i Theo pomyślał, że to dziwne, iż na sali jest reprezentowana i gotowa do działania tylko jedna strona. Sędzia Gantry znany był z punktualności, ale na sali nadal nic się nie działo. Zegar pokazał 9:05, potem 9:10 i skonsternowana publiczność w milczeniu wpatrywała się w przeskakujące cyferki. Wreszcie o 9:15 drzwi się otworzyły, na salę weszła ekipa obrońców i usiadła przy stole obrony. Przewodził jej mecenas Clifford Nance, cieszący się renomą adwokat procesowy, którego zatroskana i pobladła twarz wskazywała, że jest zdenerwowany. Przechylił się przez barierkę i powiedział coś do Omara Cheepe’a i Paco, a oni zareagowali tak, jakby stało się coś złego.

Na sali wciąż brakowało Pete’a Duffy’ego, który powinien siedzieć obok Nance’a przy stole obrony.

Omar Cheepe i Paco wyszli z sali.

O 9:20 urzędnik sądowy krzyknął:

– Wszyscy wstać, sąd idzie!

W tym momencie drzwi za ławą sędziowską otworzyły się i powiewając połami czarnej sędziowskiej togi, na salę wkroczył sędzia Henry Gantry.

Urzędnik znów krzyknął:

– Uwaga, uwaga, Sąd Karny Dziesiątego Okręgu pod przewodnictwem szacownego sędziego Henry’ego Gantry’ego rozpoczyna posiedzenie! Niech się ujawnią wszyscy mający związek ze sprawą! Niechaj Bóg błogosławi temu sądowi!

– Proszę siadać – zarządził sędzia Gantry i wszyscy, choć nie zdążyli jeszcze dobrze wstać, usiedli.

Sędzia przeniósł wzrok na Nance’a i zaczerpnął głęboko powietrza. Spojrzenia wszystkich pobiegły jego śladem i mecenas Nance jeszcze bardziej zbladł. Po długiej chwili milczenia sędzia wreszcie przemówił:

– Mecenasie Nance, gdzie jest oskarżony Peter Duffy?

Clifford Nance wstał powoli, głośno odchrząknął i gdy wreszcie przemówił, jego głęboki głos zabrzmiał chrapliwie i niezbyt pewnie.

– Nie wiem, Wysoki Sądzie. Pan Duffy miał się stawić w moim biurze dziś o siódmej rano, żeby wziąć udział w naradzie przedprocesowej, jednak się nie pojawił. Nie zadzwonił, nie przysłał faksu ani e-maila, ani SMS-a do mnie lub kogokolwiek w mojej kancelarii. Dzwoniliśmy do niego wielokrotnie, ale nikt nie odebrał. Pojechaliśmy do niego do domu, ale nie zastaliśmy nikogo. Teraz usilnie go poszukujemy, ale wygląda na to, że zniknął.

Theo słuchał słów obrońcy z niedowierzaniem, jak zresztą wszyscy obecni na sali.

Z miejsca podniósł się jeden z policjantów.

– Wysoki Sądzie, czy mogę?

– Proszę – rzekł sędzia Gantry.

– Nikt nas o tym nie zawiadomił. Gdybyśmy wiedzieli wcześniej, moglibyśmy rozpocząć poszukiwania.

– To rozpocznijcie je teraz – prychnął poirytowanym tonem sędzia. Najwyraźniej nieobecność Pete’a Duffy’ego niemile go zaskoczyła. Walnął młotkiem i oznajmił: – Ogłaszam godzinną przerwę. Proszę powiadomić przysięgłych, żeby jakoś sobie umilili oczekiwanie. – Wstał i zniknął za drzwiami pokoju sędziowskiego.

Przez jakiś czas na sali trwało pełne napięcia milczenie, jakby publiczność oczekiwała, że lada chwila drzwi się otworzą i stanie w nich Pete Duffy.

Potem zaczęły narastać szepty i cichy gwar, kilka osób wstało i zaczęło się kręcić po sali. Nikt jednak nie wychodził, nie chcąc ryzykować utraty miejsca. Przecież Pete Duffy na pewno lada chwila się zjawi, przeprosi za spóźnienie, zrzuci winę na złapaną gumę czy coś w tym rodzaju i proces się rozpocznie.

Minęło dziesięć minut. Theo patrzył, jak reprezentujący strony prawnicy wstają od stołów, tworzą grupki i naradzają się ściszonymi głosami. Jack Hogan i Clifford Nance stoją razem z zatroskanymi minami i z pochylonymi głowami porównują notatki.

– Co o tym sądzisz, Ike?

– Wygląda na to, że prysnął.

– Co to znaczy?

– Może znaczyć wiele różnych rzeczy. Jako zabezpieczenie kaucji Duffy zastawił część swoich nieruchomości, więc jeśli się nie pojawi, jego kaucja przepadnie, a on straci majątek. Oczywiście jeśli naprawdę zwiał, to się tym specjalnie nie przejmie, bo i tak już zawsze będzie musiał żyć w ukryciu. Będzie ścigany przez prawo tak długo, aż go złapią.

– A złapią go?

– Zwykle łapią. Jego twarz będzie wszędzie: w internecie, na afiszach z podobiznami poszukiwanych, które wywieszają na pocztach i w komisariatach w całym kraju. Trudno jest takiemu człowiekowi uniknąć schwytania, choć znane są przypadki słynnych zbiegów, których nigdy nie złapano. Tacy ludzie zwykle uciekają z kraju i zaszywają się w Ameryce Południowej czy gdzieś. Ale to mnie dziwi. Nie sądziłem, że Pete Duffy się na to odważy.

– Odważy?

– Pewnie. Zastanów się, Theo. Facet zabija żonę i szczęśliwie wykręca się z pierwszego procesu, bo sędzia go unieważnia. Wie, że coś takiego drugi raz się nie zdarzy i że czeka go spędzenie reszty życia w więzieniu. Na jego miejscu na pewno zaryzykowałbym ucieczkę. Pewnie ma gdzieś schowaną grubszą forsę. Załatwił sobie lewe papiery na nowe nazwisko, może jakiś kumpel mu w tym pomógł. Znając Duffy’ego, nie zdziwiłbym się, gdyby była w to zamieszana jakaś młoda kobieta. Według mnie to całkiem sprytne posunięcie.

Ike mówił to takim tonem, jakby chodziło o wspaniałą przygodę, ale Theo miał wątpliwości. Zerkał na puste krzesło przy stole obrony i w miarę jak cyfry na zegarze zbliżały się do dziesiątej, ogarniało go coraz większe zdumienie. Czy Pete Duffy rzeczywiście złamał warunki kaucji, uciekł z miasta i postanowił wieść życie człowieka ściganego?

Do sali wrócili Omar Cheepe i Paco i wdali się w szeptankę z Cliffordem Nance’em. Sądząc po nerwowym potrząsaniu głowami, ściągniętych gniewnie twarzach i gorączkowych szeptach nie mieli dla obrońcy dobrych wiadomości. Pete Duffy zapadł się pod ziemię.

Urzędnik skrzyknął prawników obu stron i poprowadził do gabinetu sędziego na kolejną naradę. Grupka policjantów stojących obok ławy przysięgłych zabawiała się opowiadaniem kawałów. Gwar na sali przybierał na sile, dowodząc rosnącego zniecierpliwienia publiczności.

– Zaczyna mnie to trochę nudzić, Theo – powiedział Ike. Kilka osób już zrezygnowało i ruszyło do wyjścia.

– Ja chyba jeszcze zostanę – odrzekł Theo. Mógł tylko wrócić z pustymi rękami do szkoły i przemęczyć się przez resztę lekcji. Zwolnienie z podpisem pani dyrektor pozwalało mu przebywać poza szkołą do trzynastej i bez względu na przebieg wydarzeń miał zamiar w pełni to wykorzystać.

– Wpadniesz po południu? – spytał Ike. Był poniedziałek, a zgodnie ze zwyczajem obowiązującym w rodzinie Boone’ów Theo miał obowiązek odwiedzać biuro Ike’a w każdy poniedziałek po południu.

– Jasne.

– To do zobaczenia. – Ike się uśmiechnął i wstał.

Po jego odejściu Theo postanowił rozważyć wszystkie plusy i minusy. Oczywiście był rozczarowany, że nie będzie świadkiem rozpoczęcia najgłośniejszej sprawy karnej w najnowszej historii Strattenburga i nie usłyszy utarczek Jacka Hogana i Clifforda Nance’a, biorących się za bary niczym dwaj gladiatorzy. Ale czuł też ulgę, że Bobby Escobar nie będzie musiał wskazywać oskarżycielskim palcem Pete’a Duffy’ego. Theo miał istotny udział w tym, że podczas trwania pierwszego procesu sędzia Gantry dowiedział się o istnieniu Bobby’ego i wiedział, że zwróciło to na niego uwagę obrońców Duffy’ego, a szczególnie jego dwóch mięśniaków, Omara Cheepe’a i Paco. Theo wolałby pozostać w cieniu.

I dlatego w miarę upływu czasu coraz bardziej utwierdzał się w przekonaniu, że nagłe zniknięcie Pete’a Duffy’ego wcale nie jest takie złe, przynajmniej dla niego. Z egoistycznego punktu widzenia mógł się z tego cieszyć.

Dwaj mężczyźni siedzący za Theo zaczęli się spierać na temat decyzji sądu o kaucji dla Duffy’ego.

– Jestem gotów się założyć, że Gantry dostał swoją dolę – mówił gorącym szeptem pierwszy. – Gdyby odmówił wyznaczenia kaucji, to Duffy czekałby za kratkami na drugi proces jak każdy oskarżony o morderstwo. Dla takich nie wyznacza się kaucji. Gantry uległ, bo Duffy śpi na forsie.

– Nie sądzę – oponował jego sąsiad. – Dlaczego miał nie pozwolić oskarżonemu na wpłacenie kaucji i wyjście na wolność? Przecież do chwili udowodnienia winy jest niewinny, nie? Dlaczego wsadzać człowieka za kratki, zanim zostanie skazany? Za morderstwo czy za cokolwiek. Kaucja za Duffy’ego wynosiła milion dolarów. Zastawił swoje nieruchomości i nikomu to nie przeszkadzało. Przynajmniej do teraz.

Theo był skłonny podzielić zdanie drugiego z mężczyzn.

– Do teraz? – żachnął się pierwszy. – W tym cała rzecz. Kaucja ma gwarantować, że oskarżony stawi się przed sądem. No i proszę! Nie ma go! Zniknął bez śladu, zwiał, zapadł się pod ziemię. Już nigdy go nie zobaczymy. Tylko dlatego, że Gantry zgodził się na kaucję.

– Znajdą go.

– Założę się, że nie. Pewnie jest już w Meksyku i siedzi u jakiegoś chirurga plastycznego, który zbił majątek na zmienianiu oczu i nosów baronom narkotykowym. Założę się, że nigdy Duffy’ego nie znajdą.

– A ja się założę o dwadzieścia dolców, że w ciągu trzydziestu dni trafi za kratki.

– Stoi, dwadzieścia dolców.

Drzwi pokoju sędziowskiego się otworzyły i urzędnicy sądowi stanęli na baczność. Z gabinetu rządkiem wyszli reprezentanci obu stron i usiedli przy swoich stołach. Widzowie pośpiesznie wrócili na miejsca i na sali zapadła cisza.

– Można usiąść – burknął urzędnik.

Sędzia Gantry zajął miejsce za stołem sędziowskim, walnął młotkiem i oznajmił:

– Cisza! Proszę wprowadzić przysięgłych.

Zegar pokazywał jedenastą. Sędziowie przysięgli wyszli z sali posiedzeń i zaczęli zajmować miejsca na ławie. Gdy wszyscy już siedzieli, sędzia Gantry spojrzał surowo na Clifforda Nance’a i spytał:

– Mecenasie Nance, gdzie jest oskarżony?

Nance wstał wolno.

– Nie wiem, Wysoki Sądzie. Od dwudziestej drugiej trzydzieści wczoraj nie możemy nawiązać z nim kontaktu.

Sędzia Gantry przeniósł wzrok na Jacka Hogana.

– Prokuratorze Hogan?

– Nie mamy wyjścia, Wysoki Sądzie, musimy wnioskować o unieważnienie rozprawy.

– A ja nie mam wyjścia i muszę się zgodzić. – Sędzia Gantry odwrócił głowę w stronę ławy przysięgłych. – Proszę państwa, wygląda na to, że oskarżony Peter Duffy zniknął. Przebywał na wolności za kaucją w oczekiwaniu na rozprawę, ale cóż, najwyraźniej się nie doczekał. Biuro szeryfa prowadzi poszukiwania, zawiadomiono też FBI. Bez oskarżonego nie możemy kontynuować. Przepraszam państwa za wszelkie niedogodności i raz jeszcze dziękuję za gotowość służenia społeczeństwu. Sędziowie przysięgli są wolni.

Jedna z przysięgłych z ociąganiem podniosła rękę.

– Panie sędzio, a jeśli go znajdą dziś po południu albo jutro? – zapytała.

Sędzia Gantry wyglądał na zaskoczonego tym pytaniem.

– No cóż, pewnie będzie to zależało od okoliczności. Bo jeśli, na przykład, złapią go na granicy przy próbie nielegalnego wyjazdu z kraju, to zostanie tu sprowadzony i usłyszy dodatkowe zarzuty. To na pewno wpłynęłoby na jego strategię obrony, więc miałby prawo zażądać przesunięcia terminu. Ale można też przyjąć, że zostanie odnaleziony gdzieś niedaleko i poda powody swojej nieobecności. W takim przypadku unieważnię kaucję, wsadzę go za kratki i wyznaczę możliwie jak najszybszy nowy termin.

To wyjaśnienie rozwiało wątpliwości przysięgłej i Theo.

– Zamykam posiedzenie sądu – oznajmił sędzia i raz jeszcze stuknął młotkiem.

Theo zwlekał z wyjściem z sali i opuścił ją dopiero wtedy, gdy urzędnik sądowy zaczął gasić światła. Nie bardzo miał dokąd pójść, wsiadł więc na rower i popedałował w stronę szkoły. Dwie przecznice dalej obok pojawił się czarny jeep Cherokee, szyba po stronie pasażera zjechała w dół i w oknie ukazała się śniada twarz Paco. Mężczyzna nic nie powiedział, tylko się uśmiechnął.

Theo przyhamował i samochód go wyprzedził. Ciekawe, dlaczego za nim jechali?

Na tyle go to wzburzyło, że postanowił wrócić na skróty przez alejki dla pieszych i podwórka. Jechał, co chwila oglądając się za siebie, gdy nagle tuż przed jego rowerem wyrósł potężny mężczyzna i chwycił za kierownicę.

– Ej ty, smarkaczu! – wrzasnął prosto w twarz Theo.

Znów Buc Buck, znów ziejący ogniem i gotowy do walki.

– Mówiłem, że masz się tu nie kręcić – warknął, nie puszczając kierownicy.

– Dobrze, dobrze, przepraszam. – Theo bał się, że staruch go uderzy.

– Coś ty za jeden? – syknął Buck.

– Theodore Boone. Niech pan puści rower.

Buck miał na sobie źle dopasowany lichy drelich z naszywką na rękawie ALL-PRO SECURITY. W kaburze przy pasie tkwił groźnie wyglądający pistolet.

– Masz przestać kręcić się po moim podwórku, jasne?

– Jasne – bąknął Theo.

Buck puścił rower i Theo pognał przed siebie. Nikt do niego nie strzelił i chłopiec nagle z przyjemnością pomyślał o powrocie do szkoły, gdzie czuł się bezpieczny.

Rozdział 3

Theo zameldował się w sekretariacie i zwrócił druczek zwolnienia. Jego klasa na czwartej godzinie lekcyjnej miała chemię i Theo nie chciał się spóźnić. Mimo to, zamiast do pracowni chemicznej, poszedł kawałek dalej korytarzem w stronę pokoju pana Mounta. Miał szczęście, bo drzwi były otwarte na oścież, a wychowawca siedział przy biurku i z kanapką w ręku oglądał lokalne wiadomości na ekranie laptopa.

– Siadaj – zaprosił go i Theo usiadł na jedynym wolnym krześle w pokoju.

– Pewnie pan już wie – zagadnął.

– No pewnie. Tylko o tym mówią. – Pan Mount przesunął nieco laptop, żeby Theo też mógł spojrzeć na ekran. Miejscowy szeryf rozmawiał z grupką dziennikarzy, informując ich, że jak dotąd nie natrafiono na żaden ślad Duffy’ego. Przeszukano jego dom, ale niczego nie znaleziono. Oba jego samochody – osobowy mercedes i SUV marki Ford – stały zamknięte w garażu. Najwyraźniej niedzielne popołudnie Duffy spędził samotnie, grając w golfa, i jego pomocnik od noszenia kijów towarzyszył mu aż do końca gry. Duffy pojechał wózkiem golfowym w stronę swojego domu na wysokości szóstego dołka, co zwykle robił po rozegraniu ostatniej partii.

0 dwudziestej drugiej trzydzieści przeprowadził rozmowę telefoniczną z Cliffordem Nance’em i według relacji tego ostatniego umówił się w biurze na siódmą rano w poniedziałek, by odbyć długą naradę przedprocesową z całą ekipą obrońców.

Pete Duffy mieszkał około trzech kilometrów na wschód od miasta w zbudowanym niedawno osiedlu o nazwie Waverly Creek – ekskluzywnym kompleksie mieszkalno-rekreacyjnym z trzema polami golfowymi, który miał zapewniać mieszkańcom maksimum prywatności. Wjazdu i wyjazdu przez całą dobę strzegli ochroniarze przy bramach, a liczne kamery monitoringu rejestrowały każdy ruch. Dzięki temu szeryf mógł być pewny, że Pete Duffy nie opuścił w nocy terenu osiedla przez żadną z bram.

– Ale do osiedla prowadzi też kilka żwirowych traktów i zapewne Duffy z jednego z nich skorzystał – wyjaśnił szeryf. Widać było, że pytania reporterów już go trochę irytują.

Potwierdził, że na razie nie wiadomo, jak Pete Duffy uciekł. Może pieszo, może rowerem, skuterem albo quadem, może wózkiem golfowym. Do tej pory nie udało się tego ustalić. W każdym razie nie wiadomo, żeby Duffy miał skuter, motocykl lub inny tego typu pojazd, który wymaga rejestracji.

W odpowiedzi na liczne i powtarzające się pytania szeryf wyjaśnił, że po pierwsze, nic nie wiadomo o wspólniku, który mógłby pomóc Duffy’emu w ucieczce; po drugie, nie znaleziono listu pożegnalnego, który mógłby sugerować skok z mostu czy inne dramatyczne targnięcie się na życie; po trzecie, nie ma śladów wskazujących na udział osób trzecich, które z jakiegoś powodu chciałyby nie dopuścić do stanięcia Duffy’ego przed sądem; i po czwarte, jak dotąd nie natrafiono na świadka, który widziałby Duffy’ego po opuszczeniu przez niego pola golfowego z torbą pełną kijów.

W końcu szeryf miał dość i przeprosił zebranych, że musi ich zostawić. Obraz kamery powrócił do studia, w którym dwójka prowadzących przystąpiła do podsumowania informacji uzyskanych od szeryfa.

– No to co się z nim stało? – spytał pan Mount, żując kęs kanapki.

– Nie wierzę, żeby postanowił uciekać w środku nocy pieszo przez las – powiedział Theo. – A jak pan sądzi?

– Musiał mieć wspólnika. Duffy jest mieszczuchem, las nie jest jego środowiskiem naturalnym i nie potrafiłby w nim przeżyć. Jestem pewny, że wymknął się z domu po północy, kiedy wszyscy sąsiedzi spali, i odjechał rowerem, żeby nie narobić hałasu. Jednym z traktów przejechał kilometr lub dwa do miejsca, gdzie czekał na niego wspólnik. Wrzucili rower do bagażnika lub do skrzyni pick-upa i spokojnie odjechali. W sądzie miał się pojawić dopiero o dziewiątej, więc wystartowali z przewagą siedmiu czy ośmiu godzin.

– Pan się naprawdę tym pasjonuje, prawda? – powiedział z uśmiechem Theo.

– Pewnie. A ty nie?

– Oczywiście, tylko nie przemyślałem tego aż tak szczegółowo. No to gdzie jest teraz?

– Gdzieś daleko. Gliny nie mają pojęcia, czym Duffy i jego wspólnik się poruszają, więc do czasu natrafienia na nowe poszlaki są bezpieczni. Mogą być gdziekolwiek.

– Myśli pan, że ich złapią?

– Coś mi mówi, że nie. To może się okazać ucieczką doskonałą, szczególnie że ma wspólnika.

Pan Mount miał trzydzieści kilka lat i zdaniem Theo był najfajniejszym nauczycielem z całej szkoły. Jego ojciec był sędzią, starszy brat adwokatem, a on sam często przebąkiwał o rzuceniu pracy w szkole i rozpoczęciu studiów prawniczych. W szkole prowadził Dyskusyjny Klub Ósmych Klas, a Theo był jego gwiazdą. To spowodowało, że nawiązali niemal koleżeńskie stosunki. Oglądali teraz wiadomości na laptopie, a w głowach obu trybiki aż furczały, produkując najdziksze teorie dotyczące zniknięcia Duffy’ego. Jak naprawdę udało mu się uciec?

– Omówimy to chyba jutro na WOS-ie – podsumował Theo.

– Chyba żartujesz. Przez następne dwa dni całe miasto nie będzie mówiło o niczym innym.

Rozległ się dzwonek i Theo nagle nabrał ochoty, żeby sobie pójść. Przerwa na lunch trwała zaledwie dwadzieścia minut i nie było chwili do stracenia. Korytarze błyskawicznie zapełniły się uczniami pięciu ósmych klas, którzy wypadli z sal i ruszyli hurmem do szafek i dalej do stołówki.

Gimnazjum w Strattenburgu kilka lat wcześniej przeszło gruntowną modernizację i jedną z najbardziej docenianych zmian stanowiły nowe szafki dla uczniów. Były szerokie i głębokie, zrobione z drewna, w odróżnieniu od poprzednich hałaśliwych puszek z blachy, które od dziesięcioleci szpeciły korytarze. Dodatkowym udogodnieniem było to, że uczniowie nie musieli nosić kluczy. Każda szafka była zaopatrzona w elektroniczny szyfrator, podobny z wyglądu do klawiatury telefonu, i miała przyciski oznaczone literami i cyframi. Wystarczyło wprowadzić pięcio – lub sześciocyfrowy kod i drzwi się otwierały.

Na cześć ukochanego psa Theo zdecydował się na słowo ASESOR, co przekładało się na kod cyfrowy 273767. Otworzył szafkę i natychmiast wyczuł, że coś jest nie w porządku. Brakowało kilku rzeczy. Theo od czasu do czasu miewał ataki astmy i musiał mieć pod ręką inhalator. Zawsze nosił w kieszeni jeden i miał paczkę trzech zapasowych w szafce. Inhalatory zniknęły, podobnie jak jego niebiesko-czerwona bejsbolówka Minnesota Twins, którą nosił, gdy padał deszcz. Brakowało też dwóch czystych zeszytów. Książki były na miejscu, ułożone w stertę jedna na drugiej. Theo zamarł na chwilę ze wzrokiem wlepionym we wnętrze szafki, upewniając się, że nie śni, po czym rozejrzał się, sprawdzając, czy ktoś (może złodziej?) go obserwuje. Jednak nikt nie zwracał na niego uwagi. Poprzekładał książki, przejrzał zawartość szafki i doszedł do wniosku, że się do niej włamano. Został obrabowany!

Wcześniej zdarzały się drobne kradzieże, jednak nowe szafki z nowoczesnymi zamkami praktycznie je wyeliminowały. Theo spojrzał w głąb korytarza, gdzie pod sufitem, nad dużym elektronicznym zegarem, tkwiła kiedyś kamera monitorująca. Teraz ze ściany sterczał tylko pusty wspornik. Kamerę zdjęto, bo szkoła właśnie przechodziła modernizację całego systemu monitorowania z nagrywaniem wideo.

Theo nie bardzo wiedział, co powinien zrobić. Jeśli zgłosi kradzież, godzinę lub więcej spędzi w gabinecie pani dyrektor na wypełnianiu formularzy i opisywaniu całego zdarzenia. Co gorsza, potem będzie musiał uporać się z setkami wścibskich pytań przyjaciół i kolegów. W drodze do stołówki postanowił dać sobie czas na przemyślenie tego, co się stało. Przede wszystkim jednak musi dojść, jakim cudem ktoś poznał jego kod i otworzył szafkę. A kradzież może zgłosić jutro.

Za dwa dolary kupił porcję spaghetti, chleb i butelkę wody. Usiadł przy stoliku z Chase’em i Woodym i rozmowa szybko zeszła na Duffy’ego i jego zniknięcie. Rozmawiając, Theo nie mógł się oprzeć pokusie rozejrzenia się po sali. W tłumie jedzących lunch ósmoklasistów nikt nie miał na głowie jego bejsbolówki Twinsów. O ile wiedział, tylko on jeden w całym Strattenburgu był kibicem tej drużyny.

Podczas cichej nauki pod okiem pana Mounta Theo przekazał krótką relację z porannych wydarzeń w sądzie, po czym wszyscy obejrzeli lokalne wiadomości. Wyglądało na to, że sprawa Duffy’ego zdominowała życie miasta. Nadal nie natrafiono na żaden ślad zbiega i agent FBI wygłosił nawet do lokalnej społeczności apel o pomoc. Jak dotąd nie było żadnych poszlak co do okoliczności zniknięcia Duffy’ego. Dużo mówiono o milionie dolarów, które oskarżony wpłacił, aby pozostać na wolności, to zaś z kolei wywołało szereg komentarzy na temat jego finansów. Były wspólnik Duffy’ego w interesach oświadczył, że dobrze go zna, i wspomniał, że jego dawny partner „…zawsze ma kupę forsy…” poutykanej w różnych sekretnych miejscach. Ta uwaga wywołała wielkie poruszenie wśród reporterów.

Po lekcjach Theo jeszcze raz przejrzał szafkę i uznał, że wszystko poza tymi kilkoma drobiazgami jest na miejscu. Nie zginęło nic więcej. Zastanowił się nad zmianą kodu, ale postanowił z tym zaczekać. Zmiana kodu nie była taka prosta, bo kody szafek rejestrowano w sekretariacie pani dyrektor. Szkoła zastrzegała sobie prawo – jeśli okoliczności to uzasadniały – do zajrzenia w każdej chwili do dowolnej szafki, choć dochodziło do tego bardzo rzadko. Co najmniej raz nie domknął szafki i następnego dnia zaskoczony stwierdził, że ktoś ją domknął, ale nie zablokował. Takie rzeczy zdarzały się dość często wśród siódmo – i ósmoklasistów, bo mechanizm blokujący wymagał wciśnięcia przycisku ZAMKNIJ i przytrzymania go przez pełne trzy sekundy. Dwunasto – i trzynastolatki zwykle bardzo się śpieszą albo myślą o czymś innym i zapominają o odczekaniu trzech sekund.

Theo wyszedł ze szkoły i zanim dotarł do stojaka z rowerami, pomyślał, że wprawdzie ktoś buszował w jego szafce, ale się do niej nie włamał. Musiał zostawić ją otwartą. Przyrzekł sobie, że na przyszłość będzie ostrożniejszy.

Po chwili pojawił się następny problem. Theo rozpiął łańcuch, owinął go jak zwykle wokół kierownicy i wysunął rower ze stojaka. Od razu wyczuł, że w przednim kole nie ma powietrza. Ukucnął, obejrzał dokładnie oponę i znalazł na niej ślad. Ktoś ją przebił.

Theo miał za sobą niefortunną serię przygód z oponami. W ciągu minionych trzech miesięcy najechał na dwa gwoździe, kawałek szkła z potłuczonej butelki i ostry kawałek metalu. Dwukrotnie uszkodził też przednią oponę przez nieostrożną jazdę. Ojciec nie był tym wszystkim zachwycony i gdy przy kolacji pojawiał się temat nowej opony, sytuacja robiła się napięta.

Tyle że to ostatnie przebicie nie było przypadkowe. Ktoś celowo przeciął oponę jakimś ostrym narzędziem.

Odczekał, aż koledzy odjadą, i rozpoczął upokarzające prowadzenie roweru ulicami, które nagle zrobiły się bardzo długie. Szedł, zastanawiając się, kto mógł zrobić mu coś takiego, i starając się odnieść tę przykrość do całego dnia, który od początku toczył się nie najlepiej. Podniecenie wizytą na sali sądowej już opadło; Omar Cheepe i Paco śledzili go w drodze z sądu do szkoły; Buc Buck o mało nie uderzył go kamieniem, a potem przyłapał po raz drugi, ktoś okradł jego szkolną szafkę, a teraz jeszcze to – przebito mu oponę w rowerze, co poważnie uszczupli jego oszczędności.

Theo nie mógł się powstrzymać od zerkania na boki. Był niemal pewny, że ktoś go obserwuje.

Sklep i serwis rowerowy Gila mieścił się przy wąskiej uliczce w samym centrum, trzy kwartały od gmachu sądu. Pełno tam było małych rodzinnych sklepów i punktów usługowych: pralnia, sklep z obuwiem, punkt fotograficzny, piekarnia, punkt ostrzenia noży, którego właściciel był winny Ike’owi pieniądze za obsługę podatkową, kilka sklepów spożywczych. Theo szczycił się tym, że zna osobiście wszystkich właścicieli, ale Gil należał do jego faworytów. Był niskim przysadzistym mężczyzną z dużym brzuchem, częściowo zakrytym grubym roboczym fartuchem pokrytym warstwą błota i smaru. Gil sprzedawał rowery i uwielbiał je naprawiać. Jego sklep zawsze był zawalony rowerami wszelkich odmian, wielkości i maści. Mniejsze wisiały na hakach przymocowanych do sufitu, wielkie szpanerskie górale stały w oknach wystawowych.

Theo wprowadził rower do środka z głową spuszczoną pod ciężarem poniesionych porażek. Gil z kubkiem kawy w ręku siedział na taborecie w głębi sklepu.

– Proszę, proszę – parsknął. – I kogo my tu widzimy?

– Cześć, Gil. Znowu złapałem gumę.

– Co się stało? – Gil dźwignął się ze stołka i podszedł bliżej.

– Wygląda na sabotaż.

Gil uniósł rower za kierownicę i obrócił przednie koło. Przyjrzał się śladowi na oponie i aż gwizdnął.

– Komuś się naraziłeś? – zapytał.

– Nic mi o tym nie wiadomo.

– Chyba nieduży scyzoryk. W każdym razie na pewno celowo. Nic z tym nie zrobię, Theo. Musisz sprawić sobie nową.

– Tego się bałem. Ile?

– Powinieneś to wiedzieć lepiej ode mnie. Osiemnaście dolców. Mam wysłać rachunek tacie?

– Nie, tata ma już dość mnie i moich opon. Sam zapłacę. Ale nie uzbieram od razu osiemnastu dolarów.

– Ile możesz zapłacić teraz?

– Mogę dziesięć jutro, resztę za jakieś dwa tygodnie. Mogę ci nawet podpisać weksel.

– Myślałem, że jesteś prawnikiem.