Tytuł oryginału

THE BLING RING:

THE TEENAGED BURGLARY GANG THAT TOOK HOLLYWOOD

Copyright © 2013 by Nancy Jo Sales.

By arrangement with the author.

All rights reserved.

Materiały okładkowe

© 2013 Somewhere Else, LLC All Rights Reserved

Opracowanie graficzne okładki

Jacek Kucharski

Redaktor prowadzący

Anna Czech

Redakcja

Ewa Charitonow

Korekta

Grażyna Nawrocka

ISBN 978-83-7839-869-1

Warszawa 2013

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02–697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla Zazie

WSTĘP

Wiosną 2010 roku otrzymałam wiadomość z biura Sofii Coppoli, że jest zainteresowana zekranizowaniem mojego artykułu dla „Vanity Fair”, Podejrzane noszą louboutiny1, który ukazał się w hollywoodzkim marcowym numerze. Ucieszyłam się, a zarazem zdziwiłam, co takiego ujęło ją w historii o nastoletnich włamywaczach, którzy w latach 2008–2009 okradali domy „młodego Hollywood”. Złodzieje, w większości świeżo po szkole średniej, przywłaszczyli sobie ubrania, biżuterię, dodatki i dzieła sztuki o łącznej wartości blisko trzech milionów dolarów, należące do „gwiazd”, których raczej nie uświadczyłbyś w filmie Sofii Coppoli – między innymi do Paris Hilton, Lindsay Lohan i Audriny Patridge (jednej z bohaterek reality show zatytułowanego The Hills – Wzgórza Hollywood). Słynęły one głównie z tego, że były sławne, i reprezentowały nowy rodzaj popularności, związany nierozerwalnie z Facebookiem, Twitterem i pokazywaniem majtek. Bądź uwiecznianiem ich na Instagramie.

1 Christian Louboutin – projektant drogich butów, nazywanych od jego nazwiska (przyp. tłum.).

Była to również opowieść o nastolatkach z zamożnego przedmieścia Doliny – co również zdawało się odbiegać od zainteresowań Sofii. Ona kręciła przecież wysmakowane plastycznie filmy o pięknych miejscach; większość Marii Antoniny (2006) powstała w Wersalu – wcześniej nikomu nie pozwolono tam kręcić – i była to opowieść z życia wyższych sfer zepsutych bogactwem, czyli… z czasów dawnego reżimu sprzed rewolucji francuskiej (i może jednego procentu dzisiejszej Ameryki).

Kiedy jednak powróciłam do filmów Sofii w oczekiwaniu na nasze spotkanie, zrozumiałam, że motywy przewodnie historii o Bling Ringu – jak nazwał włamywaczy „Los Angeles Times” – pokrywają się z problematyką twórczości reżyserki: obsesją na punkcie statusu, roszczeniami dzieci majętnych rodziców i pustotą sławy jako celu bądź stylu życia. Pierwszy film Sofii, Przekleństwa niewinności (1999), oparty na powieści Jeffreya Eugenidesa, opowiada o bogatych siostrach z Gross Pointe w stanie Michigan, które popełniają samobójstwo, zyskując tym samym „sławę” w okolicy. Maria Antonina Sofii, grana przez Kirsten Dunst, to zepsuta nastolatka i idolka swojej epoki (naturalnie do czasu, gdy traci głowę…). Między słowami – za który w 2004 roku Coppola zdobyła Oscara za najlepszy scenariusz oryginalny – to portret zmęczonego sławą podstarzałego aktora (Bill Murray), a w Somewhere. Między miejscami (2010) Stephen Dorff zagrał znanego gwiazdora, który mieszka w legendarnym hotelu Chateau Marmont zgnębiony jałowością hollywoodzkiej egzystencji. Dlatego opowieść o gangu zakręconych na punkcie sławy nastolatków, rabujących domy celebrytów, mogła być dla Sofii Coppoli tym, czym dla Hitchcocka opowieść z dreszczykiem.

Tak się złożyło, że była również w moim guście. Kiedy po raz pierwszy ujrzała światło dzienne, mój kolega zażartował, że to „historia Nancy Jo Sales na speedzie”. Chyba wiedziałam, o co mu chodzi. Zajmowałam się tematem bogatej młodzieży od roku 1996, gdy przygotowałam dla magazynu „New York” materiał zatytułowany przez redaktora naczelnego Szkolni gangsterzy. Opowiadał on o życiu uczniów z nowojorskiej szkoły prywatnej, wzorujących się na bohaterach gangsta rapu i zbyt wielu seansach Chłopców z ferajny. Przypadkowo podjęłam wątek, który naprowadził mnie na opowieści o młodocianych klubowiczach, dziecięcych modelach, didżejach i celebrytach, a także o zakochanych nastolatkach. W tym samym czasie pisałam artykuły o ludziach, którymi te spragnione sławy dzieciaki pragnęły zostać: Puffym i J-Lo, Tyrze, Leo, Jayu-Z oraz Angelinie i dwóch znanych ofiarach Bling Ringu: Hilton i Lohan (mój pierwszy artykuł o Hilton ukazał się w „Vanity Fair” w roku 2000).

***

Spotkałyśmy się z Sofią w kawiarni w SoHo, dzielnicy Manhattanu, gdzie mieszkała z mężem Thomasem Marsem, frontmanem alternatywnego francuskiego zespołu Phoenix, i trzyletnią wówczas córką Romy. Spodziewała się drugiego dziecka (Cosimy, urodzonej w maju 2010) i kończyła pracę nad montażem Somewhere. Między miejscami. Był ciepły, słoneczny dzień i Sofia, w jasnofioletowej bawełnianej sukience, ze swoimi skośnymi oczami i brzoskwiniową cerą, wyglądała prześlicznie. Spokojna i wyważona, emanowała rozmarzeniem, które skojarzyło mi się z subtelną atmosferą jej filmów. Usiadłyśmy przy stoliku na tyłach kawiarni i zamówiłyśmy śniadanie, z kawą dla mnie i herbatą dla niej. Zapytałam, co takiego ją zaciekawiło w artykule o Bling Ringu, który – jak się okazało – przeczytała w samolocie w drodze powrotnej z Los Angeles do Nowego Jorku.

– Przyszło mi do głowy, że ktoś powinien zrobić o tym film – powiedziała. – Myślałam, że pewnie już robi, i nawet mi się nie śniło, że to mogłabym być ja. Ale sprawa nie dawała mi spokoju, chyba dlatego że dotyczy wszystkiego, co martwi mnie i zastanawia w naszej kulturze. Nie wiem, czy „mikrokosmos” to właściwe słowo, ale w pewnym sensie to kwintesencja wszystkich obecnych problemów. Mam wrażenie, że ta historia to ich swoiste podsumowanie.

– Wszystko sprowadza się do kwestii narcyzmu, telewizji reality i rozpowszechnionej wśród młodzieży obsesji na punkcie środków masowego przekazu i komunikacji – dodała. – To dzięki nim młodzi uznali, że mają prawo wtargnąć do czyjegoś domu i zabrać, co im się podoba. Ta historia kryje w sobie wszystkie wspomniane motywy i chyba dlatego bezwiednie mnie do niej ciągnęło. Dotyczy spraw stanowiących oś współczesnej kultury, jakże różnej od tej z czasów mojego dzieciństwa…

Sofia dorastała w Dolinie Napa, dokąd jej ojciec, reżyser Ojca chrzestnego (1972), Francis Ford Coppola przeniósł się z rodziną w latach siedemdziesiątych z Nowego Jorku.

– Zawsze czułam, że budzimy zainteresowanie i że on jest tego powodem – odparła z uśmiechem, kiedy zapytałam, czy jako dziecko miała świadomość sławy ojca. – Ale mieszkaliśmy w Napa, gdzie rzadko osiedlają się ludzie show-biznesu, więc byliśmy „tymi z Hollywood”. Pewnie dlatego ciągnie mnie do „matrixa” czy „metaświata” tak zwanych znanych osób…

Wychowała się w domu pełnym gwiazd, które dla niej nie były gwiazdami, tylko po prostu rodziną. Sofia nie byłaby Sofią, gdyby nie dorastała wśród filmowców. Jej matka, Eleanor Coppola, jest dokumentalistką, brat Roman – scenarzystą i filmowcem, ciotka Talia Shire i kuzyni Jason Schwartzman i Nicolas Cage – aktorami. Dziadek, Carmine Coppola, był nagrodzonym Oscarem kompozytorem muzyki filmowej (starszy brat Gio, obiecujący reżyser, zginął w wypadku na motorówce w 1985 roku).

W kręgu znajomych jej rodziców znajdowali się filmowcy, pisarze, aktorzy i artyści. W jednym ze swych najwcześniejszych wspomnień Sofia siedzi na kolanach Andy’ego Warhola. Marlon Brando, Werner Herzog, Steven Spielberg i George Lucas przychodzili na rodzinne kolacje. Włoski ojciec nadawał ton rzeczywistości, toteż dzieci nasiąkały przy stole rozmowami o filmie. Jak ujęła to Sofia, „uczyłam się wszystkiego bezwiednie”. A gdy całą rodziną towarzyszyli Francisowi przy pracy – podczas kręcenia Czasu Apokalipsy (1979) spędzili kilka miesięcy na Filipinach – śledziła proces powstawania filmu in statu nascendi (przy współudziale jej matki powstał niezapomniany dokument Serca ciemności, 1991, w którym pojawiła się mała Sofia). „Dla mnie liczyło się wtedy, że polecę helikopterem nad dżunglą”, skwitowała.

Jako nastolatka zainteresowała się modą i w wieku piętnastu lat została stażystką u Chanel.

– Kiedy dorastałam, nie nosiło się torebek od designerów – wspomina. – W liceum nie zwracało się uwagi na metkę, nie było to częścią masowej kultury. Na pokazach mody ze świecą było szukać sław w pierwszych rzędach. A dziś sławy mają własne serie odzieżowe, a Alexis [Neiers], jedna z włamywaczek Bling Ringu, chce zostać projektantką mody.

Podobnie jak jej koleżanki. Po bliższym poznaniu Sofii uderzyło mnie, że jako nastolatka miała podobne ambicje jak członkowie Bling Ringu. Oczywiście, różnica polegała na tym, że ona od początku miała zadatki na autentyczną ikonę, wzór, do którego oni aspirowali bezskutecznie. Po przerwaniu nauki w kalifornijskim Institute of Arts, gdzie studiowała fotografię i projektowanie mody, założyła własną markę odzieżową Milkfed, do dziś sprzedawaną wyłącznie w Japonii.

Przez blisko trzy lata dzielące nasze pierwsze spotkanie i ukończenie pracy nad Bling Ringiem, którego światowa premiera przypada na czternastego czerwca 2013 roku, Sofia i ja spotkałyśmy się, aby omówić scenariusze, a następnie produkcję filmu. Niecierpliwie wyczekiwałam tych spotkań, lubiłam z nią rozmawiać. Wydawało się, że zawsze plotkujemy o Hollywood, jakby podjęty temat zmienił nas w bezwstydne wielbicielki brukowców. Rozmawiałyśmy o celebryfikacji wszystkiego, która na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat nastąpiła praktycznie z dnia na dzień. Ja byłam zdania, że eskalacja problemu miała miejsce wraz z pojawieniem się Paris Hilton, Sofia uważała, że powodem stała się ekspansja tabloidów.

– Moim zdaniem „Us Weekly” zmienił wszystko – oznajmiła w nawiązaniu do tego, jak w roku 2000 pismo z miesięcznika stało się tygodnikiem i zmieniło formę na bardziej natarczywą i plotkarską, powodując falę niezdrowego zainteresowania życiem sław. – W czasach przed „Us Weekly” można było mieszkać w Los Angeles i zachowywać prywatność – dodała. – Nie żebym czuła się częścią tego świata, ale nagle zrobiło się inaczej. Kiedyś nie było paparazzich na każdym kroku. Kolejną wielką zmianę przyniósł TMZ2 (założony w 2005 roku). Pamiętam, że wyjechałam na kilka lat do Francji, a gdy wróciłam, TMZ był wszędzie. Istny obłęd. Wszystko potoczyło się błyskawicznie, jakby TMZ, Twitter i telewizja reality raptem stały się najważniejsze. Świat stanął na głowie.

2 TMZ – plotkarski portal internetowy poświęcony życiu gwiazd (przyp. tłum.).

– Na Twitterze gwiazdy są na wyciągnięcie ręki, więc członkowie Bling Ringu sądzili, że je znają. Wiedzieli, co jedzą one na śniadanie, i dlatego czuli się upoważnieni, aby wejść do ich domów.

Sofia zdawała się podzielać moje zdumienie wobec postawy bohaterów opowieści – którzy mówili o tym, co zrobili, tak jakby sami byli już gwiazdami – zwłaszcza Alexis Neiers. Czytała zapisy moich rozmów z Alexis i obrońcami niektórych członków Bling Ringu i zapowiedziała, że niektóre wypowiedzi włączy do scenariusza. Pokazała go kilku osobom, które nie mogły się nadziwić, jak wpadła na coś takiego. „Powiedziałam im, że to autentyki. Wykorzystałam prawdziwe kwestie. Sama w życiu nie wymyśliłabym takich bzdur”.

W moim artykule dla „Vanity Fair” na przykład Alexis mówi, że kiedyś mogłaby „rządzić państwem”. Nie nawiązywała bezpośrednio do włamań, może poniekąd. W wieku osiemnastu lat miała pełną świadomość potęgi swojej pseudosławy.

– Nie mogę uwierzyć w zjawisko bycia sławnym za nic – powiedziała Sofia. – Myślę, że wzięło to początek z reality shows, a potem stało się czymś normalnym. Bling Ring chciał być sławny bez powodu. A kiedyś ludzie byli znani, bo coś osiągnęli, czegoś dokonali.

– Mówię jak wapniak – skwitowała z nieśmiałym uśmiechem.

Pod koniec lutego 2012 roku rola Nicki, wzorowana na Alexis Neiers (która została konsultantką filmu), przypadła Emmie Watson.

– Spotkałyśmy się. Emma bardzo chciała zagrać Nicki – powiedziała Sofia. – Czułam, że podejdzie do tego z głową, bo rozumie ten temat za sprawą własnej popularności. – Jako jedna z gwiazd ośmiu filmów o Harrym Potterze Watson była otoczona niemalże kultem. – Interesowała ją otoczka gwiazdorstwa i sławy – dodała Sofia. – Potrafiła się do tego odnieść, mogła czerpać z własnych doświadczeń. Postrzegała to zarówno z perspektywy młodzieży, takiej jak ona sama, jak i z drugiej strony, z punktu widzenia tych, których okradziono.

– Zapomniałam, jaka jest sławna. Moi aktorzy poszli kiedyś razem na lunch, żeby się lepiej poznać, i obległa ich chmara paparazzich.

Przez cały czas kręcenia Bling Ringu, które odbywało się w Calabasas w Kalifornii i w Los Angeles w marcu i kwietniu 2012 roku, ekipa była zaszczuta przez paparazzich i wideorazzich. Film stał się również obiektem zainteresowania portali plotkarskich w rodzaju TMZ, co stanowiło odzwierciedlenie zawartych w nim tematów.

W ramach przygotowania do ról Sofia kazała swojej młodej obsadzie – wśród której znaleźli się również Israel Broussard, Katie Chang, Claire Julien i Taissa Farmiga – „okraść” dom w Hollywood Hills. „To była improwizacja. Przed rozpoczęciem zdjęć poleciłam im zakraść się do domu mojego znajomego (nie był to nikt znany). Ustaliłam z właścicielem, że nie będzie go przez parę godzin. Zostawiliśmy uchylone okno i daliśmy aktorom listę rzeczy, które mieli wynieść z domu”. Nastolatki z Bling Ringu często chodziły „na zakupy”, jak nazywały swoje włamania, uzbrojone w listy ubrań swych sławnych ofiar, tworzone na podstawie zdjęć z Internetu. „Dobrze im poszło”, powiedziała o swoich aktorach Sofia. „Okazali się świetnymi włamywaczami”.

Dlaczego Bling Ring robił to, co robił? Dlaczego kradł rzeczy sław? Często rozmawiałyśmy o tym z Sofią.

– Podoba mi się wypowiedź Nicka [Prugo] na temat współoskarżonej Rachel Lee: „Chciała być częścią stylu życia, na którym zależy nam wszystkim”. Uznałam, że muszę ją zawrzeć w filmie, podkreślić to jego przekonanie, że wszyscy pragniemy tak żyć.

Wreszcie rozmawiałyśmy o wychowywaniu dzieci w kulturze opętanej żądzą sławy. Sofia opowiedziała mi, jak jej sześcioletnia obecnie córka Romy poinformowała panią w parku, że jej mama jest „sławna we Francji”.

– Nie mam pojęcia, skąd to wie i dlaczego przywiązuje do tego wagę – przyznała ze śmiechem. – Mam nadzieję, że doczekamy się buntu przeciwko tej wszechobecnej obsesji sławy. Musimy, nie? Liczę, że gdy nasze córki będą nastolatkami i młodymi kobietami, rozsądek weźmie górę.

1

W 2007 roku Paris Hilton kupiła dom w Mulholland Estates, na strzeżonym osiedlu, teoretycznie należącym do Sherman Oaks w stanie Kalifornia. Deweloperowi udało się pozyskać bardziej pożądany kod pocztowy – Beverly Hills 90210 – który przez lata przyciągnął wielu sławnych mieszkańców, w tym Charliego Sheena, Paulę Abdul i Toma Arnolda. Rozciągają się stąd piękne widoki na dolinę San Fernando oraz najbardziej ekstrawaganckie posiadłości w okolicy, z których większość powstała w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, gdy architektura wciąż odzwierciedlała masowy kult ostentacyjnej konsumpcji, celebrowany przez popularne seriale telewizyjne w rodzaju Dallas i Lifestyles of the Rich and Famous (Życie znanych i bogatych).

Z prawnego punktu widzenia rok 2007 był trudny dla Hilton. Rok wcześniej zawieszono jej prawo jazdy za prowadzenie samochodu pod wpływem alkoholu i w 2007 trafiła na dwadzieścia trzy dni (z zasądzonych czterdziestu pięciu) do więzienia, po tym jak wbrew wyrokowi sądu grzała swoim niebieskim bentleyem po Sunset Boulevard. Finansowo nie miała na co narzekać, nie zaszkodził jej nawet szereg ujawnionych rasistowskich i homofobicznych wypowiedzi. Występowała w filmach i w telewizji, nagrywała piosenki, projektowała odzież i biżuterię, wydawała książki i firmowała swoim nazwiskiem perfumy, torebki, akcesoria dla psów oraz treski. Kręcono nowy reality show z jej udziałem, zatytułowany Najlepsza przyjaciółka Paris Hilton (uczestniczkom pierwszego sezonu zadawano pytania w rodzaju: „Czy oddałabyś życie za Paris?”, a celebrytka patrzyła na to z boku i miała ubaw). Innymi słowy, dwudziestosześcioletnia Hilton była „na topie”, jak sama lubiła mówić. I kupiła posiadłość w stylu śródziemnomorskim za kwotę 5,9 miliona dolarów.

Jakiś rok później, w rześki październikowy wieczór w 2008 roku, dwoje nastolatków jechało Mulholland Drive w stronę domu Hilton, z zamiarem włamania. Byli to dziewczyna i chłopak, lat osiemnaście i siedemnaście, mieszkający opodal, w Calabasas, na zamożnym przedmieściu w Dolinie. Chłopak, Nick Prugo, drobnej budowy, miał ostre, lisie rysy i niepewny uśmiech. Z przedwcześnie przerzedzonymi włosami wyglądał jak przebrzmiała gwiazda Nickelodeonu, która wyrosła z dziecięcego uroku. Nosił cienki wąsik i kozią bródkę, pasujące do jego modnego ubioru (bluzy z kapturem, dżinsów, adidasów i łańcucha przy pasku). Dziewczyną, rzekomo towarzyszącą mu owego wieczoru, była Rachel Lee, smukła i ciemnowłosa, o dziecinnej twarzy, której przeczyło bezkompromisowe usposobienie. Rachel, która w liceum dwukrotnie zdobyła tytuł „najlepiej ubranej”, jak zawsze wystylizowała się do perfekcji (bluza z kapturem, chusta na szyi, markowy podkoszulek i dżinsy). „Miała bzika na punkcie mody”, mówił Nick, „miała bzika na punkcie ciuchów”. Pojechali do Paris, bo Rachel miała chrapkę na jej garderobę.

Górzystą, krętą drogę do celu przebyli w milczeniu. Planowanie całej operacji było „jak w Mission: Impossible”, powiedział Nick, dlatego nazwali ją „misją”. Wtedy usta im się nie zamykały i prześcigali się w pomysłach, jak sforsują bramę ze strażnikiem. Nick obejrzał posiadłość na Google Earth po znalezieniu adresu Paris na Celebrity Address Aerial (witryna udostępniająca adresy i zdjęcia rezydencji gwiazd za 99,99 dolara rocznie. Administratorzy nie mieli zbyt wysokiego mniemania o Hilton. Na stronie promocyjnej widniało zdanie: „Powodem, dla którego wiele osób nienawidzi Ameryki, jest właśnie ona”).

Podczas przeglądu zdjęć satelitarnych Mulholland Estates Nick zauważył, że na tyły posesji prowadzi stromy stok. Rachel ucieszyła się z tego odkrycia, co z kolei ucieszyło chłopaka; lubił sprawiać Rachel przyjemność. Poczuł dreszczyk podniecenia. Przyznał, że się denerwował, ale Rachel nie traciła zimnej krwi i to go uspokoiło. Kiedy jechali po ciemku, próbował skupić się na płynącej z radia muzyce (lubił klubowe hity Pharrella, Lila Wayne’a i piosenki Atmosphere, melancholijnych białych raperów z Minnesoty). Jeden z ich utworów, She’s Enough, kojarzył mu się właśnie z Rachel. Opowiadał o mężczyźnie, który zrobiłby wszystko dla ukochanej kobiety:

„Jeśli poprosi, wszystko jej dam / choćby do piekła pójdę sam… Choćby mi w ogień skoczyć kazała / zawsze będzie, jak by chciała…”.

Według relacji Nicka około północy dotarli do Mulholland Estates i zaparkowali jego białą toyotę na tyłach osiedla. Bez trudu odszukali wspomniane wzgórze i wspięli się po stromiźnie; ułatwiły im zadanie pasy przeciwpożarowe. Słyszeli swoje przyśpieszone oddechy. Nie mieli kondycji, palili papierosy i trawkę. Oboje dysponowali wydawanymi przez stan Kalifornia kartami umożliwiającymi zakup marihuany w celach zdrowotnych. Łatwo było je zdobyć.

Gdy znaleźli się w obrębie osiedla, jak we śnie mijali luksusowe auta i pałace bogaczy. Byli pewni, że nie zwrócą niczyjej uwagi. Wyglądali „normalnie” – Nick mógł uchodzić za syna któregoś z sąsiadów, Rachel za jego sympatię.

„Dzięki temu szło nam jak z płatka”, opowiadał później chłopak. „Nie byliśmy zamaskowani, nie mieliśmy rękawiczek. Nie zwracaliśmy niczyjej uwagi, więc w razie wpadki zrobilibyśmy wielkie oczy. Byliśmy zwykłymi nastolatkami, żadnymi tam przestępcami”.

Twierdził, że nie pamięta, kiedy dokładnie wpadli na pomysł okradania domów gwiazd, ale od razu wiedzieli, że Paris pójdzie na pierwszy ogień. „Rachel uważała, i ja tak samo, że Paris jest głupia jak but. No bo kto zostawia otwarte drzwi? I kupę szmalu na widoku? Od początku było wiadomo, że to nie może być, no wie pani, ktoś mądry…”.

Dom Paris wyrósł znienacka przed nimi, jak willa hiszpańskiej contessy, cały z żółtego kamienia i śródziemnomorskiej mozaiki. Siląc się na spokój, Nick ruszył za Rachel w stronę drzwi wejściowych. Plan – no, może niezupełnie plan, raczej impuls, gdyż postanowili rozegrać rzecz spontanicznie, po paru drinkach – był taki, że zadzwonią do drzwi i sprawdzą, czy ktoś otworzy. Jeśli tak, no cóż, w takim razie może zobaczą Paris. Byłoby super. Udadzą zakręcone dzieciaki, które pomyliły adres w drodze na balangę.

Nick powiedział, że Rachel zadzwoniła do drzwi z niewinną miną, którą widział u niej wielokrotnie. Umiała zagrać ślicznotkę, gdy dorośli się czepiali. „Wiedziała, że jest ładna i wiele rzeczy ujdzie jej na sucho. Wiedziała, jak to działa. Umiała to dobrze rozegrać”.

Dzwoniła i dzwoniła, ale… nikt nie otwierał. Może Paris wyjechała? Może promowała nową linię torebek w tokijskim domu towarowym? Może zaszczyciła swoją obecnością przyjęcie urodzinowe rosyjskiego miliardera (oczywiście, za odpowiednią opłatą)? Nick śledził jej poczynania za pośrednictwem Twittera i portali w rodzaju TMZ, ale nie był pewny, co zaplanowała na ten wieczór.

Ding-dong.

Reszta w pełnej wersji

Dostępne w pełnej wersji

Dostępne w pełnej wersji

OD AUTORKI

Dostępne w pełnej wersji

BIBLIOGRAFIA

Dostępne w pełnej wersji

PODZIĘKOWANIA

Dostępne w pełnej wersji