FIGIEL

Tytuł oryginału: Rusty. The injured fox cub

Przekład: Katarzyna Marciniak

Redaktor prowadzący: Agnieszka Sobich

Redakcja i korekta: Agnieszka Skórzewska

Skład i łamanie: Bernard Ptaszyński

Copyright © for the Polish edition

by Wydawnictwo Zielona Sowa, 2012

Wszelkie prawa zastrzeżone

Text copyright © Jenny Oldfield, 2007

Illustrations copyright © Sharon Rentta, 2007

Cover illustration copyright © Simon Mendez, 2007

ISBN 978-83-7612-703-3

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.

Al. Jerozolimskie 96, 00-807 Warszawa

www.zielonasowa.pl

wydawnictwo@zielonasowa.pl

FIGIEL

Tina Nolan

Ilustracje Sharon Rentta

Rozdział pierwszy

Hektor jest dużym czarno-białym kozłem – pisał na komputerze Karol Marecki. – Potrzebuje domu z wysokim ogrodzeniem i dużą łąką.

– Dopisz „piękny” przed „czarno-biały” – zwróciła mu uwagę Ewa. – „Piękny czarno-biały kozioł”. – Musimy zrobić coś, co sprawi, że ludzie naprawdę będą chcieli go przygarnąć.

– W porządku – szepnął Karol.

Już wcześniej wprowadził do komputera zdjęcie Hektora. Teraz musieli z Ewą stworzyć do niego opis.

Co jeszcze? Możemy napisać, że lubi towarzystwo kucyków i koni?

Dobry pomysł. Napiszmy tak: „Dobry towarzysz kucyków na wybiegu”. Może to sprawi, że zwrócą na niego uwagę wielbiciele koni.

Kiedy Ewa i Karol pisali na komputerze w recepcji „Cichego kąta”, ich mama, Marta, zajęta była pracą w znajdującej się tuż obok klinice. Właśnie przyjmowała do schroniska młodego, porzuconego teriera o imieniu Piegus.

Spójrz tylko na zęby tego biednego psa! - westchnęła mama.

Jacek, główny współpracownik mamy w schronisku, zajrzał do pyska zwierzęcia.

- Zobacz! Mnóstwo kamienia i paskudna choroba dziąseł - jęknęła z niezadowoleniem. - A przecież on może mieć najwyżej trzy, cztery lata.

Jacek skinął głową.

– No tak. Niedługo zaczną mu wypadać zęby.

– Może nie, tylko musimy natychmiast coś z tym zrobić – powiedziała stanowczo mama. – Najpierw założymy mu mikrochip i zaszczepimy go, a potem zajmiemy się jego zębami, zanim będzie za późno!

Jednak mały czarno-biały terier miał nieco inne zdanie. Kiedy znów próbowali zajrzeć mu do pyska, wykręcał się, uciekał, wył i szczekał.

– Spokojnie – powiedział Jacek. – Próbujemy ci pomóc.