Anna's Dream

Jak przeżyć za sto pięćdziesiąt złotych

Wersja Demonstracyjna

Wydawnictwo Psychoskok
Konin 2021

Anna's Dream
„Jak przeżyć za sto pięćdziesiąt złotych”

Copyright © by Anna's Dream, 2021

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2021

Wszelkie prawa zastrzeżone. 

Żadna część niniejszej publikacji nie

 może być reprodukowana, powielana i udostępniana 

w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Redaktor prowadząca: Wioletta Jankowiak

Korekta: Robert Olejnik

Projekt okładki: Wioletta Jankowiak

Skład epub, mobi i pdf: Kamil Skitek

ISBN: 978-83-8119-861-5

Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o.

ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706

http://www.psychoskok.pl/
http://wydawnictwo.psychoskok.pl/
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

Do napisania tej książki zainspirowały mnie wydarzenia, które ostatnio miały miejsce. Wiedząc, że znajduje się wokoło mnie mnóstwo ludzi, którzy z dnia na dzień stracili pracę i nie mają za co żyć, postanowiłam podjąć wyzwanie literackie, które przyniesie odpowiedź jak oszczędniej żyć. Sytuacja ta uświadomiła mi, jak wiele jest na blogach różnych wpisów oraz filmików youtuberów bądź twórców internetowych typu: Jak przeżyć za dwieście czy sto złotych w tydzień, bądź pięć złotych na dzień itp. Miałam w planach wydać całkiem inną książkę, w żaden sposób niezwiązaną z tą tematyką, ale jakoś całkiem niespodziewanie wpadł mi ten pomysł do głowy.

Wielu z nas miało różne sytuacje w swoim życiu. Nie zawsze jesteśmy w stanie wszystko przewidzieć i zaplanować, by było idealnie, tak jak tego pragniemy. Tak właśnie wszyscy znaleźliśmy się w tej dziwnej sytuacji, gdzie większość z nas nie mogła iść do pracy, a co za tym idzie pojawił się problem z opłatami, czy nawet zakupem większości niezbędnych artykułów do wyżywienia. Mam tutaj na myśli zwłaszcza osoby, które straciły pracę bądź prowadzące działalność gospodarczą, posiadających mnóstwo zobowiązań, na które nie mogli w tym czasie zarobić. Ja również realizowałam swoje plany i różnego rodzaju zobowiązania do momentu, w którym na całym świecie tysiące ludzi pozostało bez pracy i możliwości zarabiania. Chociaż mnie w pewnym sensie uchroniła zasada: “nigdy nie miej dochodu tylko z jednego źródła”, którą stosuję od wielu lat i sprawdza się za każdym razem, to jednak czasy przyszły dość niepewne. Ale to nie oznaczało, że mnie również nie dopadł kryzys. Mimo wielu planów i strategii na ciężkie czasy, nie przewidziałam aż takiej sytuacji na świecie. Sądzę, że chyba nikt się tego nie spodziewał. W tym ciężkim czasie wiedziałam, że od razu muszę zareagować, wprowadzając różne cięcia w swoim budżecie, aby móc wywiązać się ze swoich zobowiązań wobec osób trzecich czy firm, by nie popaść w tak zwaną sytuację bez wyjścia. Zastanawiałam się więc nad wprowadzeniem kolejnych cięć. Bez problemu zrezygnowałam z niepotrzebnych wydatków, gdyż już nie raz w swoim życiu tak robiłam. Nigdy nie miałam problemu z przestawieniem się, a przystosowanie się do nowych sytuacji jest dla mnie czymś naturalnym. Moje życie od dziecka mnie do tego przygotowało i nie mam z tym żadnego problemu. Pomimo to, ciągle dochodziły do mnie wiadomości od znajomych bliższych bądź dalszych, w jak kiepskiej sytuacji się znaleźli. Osłuchana tymi informacjami coraz częściej zaczynałam myśleć o eksperymencie, którego wiele lat temu podjął się pewien student, ale prawdopodobnie go nie ukończył, gdyż nigdzie nie znalazłam jego efektów końcowych. Zaczęłam więc przeszukiwać przepisy kulinarne z opcjami na tańsze dania. Ja nigdy nie miałam na to czasu, zawsze najczęściej gotowałam z tego, co akurat miałam pod ręką, nie zastanawiając się nad wyszukiwaniem przepisów. W trakcie wertowania stron w Internecie zaciekawiło mnie, jak dużo jest poświęconych artykułów na przeżycie za minimalne pieniądze. Dotarło do mnie, jak duża masa ludzi rozwiązań w swoich skrajnych sytuacjach. I chociaż tak naprawdę mimo różnego rodzaju oszczędności, które stosowałam w swoim życiu naprzemiennie, obecnie nie byłam zmuszona aż do tak drastycznych cięć. Z ciekawości zaczęłam przeglądać artykuły o tematyce: “jak przeżyć”. Ilość mnie zszokowała. Uwielbiam wyzwania, dlatego wdrożyłam ów pomysł w życie i w taki oto sposób powstała ta książka, którą zapewne teraz czytasz. Ci co mnie znają, wiedzą, że jestem osobą bardzo upartą, zwłaszcza wtedy gdy sobie coś postanowię. Tak też było i tym razem. Kiedy tylko zapadła decyzja w moim umyśle o tym, że to jest ten czas, w którym mogłabym się podjąć wyzwania i faktycznie podejmę się tego zadania czy też eksperymentu, ponieważ nie ma co ukrywać, ale nie jest to łatwe, zabrałam się do realizacji. Na początku zorientowałam się, jaka rzesza ludzi kombinuje w ten sam sposób i mniej więcej za jakie pieniądze. Znalazłam na ten temat mnóstwo filmików, co jeszcze bardziej zmotywowało mnie do działania. Nie miałam nic do stracenia, a nawet raczej mogłam na tym zyskać, ponieważ zaoszczędzone pieniądze można by odłożyć na jeszcze gorsze czasy, mając spokojną głowę, że nie będę musiała się martwić o opłaty w kolejnych miesiącach. A uwierzcie mi, że mam ich całkiem sporo. Wiele lat temu sama również głowiłam się i troiłam, jak przetrwać, ponieważ znalazłam się w bardzo ciężkiej sytuacji finansowej, z której nie widziałam wyjścia, dlatego temat nie był mi całkiem obcy. Otóż na mojej drodze życia pojawiła się osoba, która poprzez swoje zachowanie wielokrotnie wpędzała mnie i moją rodzinę w kłopoty finansowe. Niezależnie od tego, ile razy ją prosiłam, aby nigdy więcej tego nie robiła i pokazywałam skutki, jakie wynikały z jej zachowań. Mimo tego, zawsze systematycznie co parę tygodni miałam wbijany nóż w plecy w postaci kolejnego problemu powodującego różnego rodzaju zadłużenia finansowe. Te nieodpowiedzialne decyzje odbijały się na nas przez kilka kolejnych lat. Nie mając tak naprawdę wyjścia z sytuacji, musiałam stać się ekspertem od oszczędzania i wychodzenia z tych wszystkich tarapatów finansowych, w które byłam notorycznie pakowana. Zapewniając przy tym swojej rodzinie wszystko to, co było niezbędne do życia i funkcjonowania. Moja kreatywność rozwijała się z każdym kolejnym dniem, w którym dowiadywałam się o nowych poczynaniach tejże osoby i z kolejnym dorzuconym mi problemem. Chociaż już wcześniej znałam różnego rodzaju sposoby na oszczędzanie, tak w tych sytuacjach było to stanowczo za mało. Miałam możliwość wyboru tonięcia w długach do końca życia, nie widząc żadnej wizji na lepsze jutro, lub ostro spiąć się w sobie i spróbować opanować całą tą sytuację w kilka lat, rezygnując ze wszystkiego, co tylko było możliwe. Codziennie mój mózg wręcz parował od myślenia i zastanawiania się nad tym, co jeszcze mogłabym wprowadzić w życie, aby nasza sytuacja uległa poprawie. Dzięki oszczędzaniu w każdy możliwy sposób i ciężkiej pracy, której nigdy się nie bałam, wyszłam na prostą, zwiedzając przy tym całkiem sporą część naszego świata, kupując mieszkanie i nie tylko. Mimo, iż moja sytuacja uległa wielkiej zmianie, to nadal, z przerwami stosuję strategię oszczędzania (choć nie tak restrykcyjną jak to wyzwanie) po to, by móc spełniać marzenia, których mam tysiące. Dzięki tym metodom mam możliwość realizowania własnych pasji i jednocześnie zapewnienia swojej rodzinie lepszej przyszłości. Co jakiś czas powracam do różnych metod oszczędzania, gdyż dają mi możliwość realizowania się na wielu etapach mojego życia oraz w wielu dziedzinach naraz. Należę do tych osób, które mimo, iż znajdą się w wielkich tarapatach nie uciekam, tylko zawsze znajdują taką drogę, która pozwoli im znaleźć rozwiązanie, nawet jeżeli ma to zająć kilka lat. Ja nigdy się nie poddaję, gdy nie da się czegoś zrobić w jeden sposób, to szukam drugiego, trzeciego, piątego, a kiedy trzeba - nawet setnego. Gdy tracę siły, zawsze odradzam się na nowo z lepszymi pomysłami i zwiększoną siłą, do czego przystosowało mnie moje życie. Ale o tym może kiedy indziej.

Postawiłam sobie cel, który jeszcze nie wiedziałam jak zrealizuję, ale przecież miałam do wykonania zadanie. Wiedziałam, że na pewno będę miała je trochę ułatwione, ponieważ tak jak już wspomniałam, stosowałam w swoim życiu różnego rodzaju oszczędności i mniej więcej wiedziałam na czym to wszystko polega, czego się spodziewać i jak starać się wszystko zaplanować.

Z moich rozeznań zauważyłam, iż kwota 5 zł dziennie przyjęła się za najniższą stawkę, ale nigdzie nie znalazłam osoby, która by przeżyła za takie pieniądze cały miesiąc. Wszędzie były podawane dni, tygodnie, ale nie miesiąc co jest już o wiele trudniejsze. Dlatego uznałam, że kwota 150 złotych będzie idealna zakładając, że policzymy 31 dni w miesiącu.

Jedni powiedzą, że pieniądze te są kompletnie nic nie warte, a dla innych będzie to duża suma. Ja uważam, że wszystko zależy od sytuacji, w jakiej się znajdujemy i na co ma być przeznaczona kwota. Czy wiesz, że kiedyś za ostatnie dwieście złotych, które pozostały mi na życie, rozkręciłam biznes i jeszcze wyżywiłam z tego rodzinę? W takim przypadku można powiedzieć, że nabierają one już konkretnej wartości. Takie cuda się zdarzają, tylko trzeba być kreatywnym i wszystko dobrze przemyśleć oraz zaplanować. Oczywiście wiadomo, że sam plan nie wystarczy, trzeba też do tego dążyć i być wytrwałym w jego realizacji. Większość z nas zapewne miała w życiu moment, w którym musiała wybierać na co wydać pieniądze. Niektórzy na pewno wielokrotnie zastanawiali się jak przeżyć za swój budżet do końca miesiąca, i z czego na przykład zakupić nową pralkę, ponieważ stara właśnie się zepsuła. Jak wyjechać na wczasy nie mając odłożonych pieniędzy oraz w jaki sposób odłożyć pieniądze na remont mieszkania, który już dawno powinien być wykonany... A może zazdrościsz innym, że mogą sobie pozwolić na więcej? Takich sytuacji można wymieniać w nieskończoność. Jednak najgorsze są te, które nie dają nam wyboru i zaskakują nas znienacka. Kiedy nie jesteśmy na to przygotowani i nie mamy pojęcia, jak się do tego zabrać, aby nie popaść w większe tarapaty. Jak nie zadłużyć się niepotrzebnym kredytem, co robi wiele osób, nie mogąc sobie później poradzić z jego spłaceniem. A może znalazłeś się w takiej sytuacji jak ja kiedyś? Otóż żyjąc sobie całkiem spokojnie, z dnia na dzień zaczęłam być bombardowana przez komorników chcących zabrać mi wszystko, co tylko było możliwe. Choć w życiu przeszłam wiele, to w tamtym momencie nigdy bym się nie spodziewała takiego zwrotu akcji. Na samą myśl o tym nadal mój organizm reaguje w postaci zawrotów głowy, czy bólów brzucha. Z każdym otwieranym pismem moje ręce trzęsły się coraz bardziej, a ja zamieniałam się w jeden wielki kłębek nerwów, tracąc kontrolę nad swoim życiem. Co zrobić, kiedy nie masz nawet na jedzenie? Gdy z dnia na dzień dowiadujesz się, że nie stać cię na nic w tym miesiącu ani przez kolejne? Jak żyć, przetrwać i się nie załamać? Czy w ogóle jest to możliwe? Jak rozpocząć wyścig szczurów, aby zapewnić sobie i rodzinie byt, mając do spłaty kolosalne kwoty i dość wysokie koszta opłat za mieszkanie? Żyłam niczym naznaczona, nie mogąca podejmować własnych decyzji z powodu błędów pewnego człowieka, który nie widział w tym żadnego problemu. Wieloletnie starania, ciężka praca, kreatywność i negocjacje w różnych dziedzinach pomogły mi wyjść z tych wielkich tarapatów. Być może jesteś osobą, która właśnie straciła pracę i chce przetrwać ten kryzys, nie wydając wszystkich swoich oszczędności  do czasu znalezienia kolejnego zatrudnienia. Albo nie przygotowałeś się na taką sytuację i nie odłożyłeś żadnych oszczędności, aby móc teraz przeżyć ten ciężki czas. Jeżeli tak, to mam nadzieję, że ta książka w jakiś sposób ci pomoże.

Zanim przystąpiłam do eksperymentu, długo się nad tym wszystkim zastanawiałam, jak dobrać menu, aby mój plan miał szanse się powieść. Nie lubię zostawiać czegoś w połowie, nie wywiązując się z danego słowa, nawet sobie. W pierwszej kolejności udałam się do sklepu ogrodniczego, gdzie zakupiłam dymkę aby ją posadzić w skrzyniach, które akurat posiadałam. Przywiozłam sobie ziemię w wiaderkach (nie kupowałam jej) i zabrałam się do pracy. Najpierw wsadziłam malutkie cebulki w celu późniejszego zbierania szczypiorku. Należy pamiętać o tym aby był odpływ, tak by nie zalać plonów, ponieważ wtedy nic już nie urośnie. Następnego dnia przyszykowałam sobie zioła, które co roku zbieram i przygotowuję, tak aby przez cały rok mieć pod dostatkiem. Jestem osobą, która nie pije przetwarzanych napojów od jakiegoś czasu, dlatego od razu zaznaczam, że na ten cel nie wydałam ani złotówki. Napoje ze sklepu kupuję tylko na wyjazdach, gdy nie mam możliwości zrobienia własnych naparów. Zatem co roku udaję się na polowanie, ha, ha, ha, (tak to można nazwać), ponieważ rok w rok wyruszam w bardzo dobrze mi znane tereny, jeżeli chodzi o roślinność. Nie stanowi to dla mnie jakiegoś problemu, gdyż od dawna interesuję się ziołami i bardzo często je kupuję, jeżeli nie uda mi się zebrać odpowiedniej ilości. Tym razem nie było mowy o wykorzystywaniu kupnych, dlatego musiałam wybrać wszystkie te, które były osobiście przeze mnie zbierane. Posiadałam pokrzywę przez wielu ludzi uważaną za chwast, którą kiedyś piłam w sporych ilościach lecząc się z przewlekłej anemii. Wiedziałam, że zapewnię sobie w ten sposób w tym ubogim wyżywieniu duże dawki kwasu foliowego, żelaza, krzemu, wapnia oraz takich witamin jak: C, A, K, E,  B2. Zioło jakim jest pokrzywa ma niesamowite właściwości i zawiera w sobie również sole mineralne oraz makro i mikroelementy. Wzmacnia, oczyszcza i regeneruje. Nie chciałam świadomie doprowadzić się do skrajnego wyczerpania z powodu braku dostarczania sobie witamin przy tak ubogim jedzeniu. Doskonale zdaję sobie sprawę jak ważne jest dla organizmu odpowiednie odżywianie się. Wybrałam również lilaka pospolitego, który oczyszcza krew, odtruwa, wspomaga odporność i nie tylko. Kolejne kwiaty to bez czarny, który zawiera witaminę A, C, B1,  B6, flawonidy, garbniki, kwasy organiczne, karotenoidy oraz olejki eteryczne. Zebranie tych darów natury, oskubanie i ususzenie zajmuje mi zawsze około trzech do pięciu dni, ale zawsze mam ich pod dostatkiem. Kolejne dni upływały mi na planowaniu wszystkiego tak, aby uzyskać jak największą ilość posiłków za tak małe pieniądze, a w międzyczasie mój szczypiorek pięknie wzrastał. Rozpisywałam sobie na kartce, ile mniej więcej będę musiała wydać na najbardziej potrzebne artykuły, które uważałam za minimum i za każdym razem niestety moja lista stanowczo przekraczała przeznaczoną kwotę. Muszę przyznać, że był to bardzo ciężki orzech do zgryzienia. Ale tak jak już wspominałam wcześniej z racji tego, że jestem bardzo uparta i łatwo się nie poddaję, to jednak widoczne były efekty moich działań. Z ostateczną listą w głowie w którą sama wątpiłam, ale jednak miałam cały czas nadzieję i wiarę w to, że jakimś cudem mi się uda, całkiem przypadkiem ruszyłam do sklepu. Zdaję sobie sprawę, że zapewne mogłabym jeszcze bardziej wnikliwie podejść do tematu i najpierw przejść się z kartkami oraz długopisem spisując dokładnie wszystko gdzie co jest i w jakich cenach, aby mieć pewność, że na pewno znajdę najtańsze artykuły. Niestety nie dysponowałam aż tak wielką ilością czasu i polegałam na swoim doświadczeniu typu: mniej więcej gdzie co dostanę taniej lub konkretnie to, czego potrzebuję. Wiadomo, że nie skupiałam się w tym przypadku na wybornym smaku, tylko na cenie, ponieważ moim celem było przeżycie za konkretnie wyznaczoną sumę pieniędzy na cały miesiąc, a nie gotowanie jak najbardziej wybornych dań. Przeżycie za kwotę, w którą sama wątpiłam, było niczym jak wybranie się do lasu w celu spędzenia minimum tygodnia czasu licząc na cud, że jakoś przeżyję. Mimo wszystko podjęłam to wyzwanie, spisując każdego dnia wszystko to co jadłam. Spontanicznie zrobiłam niezbędne zakupy, które od dawna układałam sobie w głowie i udałam się do domu, aby przygotować zaplanowane posiłki.

Pamiętajmy że wybierając warzywa, muszą być bardzo świeże, aby mogły przeleżeć przez długi czas w lodówce.

W pierwszej kolejności, jak już wspomniałam, zakupiłam dymkę od pani na straganie o wiele wcześniej, aniżeli robiłam resztę zakupów, po to aby szczypiorek zdążył wyrosnąć. Od momentu wysadzenia dymki do dnia w którym zrobiłam zakupy minęło dziesięć dni. W tym czasie miałam już pięknie wyrośnięty szczypiorek. Zaznaczyć tylko muszę, iż postawiłam go przy grzejniku co na pewno przyspieszyło jego wzrost.

Listę zakupów starałam się mniej więcej dobrać tak, aby były to składniki niesezonowe, przy których ceny bardzo się zmieniają w zależności od pory roku.

LISTA ZAKUPÓW:

- dymka - 1,90 (było 68 sztuk)

- reklamówka - 0,85 zł

- mąka uniwersalna - 1,49 zł

- ogórki konserwowe 870 g - 3,59 zł

- olej rzepakowy 1 l - 4,99 zł

- kasza jęczmienna 4 x 100 g - 1,59 zł

- ryż biały 4 szt. x 100 g 2 x 1,99 - 3,98 zł

- cebula luz 1 kg 0,530 x 2,99 (w siatce było sześć sztuk) - 1,58 zł

- koncentrat 200 g 2 x 1,59 - 3,18 zł

- mięso garmażeryjne 500 g - 5,99 zł

- kapusta pekińska luz 1,055 kg  x 4,99 - 5,26 zł

- czosnek świeży - 1,99 zł

- drożdże 100 g - 0,79 zł

- oregano 12 g - 0,99 zł

- jaja 10 szt. - 6 x 2,00 - 12,00 zł

- mąka pszenna T-650 - 1,49 zł

- cukier kryształ biały - 2,49 zł

- sól spożywcza - 0,89 zł

- majonez dekoracyjny 250 ml - 3,79 zł

- makaron pióra 500 g - 1,25 zł

- kostki rosołowe 120 g - 1,59 zł

- makaron świderki 500 g - 1,25 zł

- pomidory krojone 400 g - 1,99 zł

- makaron spaghetti 500 g - 1,25 zł

- makaron pióra 500 g - 1,25 zł

- margaryna do kanapek 500 g - 2,69 zł

- włoszczyzna 650 g - 5,99 zł

- kukurydza słodka 400 g - 2,39 zł

- przyprawa uniwersalna 250 g - 1,99  zł

- ziele angielskie - 0,99 zł

- pieprz czarny mielony - 0,99 zł

- przyprawa do mielonego - 1,29 zł

- liście laurowe - 0,99 zł

- papryka ostra - 0,99 zł

- mielonka 450 g - 2 x 3,99 - 7,98 zł

Razem: 93,70 zł

Z racji oszczędności artykułów i minimalistycznego budżetu postanowiłam ugotować raz, a porządnie. Postaram się krok po kroku zwięźle opisać wszystko to, co robiłam przygotowując swoje dania. Mam nadzieję, że będzie to zrozumiałe.

W pierwszej kolejności, aby uzyskać potrzebny mi składnik na kolejny dzień, upiekłam chleb, a dokładnie dwie bagietki, ale w foremce 12 x 30 cm każda z nich, aby miały one kształt bardziej przypominający chleb, tak po prostu jest mi wygodniej.

Bagietki upiekłam według przepisu poniżej, oczywiście podwajając artykuły.

Bagietka:

335 ml ciepłej wody

1 łyżka cukru

15 g drożdże suche

2 łyżki mąki

(Ja użyłam świeżych drożdży po uprzednim przeliczeniu. Pomnożyłam liczbę gramów drożdży suszonych przez 2.42, gdzie wyszło mi 36,3 g. Drożdże, które kupiłam to 100- gramowe opakowanie, podzieliłam je na trzy części z czego wykorzystałam dwie, gdyż musiałam podwoić liczbę artykułów na dwa chlebki).

Wymieszać i odstawić na 15 minut pod przykryciem, następnie dodać:

2 łyżki oleju

1 łyżeczkę soli

500 g mąki

Wymieszać, zagnieść, uformować kulkę i przykryć, zostawiając na 1 godzinę aż urośnie.

Następnie podzielić na 3 części, uformować w trzy ruloniki, zapleść w warkocz.

Odstawić ułożony warkocz w foremce pod przykryciem na 40 minut do wyrośnięcia.

Posmarować ubitym jajkiem, ale ja akurat tutaj lekko przesmarowałam wodą. Można posypać sezamem 10 g, ale w tym przypadku wiadomo było, że to niemożliwe.

Wstawić do nagrzanego piekarnika 180 stopni C na 40 minut.

Wszystko, tak jak już wspomniałam podwoiłam czyli np. zamiast dać 1 łyżkę cukru dałam dwie, zamiast dwóch łyżek mąki dałam cztery itd. Dlatego również przy podziale gotowego ciasta podzieliłam je na dwie części, a następnie każdą z nich na trzy, zawijając dwa warkocze i wkładając do dwóch foremek. Aby ciasto się udało, należy je uformować, tak by się nie kleiło, a więc wyłożyłam je łyżką na posypany mąką blat.

Po upieczeniu i ostudzeniu chleba, odkroiłam osiem kromek i położyłam do ususzenia na grzejniku, aby móc je wykorzystać następnego dnia na bułkę tartą oraz do mięsa. Z kolejnych ukrojonych sześciu kromek przygotowałam grzanki. W mikserze zblendowałam cztery ząbki czosnku z dziewięcioma łyżkami oleju. Następnie delikatnie obsmarowałam każdą kromkę chlebka uzyskaną masą z dwóch stron, tak aby starczyło na każdą kromkę. Z uwagi, iż miałam tylko jeden czosnek, a jeszcze zamierzam go wykorzystać do innych celów, musiałam zrobić mniej intensywne grzanki niż robię to zazwyczaj. Wszystkie kromki pokroiłam w kosteczkę i wstawiłam do piekarnika na około 40 minut w nagrzanym piekarniku do 80 stopni Celsjusza. Po wystygnięciu odłożyłam do miseczki w celu późniejszego wykorzystania.

GOTOWANIE

Na początek wstawiłam do ugotowania na twardo cztery jajka. Następnie wzięłam garnek na ugotowanie jednej saszetki ryżu. Cztery suche kromki chleba, które poprzedniego dnia upiekłam, włożyłam do miski z wodą. Wyciągnęłam kolejny duży garnek i wlałam osiem litrów wody, po czym wstawiłam na najmniejszy płomień. W tym czasie połowę mięsa z jednej paczki (500 g) odłożyłam w celu późniejszego przygotowania sosu spaghetti. Drugą część mięsa, czyli dwie i pół paczki, włożyłam do miski, dodając pół paczki przyprawy do mielonego i dwie pokrojone w kostkę duże cebule, ale uprzednio odkrawając od jednej z nich cztery plasterki. Dodałam dwa jajka, dwa posiekane ząbki czosnku i cztery odciśnięte kromki chleba, które wcześniej nasączyłam w wodzie. Ponadto dodałam dwie kromki zmielone na bułkę tartą, gdyż mięso było zbyt luźne. Dokładnie wymieszałam wszystkie składniki, tak jak to się robi nasze tradycyjne mielone. W moim przypadku dorzucam przyprawę do mielonego, jednak nie jest ona konieczna, ale ja odruchowo kupiłam przyprawę do mielonego, czego mogłam nie robić i zaoszczędzić pieniądze na inny składnik. Ale przyznam szczerze, że w momencie robienia zakupów o tym nie pomyślałam. Są również osoby, które nie dodają czosnku i w takim przypadku odszedłby dodatkowy koszt. Doprawiłam pieprzem i solą, po czym zaczęłam formować osiem malutkiej wielkości kotletów, odstawiając je na bok.

Następnie uformowałam dwanaście małych kulek i wrzuciłam do dużego garnka z gotującą się wodą.

Gotowałam tak samo jak się robi rosół na małym ogniu, aby wszystko wyszło w miarę klarowne. Zależało mi na uzyskaniu bulionu, na bazie którego będę mogła przygotować zaplanowane posiłki. Następnie dodałam włoszczyznę, zostawiając jeden kawałek pora gdyż były dwa, jedną pietruszkę, a dwie wrzuciłam do bulionu, jedną marchew, a dwie pozostałe włożyłam do garnka oraz odkroiłam pół selera, a drugą połówkę dorzuciłam do gotującego się wywaru. Odłożoną część włoszczyzny schowałam do lodówki, by wykorzystać później. We włoszczyźnie były dwie małe cebule, które również odłożyłam na jakiś czas. Następnie dodałam odkrojone wcześniej cztery plasterki cebuli, które mogą być opalone nad palnikiem jeżeli ktoś ma kuchenkę gazową lub w piekarniku, nadając wywarowi lepszego smaku.

Zaraz po warzywach dodałam Warzywko z racji tego, iż wiedziałam, że mam okrojoną włoszczyznę i nie gotuję prawdziwego rosołu, chciałam nadać bulionowi jakiś smak, a następnie dodałam sześć liści laurowych, dziesięć ziaren ziela angielskiego. Wywar pozostawiłam do delikatnego bulgotania kontrolując go co jakiś czas, aby nie doprowadzić do wrzenia. Z powrotem powróciłam do mięsa, które odłożyłam, formując z nich czternaście kotletów.

Zmieliłam w mikserze kolejne dwie ususzone kromki chleba na bułkę tartą.

Cztery uformowane kotlety obtoczyłam w bułce tartej, cztery w mące. Do kolejnych sześciu pokroiłam jednego ogórka konserwowego rozkrawając go na pół, a następnie każdą z tych połówek na trzy części. Kolejno wszystkie te paski przekroiłam na pół. Wzięłam 1/4 cebuli i pokroiłam ją w pióra. Do każdego kotleta włożyłam do środka po dwa kawałeczki ogórka i cebulę w miarę po równo, zakleiłam i obtoczyłam je w bułce. Wszystkie kotlety usmażyłam na gorącym oleju. Gdy tylko przestygły, schowałam do zamrażalnika, tak abym mogła je później pojedynczo wyciągać i by nie były posklejane.

Wróćmy do tych ośmiu malutkich kotletów, które uformowałam na początku. Przygotowałam to w ten sposób, abym miała pewność, że uzyskam odpowiednią ich ilość po dodaniu kolejnych składników. Do czterech z nich dodałam ugotowane wcześniej obrane jajka na twardo (4 szt) pokrojone w kosteczkę.

Doprawiłam do smaku pieprzem i solą, po czym uformowałam cztery kotlety, obtaczając w bułce tartej i usmażyłam na patelni. Do kolejnych czterech dodałam kapustę pekińską i ugotowaną wcześniej torebkę ryżu. Posiekałam tylko jedną czwartą kapusty, a resztę schowałam do lodówki. Doprawiłam jeszcze pieprzem, solą i dodałam jedno jajko aby jednak się to nie rozwalało. Z tak przygotowanej masy uformowałam osiem kotletów i obsmażyłam na gorącym oleju ze wszystkich stron.

Po wystygnięciu kotlety z jajkiem wstawiłam do lodówki, zaś kotlety à la gołąbki - trzy włożyłam do lodówki a pięć zamroziłam, tak aby się nie stykały, by można było swobodnie wyciągnąć po jednym kotlecie.

Następnie przygotowałam sos pomidorowy, odlewając z bulionu osiem szklanek wywaru do innego garnka. Z lodówki wyciągnęłam cebulę od której wcześniej odkroiłam jedną czwartą do kotletów. Posiekałam w kosteczkę i zeszkliłam na patelni, oczywiście na oleju, bo nic innego nie posiadałam, następnie dodając ją do wywaru. Wszystko razem zblendowałam, po czym wstawiłam do wrzenia, dodając pół słoiczka przecieru pomidorowego oraz oregano, cukier, sól, paprykę ostrą, doprawiając według własnego smaku. Na sam koniec do kubka nalałam trochę wywaru z dużego garnka, dodając do niego mąkę. Wywar wraz z mąką dobrze rozmieszałam i powoli wlewając do sosu energicznie mieszałam go w celu zagęszczenia. Sos rozlałam na 12 równych porcji, tak aby wystarczył on do ośmiu gołąbków bez zawijania i 12 pulpetów czyli czterech porcji, gdyż będę brała po trzy pulpeciki na jeden obiad. Wszystko wydaje się być prowizoryczne, ale tak jak już wspomniałam na początku, zależało mi na uzyskaniu większej ilości dań, a nie na wybornym smaku, czy mega porcjach mięsa. Doskonale tu się sprawdza stare przysłowie: "Gdy się nie ma, co się lubi, to się lubi, co się ma". Nie zagotowywałam kotletów razem z sosem, ponieważ przy tak dużej ilości mięsa i składników dodałam tylko dwa jajka, dlatego bałam się o to, aby kotlety nie rozwaliły się podczas gotowania. Pulpeciki wraz z czterema porcjami sosu wstawiłam do zamrażalnika, wszystko poporcjowane, tak aby móc wyciągać osobne porcje do rozmrażania w kolejnych dniach. Porcje sosów do trzech gołąbków wstawiłam do lodówki, a 5 porcji zamroziłam osobno w woreczkach nie łącząc ich z kotletami, gdyż zdawałam sobie sprawę z tego, iż mogą się one rozpaść przy odgrzewaniu (dodana do nich kapusta będzie chłonęła wodę, dlatego będę je odmrażała osobno i podgrzewała na patelni uważając, aby się nie rozwaliły, tylko polewając odgrzanym sosem).

Powracamy do mięsa, które odłożyłam na samym początku na spaghetti. Do garnka wlałam odrobinę oleju, rozgrzałam i wrzuciłam jedną pokrojoną w kostkę cebulę oraz dwa starte (mogą być posiekane bardzo drobno) ząbki czosnku, wszystko razem przesmażając do zeszklenia. Po kilkukrotnym wymieszaniu, dodałam mięso. Podczas smażenia mięsa dodałam pół paczki przyprawy do mięsa mielonego, która została, a następnie gdy tylko mięso było już gotowe, dodałam pomidory z puszki. Przydałaby się tutaj czerwona papryka, bo nadałaby ona lepszego smaku, ale trzeba się zadowolić tym, co jest. Aby uzyskać większą ilość porcji, postanowiłam dodać dwie szklanki wody oraz pół słoiczka przecieru pomidorowego, który został odłożony. Następnie przyprawiłam oregano, pieprzem i odrobinką ostrej papryki. Otrzymany sos po wystudzeniu podzieliłam na pięć porcji, które zamroziłam w pojemniczkach.

Z pozostałego bulionu odlałam 5 porcji i również umieściłam w zamrażarce. Każda porcja ma równo po dwie szklanki bulionu o pojemności 200 ml. Jeszcze nie wiem, co z nim zrobię, zobaczę w trakcie jak wszystko się wyklaruje. Zagotowałam dwie saszetki ryżu i po wystudzeniu, wraz z resztą wywaru, który pozostał z wszystkimi warzywami, zmiksowałam blenderem, wyciągając tylko liście laurowe i ziele angielskie. Uzyskałam w ten sposób zupę krem. Jedna porcja to około dwie i pół szklanki kremu, w ten sposób odmierzyłam dla łatwiejszego pokazania pojemności mojej miseczki do zupy. Łącznie zrobiłam trzy porcje.

 Uzyskałam łącznie:

- 5 porcji spaghetti

- 6 sztuk kotletów z cebulką i ogórkiem

- 4 sztuki mielonego w bułce tartej

- 4 sztuki mielonego w mące

- 4 sztuki mielonego z jajkiem

- 8 sztuk mielonego z ryżem i kapustą a'la gołąbki w sosie pomidorowym.

- 4 porcje pulpetów w sosie pomidorowym (12 pulpecików)

- 5 porcji wywaru

- 3 porcje zupy ryżowej

Ze względu na niemożność mrożenia wszystkich potraw, postanowiłam zacząć je zjadać, tak aby wykorzystać je w ciągu czterech dni podczas których mogą stać ugotowane potrawy w lodówce. Postanowiłam w pierwszej kolejności wykorzystać kotlety z jajkiem, zupę krem na ryżu, oraz gołąbki.

DZIEŃ 1

- Śniadanie: Cztery kanapki z margaryną i kotletem z jajkiem.  

- Obiad: Gołąbek bez zawijania w sosie pomidorowym, makaron świderki, surówka z kapusty pekińskiej i ogórka konserwowego.

- Kolacja: Zupa ryżowa z grzankami czosnkowymi.

Do picia w każdy dzień postanowiłam wykorzystywać, zasuszone kwiaty, które zbierałam, czy to na ciepło, czy również w formie chłodnego napoju po przestudzeniu, dlatego nie będę rozpisywała ilości wypijanych porcji.

Na śniadanie cztery kromki posmarowałam margaryną do kanapek i przekroiłam poziomo na cztery plasterki usmażonego kotleta z jajkiem, po czym położyłam na dwie kanapki, a kolejnymi dwoma przykryłam te dwie wcześniejsze, na których ułożyłam plastry, uzyskując tym samym dwie złożone kanapki.

Do obiadu ugotowałam jedną czubatą szklankę makaronu świderki. Odgrzałam kotleta na patelni, a sos w rondelku pod przykryciem na małym ogniu, po czym zrobiłam surówkę z kapusty pekińskiej. Odkroiłam około jeden centymetr kapusty i kawałek ten drobno poszatkowałam. Wzięłam jednego małego ogórka konserwowego, pokroiłam w drobną kosteczkę i wrzuciłam wraz z kapustą do miseczki, dodając trzy łyżki wody ze słoika od ogórków kiszonych, doprawiłam pieprzem i solą, po czym wszystko razem wymieszałam. Na koniec dodałam jedną małą łyżeczkę majonezu i jeszcze raz wymieszałam.

Na kolację odgrzałam zupę i posypałam grzanki na wierzchu.

DZIEŃ 2

- Śniadanie: Cztery kromki chleba z margaryną i kotletem z jajkiem.

- Obiad: Gołąbek bez zawijania w sosie pomidorowym, makaron świderki, surówka z kapusty pekińskiej i ogórka konserwowego.

- Kolacja: Zupa ryżowa i grzankami z czosnkiem.

Na śniadanie cztery kromki posmarowałam margaryną do kanapek i przekroiłam poziomo na cztery plasterki usmażonego kotleta z jajkiem, po czym położyłam na dwie kanapki, a kolejnymi dwoma przykryłam te dwie wcześniejsze na których ułożyłam plastry, uzyskując dwie złożone kanapki.

Do obiadu ugotowałam jedną czubatą szklankę makaronu świderki. Odgrzałam kotleta wraz z sosem w rondelku pod przykryciem na małym ogniu, po czym zrobiłam surówkę z kapusty pekińskiej. Odkroiłam około jeden centymetr kapusty i kawałek ten drobno poszatkowałam. Wzięłam jednego małego ogórka konserwowego, pokroiłam w drobną kosteczkę i wrzuciłam wraz z kapustą do miseczki, dodając trzy łyżki wody ze słoika od ogórków kiszonych, doprawiłam pieprzem i solą, po czym wszystko razem wymieszałam. Na koniec dodałam jedną małą łyżeczkę majonezu i jeszcze raz wymieszałam.

Na kolację wzięłam porcję zupy krem z grzankami, które nasypałam na wierzch.

Koniec Wersji Demonstracyjnej