Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok, 2012

Copyright © by Jonathan Gray, 2012

Copyright © by Wiktor Jorkstam, 2012

Tytuł oryginału -  "64 Secrets Still Ahead of Us"

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład: Wydawnictwo Psychoskok

Projekt okładki: Wydawnictwo Psychoskok

ISBN: 978-83-63548-37-7

Wydawnictwo Psychoskok

ul. Chopina 9, pok. 23 , 62-507 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom.665-955-131

http://wydawnictwo.psychoskok.pl

http://ebooki123.pl

e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

Jonathan Gray

64
NIEWYJAŚNIONE
SEKRETY STAROŻYTNOŚCI

Wiedza, którą starożytna nauka i technika przewyższała naszą

Wydawnictwo Psychoskok 2012

PRZEDMOWA

Myślę, że się ze mną zgodzicie, że jest troszkę interesujących rzeczy na tej liście. Za chwilę przyjrzymy się dokładniej każdej pozycji. Jednak najpierw pragnę się z wami podzielić prawdziwą historią z wcześniejszego okresu historii USA.

Młody człowiek z Dakoty Południowej niczym nie zwracał na siebie uwagi, gdy pewnego dnia przyjechał do Ouray. Miasteczko to w czasach gorączki srebra przyciągało młodych ludzi z terenu całego USA, którzy przyjeżdżali tutaj, aby pracować  w kopalniach srebra, rozejrzeć się troszkę  w poszukiwaniu przygód lub też zostać na jakiś czas - nie wiadomo, z czego się utrzymując. Tutaj nikt nie pytał o sprawy innych, bo pytając można było sobie napytać biedy, gdyż nie było to traktowane, jako coś, co należało do dobrych manier.

Nasz młody człowiek z północy znalazł na obrzeżu miasta jakąś opuszczoną przez poszukiwaczy srebra chatkę, wysprzątał ją i w niej zamieszkał, zajmując się własnymi sprawami. Rano i wieczorem udawał się do miasteczka na posiłki, aby potem coś robić, co i tak nikogo nie interesowało. Gdyby go ktoś próbował obserwować, to zauważyłby, że całymi dniami wędrował wspinając się często na najwyższe szczyty gór, które otaczały dolinę Ouray z trzech stron. Jego szczególną uwagę przyciągały wyeksploatowane i opuszczone kopalnie srebra, których było wokół wiele. Wieczorami wracał do chaty dźwigając na plecach worek z próbkami kamieni, co też było nagminnym widokiem i nikogo tam nie dziwiło. 

Na bieżąco otrzymywał wykazy raportów  z wydziału górnictwa w Denver, następnie posługując się nimi nawiązał kontakt z wieloma właścicielami opuszczonych kopalni srebra, wykupując je od nich za marne pieniądze. Wielu z nich z pewnością naśmiewało się pod nosem sprzedając coś, co nie było już warte ani centa. Jednakże przestali się śmiać  w chwili, gdy nasz młody człowiek kilka tygodni później zaczął wydobywać ogromne ilości złota  w swoich nowo zakupionych kopalniach. Odkrycie to uczyniło go bajecznie bogatym. Same hałdy „bezwartościowych” kamieni obok starej kopalni  w Bird Mine zawierały złota za 3000$ w tonie kamieni. W dzisiejszych czasach byłoby to warte kilkanaście razy tyle. 

W ten oto sposób młody David Ignatius Walsh– bo tak brzmiało jego nazwisko- późniejszy Senator  z Massachusetts zdobył bogactwo na terenach, których nikt wcześniej nie uważał za złotodajną krainę. Jego tajemnicą było to, że wcześniej studiował troszkę metalurgię i zauważył, że dokładnie ten sam rodzaj skał, który był traktowany, jako odpady przy wydobyciu srebra zawierał bogate złoża złota  w Dakocie Południowej.

Doświadczeni poszukiwacze srebra na tych terenach chodzili codziennie po iście królewskich bogactwach, z pewnością często przeklinając te cholerne kamienie, które musieli dźwigać wysypując je na hałdy. Złoto było tam cały czas, lecz nikomu nie przyszło do głowy, aby go poszukać.

Czy w podobny sposób tracimy coś bezcennego z przeszłości?

Ty i ja możemy się czegoś nauczyć z powyższej historii, jeśli tylko zatrzymamy się na chwilę i nieco to przemyślimy. David Ignatius Walsh, jako człowiek posiadający nieco więcej wiedzy niż pozostali mieszkańcy Ourey, był w stanie ujrzeć i zrozumieć więcej niż wszyscy inni.

Nasz współczesny świat pochlebia sobie tym, że nigdy wcześniej w historii ludzkości nie istniała tak wielka liczba mózgowców, których zwiemy naukowcami, jaka otacza nas właśnie teraz. W XXI wieku jesteśmy tak wykształceni, kulturalni  i zaawansowani, że łechcemy się wyobrażeniami, że nasi przodkowie byli tylko tępymi jaskiniowcami.  Czy nie mamy tu do czynienia z przypadkiem egoizmu opartego na niewiedzy? Tak to prawda. Posiadamy dziś wspaniałą technologię, która na dodatek eksploduje w tempie, które zapiera dech w piersiach. Odbywa się to, dlatego teraz, że posiadamy znacznie wyższą inteligencję od naszych przodków? A może są ku temu jakieś inne powody?

Myślę, że większość z nas zdaje sobie z tego sprawę, że dzisiejsza ludzkość nie jest mądrzejsza od tej, która żyła tysiąc lat temu. Istnieje jedynie jeden faktor przemawiający na naszą korzyść - my mamy możliwość korzystania z zebranej wiedzy  z przeszłości, dowolnie z niej korzystać, robić zmiany i ulepszenia. Właśnie, dlatego tylko byliśmy w stanie osiągnąć tak wiele, w tak krótkim czasie. Teraz pozostało jedynie budowanie dorobku tysiącleci  w ekspotencjalnym tempie. W jakich wspaniałych czasach przyszło nam żyć!

Nieodkryte Skarby

W podobieństwie do mieszkańców Ouray, wielu z nas przechodzi obok skarbów naszej przeszłości, nie zastanawiając się zbytnio nad nimi. Bez świadomości tego, że mijamy bezcenne skarby, które zostały porzucone i dawno zapomniane.  W rzeczywistości jednak, nadal istnieje wręcz królewska porcja wiedzy, która mogłaby na zawsze zmienić nasze życie, i to w każdej dziedzinie. Jeśli byśmy tylko pragnęli poszukać, przemyśleć i w pełni to wykorzystać.

Nie natknąłem się na te informacje z wyboru. Kilka lat temu, miałem przyjemność zbierania danych do książki historycznej, na którą miałem zamówienie. W książce tej prehistorii miała być poświęcona jedynie malutka część, być może jeden rozdział. Na początku, gdy się napotykałem na wątki, które nie pasowały do składanki, odrzucałem je po prostu, jako wątki bez związku. Jednakże, napotykałem je coraz częściej i częściej, odkładając je konsekwentnie na bok, gdyż nie można było ich wytłumaczyć. Czym bardziej zagłębiałem się w historii, skrawków informacji „bez kontekstu” uparcie pokazywało się coraz więcej. W końcu stało się to dla mnie jasne, bowiem zaczął się wyłaniać pewien wzór. 

To jest tak, że większość archeologów specjalizuje się w zawężonych dziedzinach, wybierając kraj czy też cywilizację, która ich interesuje. Stają się potem ekspertami archeologii Egiptu, Afryki Północnej, Grecji czy Ameryki Południowej. Odrzucają ze swoich badań te wątki, które nie pasują do ich składanki. Dopiero, gdy zaczynamy przyglądać się tym wątkom w większym globalnym kontekście (składając je mozolnie  w logiczną całość) zaczynamy zauważać pewien wzór łączący te strzępy informacji. Wzór, który łączy kultury i cywilizacje na wszystkich kontynentach.

Szybko odkryłem, że istnieje ścisły związek pomiędzy tymi wyrwanymi z kontekstu strzępkami informacji. Odkryłem, że bez względu na to czy znajduje się je na oddalonych wyspach Pacyfiku,  w Ameryce Południowej, czy też w Starym Świecie, istnieje między nimi pewna spójność. Wszystkie te przekazy mówią wspólnym językiem, opowiadając  o wielkiej cywilizacji, której wszyscy jesteśmy potomkami. Cywilizacji o globalnym zasięgu, która została utracona, ignorowana i w końcu prawie zapomniana.

Zacząłem odkrywać rzeczy, o których nigdy się nam nie opowiada! To było tym brakującym ogniwem historii starożytnej. Wtedy to doznałem olśnienia  i zacząłem traktować wszystko bardziej poważnie.  W rezultacie odłożyłem pisanie książki historycznej na bok, rozpoczynając prowadzenie poważnych badań, które zaowocowały napisaniem książki „Sekrety Umarlaków” oraz naturalnie tą książką, którą obecnie czytasz, gdyż powstała, jako naturalny produkt uboczny moich badań.

Czy wiesz o tym, że większość informacji na temat sekretów starożytności została utracona? Czy wiesz o tym, że w ciągu wielu stuleci, świadomie niszczono fizyczne pozostałości jak i pisemne przekazy naszych przodków? W rezultacie tego, największe zbiory wiedzy starożytności, zostały bezpowrotnie utracone. Na szczęście jednak, maleńka część tej wiedzy przetrwała. Należy i warto szukać, gdyż wiedza ta istnieje i jest naprawdę oszałamiająca. 

Trzy rodzaje informacji

Pierwsze to Przedmioty Materialne. Istnieje tysiące przedmiotów w prywatnych kolekcjach, czy też muzeach na całym świecie, bez wątpienia pochodzących z odległej starożytności. To przedmioty, które wymagały często bardzo zaawansowanej technologii, aby zostać wyprodukowane technologią, którą dopiero poznaliśmy niedawno lub też częstokroć jej jeszcze nie znamy. Ogrom dowodów rośnie  z każdym dniem – dowodów na to, że  w zamierzchłych czasach znano technologie, które dopiero poznajemy a które zostały dawno temu utracone. Dowodów również na to, że wczesny człowiek stworzył cywilizację, która pod każdym względem przewyższała nasze osiągnięcia. 

Drugie to Źródła Pisane. Uzupełnieniem przedmiotów są bezcenne stare księgi. Księgi, które  w częstokroć najdrobniejszych detalach opisują wiedzę i technologię, która znacznie przewyższa wszystko to, co dotychczas osiągnęliśmy. Np. wiedzę na temat powierzchni księżyca i planet układu słonecznego, wiedzę o atomowej strukturze materii itd. Wiele z tych informacji jest nam jeszcze nieznana.

Trzecie to Tradycje Słowne. Istnieje ogromna ilość legend i tradycji przekazywanych słownie – to zbiorowa pamięć kulturowa. Wszystkie one opowiadają o prastarej super-cywilizacji i jej technologicznych tajemnicach. Przypomniałem sobie komentarz znakomitego brytyjskiego naukowca Fredericka Soddy, zdobywcy Nagrody Nobla z fizyki, który stwierdził, że starożytni nie tylko osiągnęli poziom posiadanej przez nas wiedzy, lecz dowiedli, że znacznie go przewyższają (Soddy, „Interpretation of Radium”, strona 243).

Wiedzieli więcej

Z pewnością, w miarę jak narasta ilość dowodów na prehistoryczną wiedzę, staje się trudnym do odrzucenia to, że nasi przodkowie wiedzieli więcej niż my wiemy dzisiaj. Posiadali przewyższającą nas wiedzę i technologię, do tego stopnia, że potrafi to oszołomić nawet najtęższe umysły. Ich osiągnięcia były naprawdę imponujące.  W wielu dziedzinach, ich poziomu wiedzy w dalszym ciągu nie jesteśmy w stanie pojąć. 

Przejdźmy teraz do detali, gdyż właśnie to jest tematem tej książki. Opisuję tu w skrócie wymienione w spisie przykłady, w nadziei, że uznasz je za interesujące. 

Poruszam 64 technologiczne i naukowe aspekty, w których starożytni znacznie nas przewyższali.

SKARBY WIEDZY, KTÓRE NAS WYPRZEDZAJĄ  W CZASIE

KARTOGRAFIA

1. Mapy bardziej dokładne niż nasze

Pragnę wspomnieć o mapach Zeno, pochodzących z 1380 roku. Mapy te z wielką dokładnością szkicują wybrzeża Norwegii, Szwecji, Dani, Niemiec i Szkocji, podając ich dokładne długości i szerokości geograficzne. Obejmuje to także dokładne namiary geograficzne na pewną liczbę wysp w tym regionie. Zwróćcie proszę uwagę na to, że chronometr potrzebny do określenia długości i szerokości geograficznej został wynaleziony dopiero w roku 1765. Pomimo to mapa Zeno jest bardzo dokładna. Topografia Grenlandii jest ukazana, jako wyspa wolna od lodowców, tak jak to miało miejsce w okresie przed erą lodowcową. Nieznane wcześniej rzeki  i pasma górskie zostały naniesione na nasze mapy dopiero w latach 1947 - 1949 przez Francuską Ekspedycję Polarną. Pozostaje pytanie, jak mogło to się wydarzyć? Jak Zeno wszedł w posiadanie informacji znanych dopiero setki lat później? Prawda jest taka, że wielu średniowiecznych kartografów przyznawało, że posługiwało się znacznie starszymi mapami, których pochodzenia nie znali. Mapy te swoją dokładnością biły na głowę wszystko, co stworzył człowiek w okresie średniowiecza czy renesansu. Są produktem nieznanej cywilizacji, która istniała przed czasem znanej nam historii.

Następną jest mapa Zauche z roku 1737, która dokładnie odzwierciedla zarysy Antarktydy! Pamiętać należy, że istnienie Antarktydy zostało potwierdzone dopiero w roku 1819. Mapa ta nie tylko pokazuje dokładne zarysy Antarktydy, lecz uwidacznia ten kontynent, jako dwie wyspy z cieśniną po środku, która biegnie od Morza Rossa do Morza Wedella. Fakt ten został potwierdzony dopiero w Geograficznym Roku 1968 przy pomocy zdjęć satelitarnych. Widoczne są także wyspy leżące w paśmie gór na środkowym Atlantyku, o których wiadomo jedynie tyle, że leżą obecnie na dnie oceanu. 

Na koniec wspomnę jeszcze o słynnej mapie Piri Reisa z roku 1513. Piri Reis był tureckim admirałem  i wiadomo jest, że nigdy nie wypłynął poza Morze Śródziemne. Po jego odkryciu, kapitan Arlington H. Mallery, amerykański autorytet kartografii, zwrócił się do Biura Hydrograficznego Marynarki USA  z prośbą o zweryfikowanie mapy Piri Reisa.  W rezultacie Biuro Hydrograficzne Marynarki  w osobie komandora Larsena wystawiło następujące oświadczenie:

„Biuro Hydrograficzne Marynarki Stanów Zjednoczonych Ameryki zweryfikowało starożytna mapę Piri Reisa, której wiek oceniamy na 5000 lat. Mapa jest tak dokładna, że jej istnienie można wytłumaczyć jedynie określeniem ”pomiary kartograficzne na skalę globu”. Biuro Hydrograficzne nie dawało temu z początku wiary, lecz nie tylko byliśmy w stanie potwierdzić autentyczność mapy, ale pomogła nam ona skorygować pewne nieścisłości na współczesnych mapach używanych przez Marynarkę Wojenną Stanów Zjednoczonych Ameryki”.

Jeśli kiedykolwiek istniała jakaś mapa skarbów, to właśnie jest to ta mapa! Po prostu jest naładowana bezcennymi wiadomościami. Opowiada historię prastarych zarysów lądów, potwierdzając zaskakujące wielkoskalowe przedsięwzięcia kartograficzne sprzed ponad 4000 lat! Piri Reis sam przyznawał, że kopię swojej mapy stworzył kopiując dane z dwudziestu starych map, których pochodzenia nie znał. Jego mapa pokazuje dokładne zarysy Południowej Ameryki, Afryki, Hiszpanii, Portugalii i Karaibów: ich dokładne pozycje geograficzne wraz z Cape Verde, Azorami, Wyspami Kanaryjskimi, włącznie z topografią tych lądów z pasmami gór, rzekami, jeziorami, wyżynami itd. Wszystko jest naniesione prawidłowo  z właściwymi szerokościami i długościami geograficznymi.

Mapa ta pokazuje zarysy Ziemi księżnej Maud na Antarktydzie, ze wszystkimi zatokami i wyspami. Wszystko to jest naniesione tak, jak jest  w rzeczywistości, a więc goły ląd bez wielokilometrowej pokrywy lodu. Dane te zostały zweryfikowane stosunkowo niedawno, przy pomocy sejsmicznych echosond, włącznie z pasmem górskim, które dopiero zostało odkryte w roku 1952. Interesującym jest to, że mapa Piri Reisa pokazuje dwie zatoki w miejscu, gdzie obecnie jest ląd. Dopiero, gdy poproszono ekspertów, aby sprawdzili swoje dane, okazało się, że ta starożytna mapa się nie myliła. Wszystko stało się jasne. Albo ktoś naniósł na mapę zarysy Antarktydy zanim została pokryta lodem, albo też nanoszono kontury Antarktydy pod lodem przy pomocy niezwykle zaawansowanej aparatury.

Poważnym problemem były odchylenia w konturach Grenlandii, która jest na mapie Piri Reisa oznaczona, jako 3 wyspy. Dopiero w czasie Międzynarodowego Roku Geofizycznego zostało udokumentowane, że właśnie tak wyglądała Grenlandia jeszcze 3000 lat przed naszą erą! Wszystkie grzbiety górskie  w Północnej Kanadzie i USA są dokładnie naniesione na tą mapę - włącznie z pasmami, które nie były zaznaczone na współczesnych mapach wojskowych USA, a które dopiero przy pomocy satelitów później naniesiono.

Podstawową trudność we właściwym odczytaniu mapy Piri Reisa stwarzały zniekształcenia konturów lądów. Było to spowodowane tym, że Piri Reis nie potrafił zrozumieć i odzwierciedlić starożytnych sferoidalnych map trygonometrycznych. Aby więc przerysować je na płaską powierzchnię zwykłej mapy, musiał zniekształcić kontury lądów. Na dodatek punktem centralnym jego mapy był Egipt, co powodowało dodatkowe zniekształcenia konturów oddalonych od siebie lądów. Kopiując mapy, Piri Reis nie będąc obeznanym ze sferyczną projekcją ziemi, wpisywał wszystko w geometryczną siatkę prostokątnej mapy. Nawet dziś, gdy robimy podobne projekcje występują te same zniekształcenia. Dlatego też, nie było to aż takie trudne, żeby z powrotem przekształcić płaską mapę Piri Reisa, nakładając ją na sferyczną projekcję ziemi. Wtedy wszystko powróciło na swoje miejsca.

Mapa Piri Reisa obejmuje jedynie część globu. Pomimo to, jest traktowana, jako dowód na istnienie niezwykle zaawansowanej nauki i techniki we wczesnej historii ludzkości. To fragmenty zadziwiającego poziomu wiedzy dawno zaginionej cywilizacji.

2. Trójwymiarowa mapa wykonana przy pomocy nieznanej technologii

Znalezisko dokonane przez rosyjskich naukowców stoi na przekór wszelkim teoriom związanym z oficjalną historią ludzkości. Jest to starożytna trójwymiarowa mapa z głębokim reliefem z regionu Uralu. Naukowcy z Uniwersytetu Baszkirskiego przeprowadzili badania dużej płyty, która została odkryta w roku 1999. Płyta ta przedstawia relief regionu Uralu. Jest to prawdziwy przestrzenny relief, podobny do współczesnych map wojskowych. Mapa obejmuje system prac inżynieryjnych w tym regionie prac, które były zakrojone na ogromną skalę. System ten tworzy około 12000 kilometrów kanałów wodnych, wielkich zbiorników oraz siatka kresek. Obok kanałów znajdują się obiekty, które mają kształt diamentów. Nadal jednak nie wiemy, co oznaczały.

Na mapie tej istnieje wiele napisów, wykonanych przy pomocy hieroglificznego pisma  o nieznanym pochodzeniu. Naukowcom do dziś nie udało się go rozszyfrować. Znaleziska dokonał doktor nauk fizycznych i matematycznych, Profesor Alexandr Chuvyrov z Uniwersytetu Baszkirskiego. Już od XVIII wieku zanotowano w tym regionie prawie 200 przekazów o wielkich białych kamieniach pokrytych głębokim reliefem znaków i wzorów.  Pochodzą one  z regionu wsi Chandar w okręgu Nurimanov. To właśnie te doniesienia spowodowały, że Profesor Chuvyrov zainteresował.

Pierwsza z poszukiwanych płyt została znaleziona 21 lipca 1999 roku pod progiem domu we wsi. Mierzy 148 centymetrów długości, 106 cm szerokości oraz 16 cm grubości, ważąc około 1 tony. Chuvyrov powiedział: Już na pierwszy rzut oka wiedziałem, że nie jest to zwykły kamień, lecz najprawdziwsza mapa. I na dodatek całkiem niezwykła, trójwymiarowa mapa. Płyta ta została przekazana specjalnie powołanej grupie rosyjskich oraz chińskich naukowców. Był to panel specjalistów z kartografii, fizyki, matematyki, geologii, chemii oraz języków starożytnych. Pierwsze, co potwierdzono to fakt, że była to dokładna mapa regionu Uralu, obejmująca region rzek Ufimki i Sutolki, włącznie  z doliną Ufa. Mapa ta jest w skali 1:1,1 km.

Płyta składa się z trzech warstw. Pierwsza, to podstawa, która ma grubość 14 cm i zbudowana jest z najtwardszego dolomitu. Druga, to 2 centymetrowa warstwa, która jest być może najbardziej interesująca, gdyż jest zrobiona jak gdyby z rozlanej warstwy szkła, i to właśnie w tej warstwie wygrawerowany jest trójwymiarowy kontur krajobrazu. Technologia wykonania czegoś takiego jest dla nas całkowicie nieznana. Trzecia warstwa, to cieniutka 2- milimetrowa warstwa wapiennej porcelany. Porcelana ta pokrywa całą płytę, chroniąc tym sposobem mapę przed zewnętrznymi uszkodzeniami. 

Trzeba pamiętać - podkreśla Chuvyrov,- że ten relief nie został wykonany ręcznie, przez starożytnego kamieniarza, gdyż jest to po prostu niemożliwe. Jest oczywistym, że musiał być wykonany przy pomocy nieznanej nam technologii. Prześwietlenia aparaturą rentgenowską potwierdziły jedynie, że płyta ta nie była naturalnego pochodzenia, a jej części składowe zostały połączone przy pomocy jakichś precyzyjnych narzędzi. Czym dłużej badano tą płytę, tym więcej zagadek odkrywano. Na mapie jest wyraźnie widoczny ogromny system nawadniania. Na dodatek obok istniejących rzek, znajdują się tam dwa kanały  o szerokości 500 metrów każdy oraz 12 stawów,  z których każdy ma od 300 do 500 metrów szerokości, około 10 km długości, oraz 3 kilometry głębokości. Kanały i stawy stwarzały wyraźnie system cyrkulacyjny wody. Aby zbudować coś tak ogromnego, należałoby przerzucić ponad jeden kwadrylion metrów sześciennych skał. Dla porównania - kanał pomiędzy rzekami Wołga – Don wyglądałby na tej mapie jak zwykłe, maleńkie zadrapanie. 

Profesor Chuvyrov stwierdza, że ludzkość obecnie byłaby w stanie zbudować jedynie małą część tego, co znajduje się na tej mapie. Zgodnie z jej treścią, rzeka Belaya miała kiedyś sztuczne koryto. Jakie było przeznaczenie tej przedziwnej mapy? Dokładne badania płyty przeprowadzono na Uniwersytecie Wiconsin w USA w centrum kartografii. Amerykanie byli oszołomieni. Stwierdzi jedynie, że taka trójwymiarowa mapa musiała mieć przeznaczenie nawigacyjne i taki obraz powierzchni ziemi można stworzyć jedynie przy pomocy badań z powietrza. Obecnie w USA prowadzone są prace nad stworzeniem takiej trójwymiarowej mapy ziemi. Do tego są potrzebne super-satelity oraz komputery  o ogromnej mocy przeliczeniowej procesorów. Wydaje się, że ci, którzy konstruowali takie mapy, posługiwali się jedynie transportem powietrznym, gdyż nigdzie na nich nie ma żadnych naziemnych dróg transportu, oprócz - naturalnie - kanałów wodnych. Jedna z prawdopodobnych teorii jest taka, że ci, którzy tworzyli te ogromne systemy nawadniania, nigdy tam nie mieszkali, przygotowując jedynie te tereny do jakichś innych celów. Być może do późniejszego zasiedlenia.

Dalsze badania mapy przynoszą coraz więcej sensacji. Współcześni naukowcy są przekonani, że mapa ta była jedynie częścią składanki mapy całej ziemi. Jedna z hipotez mówi, że musiałoby istnieć 348 takich bloków. Stąd też nasuwa się przypuszczenie, że pozostałe części muszą również znajdować się na tych terenach. Nieopodal Chandaru naukowcy pobrali ponad 400 próbek ziemi, co pozwoliło im stwierdzić, że mapa ta musiała znajdować się u podnóża góry Sokolinaya. Jednakże w czasie ery lodowcowej została rozerwana na części i rozrzucona. Kolejna z hipotez mówi, że jeśli tak było, to mapa ta musiała mieć 340x340 metrów. Po przestudiowaniu archiwalnych dokumentów, Chuvyrov określił kilka możliwych miejsc, gdzie mogą znajdować się kolejne bloki. Jego zdaniem: jeden może leżeć pod jednym z domów  w Chandar, drugi pod domem kupca Khasanova, trzeci pod wiejską łaźnią, a czwarty pod filarem mostu kolejki wąskotorowej (Pravda, 30 Kwiecień 2002 roku). 

ASTRONOMIA

3. Wiedza o planetach poza Plutonem 

Starożytni Sumeryjscy naukowcy twierdzili, że istnieje jeszcze jedna planeta daleko poza Plutonem. Stara mapa układu słonecznego pokazuje 11 planet (nasz księżyc był liczony, jako planeta). Obecnie mamy wszelkie podstawy wierzyć, że ta tajemnicza planeta naprawdę istnieje. Zauważono, że zewnętrzne planety układu słonecznego, a więc Neptun i Uran wykazują pewne odchylenia swoich orbit wokół słońca. Plutona wyeliminowano, jako źródło przyciągania grawitacyjnego, które mogłoby mieć taki wpływ na te planety. Naukowcy spekulują obecnie, że odchylenia Urana i Neptuna mogą być spowodowane jedynie grawitacją jakiegoś obiektu o znacznie silniejszym polu grawitacyjnym. 31 grudnia 1983 roku naukowcy potwierdzili swoje przypuszczenia, że na orbicie poza Plutonem znajduje się jakiś masywny obiekt.

4. Kalendarze bardziej dokładne od naszych

Starożytni Majowie posługiwali się kalendarzem bardziej dokładnym od naszego. Majowie obliczali długość roku na 365,2420 dni. Kalendarz Gregoriański mówi o 365,2425 dniach w roku, natomiast współczesna astronomia oblicza go na 365,2422 dni. Innymi słowy, kalkulacje Majów były dużo dokładniejsze niż nasze w erze ”zaawansowanej nauki”. Rok Majów był kalkulowany z dokładnością do 1/10 000 długości dnia. Ich kalendarze są dowodem na to, że potrafili zmieścić się w trzech cyfrach po przecinku.  Pytam więc, czy jest możliwym dokonanie tak dokładnych obliczeń bez posiadania odpowiedniej wiedzy i bardzo zaawansowanego sprzętu obserwacyjnego.  