Karol May

WALKA O MEKSYK

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

POSZUKIWANIA

W PODZIEMIACH KLASZTORU

W ZACATECAS

INTRYGA

NIEFORTUNNE PORWANIE

TROPEM ZBRODNIARZY

WALKA O MEKSYK

Karol May

POSZUKIWANIA

Działania wojenne przeniosły się na południe, życie na hacjendzie del Erina wróciło więc do normy. Pedro Arbellez siedział przy oknie i obserwował bydło pasące się na pobliskim pastwisku.

Stary hacjendero wyzdrowiał już, odzyskał spokój i równowagę, ale na jego twarzy gościł smutek. Ciężko przeżywał ból i przygnębienie córki spowodowane utratą męża.

W pewnej chwili ujrzał kilku jeźdźców zbliżających się od północy. Na przedzie jechało dwóch mężczyzn i kobieta, z tyłu jakiś człowiek poganiał konie dźwigające bagaże.

— Kto to może być? — zapytał Arbellez Marię Hermoyes, krzątającą się po pokoju.

— Zaraz się dowiemy. Zmierzają w naszym kierunku i wkrótce tu będą.

Jeźdźcy raźno wjechali przez bramę na podwórze. Jakież było zdziwienie Arbelleza na widok Pirnera i jaka radość Emmy, gdy ujrzała swą kuzynkę Rezedillę i Czarnego Gerarda, którego darzyła sympatią.

Przywitawszy się serdecznie, zasiedli przy stole i wzajemnie zaczęli sobie opowiadać o wszystkim, co się wydarzyło po wyjeździe Emmy z Guadalupe. Goście spodziewali się zastać tutaj Sternaua i jego przyjaciół. Zmartwili się srodze, gdy usłyszeli, że doktor z towarzyszami znowu zaginął.

— Czy zrobiono wszystko, aby ich odszukać? — spytał Gerard.

— Tak — odparł Arbellez — ale bezskutecznie. Sarn Juarez posłał na zwiady Sępiego Dzioba. Sławny traper wrócił jednak z niczym. Znalazł wprawdzie ślad i podążył za nim do Santa Jaga; ale tam wszystko się urwało.

— Hm. Więc udali się do Santa Jaga? To już coś. Trzeba jeszcze raz zacząć od początku.

— Kto miałby się tym zająć?

— Oczywiście ktoś, kto się zna na tropieniu. Ja więc wyruszę.

— Ty?! — krzyknął Pirnero. — Nie! Nie chcę, aby mój zięć narażał się na takie niebezpieczeństwo!

— W takim fazie ci których kochamy, muszą zginąć. Pirnero się speszył.

— Niech to diabli wezmą! Ale masz rację, Gerardzie. Trzeba ich koniecznie odnaleźć. A tak się cieszyłem, że mam wreszcie zięcia! Co ty na to, Rezedillo?

Wszyscy spojrzeli na dziewczynę.

— Narzeczona moja jest dobra i dzielna... Pogładziła go po ręce.

— Oczywiście, że zgadzam się, kochany. Czuję, że właśnie tobie uda się ich odnaleźć. Jedź w imię Boże, tylko przyrzeknij, że będziesz bardzo ostrożny!

— Nie bój się o mnie! Teraz mam ciebie, mam dla kogo żyć i stale będę o tym pamiętał.

— Mówi jakby czytał z książki — mruknął Pirnero. —Jeżeli Rezedilla mu ufa, dlaczego ja nie miałbym? Kiedy odjeżdżasz, mój zięciu?

— Dziś za późno, zapadła już noc, więc jutro o świcie. Wezmę dwóch vaquerów, przez których będę kontaktował się z wami. A teraz chodźmy już spać.

Arbellez ulokował, go w jednej z gościnnych izb na piętrze. Zostawszy sam, Gerard zaczął obmyślać plan działania. Zgasił światło i otworzył okno. Patrzył na niebo usiane gwiazdami. Wtem wydało mu się, że usłyszał jakiś szmer. Uważnie zaczął obserwować podwórze. Gdy spój rzał w dół, spostrzegł, że ktoś wszedł przez okno do pomieszczenia znajdującego się pod jego pokojem. Może to jakiś vaquero wracał od służącej? — pomyślał. Nie —zreflektował się. Zbyt wiele niespodzianek zaszło w tym domu, aby się można zadowolić tym przypuszczeniem.

— Kto tam?! — krzyknął.

Jakaś postać szybko przebiegła dziedziniec i skierowała się w stronę parkanu. — Stój, bo strzelam!

Uciekający nie zatrzymał się. Gerard błyskawicznie chwycił swą zawsze nabitą strzelbę i wycelował w zbiega. W słabym świetle gwiazd nie widział go dokładnie, orientował się tylko, w jakim zmierza kierunku. Wystrzelił kilkakrotnie raz za razem, ale chybił. I to może się przytrafić najlepszemu strzelcowi.

Nie mógł pozwolić, by człowiek uciekł. W okamgnieniu zatknął za pas rewolwer i nóż, przywiązał lasso do nogi łóżka i ześlizgnął się po nim na podwórze. Przesadził płot i zaczął nasłuchiwać.

Po chwili w pobliżu, na lewo od siebie, usłyszał parskanie konia. Cicho jak kot pobiegł w tamtą stronę. Nie zdążył jednak. Po paru sekundach rozległ się tętent. Ten, którego chciał pochwycić, mknął już pełnym galopem.

Gerard zatrzymał się. Popełniłby wielki błąd, gdyby teraz po ciemku szukał śladów tamtego i jego wierzchowca. Mógłby je zatrzeć własnymi nogami. Przeskoczył pilot w innym miejscu niż przed chwilą, wrócił na dziedziniec i zmierzał do frontowego wejścia.

Strzały obudziły mieszkańców hacjendy. Zapalono światła. Jakiś vaquero wybiegł mu naprzeciw.

— Ach, senior Gerard, niepokoją się o pana. Myślą, że pana zabito.

— Jak najprędzej można obudzić i zwołać całą służbę?

— Nad drzwiami jadalni wisi dzwon. Wystarczy uderzyć i wszyscy zjawią się natychmiast.

Po chwili w jadalni zgromadziła się służba i domownicy. Większość miała latarki. Gerard opowiedział, co zaszło.

— Co się mieści pod moim pokojem? — zapytał hacjendera.

— Kuchnia.

— Wszyscy vaquerzy mieszkają w tym budynku?

— Nie. Większość śpi przy trzodach.

— Czy służąca nocuje w kuchni?

— Nie — odpowiedziała Maria Hermoyes.— Kuchnia jest w nocy zamknięta. Klucz mam przy sobie.

— Okno było otwarte?

— Tak. Zawsze jest lekko uchylone.

— Trzeba przede wszystkim sprawdzić, czy drzwi do kuchni są w dalszym ciągu zamknięte.

I tak też było. Nie otworzyli ich, tylko przeszli do sieni i frontowymi drzwiami przedostali się na podwórze. Zapalono latarnie. W ich blasku Gerard zaczął dokładnie badać ziemię pod oknem kuchennym. Była nieco rozmiękła, bo służba niekiedy wylewała przez nie wodę. Ujrzał wyraźne ślady stóp. Jakiś człowiek niewątpliwie tą drogą wchodził do kuchni i z niej wychodził.

— To nie vaquero — stwierdził Gerard. — Intruz miał niewielkie stopy i nosił delikatne obuwie. Później odrysuję ich kształt na papierze. Może mi się przydać. No, nic tu już po nas. Chodźmy do kuchni!

Polecił, by dobrze ją oświetlono, po czym wraz z domownikami dokładnie przeszukał wszystkie kąty, piec, meble. Potem poprosił Marię Hermoyes, by sprawdziła, czy nie zginęło. Stara kobieta po chwili oświadczyła, że nie zauważyła nic podejrzanego.

— Nie rozumiem — powiedziała — czego tu szukał ten człowiek.

— Mam nadzieję, że zaraz się dowiemy. Kto wyszedł z kuchni ostatni, seniorita?

— Ja.

— Czy opuszczając ją miała pani w ręku jakąś butelkę?

— Nie.

Gerard schylił się i podniósł mały korek, leżący na ziemi obok niskiego kotła z wodą. Maria chciała go wziąć do ręki i obejrzeć, ale Gerard nie pozwolił.

— Nigdy za dużo ostrożności! Niech pani mu się przyjrzy ale nie dotyka.

— Nie mamy takiej flaszeczki.

— Hm — mruknął Gerard. — Jest wilgotny. Dałbym głowę, że jeszcze przed paroma minutami zatykał butelkę. Ten, kto tu był, zgubił go i albo nie szukał wcale, albo nie mógł znaleźć w ciemności.

— Po co mu była ta butelka? — zdziwił się Arbellez. — Nic z tego nie pojmuję.

— Na pewno rozwiążemy zagadkę — zapewnił traper. Podszedł do okna. — Nie ulega wątpliwości, że nasz nieproszony gość wszedł tędy. Na parapecie zostało jeszcze trochę wilgotnej ziemi. — Oświetlił latarką podłogę obok kotła z wodą. — Tu również leży grudka lepkiego błota. Senior Arbellez, jaki stąd wniosek?

— Że ten typ kręcił się koło kotła.

— Oczywiście! I tu przecież zgubił korek. Można więc sądzić, że w kuchni otworzył butelkę. Zachodzą dwie ewentualności. Po pierwsze: obcy człowiek wchodzi w nocy do cudzej kuchni, aby napełnić małą flaszeczkę wodą z kotła. Co pan na to? — zwrócił się do Arbelleza.

— Zupełnie nielogiczne. Na podwórzu jest wody pod dostatkiem.

— A więc po drugie: obcy człowiek wkrada się do cudzej kuchni z pełną flaszeczką, której zawartość wlewa do kotła...

— Na Boga, to całkiem prawdopodobne! — zawołał Arbellez. — Co mogła zawierać buteleczka?

— Przyjrzałem się dobrze wodzie w kotle. Seniorita, czy gotowano w nim coś tłustego?

— Nie. W tym kotle nie gotuje się żadnych potraw. Służy wyłącznie do podgrzewania wody i codziennie jest myty. Wczoraj nawet kazałam go wyszorować piaskiem i napełnić świeżą wodą źródlaną.

— Na powierzchni pływają drobne oczka tłuszczu.

— Trucizna?! — wykrzyknął przerażony Arbellez. — Przyprowadźcie tę starą, głuchą sukę i przynieście dwa króliki.

Za chwilę powrócili do kuchni ze zwierzętami. Umoczono w wodzie małe kawałki chleba i dano je zwierzętom. Organizm królików zareagował błyskawicznie: po dwóch minutach oba zdechły. Zaraz potem — jakby gwałtownie czymś uderzona — padła suka.

— Trucizna, naprawdę trucizna! — rozległy się przerażone głosy.

— Niestety — potwierdził Gerard. — To chyba sok trującej rośliny, którą Indianie z Kalifornii nazywają menel-bale, czyli liść śmierci. Słyszałem nieraz o straszliwym jej działaniu.

— Mój Boże, co za okropność! — zawołała Maria Hermoyes. — Ktoś z nas miał być otruty!

— Ktoś? — traper pokręcił głową. — Myli się seniorita! Jeśli się wlewa truciznę do kotła, z którego wszyscy czerpią wodę, szykuje się śmierć wszystkim.

Zrobiło się bardzo cicho i smutno. Milczenie przerwał Arbellez. Mówił z trudem:

— Bogu niech będą dzięki, że pan jest z nami. Gdyby nie pana doświadczenie i niezwykła przenikliwość, nie doczekalibyśmy jutrzejszego dnia. To straszne! Ale komu mogło zależeć na zabiciu nas wszystkich?

Gerard wzruszył ramionami.

— I senior pyta jeszcze? Przecież to jasne, że chodziło o ród Rodrigandów!

— Na Boga! Ale nikt z nas do niego nie należy!

— I pan jednak, i pana domownicy wiedzą bardzo wiele, ba, wszystko o tej historii. Sternau, obydwaj Ungerowie i inni, którzy także znają tajemnicę rodu, zniknęli. Pozostali tylko mieszkańcy hacjendy. Musieli więc zginąć.

— Już rozumiem. Ale komu na tym zależy?

— Ja myślę, że przede wszystkim Cortejowi — powiedziała bez wahania Maria Hermoyes.

— Chyba ma pani rację — przytaknął jej Czarny Gerard. — Złapiemy łotra i wszystko nam wyśpiewa.

— A jeżeli nie?

— Phi! — Gerard lekceważąco machnął ręką. — Nie chciałbym być w skórze tego drania! My, ludzie prerii, mamy swoje sposoby, aby najtwardszych zmusić do gadania.

— Naprawdę przypuszcza pan, że uda się ująć tego człowieka? Przecież miał dość czasu, żeby oddalić się w bezpieczne miejsce.

— Czas czasem, ale odjechał na tym samym koniu, na którym przybył do hacjendy. Zwierzę jest na pewno zmęczone. Mam zaś nadzieję, że ja i dwaj vaquerzy otrzymamy wypoczęte wierzchowce.

— Najlepsze, jakie stoją w stajni! Ale i one na nic się nie zdadzą, jeśli, wbrew pana przypuszczeniom, niedoszły zbrodniarz jest już w domu. Gerard pokiwał głową.

— Oj, senior, senior! Obcowanie z ludźmi prerii niewiele pana nauczyło. Powinien senior wiedzieć, że rzadko kiedy udaje się tak naprawdę zbiec komuś, kto pozostawia po sobie ślady. W każdym razie spać się nie położę, dopóki nie przygotuję się do jazdy, a z nastaniem dnia ruszam na poszukiwania.

Gdy zaczęło świtać, domownicy i służba zebrali się na dziedzińcu. Gerard dokładnie odrysował na papierze pozostawiony w wilgotnej ziemi ślad stopy. Potem zaprowadził przyjaciół na miejsce, gdzie w nocy usłyszał parskanie konia i tętent kopyt.

Poszukiwania trwały niedługo. Po chwili wskazał na wydeptaną trawę w pobliżu wielkiego kaktusa i rzekł:

— Do tego krzewu uwiązany był koń, więc sprawca musiał mieć przy sobie lasso. Przyjrzyjcie się teraz kaktusowi.

Obejrzeli go dokładnie. Arbellez nie zauważył niczego szczególnego. Pozostali też nie.

— No tak — uśmiechnął się Gerard. — Myśliwy widzi więcej niż hacjendero lub vaquero. Co to jest, seniores?

Rozsunął nieco liście kaktusa.

— Włos z końskiego ogona.

— Jakiego koloru?

— Czarnego. Zdaje mi się jednak, że nie jest to włos karosza.

— Istotnie. Odcień wskazuje na ciemną maść bułanka.

— Szkoda — powiedział Arbellez z ubolewaniem. — Bułanych koni jest przecież wiele. Nie tak łatwo będzie odnaleźć właściciela. Gdybyśmy mieli chociaż ślad podkowy tak jak buta jeźdźca...

— Uważa pan, że nie będzie można jej odtworzyć? — Gerard uśmiechnął się wyrozumiale. — Pojechał przecież na lewo, musiał minąć potok. Tam z pewnością znajdziemy wyraźne odbicie podkowy.

Poszli ku potokowi; istotnie było tak, jak myślał Gerard. Na miękkiej ziemi zobaczyli wyraźne ślady.

— Nareszcie! — ucieszył się Gerard odrysowując ślad podkowy. — Teraz mam wszystko. Muszę natychmiast ruszać w drogę.

Wrócił do domu po broń. Po chwili weszła do pokoju Rezedilla, by się pożegnać. Uściskawszy ją gorąco, opuścił hacjendę w towarzystwie dwóch vaquerów.

Jechali przez cały dzień galopem. Zatrzymali się dopiero z nastaniem nocy, gdy zapanowały całkowite ciemności.

— Przenocujemy tutaj — postanowił Gerard, zeskakując z konia obok kępy niskich krzewów.

— Czy nic nam nie grozi? — zaniepokoił się jeden z vaquerów. — Niedaleko stąd jest posiadłość seniora Marquesa. Coś mi się wydaje, że ten człowiek tam właśnie się schronił.

— Czyżby? Morderca, wracający z miejsca zbrodni, unika obcych. Dla własnego bezpieczeństwa nie chce nikomu pokazywać swojej twarzy. Wyczytałem ze śladów, że dzieli go od nas mniej więcej godzina drogi. Jego wierzchowiec pada ze zmęczenia. Jutro go dopadniemy.

Rozciągnął się na trawie i natychmiast zasnął.

O świcie ruszyli dalej . Wypoczęte konie pędziły przez równinę jak szalone. Nagle traper gwałtownie osadził swojego.

— Patrzcie — zawołał — jaka tu wygnieciona murawa! Musimy dokładnie przeszukać to miejsce.

Nisko pochylony, krok po kroku, zaczął uważnie badać teren.

— Do kroćset! — zawołał po chwili. — Gdzie ta posiadłość, o której mówiłeś wczoraj?

— O, tam. Na prawo — vaquero wskazał ręką. — Można by do niej dotrzeć w ciągu dziesięciu minut.

— Ten, którego szukamy, przywiązał tu do tego drzewa bułanka, a sam poszedł pieszo, zapewne do folwarku. Wrócił zaś konno. Swego wierzchowca puścił wolno, a na tym nowym pojechał dalej. Oto jeden ślad kopyt biegnie na północ, drugi z jeźdźcem prowadzi na południe, a więc w kierunku, w którym jeździec zmierzał poprzednio. Jedźcie za nim wolno! Ja tymczasem zajrzę do siedziby seniora Marquesa.

Już po niecałym kwadransie Gerard wchodził do sieni piętrowego domu. Drzwi od pokoju na lewo były otwarte. Starszy mężczyzna leżał w hamaku i palił fajkę.

— Pan jest właścicielem, senior Marques? — zapytał Gerard, kłaniając się uprzejmie.

— Tak.

— Czy wczoraj sprzedał pan konia? Gospodarz zerwał się z hamaka.

— Nie! Ale mój kasztanek gdzieś przepadł. Szukamy go od rana.

— A może go skradziono?

— Bardzo prawdopodobne.

— Czy to rączy koń?

— Najwspanialszy, jakiego mam.

— Do kroćset! Ścigam pewnego łotra. Byłem pewien, że dziś rano go dopadnę, bo jechał na byle jakim bułanku. Tymczasem zabrał panu kasztana i...

— Niech to wszyscy diabli!

— Czy pański koń ma jakieś znaki szczególne?

— Tak. Prawą połowę pyska jednolicie białą.

— Dziękuję. Niedaleko stąd znajdzie pan zapewne bułanka, którego złodziej „podarował" panu za kasztana. Bądź zdrów, senior! Nie mam chwili do stracenia.

Pośpiesznie opuścił dom i wskoczywszy na konia, ruszył galopem. Wkrótce spotkał vaquerów.

— Musimy pędzić, ile sił starczy — oświadczył. — Ten drań skradł Marquesowi znakomitego wierzchowca. W drogę!

W miarę jazdy Gerard miał coraz bardziej ponurą minę. Po pewnym czasie mruknął:

— Bardziej cwany, niż przypuszczałem.

— Nie spał wcale? — zapytał jeden z vaquerów.

— Ano właśnie. Na tym skradzionym koniu natychmiast pojechał dalej. Ma nad nami przewagę jakichś czterech godzin. Nie dogonimy go przed wieczorem.

I rzeczywiście. Kiedy zbliżali się do Santa Jaga, był już zmrok, a zbiega ani śladu.

— Nieprawdopodobne, żeby ten łotr zatrzymał się w mieście — zauważył jeden z vaquerów — ponieważ...

— A mnie się wydaje — przerwał mu Czarny Gerard

— że właśnie tak, coś mi mówi, że on tu mieszka.

I okazało się, że Gerard ma rację. Tuż przed Santa Jaga spotkali mężczyznę z małym wózkiem ciągnionym przez woła. Zatrzymali konie.

— Dobry wieczór — powiedział uprzejmie Gerard.

— Czy dobrze zna pan miasto?

— Jakżeby nie. Urodziłem się tutaj.

— Domyślam się, że idzie pan z północy. Czy wiele ludzi spotkał senior po drodze?

— Nikogo. A dokładnie mówiąc żadnego piechura.

— A jeźdźców?

— Jednego.

— Zna go senior?

— Hm — stary uśmiechnął się chytrze. — Może i znam.

— Mówi pan „może". Dlaczego?

— Ano, bo wiem, że nie chciał, abym go poznał. Zrobił nawet wszystko, aby mnie ominąć.

— Ale mimo to poznał go pan...

— Tak. Po sposobie trzymania się w siodle. Taką postawę ma tylko jeden człowiek.

— Kto?

Mężczyzna uśmiechnął się znowu.

— Widać bardzo wam zależy, żeby się dowiedzieć. Senior, jestem biedakiem, a każda przysługa wymaga zapłaty.

— To zrozumiałe! — Gerard rzucił mu srebrną monetę.

— Dziękuję. To był doktor Hilario. Lekarz z klasztoru delia Barbara. O, widzi pan ten budynek górujący nad miastem?

— Lekarz — ucieszył się Gerard. — A może senior zwrócił uwagę na jego konia?

— Tak. To był kasztan. Po prawej stronie pyska miał białą plamę.

— Dziękuję. To właśnie chciałem wiedzieć. Pożegnali się i Gerard z towarzyszami pojechali dalej.

Setki myśli przelatywały przez głowę trapera. Wreszcie zwrmiecił się do vaquerów:

— Dowiedzieliśmy się bardzo ważnych rzeczy. Jestem pewien, że ten Hilario to nasz niedoszły morderca. Zajedziemy do venty i zatrzymamy się w niej na dłużej.

W PODZIEMIACH KLASZTORU

Doktor Hilario był z siebie bardzo zadowolony. Zrobił to, co zamierzał i wrócił szczęśliwie do domu; tam dotarł z nastaniem zmroku. Nawet mu do głowy nie przyszło, że śledzi go bardzo groźny przeciwnik.

Ponieważ nieobecność stryja przedłużała się, Manfredo był niespokojny. Co jakiś czas podchodził do okna i niecierpliwie spoglądał na bramę klasztorną w nadziei, że zobaczy tego, kogo oczekuje.

— Nareszcie! — wykrzyknął, gdy Hilario wszedł do pokoju. — Powiedz, na miłość boską, gdzie byłeś tak długo?!

— Hm, nie przewidziałem zupełnie, że aż przez dwie noce będę musiał czatować pod hacjendą.

— No i co?

Hilario opowiedział ze szczegółami, jak wykonał zadanie. Manfredo, chociaż od małego nawykły do widoku krwi i przemocy, poczuł się nieswojo.

— Brrr! To okropne! — wstrząsnął się z niesmakiem.

— A niby dlaczego? Każdy człowiek musi umrzeć. Ci w hacjendzie będą mieli najpiękniejszą śmierć, jaką można sobie wyobrazić. Położą się i zasną na wieki bez bólu.

— Jest stryj pewien, że nikt się nie uratuje?

— Na pewno nikt.

— Czyli nie ma już żadnych świadków. No bo reszta wtajemniczonych siedzi u nas pod kluczem! -

— To jeszcze nie wszyscy. Z pozostałymi rozprawimy się w stolicy.

— Kiedy wyjeżdżasz, stryju?

— Zaraz. Przynieś mi tylko coś do jedzenia.

— Zaraz? Nie zmęczyłeś się podróżą? — zdziwił się Manfredo.

— Nawet bardzo. Ale straciłem trzy dni. Muszę jechać jak najszybciej! Tym razem będę jednak podróżować nie konno, bo zasnąłbym w siodle, ale w karecie. Niech zaprzęgną do niej przed tylną bramą. Nikt nie może wiedzieć, że opuszczam klasztor.

Podjadłszy sobie, Hilario udzielił bratankowi koniecznych instrukcji. Następnie usadowił się wygodnie w pojeździe i ruszył w drogę. Dopóki nie umilkł odgłos kół, Manfredo stał przed bramą. Potem zamknął ją ostrożnie i udał się do pokoju stryja, aby wziąć klucze. Musiał przecież obsłużyć więźniów. Przechodząc przez frontowy dziedziniec, niespodziewanie natknął się na małego, grubego Arrastra, wspólnika czy raczej zwierzchnika doktora.

— Doktor Hilario w domu? — zapytał Arrastro z chytrym uśmieszkiem.

— Nie. Ach, to pan?

— Stryj wyjechał?

— Przed chwilą.

— Do licha! Dlaczego tak późno?

— Nie mógł prędzej. Przypuszcza jednak, że zdąży na czas.

— Można wejść do jego gabinetu?

— Oczywiście. Przecież tu mieszkam podczas nieobecności stryja.

— Chodźmy więc, ale tak, aby nas nikt nie widział. Chcę z tobą porozmawiać o pewnej ważnej sprawie.

Tymczasem Czarny Gerard i jego towarzysze dotarli do Santa Jaga. Zatrzymali się w najlepszej vencie. Gerard przekąsił coś naprędce i postanowił zasięgnąć na mieście języka o klasztorze. Wychodząc z pokoju po ciemku, bo zgasił świecę łojową, potrącił niechcący jakiegoś człowieka na nie oświetlonym korytarzu. — All devils! — syknął poszkodowany.

— Nie moja wina — stwierdził lakonicznie Gerard. — Należy uważać.

— Co? Uważać? Do licha! — Wrzasnął tamtem i wymierzył Gerardowi policzek tak siarczysty, że traper, choć nie ułomek, aż zachwiał się na nogach, .

— Do wszystkich diabłów! — zaklął. — Czy zdajesz sobie sprawę, co zrobiłeś, senior?

Chwycił napastnika lewą ręką za kark, prawą zaś odwzajemnił mu policzek, równie mocny jak ten, który otrzymał. Zwarli się w uścisku bynajmniej nie przyjacielskim. Żaden nie miał przewagi. Walka była więc coraz bardziej zacięta. Towarzyszyły jej zduszone okrzyki: „A masz, a masz! Dobrze ci tak! Jeszcze jeden policzek!" Odgłosy bijatyki rozchodziły się po całym korytarzu. W pewnym momencie otworzyły się najbliższe drzwi; stanął w nich młody człowiek ubrany w bogaty strój meksykański, przyświecając sobie latarką.

— Co się tu dzieje? — zapytał ze zdumieniem, widząc kotłujących się mężczyzn.

— Nic — wychrypiał jeden z nich. — Chcę tylko wymierzyć dziewiąty policzek.

— A ja dwunasty — dodał drugi. Młodzieniec podszedł bliżej.

— Na Boga, Sępi Dziobie! — zawołał. — Co ci zawinił ten senior?!

Usłyszawszy przezwisko, Gerard opuścił pięści i zdumiony w najwyższym stopniu wykrzyknął:

— Co takiego?! Sępi Dziób?! — postąpił krok naprzód. Choć światło latarki było nikłe, nie miał już wątpliwościi

— To rzeczywiście on! I to jego spoliczkowałem tyle razy. Sępi Dziób również zaczął się przyglądać przeciwnikowi.

— Do stu tysięcy bomb i kartaczy! — ryknął. — Chyba diabeł mnie opętał! To przecież niemożliwe, abym w ciebie walił jak w bęben?! Skąd się tu wziąłeś, Gerardzie?

— Z hacjendy del Erina. A ty?

— Ze stolicy.

Młody człowiek, wyraźnie rozbawiony, wmieszał się do rozmowy.

— To panowie się znają? Niech mi więc będzie wolno zapytać, kim jest ten senior — wskazał na Czarnego Gerarda — i dlaczego, panowie, wybraliście tak oryginalną formę przywitania?

— O, to nic niezwykłego — odparł Sępi Dziób. — Gerard chciał wyjść z pokoju w chwili, gdy szedłem przez korytarz. Uderzył mnie drzwiami w nos. Dałem mu w gębę. On nie został dłużny. I tak zaczęła się ta zabawa w policzkowanie. Jak siebie i jego znam, trwałaby zapewne długo, gdyby nie pojawił się pan z latarką, senior Kurt. Może jednak już w pokoju przedstawię panów.

Wziął Gerarda pod rękę i weszli do pomieszczenia zajmowanego przez Kurta. Tam Sępi Dziób dokonał prezentacji. Pokrótce wyjaśnili sobie, po co każdy z nich przyjechał do Santa Jaga.

— Gdzie mieszka Grandeprise i marynarz? — zapytał Gerard Kurta.

— Mają pokój na dole.

— Szukam pewnego człowieka... doktora Hilaria. Czy znacie klasztor delia Berbara?

— Nie. Ale Grandeprise tam był.

— Wybierałem się właśnie na zwiady, mówiąc naszym traperskim językiem.

— Ja także, ale udało ci się pogłaskać drzwiami mój nos — roześmiał się Sępi Dziób.

Gdy tak wesoło rozprawiali, do pokoju zapukał Grandeprise. Był umówiony z Sępim Dziobem, mieli razem obejrzeć klasztor. Zdziwił się, zobaczywszy nie znanego mężczyznę, z którym obaj jego towarzysze byli za pan brat. Kiedy mu wyjaśnili, kim jest Gerard i że mają wspólny cel, ucieszył się:

— Szczęśliwe spotkanie! Doświadczony traper może zastąpić dziesięciu, nawet bardzo dzielnych, mężczyzn. Jestem pewny, że tym razem Cortejo i Landola nam nie umkną.

— Odwiedził pan kiedyś doktora Hilaria?— spytał Gerard.

— Nawet parę razy. Gabinet — nic ciekawego. Kanapa, kilka krzeseł, stół, biurko. Ale jest coś szczególnego... W gablocie wisi bardzo dużo starych kluczy.

— Jakiego typu?

— Nie wiem. W każdym razie nigdzie takich nie widziałem. Są ogromne i w dodatku o dziwnych kształtach.

— Hm, a więc zapewne służą, do otwierania niezwyczajnych drzwi... Jestem przekonany, że znajdziemy w klasztorze to, czego szukamy.

— Ma pan na myśli naszych zaginionych? — upewnił się Kurt.

— Tak. 0 ile ich nie zabito. A może także dowiemy się czegoś nowego o Corteju i Landoli.

— Na Boga, nie traćmy więc czasu! Musimy znać przyczyny, dla których ten Hilario wtrąca się w sprawy rodu Rodrigandów. Kto mieszka w klasztorze? — porucznik zwrócił się do Grandeprise'a.

— Spora liczba lekarzy i chorych oraz obsługa. Jeden budynek przeznaczony jest dla chorych fizycznie, drugi dla psychiczne. W trzecim dawniej mieszkali mnisi, teraz jest pusty. W pozostałych budynkach mieści się zarząd szpitala. Ponadto kilka pomieszczeń zajmują pielęgniarze, którzy opiekują się pacjentami.

— Ten stan rzeczy może sprzyjać naszym poczynaniom. A zacząć trzeba od sprawdzenia, czy doktor Hilario jest w domu. Jeden z nas musi pójść do niego.

— Racja — przyznał Gerard. — Ale kto? Ja nie mogę. Należy się liczyć z tym, że zauważył mnie i zapamiętał, kiedy krążył koło hacjendy.

Grandeprise zmarkotniał:

— I  mnie nie wolno się tam pojawiać. Ten szarlatan zna mnie dobrze.

— Ja również nie powinienem iść do niego — dodał Sęp Dziób—ze względu na mój nos. Kto go raz zobaczy, nigdy nie zapomni.

— Niech więc idzie Peters — zaproponował Grandeprise.

— Dlaczego on? — skrzywił się Kurt. — Jest za mało doświadczony, aby powierzać mu tak ważną sprawę. Najlepiej będzie, jeśli ja pójdę. Przecież mnie Hilario nigdy' nie widział. Oczywiście może mnie asekurować Grandeprise. Jak można się dostać do jego pokoju?

— Przejdzie pan przez podwórze i wejdzie do sieni. Wszystkie pomieszczenia w klasztorze są numerowane. To, które zajmuje doktor, jest na parterze, naprzeciw schodów i ma numer 25.

— Gdzie wychodzą okna?

— Dwa na boczny dziedziniec, jedno na główny. Pod tym oknem ukryjemy się z Sępim Dziobem i Gerardem i będziemy czekać na sygnał od pana.

— Możemy więc być spokojni — upewniał się Gerard — że seniorowi Ungerowi nic złego się nie stanie?

— Tak. Musi tylko zaskoczyć doktora. Nie rozpytywać nikogo w podwórzu, lecz iść prosto do jego mieszkania. Resztę zaplanujemy na miejscu. Gdyby Kurtowi groziło niebezpieczeństwo, zawezwie nas umówionym sygnałem. No, chodźmy!

Wziąwszy broń, opuścili ventę i ruszyli na wzgórze klasztorne. Z daleka dobiegło ich dudnienie powozu; po chwili minął ich i znikł za zakrętem. Skąd mogli wiedzieć, że siedzi w nim człowiek, którego szukali?

Kiedy doszli do klasztoru, Grandeprise wskazał oświetlone okna pokoju Hilaria.

Brama była otwarta, bez przeszkód więc dostali się na dziedziniec. Kurt szybko go przebiegł i cicho wszedł do sieni, jego towarzysze zaś ukryli się, jak było umówione, pod oknem. W pewnym momencie usłyszeli zbliżające się kroki. Jakiś niski, gruby jegomość przeszedł tuż koło nich i na środku podwórza spotkał się z drugim, wyższym i szczuplejszym. Byli to — jak można się domyślać —Arrastro i Manfredo. Przywitali się i razem skierowali się . do tych samych drzwi, w których przed chwilą zniknął porucznik.

Tymczasem Kurt wszedł bez pukania do pokoju opatrzonego numerem 25. Paliła się lampa, ale nie było żywej duszy, Rozejrzał się i dostrzegł lekko uchylone drzwi do drugiego pomieszczenia. Na palcach wślizgnął się do niego. Mimo panującego tu mroku rozpoznał, że to . sypialnia. I tu nie zastał nikogo. Zastanawiał się co robić dalej, gdy usłyszał, że ktoś nadchodzi. Cichutko przymknął drzwi, pozostawiając sporą szparę. Niemal wstrzymując oddech, obserwował przez nią, co dzieje się w gabinecie doktora. Weszło tam dwóch ludzi: starszy wiekiem grubas i młodzieniec o prymitywnej powierzchowności.

Grubas rozparł się wygodnie na krześle, odsapnął i zapytał młodego:

— A więc twój stryj odjechał dopiero niedawno? Nie wiesz, dlaczego tak przedłużył poprzednią podróż?

— Nie wiem.

Obrzucił młodzieńca ostrym spojrzeniem i ciągnął dalej:

— Jesteś jedynym krewnym doktora Hilaria, co?

— Tak, jedynym.

— I mogę przypuszczać, że ma do ciebie zaufanie, prawda?

— Istotnie.

— Dziwi mnie więc, że ci nie powiedział, co mu przeszkodziło wykonać na czas moje polecenie.

— Nie pytałem o to.

— Czy orientujesz się, po co stryj wyjechał do stolicy?

— Ma się postarać, aby Maksymilian nie opuścił Meksyku razem z Francuzami. Idzie o to, by cesarz wpadł w ręce Juareza. Ten go osądzi i skaże na śmierć — wyrecytował Manfredo jak wyuczoną lekcję.

— Doskonale! Juarez morderca straci wpływ na społeczeństwo. W ten sposób pozbędziemy się i cesarza, i prezydenta. Zdobędziemy władzę. Twój stryj otrzymał ścisłe instrukcje. Spotka się z Maksymilianem nie w stolicy, lecz w Ouerétaro. Mam nadzieję, że wszystko pójdzie dobrze. Ale licho nie śpi i może pokrzyżować nam plany. Na przykład znajdą się jacyś przyjaciele, cieszący się zaufaniem cesarza, i przekonają go, że nie ma już co liczyć na niczyją pomoc i że liczba jego zwolenników zmalała do zera. Wtedy Maksymilian zdecyduje się na natychmiastowe opuszczenie kraju. Dlatego trzeba go przekonać, że lud Meksyku go popiera.

— Nie będzie to łatwe.

— To zależy. Nie szczędziłem zabiegów, aby cesarz się dowiedział, że jego zwolennicy wzniecili powstanie na tyłach wojsk Juareza i co ważniejsze, że tu i ówdzie odnieśli zwycięstwa. Jutro na przykład wybuchnie bunt w kilku miejscach na raz, a najgroźniejszy będzie w Santa Jaga. Te fakty na pewno spowodują, że Maksymilian nie opuści Meksyku, a wtedy czeka go niechybna śmierć.

— U nas ma wybuchnąć powstanie?!— zawołał Manfredo. — Co też pan opowiada! Przecież tu mieszkają sami zwolennicy Juareza!

— Pni! Zwerbowaliśmy dwustu dzielnych mężczyzn. Jeszcze dziś w nocy przybędą do Santa Jaga i opanują miasteczko.

— Ludność ich przepędzi.

— Skądże znowu! Ten klasztor to prawdziwa forteca nie do zdobycia, a oni właśnie tu się obwarują. Obywatele miasta nawet pary z ust nie puszczą i poddadzą się powstańcom, gdy tylko zobaczą chorągwie cesarskie powiewające na najwyższym budynku klasztoru t na murach. Powstanie w Santa Jaga będzie dla twego stryja najlepszym atutem w rozmowach z Maksymilianem.

— Czy stryj wie o tym, co się ma tu wydarzyć?

— Nie. Podczas naszej ostatniej rozmowy sam o tym nie wiedziałem. Moje instrukcje będą na niego czekać w Querétaro.

— Czy ci powstańcy to żołnierze?

— Hm, można by ich tak nazwać. W każdym razie są dobrze uzbrojeni i wszystko im jedno, komu służą.

— Kiedy można się ich spodziewać?

— Dziś po czwartej zjawią się u stóp wzgórza, na drodze prowadzącej do klasztoru. Ty ich tu przyprowadzisz.

— Skąd pewność, że pójdą za mną?

— Powiesz im tylko jedno słowo-hasło: „Miramar" i wręczysz tę oto kartkę dowódcy.

— Czy pan pozostanie tu z nami?

— Nie. Natychmiast muszę wyjechać. W tej samej sprawie zresztą. Jeżeli będziesz równie wierny jak stryj, nie ominie cię nagroda. A więc do widzenia i dobranoc.

— Odprowadzę pana do bramy — rzekł Manfredo, chowając papier. — Może być już zamknięta.

Ledwie opuścili pokój, Kurt wyszedł z sypialni. Pośpieszył do okna, otworzył je i zapytał półgłosem:

— Jesteście?

— Oczywiście — równie cicho odpowiedział Gerard. — Co nowego?

— Doktor wyjechał. Wszystko w porządku. Czekajcie dalej spokojnie. Teraz ukryjcie się. Zaraz ktoś będzie przechodzić obok was.

Zamknął okno i wrócił do sypialni. Po kilku minutach Manfredo zjawił się w gabinecie i pogrążony w rozmyślaniach, zaczął chodzić od ściany do ściany.

Kurt miał początkowo zamiar natychmiast rzucić się na niego, obezwładnić i zmusić do wyjawienia prawdy. Ale chłopak podszedł do gabloty i wyjął z niej kilka kluczy. Ta okoliczność wpłynęła na zmianę planu porucznika.

Bratanek Hilaria schował klucze do kieszeni, zapalił latarkę i wyszedł z pokoju, nie zamykając drzwi. Kurt wymknął się zaraz po nim, wziąwszy ze stojącego na biurku kandelabra jedną z płonących świec i wyciągnąwszy nóż. Manfredo zaczął iść po schodach prowadzących do podziemi, Kurt za nim w bezpiecznej odległości. Przezornie zgasił świecę. Latarka dawała nikłe światło, posuwał się więc prawie po omacku. W każdej chwili mógł się potknąć, zaczepić o coś ostrogami i wywołać hałas. Dlatego też zatrzymał się na chwilę i zdjął buty. Po czym na palcach pobiegł za Manfredem, by go nie zgubić w ciemnościach. Manfredo otwierał jedne drzwi po drugich i pozostawiał je nie zamknięte. Widać wiele razy przechodził tędy, bo szedł pewnie i swobodnie. Minął wiele cuchnących wilgocią korytarzy, aż wreszcie zatrzymał się przed jednymi z kilkorga widniejących w ścianie drzwi. Odsunął dwa mocne żelazne rygle i wszedł do środka.

Kurt nie wiedział, czy to kolejny korytarz, czy więzienna cela. W pierwszym przypadku należałoby iść dalej, w drugim nie ruszać się z miejsca. Zaczął nasłuchiwać. Dobiegły go odgłosy jakiejś rozmowy. A więc to cela. Podkradł się na palcach bliżej, wychylił nieco głowę i ujrzał czworoboczne pomieszczenie; do ścian przykuci byli ludzie. Manfredo stał pośrodku, latarkę umieściwszy w kącie. W skąpym świetle trudno było odróżnić rysy twarzy więźniów.

— Ma pan tylko jedną drogę ratunku — mówił bratanek Hilaria.

—- Jaką? — zapytał ktoś spod ściany.

— Wie pan chyba, hrabio Fernando, że zamknięty tu Mariano jest prawdziwym pana bratankiem, zaś człowiek, który przywłaszczył sobie imię hrabiego Alfonsa, synem Gasparina Corteja?

— Wiem.

— A więc stawiam dwa warunki. Jeżeli je pan spełni, wszyscy odzyskają wolność.

— Słucham. Manfredo ciągnął dalej:

— Przede wszystkim złoży pan deklarację, że Alfonso jest oszustem i każe go wraź z rodziną ukarać.

— Takie oświadczenie jestem gotów podpisać w każdej chwili.

— Ale to nie wszystko. Mariano musi zrezygnować z tytułu hrabiego, a pan potwierdzić, ze to ja jestem chłopcem, którego porwano, a więc autentycznym pana bratankiem.

Hrabia Fernando milczał.

— Odpowiadajze pan! — wybuchnął Manfredo.

— Ach tak — uniósł się don Fernando — chcesz zostać hrabią i nosić nazwisko rodu Rodrigandów?!

— To mój warunek — odparł zapytany z bezczelną szczerością.

— Nigdy się na to nie zgodzę.

— W takim razie nikt z was nie ujrzy światła dziennego! Daję panu pół godziny do namysłu. Jeżeli po upływie tego czasu nie powie pan „tak", od jutra nie będziecie otrzymywać żadnych posiłków i wszyscy umrzecie śmiercią głodową.

— Bóg nas ocali.

— Don Fernando, niech pan nie rozmawia z tym młokosem! — z głębi celi dobiegł męski głos.

— Co?! — krzyknął Manfredo. — Ośmielasz się, doktorze, nazywać mnie młokosem?!

Podszedł do Sternaua skutego łańcuchem i zamierzył się, nie zdążył jednak uderzyć. Ktoś chwycił go za ramię. Odwrócił się przerażony i ujrzał parę błyszczących oczu oraz lufę rewolweru wymierzoną w siebie.

— Kto tu? — wybełkotał w osłupieniu.

— Zaraz się dowiesz! — odpowiedział Kurt. — Na kolana! — Powalił go na ziemię. — Chodź, młokosie, nałożymy ci obrożę, abyś nie uciekł!

Odwinął lasso, którym miał przepasane biodra i związał Manfreda. Bratanek Hitaria nie miał przy sobie broni, do tego sparaliżował go strach. Nie stawiając najmniejszego oporu, pozwolił się skrępować.

Uradowany Kurt, odetchnąwszy, zawołał:

— Chwała Bogu! Nareszcie się udało! Jesteście wolni!

— Wolni? — jak echo powtórzyło za nim kilka głosów.

— Kim jesteś, senior?

— O tym później. Przede wszystkim muszę was wydostać z tej śmierdzącej nory. Możecie chodzić?

— Tak — zapewnił w imieniu wszystkich Sternau.

— Jak otworzyć wasze łańcuchy?

— Małym kluczykiem, który ma przy sobie ten człowiek.

Kurt obszukał Manfreda i rzeczywiście w jego kieszeni znalazł ów kluczyk. Kiedy uwolnił ich z więzów, chcieli go uściskać ze szczęścia.

— Zaczekajcie z podziękowaniami. Przyjdzie na to pora. Czy są tu gdzieś jeszcze inni więźniowie?

— Nie. Wszystkich nas zamknięto w tej jednej celi — znów odpowiedział Sternau.

— Mnie się zaś wydaje, że muszą tu być również obaj bracia Cortejowie, Josefa i Landola.

— Czyżby? Ale jeśli tak, to chwała Bogu!

— Sprawdzę to później. A teraz chodźmy już na górę!

Odebrał Manfredowi wszystkie klucze i latarkę, przeniósł go w najdalszy kąt i tam rzucił jak tłumok. Wyprowadził wszystkich na korytarz, zaryglował drzwi celi i ruszył na czele gromadki. Szli wolno, niektórzy bowiem, osłabieni i wyczerpani, słaniali się na nogach.

Kiedy znaleźli się na początku długiego korytarza, prowadzącego już na schody. Kurt przystanął, zapalił świecę, którą wziął z pokoju Hilaria i umocował ją na belce. W jej blasku i w świetle latarki mógł już rozpoznać poszczególne osoby. Sternau wziął go za rękę i poprosił:

— Możemy tu odpocząć, senior? Powiedz nam wreszcie, kim jesteś?!

— Dobrze — porucznik z trudem hamował wzruszenie. Przyjrzał się dokładnie brodatym twarzom i podszedł do kapitana Ungera. Ujął jego dłonie i spytał:— Czy starczy ci sił do wysłuchania prawdy?

— Tak.

Kurt rzucił mu się na szyję i wykrzyknął radośnie:

— Ojcze drogi, kochany ojcze!

Kapitan oniemiał z wrażenia. Początkowo biernie przyjmował pocałunki i uściski syna i dopiero po chwili, gdy zrozumiał, że to nie sen, zaczął mu je odwzajemniać, ale słowa nie mógł wykrztusić. Inni też milczeli.

— Kurt? Kurt Unger?

— Tak, wuju Karolu, to ja! Niechże i ciebie uściskam!

— Mój Boże, co za szczęście! — zawołał doktor. — Potem nam opowiesz, jakim cudem wpadłeś na nasz ślad i jak ci się udało nas uratować. Teraz tylko jedno pytanie: co w Reinswalden?

— Wszyscy żyją i są zdrowi.

Sternau, zawsze tak opanowany, sprawiający wrażenie zimnego i nie poddającego się emocjom człowieka, padł na kolana i zaczął się głośno modlić:

— Dzięki ci, wielki Boże, żeś znowu nas uratował. Jeżelibym o tym kiedykolwiek zapomniał, odtrąć mnie, gdy martwą ręką pukać będę w bramy niebieskie.

Po chwili ktoś mocno uścisnął Kurta. Był to Piorunowy Grot.

— Ach, to ty, stryju! — porucznik odwzajemnił uścisk. Pozostali również dziękowali wybawcy.

— Czy to możliwe, byś był tu sam? — zapytał zawsze skrupulatny Sternau.

— W budynku tak, ale na dziedzińcu są moi przyjaciele: Czarny Gerard, Sępi Dziób i Grandeprise. Chodźmy więc na górę. Niebezpieczeństwo nie minęło. Kto wie, czy ten szatan Hilario nie ma wspólników. Musimy zachować jak największą ostrożność.

Kurt podtrzymywał ojca prawą ręką, a latarkę trzymał w lewej. Pozostali szli za nimi, na samym zaś końcu Sternau. Zawsze o wszystkim pamiętający, zawsze opanowany, teraz też wziął klucze od Kurta i zamykał dokładnie każde drzwi, przez które przechodzili. Zrobiło się już bardzo późno. Klasztor pogrążony był we śnie. Toteż nie zauważeni przez nikogo dotarli w końcu do gabinetu doktora Hilaria.

Paliło się tu światło. Było cicho i przytulnie. Poczuli się więc całkowicie bezpieczni. Potoczyła się żywa rozmowa. Kurt został zasypany mnóstwem pytań. Kiedy już pierwsza ciekawość została zaspokojona, Sternau spytał:

— Gdzie są ci trzej traperzy, o których mówiłeś?

— Zaraz ich zawołam.

Otworzył okno i wychylił się. Przez chwilę wzrok jego oswajał się z ciemnością. Starał się wypatrzyć przyjaciół.

— Gerard! — powiedział półgłosem. — Chodźcie tutaj! Wszystkie drzwi pozamykane, wejdźcie więc po kolei przez okno. Pomogę wam.

Gerard rzucił lasso, Kurt je złapał i wraz z Piorunowym Grotem, Sternauem i dwoma Indianami trzymał ze wszystkich sił. Po chwili trzej kompani porucznika byli już w pokoju. Na twarzach ich odmalował się wyraz niekłamanego zdziwienia.

— Do licha! — zaklął Sępi Dziób. — Co za niespodzianka! To przecież oni!

— Tak, we własnych osobach — roześmiał się Sternau. — Jesteśmy wam niezmiernie wdzięczni, że zainteresowaliście się naszym losem.

— Drobiazg! Ale, do stu piorunów, nie kalkuluję, jak się udało temu młodzieńcowi wyciągnąć was z tych kazamatów bez naszej pomocy?!

— Wyjaśnienia zostawmy na później — rzekł Kurt. — Zostańcie tutaj i zaopiekujcie się naszymi przyjaciółmi. Nie wiadomo, co się tu jeszcze będzie działo, a oni nie mają broni. Wuju Karolu, czy myślisz, że mieszkańcy klasztoru, poza oczywiście Manfredem, są sprzymierzeńcami Hilaria?

— Nie sądzę.

— Muszę się o tym jak najszybciej przekonać — nie zważając na prośby towarzyszy, by choć jednego wziął ze sobą, wybiegł z pokoju ze świecą w ręku.

Po chwili zszedł po schodach na główny dziedziniec. W nikłym blasku łojówki dostrzegł przejście na drugie podwórze. W jednym z okien w suterenie świeciło się. Kiedy tam wszedł, zobaczył na uchylonych drzwiach izby napis: „Pokój meldunkowy". Bez pukania wśliznął się do środka.

Jakiś człowiek, zapewne dyżurny, zerwał się z krzesła i zawołał:

— Czego pan chce? Jak się tu pan dostał?

— Spokojnie, dlaczego się pan denerwuje? Nie przychodzę w złych zamiarach. Proszę mi tylko powiedzieć, kto podczas nieobecności Hilaria, a wiem, że nie ma go w klasztorze, opiekuje się chorymi?

— Jeden z dwóch pozostałych lekarzy.

— Który z nich ma dzisiaj dyżur?

— Senior Menucio.

— Niech go pan zbudzi natychmiast!

— Wolno mi budzić lekarzy tylko w ważnych sprawach.

— Ta jest naprawdę bardzo ważna. Proszę zameldować cudzoziemca, oficera.

Dyżurny wyszedł. Wrócił po chwili i zaprowadził Kurta do lekarza. Doktor, wyrwany ze snu, był w nie najlepszym humorze.

— Co się takiego Wydarzyło — burknął — że niepokoi mnie pan po nocy?

— Bardzo wiele. A i pan może mieć z tego powodu poważne nieprzyjemności.

— Ja?! Senior, nie jestem usposobiony do żartów!

— Ja również nie. Przyszedłem, by wezwać pana do chorych.

— To mój obowiązek. Ale co się kryje za tym, co pan powiedział przed chwilą?

— Czy niecna, ba, zbrodnicza, działalność doktora Hilaria jest panu znana?

— Kim pan jest?! O czym i jakim prawem tak pan mówi?

— Niech pan posłucha!

Kurt zrelacjonował pobieżnie historię oswobodzenia więźniów. Zdziwienie lekarza było ogromne i nie udawane. Porucznik nie miał wątpliwości, że lekarz nie należy do szajki Hilaria.

Doktor ubrał się pośpiesznie i poszedł z Kurtem do mieszkania Hilaria. Na widok zebranych tu osób wzrosło jeszcze bardziej jego zdumienie.

— Oto lekarz z tutejszego szpitala — porucznik przedstawił go zebranym..— Jak pan widzi, panie doktorze, naprawdę potrzebujemy pańskiej fachowej pomocy. Przede wszystkim większego pomieszczenia, jedzenia i opieki nad chorymi — wskazał na nieprzytomnego don Fernanda, leżącego na kanapie.

Doktor, już bez zbędnych słów, zabrał się do roboty. Z pomocą Kurta i traperów przetransportował byłych więźniów Hilaria do czystej szpitalnej sali, kazał pielęgniarzom przygotować im kąpiel, rozdać odzież. Następnie wszyscy zasiedli do sutej kolacji. W pewnym momencie Sternau podniósł się z krzesła.

— Drodzy przyjaciele — powiedział — myślę, że to nie koniec naszych kłopotów, choć, co najważniejsze, jesteśmy wolni. Czeka nas jeszcze sporo do zrobienia. Czuję się już znakomicie, więc pozwólcie, że opuszczę was z Kurtem.

Bawole Czoło i Niedźwiedzie Serce, choć bardzo osłabieni, chcieli iśaż razem z doktorem, na jego prośbę pozostali jednak w szpitalu. Grandeprise i Sępi Dziób nie dali się na to namówić.

— Jesteśmy zdrowi — mówili chórem — i na pewno wam się przydamy.

Zaopatrzywszy się w broń, wszyscy czterej udali się do podziemi. Tam odszukali. Manfreda. Mocno związany leżał w kącie celi, w której zamknął go Kurt.

Był to tchórz. Widząc, że przegrał, chciał ratować własną skórę, zwalając wszystko na Hilaria.

— Jestem niewinny, senior, zupełnie niewinny! — biadolił. — Musiałem słuchać stryja.

— To cię nie usprawiedliwia! — huknął Sternau.

— A teraz odpowiadaj na pytania. Tylko bez kłamstw i wykrętów. Dlaczego nas uwięziliście?

— Ponieważ miałem zostać hrabią Rodrigandą.

— Co za bezczelność! Gdzie są rzeczy, które zabraliście nam?

— Tutaj, w mieszkaniu stryja. Tylko wierzchowce zostały sprzedane.

— Oddasz wszystko co do jednej sztuki.

— A czy wiesz — włączył się do przesłuchania Kurt

— gdzie są zamknięci Cortejowie i Landola?

— Wiem.

— Zaraz nas do nich zaprowadzisz.

— Czy dobrze znasz — znów pytał Sternau — podziemne przejścia w klasztorze?

— Tak. W dodatku u stryja w biurku leży plan całego podziemia.

— Dasz go nam. Czy są jakieś ukryte wyjścia?

— Poza obręb klasztoru? Jest jedno.

— Dokąd prowadzi?

— Do kamieniołomów położonych ,we wschodniej części miasta.

— Mamy je ochotę zwiedzić. Będziesz naszym przewodnikiem.

— Zrobię wszystko, co każecie.

— Nie wątpię — w głosie Kurta zabrzmiała pogróżka.

— A teraz mów: Gdzie jest twój stryj?

— Pojechał do Meksyku albo do Queretaro, do cesarza.

— Po co?

— Aby go powstrzymać od... od wyjazdu z Meksyku.

— To już słyszałem. Z kim rozmawiałeś wczoraj wieczorem?

Manfredo przeraził się jeszcze bardziej. Skąd o tym mogli wiedzieć?

— Z seniorem Arrastro — odpowiedział potulnie.

— Przychodził on nieraz do stryja z instrukcjami i rozkazami.

— Z czyjego polecenia?

— Podziemnej organizacji. Nic więcej o niej nie wiem.

— Hm, czy stryj przyjmował innych przedstawicieli tajnych partii?

Manfredo milczał.

— Jeżeli nie odpowiesz — Sternau podniósł głos — każę cię wychłostać! Inaczej sformułuję pytanie: czy twój stryj otrzymywał jakieś pisemne informacje od tych partii?

— Owszem.

— Gdzie je przechowuje?

— W specjalnej skrytce w pewnej celi.

— Wskaż nam ją! Póki co — dodał Kurt, sięgając do kieszeni Manfreda — zabiorę instrukcje, które poczciwy bratanek zacnego stryja dostał dziś od grubasa. A teraz wstawaj, łotrze! Idziemy do Cortejów i Landoli.

Sternau rozluźnił nieco więzy, tak że Manfredo mógł się poruszać. Sępi Dziób i Grandeprise nie spuszczali go z oczu.

Kiedy zatrzymali się przed celą wskazaną przez Manfreda, Kurt otworzył drzwi. Światło latarki rozjaśniło nieco ciemne pomieszczenie. W głębi lochu, pod ścianą, zobaczyli cztery skulone postacie.

— Czy przyszedłeś, by nas wreszcie wypuścić, plugawcze? — rozległ się ochrypły głos Gasparina Corteja.

— Ciebie wypuścić, kanalio?! — zawołał Grandeprise podchodząc do niego z latarką.

Cortejo wlepił w niego wzrok.

— Grandeprise! — jęknął przerażony.

— Tak, to ja. Wreszcie mam i ciebie, i twojego braciszka, i mojego najdroższego przyrodniego brata! Tym razem nie wyprowadzicie mnie w pole, niewystrychniecie na dudka!

— Jak się pan tu dostał? — zapytał Gasparino. — Czy staruch zatrudnił seniora na miejsce Manfreda? Pozwól nam Uciec, a w nagrodę dam milion dolarów.

— Milion? Ty draniu i kłamco! Nie masz przecież ani grosza. Zabiorę ci wszystko, nawet twoje nędzne życie!

— Nie zrobiłem przecież nic złego!

— Nic złego, szubrawcze?! Zapytaj mojego przyjaciela! Grandeprise oświetlił latarką stojącego przy drzwiach

Sternaua. Cortejo poznał go od razu.

— O Boże! Sternau! — wrzasnął, jakby zobaczył ducha.

Pablo Cortejo i Josefa także spojrzeli w tamtą stronę i zdrętwieli z przerażenia.

— Wolny?! — syknęła Josefa. — Jak to może być?!

— A więc ten szatan nas oszukał! — jęknął Landola.

— Niech go piekło pochłonie!

— Pierwej was to spotka — powiedział Sternau zbliżając się do nich. — Tak, oszukałem was. Już nie unikniecie sprawiedliwości. Opuścicie to miejsce tylko po to, by stanąć przed sądem i ponieść zasłużoną karę.

— Pni! — zawołał pogardliwie Landola. — Kto nas zmusi do przyznania się?

— To jest zbyteczne. Ale gdyby co, znajdzie się sposób, by zmusić was do mówienia.

Po tej wymianie zdań nasi przyjaciele opuścili celę. Kurt zamknął ją na cztery spusty.

— A teraz pokażesz nam plan podziemi — zwrócił się Sternau do Manfreda.

Bratanek doktora nie oszukał ich. W biurku Hilaria znaleźli doskonały przewodnik po skomplikowanych korytarzach i zakamuflowanych przejściach klasztoru. Później Manfredo zaprowadził ich do pomieszczenia, gdzie doktor przechowywał tajne papiery. Była to ta sama cela, w której seniorita Emilia sporządzała niegdyś odpisy. Sternau rzucił tylko okiem na dokumenty, natomiast dokładnie zaczął badać zawartość licznych skrzyń i kufrów. Przy tej okazji odkrył szkatułkę, a w niej drogocenne klejnoty, które wcześniej wywołały zdumienie Emilii. Przyglądając się im, zapytał:

— Do kogo to należy?

— Do mego stryja — szepnął Manfredo.

— Czyżby? Jak je zdobył? — zainteresował się Grandeprise.

— Nie mógł znaleźć właściciela.

— Znajdziemy go, znajdziemy w odpowiednim czasie. A teraz przespacerujemy się do tajnego wyjścia z klasztoru — powiedział Sępi Dziób.

Po dziesięciu minutach doszli do końca korytarza; zamaskowanego kopcem kamieni. Usunęli je bez wielkiego trudu. Przez otwór mogło swobodnie przejść kilka osób naraz.

— A gdyby tak wprowadzić tędy owych dwustu żołnierzy — rzekł Kurt do Sternaua po niemiecku, nie chcąc, aby Manfredo zrozumiał — o których mówił Arrastro?

Odeszli na bok, aby swobodnie porozmawiać.

— Gdzie miał na nich czekać Manfredo? — spytał Sternau.

— U podnóża góry przy drodze do klasztoru. Co robić, wuju Karolu, aby temu przeszkodzić? To przecież nasz obowiązek wobec Juareza, a także cesarza.

— No i wobec obywateli miasteczka. Żołnierze, których się spodziewamy, to bez wątpienia zbóje i rabusie najgorszego autoramentu.

— A więc co radzisz? Czy wtajemniczyć mieszkańców. A jeśli ktoś zdradzi?

— Niestety, ze zdradą należy się liczyć. Musimy więc oprzeć się tylko na własnych siłach. Powitasz żołnierzy zamiast Manfreda? — Oczywiście.

— Są zapewne przekonani, że wjadą do klasztoru przez główną bramę...

— Powiem im, że niestety to niemożliwe, bo Juarez widać się czegoś dowiedział i wysłał do klasztoru niewielki oddział wojska.

— Doskonale! Zrozumieją więc, że bez walki nie dostaną twierdzy...

— I że — wpadł mu w słowo Kurt — wszedłszy ukrytym wejściem, obezwładnią załogę bez trudu.

— No dobrze. A co potem? Będą ich przecież dwie setki i w dodatku dobrze uzbrojonych — wtrącił Sępi Dziób.

Sternau zamyślił się.

— Mam pewien pomysł — powiedział po chwili. — Doktor Hilario obezwładnił nas przecież jakimś proszkiem...

— Ale czy można go zastosować wobec tak wielkiej liczby ludzi? — wątpił Kurt.

— Dlaczego nie? — ożywił się Sępi Dziób. — Przypuśćmy, że znajdziemy taki korytarz, w którym zmieści się, w szeregu, dwustu żołnierzy, i do tego będzie zamknięty drzwiami z jednego i drugiego końca. Wcześniej rozsypiemy proszek na całej długości. A potem zapalimy z obu stron, jak zrobił to Hilario i uciekniemy. A oni znajdą się w potrzasku. Bo to płonące i dymiące świństwo na pewno rozejdzie się po całym korytarzu.

— Hm. Plan jest oczywiście wykonalny — powiedział po zastanowieniu Sternau — ale czy znajdziemy ten proszek? — Podszedł do Manfreda i zapytał: — Kto przyrządził to paskudztwo, którym nas obezwładnił twój stryj?

— Właśnie on.

— Czy ten proszek reaguje na wilgoć?

— Nie. Przechowujemy go w piwnicy, a tam jest wilgoć.

— Jak się pali?

— Bardzo łatwo.

— Dużo go macie?

— Małą beczułkę.

— Pokażesz nam ją.

Wracali tą samą drogą. Obserwowali uważnie korytarz, już pod kątem zamierzonego planu. Sternau rzekł do Kurta:

— Długość jest odpowiednia.

— Tak. Zmieszczą się tu wszyscy. Musisz jakoś dać mi znać, że wszedłeś do korytarza i podpalasz proszek, abym zrobił to jednocześnie z tobą.

— Po prostu zawołam głośno „Manfredo", że niby mam ci coś do powiedzenia. Dla żołnierzy będziesz przecież bratankiem Hilaria.

— Ale, ale, wuju Karolu, nie pomyśleliśmy o koniach — zafrasował się Kurt. — Oni przecież na pewno będą mieli konie.

— Poradzisz im, aby zostawili je pod opieką kilku kolegów. Na pewno na to przystaną.

Doszli do małej, niskiej piwniczki. Stała tam mniej więcej piętnastolitrowa beczułka, do połowy wypełniona miałkim, bezwonnym, ciemnobrązowym pyłem.

— To właśnie ten proszek — powiedział Manfredo i wycofał się na korytarz.

W środku został Sternau i Kurt.

— Spróbujmy — zaproponował doktor.

Wziął do ręki szczyptę proszku i rozsypał ją na wilgotnej ziemi. Potem cofnął się kilka kroków i  rzucił na to miejsce mały kawałek płonącego knota, W jednej chwili pojawił się na ziemi żółtosiny płomień i niemal równocześnie poczuli tak okropny smród, że obydwaj co sił w nogach wybiegli z piwnicy.

— Wszystko pójdzie dobrze — powiedział Kurt. — Nie mamy tu już  nic do roboty.

Przed piwniczką czekali na nich Sępi Dziób i Grandeprise. Odprowadzili Manfreda do celi. Kiedy szli na górę, Sternau zwrócił się do Sępiego Dzioba:

— Słyszałem, ze przybył senior ze stolicy. Gdzie jest teraz główna kwatera Juareza?

— W Zacatecas. Wszystkie miejscowości, położone na północ od tego miasta, są również obsadzone przez jego wojska.

— A jak się nazywa najbliższa, w której stacjonują?

— Nombre de Dios. Dobry jeździec może tam dotrzeć w ciągu nocy.

— A pan?

— Do licha! Sępi Dziób miałby nie dojechać? Zupełnie tak, jak gdyby tytoń, który żuję, nie umiał znaleźć mojej gęby, gdy poczuję nań ochotę!

— Pojedzie więc pan?

— Z najwyższą przyjemnością. Chodzi zapewne o tych dwustu ananasów, których zamierzamy uwięzić w podziemiach?

— Tak. Złoży pan komendantowi raport i poprosi o przysłanie odpowiedniej liczby żołnierzy.

— Dobrze. Przed południem wrócę.

— Martwię się tylko czy panu uwierzą? — wtrącił Grandeprise.

— Niech pana o to głowa nie boli. Przejeżdżałem przez to miasteczko z seniorem Kurtem i odwiedziliśmy komendanta. A zresztą zna mnie osobiście. Byliśmy razem nad Rio Grande podczas spotkania Juareza z lordem Drydenem. Miał wówczas stopień podporucznika, dziś jest majorem. W tym kraju ludzie awansują błyskawicznie. A więc idę do venty po konia. Za dziesięć minut ruszam w drogę!

Była już noc, gdy Sternau wrócił do towarzyszy, odpoczywających w szpitalnej sali. Zdał im pokrótce relację z tego, co razem z Kurtem odkrył w klasztorze, i co zamierzają robić. Niemal wszyscy zaoferowali natychmiastową pomoc. Podziękował serdecznie, ale stanowczo odmówił.

— Nasz plan unieszkodliwienia owych dwustu zbirów — uzasadnił — wymaga tylko dwóch osób. W przeciwnym razie, mógłby się nie powieść. Będziecie mi natomiast potrzebni w końcowej fazie akcji. Nad ranem. Wtedy na pewno zwrócę się do was.

Niedawni więźniowie — z wyjątkiem hrabiego Fernanda, który leżał w łóżku — czuli się stosunkowo nieźle, byli pogodni i weseli. Do ich beztroskiego nastroju przyczynił się niewątpliwie personel szpitalny, okazujący uprzejmość i życzliwość. Nikt z tego zespołu nie mógł wprost uwierzyć, że to, co opowiadali byli jeńcy, jest prawdą. Dla Sternaua i jego towarzyszy nie ulegało natomiast wątpliwości, że lekarze i pielęgniarze, a także służba klasztorna, nie mają nic wspólnego ze zbrodniczą działalnością doktora Hilaria.

Sternau niewiele spał tej nocy. Około czwartej zszedł do podziemi. Miał dosyć czasu, by rozsypać proszek na korytarzu. W pół godziny później opuścił klasztor Kurt. Wyszedł przez otwartą bramę i schodził w dół szosą prowadzącą do miasteczka. Gdy znalazł się u podnóża góry, wydało mu się, że słyszy skrzypienie kół. Przystanął i zaczął nasłuchiwać. Nagle ktoś krzyknął mu nad uchem tak głośno, że niemal podskoczył:

— Halo! Kto tam?

— Przyjaciel! — odrzekł.

— Hasło?

— „Miramar".

— W porządku. Czekamy na ciebie. Chodź ze mną.

Ujął porucznika pod ramię i poprowadził. Przeszli spory szmat drogi. Mimo ciemności Kurt zaczął rozpoznawać sylwetki ludzi i koni. W pewnym momencie zatrzymali się. Ktoś podszedł do nich i zapytał:

— Macie go? — tak, jest tutaj, pułkowniku.

Ten, którego tak tytułowano; zwrócił się do Kurta:

— Kim jesteś?

— Nazywam się Manfredo, jestem bratankiem doktora Hilaria.

— To mi wystarczy. Czy brama klasztoru otwarta?

— Nie. Zmyto by mi głowę, gdybym ją otworzył.

— Zmyto by? Kto miałby to zrobić?

— Komendant.

— Jaki komendant? Nic mi o tym nie wiadomo!

— Tak też myślałem. Te łotry zagnieździły się na górze dopiero o północy.

— Jakie łotry?

— No, ludzie Juareza. Jest ich pięćdziesięciu. Zdaje się, że zwąchali pismo nosem, bo dowódca pytał z ironią w głosie, czy dzisiejszej nocy nie spodziewamy się jeszcze jakiejś wizyty.

— Aha! Domyślają się czegoś. Ale kpinami nic nie wskórają. Przetrzepiemy tym łotrom skórę!

— Oby się powiodło, senior. Ale jak sforsujecie mury i bramy klasztorne?

— Bramy można wysadzić.

— I dać się wystrzelać jak kaczki?

— Phi! Jest tam przecież tylko pięćdziesięciu żołnierzy.

— Garstka za murami może być groźniejsza niż cała armia na otwartym polu.

— To prawda, do licha! Otrzymałem rozkaz zdobycia klasztoru za wszelką cenę.

— A ja wprowadzenia was do nas również za wszelką cenę. Przemądrzali republikanie zapomnieli, że stare klasztory mają zwykle podziemne przejścia; dostaniecie się więc do środka nie zauważeni przez nikogo. Ludzie Juareza rozłożyli się na dziedzińcu i w ogrodzie.

Dowódca uśmiechnął się z zadowoleniem.

— Sprawimy im niespodziankę. Wyobrażam sobie ich przerażenie, gdy zobaczą nas w klasztorze. Niech więc pan prowadzi! Ale co zrobimy z końmi?

— Zostawicie przy, nich kilku ludzi. Gdy będziecie już w klasztorze, wrócę i ukryję konie w bezpiecznym miejscu.

Nie przeczuwając nic złego, pułkownik przystał na plan Kurta. Gdy oddział wszedł do kamieniołomów, usłyszeli czyjś głos:

— Stać!

— To swój — uspokoił Kurt.

— Hasło?

— „Miramar".

— W porządku.

— Kto to? — spytał szeptem dowódca.

— Kolega. W pojedynkę nie dałbym rady was poprowadzić.

— Gdzie jest to wejście?

— O, tu — wskazał Sternau i pierwszy zszedł do podziemi. Zapalił dwie latarki; jedną sam trzymał, a drugą podał Kurtowi.

  — Kto pójdzie przodem? — zainteresował się pułkownik.

— Ja — odparł Kurt.

— A tamten z tyłu?

— Tak.

— Będzie trochę za mało światła. Szkoda, że nie ma więcej latarek. No ale trudno. Ja idę tuż za panem. Żołnierze, naprzód!

Zaczęli wolno posuwać się z jednego korytarza do drugiego, aż dotarli do tego, w którym Sternau rozsypał proszek. W pewnej chwili Kurt zakrył dłonią otwór tatarki; światło latarki zgasło momentalnie.

— Do diabła! Co pan wyrabia? — wrzasnął oficer.

— Nie moja wina — usprawiedliwiał się Kurt. — To przeciąg. Zaraz zapalę.

Przykucnął, jak gdyby w tej pozycji łatwiej mu było to zrobić i potarł zapałkę o ścianę. W jej blasku zobaczył proszek rozsypany przez Sternaua.

— Manfredo! — rozległ się głos doktora.

— Słucham! — odpowiedział Kurt i obaj jednocześnie rzucili płonące zapałki na ziemię.

Na obydwóch końcach korytarza zamigotały niebiesko-żółte płomyki. Kurt kilkoma susami pokonał odległość dzielącą go od drzwi, których wcześniej — zgodnie z umową — nie domknął Sternau, i zatrzasnął je za sobą. Doktor zrobił to samo ze Swoimi, które właśnie minął. Rozległy się przerażone głosy i przekleństwa żołnierzy. Potem przeraźliwe jęki. Po pewnym czasie wszystko ucichło.

Kurt pobiegł na górę do towarzyszy. Zeszli z nim wszyscy z wyjątkiem chorego don Fernanda. Powietrze na tyle się oczyściło, że można już było wejść do zagazowanego korytarza.

— Kurt? — upewnił się Sternau, ujrzawszy światło.

— To ja.

— Wszystko w porządku?

— Tak. A u ciebie?

— Również. Trzeba ich natychmiast rozbroić i jak najszybciej zaryglować oboje drzwi. Nie wiem, jak długo trwa omdlenie.

Uporali się z tym bardzo szybko. Potem Sternau na wszelki wypadek zatarasował kamieniami tajemne przejście tło klasztoru z kamieniołomu.

— Uff! Poszło nam jak z płatka — cieszył się Mały André. — Długo nas popamiętają.

— To jeszcze nie koniec — ostudził jego radość Sternau. — Gdzie są konie?

— Tam, gdzie ustaliliśmy. Na dole, niedaleko szosy — przypomniał Kurt. — Zejdę do wartowników i powiem im, że dostaliśmy się szczęśliwie do klasztoru i pokonaliśmy republikanów.

— Myślisz, że ruszą za tobą wraz z końmi i sami oddadzą się w nasze ręce? Oby byli tak naiwni! Tylko na to jednak możemy liczyć. Idź więc!

Kurt był w dobrym humorze, toteż pogwizdywał przez całą drogę. Bez trudu odszukał miejsce postoju koni.

— No, jestem wreszcie — rzekł wesołym tonem.

— Zgłupiałeś? Dlaczego gwiżdżesz tak głośno!? — obruszył się jeden z żołnierzy.

— Dlaczego nie mam gwizdać? I tak republikanie nie usłyszą tego. Siedzą wszyscy w lochach. Zaskoczyliśmy ich i ani się obejrzeli, jak ich obezwładniliśmy,

— Hura! Świetnie! Słyszycie?! A co robią nasi?

— Jedni siedzą i obżerają się, inni opróżniają w piwnicach butelki z winem.

— Wstręciuchy! A jakie są dla nas rozkazy? — Macie zostać przy koniach.

— Kto tak powiedział? Pułkownik?

— Nie. Waszego dowódcę podejmuje doktor Hilario i obaj piją na umór. To powiedział ktoś inny, niższy szarżą.

— Nie interesują nas zdania innych. Jeżeli jedni jedzą i piją, dlaczego nie mamy im towarzyszyć? Czy na dziedzińcu klasztornym znajdzie się miejsce dla naszych koni?

— Nie tylko dla waszych.

— Jedziemy więc, a ty prowadź!

— Dobrze. Ale z góry uprzedzam: nie miejcie do mnie pretensji, jeśli was na górze nie przyjmą, jak się spodziewacie.

— Nie gadaj, rób, co ci każemy!

Kurt dosiadł konia i pojechał przodem. Gdy przybyli pod bramę klasztoru, krzyknął hasło, wcześniej umówione ze Sternauem. Natychmiast ją otworzono i zaraz potem zamknięto. Wjechali na dziedziniec. Było tu pusto i cicho. Zastanowiło to widać żołnierzy, bo jeden z nich zapytał:

— Gdzie są nasi towarzysze?

— Na drugim podwórku — odpowiedział Kurt. — Tam dopiero będziecie mogli sobie użyć. Zsiadajcie z koni.

Zasadzka była znakomicie przygotowana. Ledwie weszli na dziedziniec, otoczono ich i rozbrojono. Stało się to tak szybko, że żaden z nich nie zdążył nawet wyjąć noża czy rewolweru.

Teraz dopiero nasi przyjaciele mogli pogratulować sobie zwycięstwa. Ostatnich jeńców zamknięto w celach, posłano po alkalda i sprowadzono go do klasztoru. Sporządził szczegółowy protokół. Jeden z punktów głosił, że bracia Cortejowie, Josefa i Landola mają pozostać w lochu do dyspozycji prezydenta. Pilnować ich będzie Mariano, Gerard, Grandeprise i marynarz Peters.

Przed południem przegalopował Sępi Dziób z meldunkiem, że dwustu strzelców Juareza zbliża się do Santa Jaga. Istotnie, wkrótce oddział ten, dowodzony przez majora, przybył do klasztoru. Sternau przypomniał sobie, że poznał już tego oficera nad Rio Grande del Norte. Kiedy opowiedział mu, w jaki sposób obezwładniono dwustu żołnierzy, dysponując tak niewielką liczbą ludzi, major nie mógł się nachwalić pomysłowości i precyzji wykonania planu. Postanowił, że jeńcy zostaną na razie w klasztorze. Pieczę nad nimi sprawować będzie kilku strzelców podporządkowanych Marianowi i Gerardowi. Pod koniec rozmowy major spytał Sternaua: — Co pan zamierza robić dalej?

Okazało się, że doktor, Kurt, Sępi Dziób, Bawole Czoło, Niedźwiedzie Serce, Piorunowy Grot i Mały André chcą niezwłocznie jechać do Juareza, który przebywa w Zacatecas, głównej kwaterze generała Escobeda, stojącego na czele oddziałów rozlokowanych na północy kraju. Wtedy major poprosił Sternaua o doręczenie raportu generałowi. Meldował w nim między innymi, że do stolicy zbliża się od południa na czele swych wojsk Porfirio Diaz.

Sternau i towarzysze zaczęli szykować się do drogi. Spakowano wszystko, co mogło stanowić wartość dla Juareza. Przede wszystkim papiery i kosztowności znalezione u Hilaria. Przed wyjazdem wysłano dwóch vaque-rów do hacjendy del Erina z wieścią, że wszyscy ci, których uważano za zaginionych, żyją i nawet najsłabsi, jak hrabia Fernando, wracają do zdrowia.

Koniec wersji demonstracyjnej.

W ZACATECAS

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

INTRYGA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

NIEFORTUNNE PORWANIE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

TROPEM ZBRODNIARZY

Wojska Juareza powoli, ale systematycznie wydzierały kolejne prowincje i miasta z rąk wroga. Ludność powszechnie popierała prawowitego prezydenta. W Meksyku zapanowała radość.

Inny nastrój panował wśród najemników, sprowadzonych przez Arrastra w celu zdobycia klasztoru delia Barbara, a teraz uwięzionych w jego lochach. Oczekiwali spotkania z Juarezem i sądu. Zastanawiali się, jak potraktuje ich prezydent, liczyli wszakże na pobłażliwość. Całkowicie natomiast przygnębieni byli bracia Cortejowie, Josefa, Landola i Manfredo. Zdawali sobie sprawę, że z chwilą uregulowania stosunków w kraju, republikanie w majestacie prawa wydadzą na nich bardzo surowy wyrok.

Dwustu jeńców: schwytanych przez Kurta i Sternaua umieszczono w obszernych piwnicach klasztornych. Trójkę zaś Cortejów, Landolę i Manfreda zamknięto w dwóch niewielkich ciemnych celach i na wszelki wypadek przykuto do ścian łańcuchami. W jednej siedziała Josefa z ojcem, w drugiej — Gasparino, Landola i Manfredo. Cele przedzielał korytarz.

Cała piątka była przygnębiona i ponura. Ani jeden z tych ludzi nie miał hartu ducha doktora Sternaua i jego towarzyszy, których wiary w Opatrzność nie potrafiła złamać ani osiemnastoletnia tułaczka, ani nieludzkie traktowanie przez Hilaria. Ponadto Josefa cierpiała z powodu bólu złamanych żeber i jęczała tak przeraźliwie, że Pablowi się wydawało, iż przebywa na dnie piekła.

Gasparino i Landola szybko pogodzili się z towarzystwem Manfreda, który jeszcze tak niedawno trzymał ich pod kluczem. Już tak jest, że podli i nikczemni bratają się prędko. Pierwszego dnia obrzucili się wzajemnie najstraszliwszymi przekleństwami, a drugiego obiektem ich klątw stali się obecni prześladowcy; wspólnie snuli plany ratunku i zemsty. Ale czas robił swoje: z dnia na dzień cichli, pokornieli, po trzech tygodniach doszli do stanu graniczącego z apatią i zupełną biernością.

Czarny Gerard, którego pozostawiono w Santa Jaga razem z Marianem, starym hrabią Fernandem, kapitanem Ungerem, Grandeprise'em i Mindrellem, ogromnie się nudził. Któregoś dnia nie wytrzymał i pojechał do głównej kwatery Zapoteki, aby zaofiarować swoje usługi. Energicznej jego naturze nie odpowiadało pilnowanie jeńców, będących, jak uważał; pod silną i całkowicie pewną strażą. Nie przyszło mu nawet do głowy, że tak solidnie strzeżeni więźniowie mogą przygotowywać ucieczkę.

— Caramba! — zaklął Landola. Przyzwyczajony do życia na morzu, ciężko znosił więzienne powietrze i ciemności. — Jeżeli to się nie skończy, nie wytrzymam dłużej, oszaleję. Wolałbym, aby nas postawiono już pod sąd. Jak długo siedzimy w tej dziurze? Niech mnie diabli porwą, jeżeli potrafię na to odpowiedzieć!

— Jesteśmy tu od dwudziestu dni — westchnął Gasparino zmęczonym, bezdźwięcznym głosem. — Co dzień w południe otrzymujemy kawał chleba i dzban wody. Naliczyłem ich dokładnie dwadzieścia.

— Dwadzieścia dni! — powtórzył Landola. — To wieczność! Nie mogę już zebrać myśii. Ten brak światła i okropny zaduch wysysają szpik z kości. Oddałbym całe życie pozagrobowe, w które zresztą nie wierzę, gdybym mógł raz jeszcze ujrzeć słońce i poczuć pod nogami pokład okrętu.

— Już wkrótce — wtrącił Manfredo —  niczego czuć nie będziemy. Wszystko się skończy, gdy kat założy nam stryczek na szyję. Gdybym mógł oswobodzić ręce, nie siedziałbym tu bezczynnie i czekał na cud.

— Gdyby... — szydził Landola. — Więzienia wymyślił chyba diabeł. Nawet gdybyś nie był związany, jak wydostałbyś się z tej matni? Opowiadałeś wprawdzie, że jest tu, w podziemiach, jakiś korytarz, który prowadzi do kamieniołomów. Ale przecież nasi wrogowie zmusili cię do wydania im planu klasztoru. Na pewno zablokowali to tajemne wyjście, a jeżeli nie, to dobrze je strzegą; nikt nie będzie mógł wydostać się tamtędy.

— To wszystko prawda. Nie mówiłem wam jednak, że istnieję jeszcze inne ukryte wyjście i nie ma go na planie, który odebrał mi ten przeklęty doktor. Stryj pominął je celowo. Musiał sobie zapewnić możliwość opuszczenia klasztoru na wypadek, gdyby się komuś udało tu wtargnąć i rozszyfrować jego tajemnice.

— Wiesz, gdzie jest to drugie wyjście?

— Wiem. Nie warto jednak rozwodzić się nad tym, dopóki...

Umilkł, gdyż ktoś odsunął rygiel. Otworzyły się ciężkie, okute żelazem drzwi i wszedł strażnik. W jednej ręce trzymał latarkę, w drugiej dzban z wodą, a pod pachą bochen chleba. Zobaczywszy go, Manfredo omal nie krzyknął ze zdumienia. Opanował się jednak, gdyż strażnik ściągnął brwi, dając mu znak, by milczał.

Położywszy bochen i postawiwszy dzban z wodą, wyszedł, rzuciwszy znacząco wzrokiem na chleb. Znów zapanowały ciemności.

— To nowy strażnik, nie? — zainteresował się Landola.

— Miałem wrażenie, że chciał na coś zwrócić naszą uwagę. Dość dziwnie się zachowywał. Zauważyliście to?

— Cicho! — syknął Manfredo. — Niech pan nie mówi tak głośno, bo wartownik może usłyszeć. Znam tego strażnika. To jeden z dozorców klasztornych. Wyświadczyłem mu raz pewną przysługę, wydobyłem z wielkich tarapatów, może teraz chce się odwdzięczyć. Wskazywał znacząco na chleb. Zobaczmy, co w nim ukryto.

Wziął do ręki bochenek. Gdy go przełamał, zorientował się natychmiast, o co chodziło dozorcy. Nie widział wprawdzie nic, ale wyczuł palcami jakieś przedmioty. Zaczął je dokładnie wymacywać.

— To krzesiwo używane na preriach — szepnął ze wzruszeniem. — I zdaje się, świeca, a tu kartka papieru i ołówek.

Cortejo i Landola aż oddech wstrzymali.

— Zapal szybko świecę! — wychrypiał po chwili Landola.

— A jeżeli światło nas zdradzi?

— Czy widać choćby promyk, gdy nam przynoszą jedzenie? Wartownik na pewno nie zauważy. Zresztą nie przyjdzie mu na myśl, że mamy świecę. Zapalaj!

Wkrótce zamigotał słaby płomyk. Manfredo przysunął do oczu kartkę i czytał powoli:

Z wielkim trudem udało mi się otrzymać pozwolenie na przyniesienie wam posiłku. Manfredo, czy życzysz sobie czegoś? Jeżeli tak, napisz na tej kartce i włóż do pustego dzbanka.

— Wielki Boże! — ucieszył się Manfredo. — Jesteśmy uratowani! .

— Daleko jeszcze do tego — Landola był bardziej sceptyczny. — Najpierw trzeba pozbyć się kajdanów. Bez odpowiedniego klucza nie damy rady.

— Jeżeli tylko o to chodzi, to w szafce, w pokoju stryja, wisi zapasowy. Przypuszczam, że nikt nie wie o nim. Jeżeli dozorcy uda się go przynieść, będziemy wolni.

— A jak wydostaniemy się poza mury?

— Już moja w tym głowa! Przede wszystkim klucz i nóż.

— Zapisz to na kartce. Musimy oszczędzać świecę. Resztę omówimy po ciemku.

Manfredo napisał:

W kancelarii stryja jest nad biurkiem kaseta. Znajdziesz w niej kluczyk od naszych kajdan. Przynieś go, a także jakiś ostry nóż.

Zgasił świecę i schował ją do rękawa wraz z wszystkimi przedmiotami znalezionymi w chlebie. Gdyby wartownik zjawił się teraz, nie domyśliłby się, że przed chwilą więźniowie zrobili pierwszy krok ku wolności.

— Co dalej? — szepnął Gasparino Cortejo.

— Trzeba czekać — odparł lakonicznie Landola.

— Jak długo?

— Co najmniej trzy dni..

— Trzy dni! — jęknął Cortejo. — Dlaczego aż tyle? Nie wytrzymam nawet trzech godzin!

— Po co to biadolenie? Zrozumiałe, że wcześniej nie możemy być wolni. No bo policzcie: strażnik przeczyta kartkę jutro w południe, gdy przyjdzie tu z chlebem i wodą. Musi minąć dzień, zanim przemyci klucz i nóż. My z kolei dopiero następnego południa będziemy mogli przeprowadzić naszą akcję. Zasadzimy się na wartownika, gdy będzie otwierał drzwi, rzucimy się na niego i obezwładnimy.

— Darujemy mu życie?

— Nie.

— A naszemu wybawcy?

— Oczywiście tak. Z lekka go tylko poturbujemy, zwiążemy i zakneblujemy. Dzięki temu nie będą go podejrzewać, że był z nami w zmowie. Ale to jeszcze odległe chwile...

— Niestety! I wiele może się wydarzyć... No, a jeśli nam się uda wyjść z celi? Co dalej? Czy uwolnimy i zabierzemy ze sobą mego brata i bratanicę?

— Hm... — Landola namyślał się. Dopiero po chwili spytał: — Bardzo pan tęskni za swymi krewnymi?

— Właściwie nie. Nie zasłużyli na moją litość.

— I ja tak sądzę. Zresztą, stękająca z bólu Josefa przeszkadzałaby nam tylko w ucieczce. Po co kłopotać się p babę, którą i tak niedługo diabli wezmą.

— No właśnie — potwierdził Gasparino, a Manfredo odetchnął z ulgą.

— Nasza rola w aferze rodziny Rodrigandów zakończona — ciągnął Landola. — Zakończona raz na zawsze i ostatecznie. Co do tego nie mam żadnych wątpliwości. Chodzi tylko o to, żeby wyciągnąć maksimum korzyści. Prawda, senior Cortejo?

— Oczywiście. Ale nie wiem, w jaki sposób można by tu jeszcze zarobić. Nic mi nie przychodzi do głowy.

— Czyżby senior zapomniał o swoim synu Alfonsie?

— Jak to? Co chce pan przez to powiedzieć?

— Przecież to proste. Pański syn jest do tej pory nie kwestionowanym dziedzicem hiszpańskich posiadłości rodu Rodrigandów. Uprzedzając przeciwników, spieniężymy jak najszybciej wszystkie nieruchomości i ulotnimy się z zagarniętymi milionami.

— A jeżeli Alfonso się nie zgodzi?

— A co on ma do gadania? To dziecinada myśleć, że mógłby w dalszym ciągu grać rolę hrabiego. Powinien więc być nam wdzięczny, że nie wyjdzie z tej afery goły niby święty turecki.

— Zakładając, że pański plan się uda, jak podzielimy się pieniędzmi?

— Jest nas trzech: pan, Alfonso i ja. Każdy otrzyma jedną trzecią.

— Zapomina pan o czwartym — wtrącił Manfredo — Chyba nie przypuszczacie, że się pozwolę pominąć?

— Bądź spokojny. Nie zrobimy ci krzywdy. Rozumie się samo przez się, że ponieważ tobie zawdzięczamy ratunek, dostaniesz swoją część.

Brzmiało to przekonująco. Ale gdyby Manfredo mógł widzieć w ciemności, zobaczyłby na twarzy Landoli szyderczy uśmiech, nie wróżący nic dobrego.

— Pozostaje ostatnia sprawa do omówienia — Cortejo zwrócił się do Landoli. — W jakim kierunku będziemy uciekać? Do jakiego portu? Do Veracruz?

— To niemożliwe. Pełno tam cesarskich i meksykańskich wojsk. Nie przebijemy się przez nie. Musimy więc dotrzeć do jakiegoś zachodniego portu, San Blas lub Manzahillo. Droga do nich jest jako tako wolna. Mam nadzieję, że Maksymilian będzie jeszcze pewien czas stawiał opór Juarezowi. W każdym razie musimy znaleźć się w Hiszpanii, zanim wojna się skończy i stosunki polityczne się unormują. Jeśli nam się to nie uda, możemy się pożegnać „sukcesją" — roześmiał się — po Rodrigandach.

Naradzali się jeszcze jakiś czas, w końcu ustalili plan działania w najdrobniejszych szczegółach.

Gdy czwartego dnia zszedł do lochu wartownik, by zmienić kolegę, ujrzał go leżącego na korytarzu w kałuży krwi z nożem w sercu. Pełen złych przeczuć, zbliżył się do najbliższych drzwi i odsunął rygiel. W celi siedział Cortejo i Josefa w kajdanach. Ale rygiel przeciwległych drzwi był odsunięty. Uchyliwszy je, wartownik omal nie potknął się o ciało. W świetle latarki rozpoznał, że to strażnik roznoszący żywność. Był związany, usta miał zakneblowane. Natomiast trzej więźniowie zniknęli. Na ścianach wisiały łańcuchy z pootwieranymi kajdankami.

Wartownik tak szybko, jak na to pozwalały jego drżące ręce, uwolnił z więzów i odkneblował strażnika.

— Na litość boską, mów, co tu się stało! — zawołał.

— Gdy wczoraj w południe otworzyłem drzwi — zaczął poszkodowany — aby wnieść więźniom jedzenie, jeden wyskoczył z celi i dopadłszy w korytarzu wartownika, zaatakował go nożem. Pozostali rzucili się na mnie, związali i zakneblowali. To wszystko, co mogę powiedzieć. Jest dla mnie zagadką, jakim cudem otworzyli łańcuchy i skąd mieli nóż.

Wartownik zameldował o wypadku majorowi, dowódcy jednostki, sprowadzonej do klasztoru przez Sępiego Dzioba. Oficer natychmiast zszedł do lochów razem z don Fernandem, Marianem, Grandeprise'em, kapitanem Ungerem i Mindrellem; ucieczka zbrodniarzy mocno ich poruszyła.

Grandeprise dokładnie przeszukał celę, nie znalazł jednak nic, co mogłoby się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Kręcąc głową, spytał majora:

— Sądzi pan, senior, że jeńcy mogli uciec bez pomocy z zewnątrz?

— To wykluczone.

— Proszę w takim razie o aresztowanie strażnika, którego znaleziono w celi. Podejrzewam, że to on dopomógł jeńcom w ucieczce.

— Na jakiej podstawie tak pan przypuszcza?

— Sam pan powiedział, że jeńcy nie mogli uciec bez pomocy. Wchodzą w rachubę tylko dwie osoby: wartownik i strażnik, który w ostatnich dniach nosił jeńcom żywność. Nie mógł to być nikt inny, gdyż wyjścia są pilnie strzeżone, a więc nikt obcy nie miał dostępu do klasztoru. I dodatkowy argument: Dlaczego zbiegowie jednego zamordowali, a drugiego jedynie obezwładnili? Odpowiedź jest prosta: ponieważ ten drugi był ich wspólnikiem.

— Brzmi to przekonująco — powiedział major i zwracając się do strażnika krzykną!: — Ułatwił pan tym łotrom ucieczkę!

— Ależ skąd! To nie ja. Nie mam pojęcia, jak...

— Zobaczymy. Związać go!

Teraz przystąpiono do przesłuchiwania dwu wartowników, pilnujących wyjść z klasztoru. Żaden nie zauważył nic podejrzanego. O wydostaniu się przez podwórze, a nawet przez kamieniołomy mowy być nie mogło. Przesłuchano również Pabla Corteja i Josefę. Na wiadomość, że towarzysze niedoli uciekli bez nich, oboje zaczęli szaleć ze złości.

Ucieczka trójki więźniów pozostałaby zapewne nie rozwiązaną zagadką, gdyby nie to, że major miał ze sobą angielskiego charta, znakomicie wyszkolonego w tropieniu śladów. Już nieraz znajdowano przy jego pomocy żołnierzy, którzy samowolnie przedłużali sobie urlopy.

Wprowadzono psa do celi, w której przebywali zbiegowie; złapał ślad. Z pyskiem przy ziemi zaczął z taką siłą ciągnąć smycz, że prowadzący żołnierz ledwie mógł za nim nadążyć. W błyskawicznym tempie przebiegli korytarz, a potem, minąwszy schody, dostali się do piwnicy, położonej nieco wyżej. Tu chart zatrzymał się i zaczął drapać łapą jedną ze ścian. Widniało w niej maleńkie wgłębienie. Grandeprise włożył w nie rękę i przycisnął: ściana się rozsunęła.

— Do licha! — zawołał ze zdumieniem. — To jeszcze jedno tajemne wyjście, którego nie ma na planie! Ten stary klasztor jest prawdziwym labiryntem. Jazda, naprzód!

Dość długi korytarz kończył się prostopadłym kamiennym murem. Pies zaczął go zapamiętale obwąchiwać. Po skrupulatnych poszukiwaniach spostrzeżono niepozorny guzik, naciśnięto — i mur się rozstąpił. Wszyscy znaleźli się nagle w pełnym świetle słonecznym pośrodku drogi prowadzącej z miasta do szpitala. Przez gałęzie drzew widać było w oddali budynki klasztorne. Mur, maskujący wejście do podziemi, był tak wkomponowany w kamienisty teren, że nikomu z przechodniów nawet nie przyszło do głowy, iż stąpają po nawierzchni tajemnego korytarza. — Zagadka rozwiązana — powiedział Grandeprise. — Już wiemy, którędy zbiegli. Panie majorze, czy wypożyczy mi pan psa?

— Oczywiście. Ale chyba nie zamierza senior gonić ich w pojedynkę?

— Nie. Znajdę chyba kilku chwatów, którzy lubią polowania.

— Idę z panem! — zawołał Mariano.— Mam z tymi łotrami spore porachunki!

— I ja się przyłączę — oświadczył Mindrello, — Nie mam ochoty trwonić czasu na bezczynne czekanie.

— Ja również — powiedział don Fernando — nie chcę patrzeć spokojnie, jak te łotry...

— Nie! — przerwał mu Grandeprise. — Szanuję pana bardzo, don Fernando, ale pozostaw pan pościg nam, młodszym. Przysięgam na wszystkie świętości, że może pan na nas liczyć. Przyjmuję do kompanii pana bratanka i seniora Mindrella. Ale na tym koniec. Większa liczba osób zwolniłaby tylko tempo pościgu. Zresztą, powinien ktoś z nas zostać tutaj. Nie zapominajmy, że Pablo Cortejo i Josefa są bardzo przebiegli i mogą też podjąć próbę ucieczki.

Don Fernando i kapitan Unger pozostali więc w klasztorze. Major nalegał, aby Grandeprise wziął ze sobą kilku dragonów, ale traper stanowczo odmówił. Po upływie godziny Grandeprise, Mariano i Mindrello, zaopatrzeni na tydzień w żywność, ruszyli w drogę na rączych koniach. Przed nimi biegł pies, niemal dotykając nosem ziemi. Na stromej ścieżce jeźdźcy musieli zwolnić, gdy ją minęli, przeszli że stępa w cwał, aby nie stracić z oczu czworonogiego przewodnika.

Niewidoczny ślad prowadził, łukiem dookoła miasta.

Nie ulegało wątpliwości; że zbiegowie unikali spotkania z ludźmi. Daleko za Santa Jaga pies raptownie skręcił na południe. Grandeprise zdumiał się, był bowiem przekonany, że uciekinierzy obiorą kierunek północny, bo tereny te były mniej zamieszkane.

— Senior, kiedy pana zdaniem dogonimy tych łotrów? — zapytał Mariano Grandeprise'a.

— Zależy, czy i kiedy zdobyli konie. Jeżeli prędko, to ze względu na to, że opuścili klasztor półtora dnia wcześniej od nas, należy się liczyć z długą jazdą.

Około południa ścigający ujrzeli samotne rancho. Pies gwałtownie skręcił w kierunku zabudowań. Zatoczył łuk i zatrzymał się w miejscu, w którym pełno było śladów końskich kopyt. Obwąchiwał je przez jakiś czas, zwracał się to w jedną, to w drugą stronę, wciągał nosem powietrze, wreszcie machając ogonem, położył się na ziemi. Nie ulegało wątpliwości, że stracił trop; widać uciekający dosiedli koni. Ślady kopyt trzech wierzchowców prowadziły na południowy zachód.

Grandeprise spiął konia i podjechał do bramy rancha. Stał tam stary vaquero i przyglądał mu się niezbyt przyjaźnie.

— Buenos dias, senior! — powitał go traper uprzejmie.

— Bądźcie łaskawi powiedzieć, czy widzieliście tu wczoraj trzech obcych mężczyzn.

Vaquero zasępił się jeszcze bardziej.

— To pańscy towarzysze, senior?

— Skądże! To zbiegii zbrodniarze, których poszukujemy. Wyraz podejrzliwości ustąpił z twarzy vaquera.

— Jeżeli tak, chętnie powiem, co mi wiadomo. Nie widzieliśmy nikogo, ale ubiegłej nocy musieli tu być jacyś ludzie, ponieważ dziś rano stwierdziliśmy brak trzech koni i trzech siodeł.

— Nie ulega wątpliwości, że to oni. Dziękuję za informację, Adios, senior!

— Nie ma za co. Jeżeli chcecie mi sprawić przyjemność, powieście tych łotrów na pierwszej lepszej gałęzi.

— Możecie być pewni, że kiedy zostaną schwytani, nie ominie ich sprawiedliwa kara.

Grandeprise wrócił do towarzyszy. Oddalały się nadzieje ha szybkie ujęcie zbiegów. Z pewnością wykorzystali na jazdę noc, mieli więc przewagę jednej nocy i pół' dnia. Niełatwo było nadrobić ten czas, zwłaszcza że ścigający, aby nie zgubić śladów, po zmroku musieli się zatrzymać. Jedyną szansę należało upatrywać w tym, że przestępcy byli bez pieniędzy, broni i amunicji i że po drodze musieli zaopatrywać się w żywność, co z pewnością opóźni ich ucieczkę.

Po krótkim wypoczynku Grandeprise wziął psa na smycz i cała trójka ruszyła w kierunku południowym.

Choć śladów nie zgubili, nic nie świadczyło, że zbliżyli się do uciekinierów. Jechali w milczeniu aż do wieczora. Mindrello klął na czym świat stoi. Mariana z ponurą miną wpatrywał się w grzywę swego konia i targał niecierpliwie brodę. Tylko Grandeprise zachowywał pozorny spokój, choć w środku aż kipiał ze złości.

Zsiedli z koni dopiero wtedy, gdy najbystrzejsze nawet oko nic nie mogłoby już dojrzeć. Biwak rozłożyli na ogromnym pastwisku jakiejś hacjendy. Z daleka migały światełka domostwa. Był to, jak przypuszczali, ostatni — najbardziej wysunięty na południe — spośród folwarków w tym rejonie. Po posiłku Grandeprise i Mariano udali się do hacjendy, aby zmienić konie. Taka okazja nieprędko im się już zdarzy.