Karol May

UPIÓR Z LLANO ESTACADO

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

1. BLOODY-FOX

2. STRZAŁ W CZOŁO

3. SĘPY PUSTYNI

4. ŻELAZNE SERCE

5. SZPIEG

6. GODZINA DUCHÓW

7. PODEJRZENIE

8. ŚPIEWAJĄCA DOLINA

9. MASKA SPADA

UPIÓR Z LLANO ESTACADO

Karol May

1. BLOODY-FOX

Wzdłuż strumienia jechało dwóch konnych, biały i Murzyn. Biały odziany był dziwacznie. Jego nogi tkwiły w mokasynach, na sobie miał skórzane spodnie i mocno wytarty surdut z wyłogami, kiedyś zapewne ciemnogranatowy, z bufiastymi rękawami i wypolerowanymi mosiężnymi guzikami. Długie poły surduta, niczym skrzydła ptaka zwisały po obu bokach jego konia. Na głowie miał olbrzymie czarne sombrero, ozdobione imitacją strusiego pióra, żółtego koloru. Uzbrojony był ten mały szczupły mężczyzna w dubeltówkę, nóż i dwa rewolwery. Poza tym widać było jeszcze kilka przytroczonych do pasa woreczków, przeznaczonych zapewne na amunicję i rozmaite potrzebne drobiazgi. Teraz jednak woreczki te wydawały się prawie puste.

Murzyn był duży i barczysty. Obuty był również w mokasyny i miał na sobie jasne spodnie z impregnowanego płótna. Ubiór od pasa w dół nie odpowiadał wszakże strojowi górnej części jego ciała, którym była kurtka munduru francuskiego oficera dragonów. Kurtka ta znalazła się być może w Meksyku podczas najazdu francuskiego, a potem jakąś okrężną drogą zabłądziła na tułów Murzyna. Na jego ogromne ciało była za krótka i za ciasna. Nie dopinała się. Można więc było widzieć szeroką gołą pierś jeźdźca, który dlatego nie nosił koszuli, gdyż na Zachodzie nie ma praczek ani prasowaczek. Wokół szyi miał chustkę w biało-czerwoną kratę, zawiązaną z przodu na olbrzymią kokardę. Głowy nie osłaniał żadnym nakryciem, żeby można było podziwiać niezliczone małe, połyskujące tłuszczem loczki, w które sobie układał włosy. Uzbrojony był także w dubeltówkę, nóż, bagnet gdzieś znale ziony oraz pistolet, który pochodził zapewne z czasów króla Ćwieczka.

Obaj jeźdźcy mieli dobre konie. Z wyglądu zwierząt można było wnioskować, że przebyły dziś daleką drogę, a mimo to stąpały jeszcze tak krzepko i żwawo, jakby niosły jeźdźców zaledwie kilka godzin.

Brzegi strumienia okrywał niezbyt szeroki pas zieleni. Poza nim były już tylko suche juki, mięsiste agawy i trawa, porastająca prerie. Są to rośliny, których liście i łodygi potrafią oprzeć się wszelakiej suszy i spiekocie.

— Niedobra okolica! — zauważył biały. — Na północy było nam lepiej. Prawda, Bob?

— Tak — potwierdził zagadnięty. — Massa Frank mieć rację. Tu się masser Bobowi nie bardzo podobać. Żeby tylko wkrótce dojść do domu Helmersa, bo masser Bob być głodny jak wieloryb, który połyka dom.

— Wieloryb przecież nie moaz e połknąć domu — wyjaśnił Frank Murzynowi. — Na to jego gardziel jest jednak za wąska.

— Może otworzyć gardziel tak, jak ją otwiera masser Bob, kiedy je! Jak daleko jeszcze być do fermy Helmersa?

— Tego dokładnie nie wiem. Według opisu, podanego nam dziś rano, powinniśmy być wkrótce u celu. Popatrz, czy to nie zbliża się jakiś jeździec?

Frank wskazał w prawo, na przeciwną stronę potoku. Bob wstrzymał konia, osłonił ręką oczy przed blaskiem nisko stojącego na zachodzie słońca, zgodnie ze swoim przyzwyczajeniem otworzył szeroko usta, jakby mu to pomagało lepiej widzieć i po chwili oznajmił: — Tak, to być jeździec, mały człowiek na dużym koniu. On przybywać tu do masser Boba i massa Franka.

Jeździec, o którym mowa, nadjeżdżał ostrym kłusem, nie zbliżał się jednak wprost do oczekujących, lecz zdawało się, że chce ich wyminąć. Zachowywał się tak, jakby ich nie widział. — Dziwak! — mruknął Frank pod nosem. — Tu na Dzikim Zachodzie każdy się przecież cieszy, gdy spotka drugiego człowieka. Temu tam jednak zdaje się wcale nie zależeć na spotkaniu z nami. Albo jest odludkiem, albo też nie ma czystego sumienia.

— Czy masser Bob ma na niego zawołać?

— Tak, zawołaj na niego! Twoją słoniową trąbę prędzej usłyszy aniżeli mój szemrzący głosik.

Bob złożył dłonie w trąbkę, przytknął je do ust i krzyknął z całej siły: — Halo, halo, stać, czekać! Dlaczego uciekać przed masser Bobem?

Murzyn miał rzeczywiście głos, zdolny obudzić człowieka w letargu. Jeździec osadził konia w miejscu. Biały i Murzyn starali się do niego podjechać.

Zbliżywszy się stwierdzili, że mają przed sobą nie tyle mężczyznę niskiego wzrostu, co młodzieńca, który zaledwie wyrósł z wieku chłopięcego. Na wzór kalifornijskich kowbojów cały był odziany w bawolą skórę, i to w taki sposób, że wszystkie szwy ubrania zakończone były frędzlami. Na głowie miał sombrero z szerokim rondem. Czerwona wełniana szarfa obejmowała zamiast pasa jego biodra i zwisała z lewego boku. W szarfie tej tkwiły dwa wybijane srebrem pistolety oraz krótki nóż myśliwski. Przed sobą ukośnie na kolanach trzymał ciężką strzelbę o dwóch lufach, a z przodu po obu stronach siodła przymocowane były na modłę meksykańską skóry ochronne dla osłony nóg przed strzałami lub pchnięciami lancą.

Twarz jego była mocno opalona oraz wysmagana deszczem i wichurą. Skośnie przez czoło od jego lewej górnej krawędzi aż do prawego oka biegło krwistoczerwone, na dwa palce szerokie zgrubienie. Dawało to twarzy bardzo wojowniczy wygląd. Jeździec w ogolenie robił bynajmniej wrażenia młodego, niedoświadczonego człowieka. Trzymając ciężki karabin lekko, jakby to była dudka ptasiego pióra, siedział dumnie i mocno na koniu, jak stary jeździec, i zdumionym spojrzeniem swych ciemnych oczu ogarnął przybyłych.

— Dzień dobry, chłopcze! — pozdrowił go Frank. — Czy pochodzisz z tych stron?

— Raczej tak — odparł młodzieniec, a na jego twarzy pojawił się ledwie widoczny ironiczny uśmieszek, zapewne dlatego, że pytający nazwał go chłopcem.

— Czy znacie posiadłość Helmersa?

— Tak!

— Jak długo jeszcze trzeba tam jechać?

— Im wolniej, tym dłużej.

— Do licha! Ależ jesteście nieuprzejmi, mój chłopcze!

— Ponieważ nie jestem pastorem mormonów.

— Ach tak! Wybaczcie! Pewnie się na mnie gniewacie, że was nazwałem chłopcem?

— Ależ skąd. Każdy może zwracać się do mnie jak chce, lecz musi się wtedy również godzić na moją odpowiedź.

— Pięknie! Doszliśmy więc do porozumienia. Podobacie mi się. Oto moja ręka, lecz odpowiedzcie mi proszę jak należy! Jestem tu obcy i muszę dotrzeć do domostwa Helmersa. Mam nadzieję, że nie wskażecie mi fałszywej drogi.

Frank wyciągnął rękę do młodziana. Ten uścisnął ją, a obrzuciwszy wzrokiem surdut i kapelusz Franka, uśmiechnął się lekko i odrzekł: — Nikczemnik to ten, który innych zwodzi! Jadę właśnie do zagrody Helmersa. Jeśli chcecie się ze mną zabrać, to proszę!

Mówiąc to, ruszył naprzód, a dwaj jeźdźcy podążyli za nim, oddalając się nieco od strumienia. Jechali teraz na południe.

— Mieliśmy zamiar posuwać się z biegiem potoku — zauważył Frank.

— Zaprowadziłoby was to też do starego Helmersa — wyjaśnił chłopak, ale nadłożylibyście drogi. Zamiast w ciągu trzech kwadransów, przybylibyście do niego za dwie godziny.

— No to szczęście, żeśmy was spotkali. Czy znacie właściciela tej zagrody?

— Nawet bardzo dobrze.

— Co to za człowiek?

Dwaj jeźdźcy wzięli młodzieńca między siebie. Ten skierował na nich badawczy wzrok i wyjaśnił: — Helmers rozpoznaje łatwo każde łotrostwo i zależy mu bardzo na dobrej opinii swego domu.

— To ładnie z jego strony. Nie mamy się więc czego lękać?

— Jeżeli jesteście porządnymi ludźmi, to oczywiście nie. Przeciwnie, jest wówczas bardzo uczynny.

— Słyszałem, że posiada sklep?

— Tak, lecz nie dla zysku, a tylko po to, żeby usłużyć westmanom, którzy do niego zajeżdżają. Ma w swoim sklepie wszystko, co jest potrzebne myśliwym i sprzedaje towar możliwie najtaniej. Jednakże ktoś kto mu się nie podoba, nie otrzyma od niego nic nawet za ciężkie pieniądze.

— Jest więc dziwakiem?

— Nie, ale stara się zawsze trzymać z dala od siebie wszelką hołotę, która zagraża spokojowi Zachodu. Poznacie go zresztą. Jedno tylko chcę wam o nim powiedzieć, czego naturalnie nie zrozumiecie i z czego może nawet będziecie się śmiali: On jest Niemcem, i to starej daty. To chyba wyjaśnia wszystko.

Frank podniósł się w strzemionach i zawołał: — Co? Tego miałbym nie rozumieć? Z tego miałbym się nawet śmiać? Co wam strzeliło do głowy! Cieszę się niezmiernie, że tu na krańcach Llano Estacado znajduję rodaka.

Oblicze przewodnika było bardzo poważne. Jego dotychczasowe zachowanie sugerowało, jakby w ogóle nie umiał się uśmiechać. Teraz spojrzał na Franka przychylnie i zapytał: — Jak? Jesteście Niemcem?

— Naturalnie! Czy tego zaraz po mnie nie poznaliście?

— Nie! Nie mówicie po angielsku jak Niemiec i wyglądacie jak wuj Jankes, wyrzucony przez okno przez wszystkich swoich bratanków i siostrzeńców.

— O nieba! Co wam strzeliło do głowy! Jestem Niemcem do szpiku kości, a kto temu nie wierzy, tego przebiję bagnetem!

— Do tego wystarczy także nóż. Ale jeśli tak się sprawa przedstawia, to stary Helmers się ucieszy, pochodzi bowiem z Niemiec i ceni wysoko swoją ojczyznę i swoją mowę ojczystą.

— Jestem o tym przekonany. Niemiec tak jednej jak i drugiej nie może zapomnieć. Teraz się cieszę w dwójnasób, że jadę do domu Helmersa. Właściwie powinienem wpaść na to, że jest Niemcem. Jankes byłby swoją posiadłość nazwał „rancho", lub podobnie. Ale dom Helmersa! Tą nazwą, z którą kojarzy się ognisko domowe, posłuży się tylko Niemiec. Czy mieszkacie w jego pobliżu?

— Nie. Nie posiadam ani rancha, ani domu. Żyję jak ptak w przestworzach lub jak zwierzę w lesie.

— Pomimo waszego młodego wieku? Nie macie rodziców?

— Ani żadnego krewnego.

— Hm. Jak się właściwie nazywacie?

— Nazywają mnie Bloody-Fox.

— Bloody-Fox? To wskazuje na jakieś krwawe wydarzenie.

— Tak, moi rodzice wraz z całą rodziną i wszystkimi im towarzyszącymi osobami zostali zamordowani na pustyni Llano Estacado. Tylko ja zostałem przy życiu. Znaleziono mnie z głęboką raną na głowie. Miałem wówczas mniej więcej osiem lat.

— Mój Boże! To z was rzeczywiście biedaczysko! Napadnięto na was, żeby was ograbić?

— Tak

— To nie pozostało wam nic prócz życia, nazwiska i okropnego wspomnienia!

— Nawet nie. Helmers znalazł mnie na piasku, wziął mnie na konia i zawiózł do siebie. Miesiącami leżałem w gorączce, a kiedy odzyskałem przytomność, nic nie pamiętałem, zupełnie nic. Zapomniałem nawet swoje nazwisko i do dziś nie mogę go sobie przypomnieć. Jedynie chwila napaści pozostała mi wyraźnie w pamięci. Wolałbym, żeby i ona się zatarła, wówczas nie gnałoby mnie przez tę straszną pustynię bezustannie gorące pragnienie zemsty.

— A dlaczego nazwano was Bloody-Fox?

— Ponieważ byłem zlany krwią i w gorączkowych majaczeniach często powtarzałem słowo ,,fox". Myślano więc, że to jest moje nazwisko.

— To wasi rodzice byliby Niemcami?

— Na pewno. Bo kiedy przyszedłem do siebie, mówiłem po angielsku i po niemiecku, lecz łatwiej posługiwałem się językiem niemieckim. Helmers opiekował się mną jak rodzony ojciec. Mimo to nie mogłem wytrzymać u niego. Wyrywałem się w pustkowie jak sokół, któremu sępy rozszarpały rodziców i który teraz krążyć musi wokół krwawego miejsca tak długo, aż mu się uda znaleźć morderców. Fox głośno zazgrzytał zębami i tak mocno ściągnął cugle koniowi, że ten stanął dęba.

— To tę bliznę na czole macie od owej napaści? — zapytał Frank.

— Tak — potwierdził ponuro młodzieniec. — Lecz nie mówmy już o tym! Denerwuje mnie to i mogłoby się zdarzyć, że popędzę w głąb pustyni, a wy będziecie musieli sami jechać do Helmersa.

— Tak, mówmy lepiej o właścicielu tej zagrody! Kim był właściwie w starym kraju?

— Urzędnikiem leśnym.

— Jak? Co takiego? — zawołał Frank. — Ja także! Bloody-Fox osłupiał ze zdziwienia, ponownie przyjrzał się dokładnie mówiącemu i powiedział: — Wy także? Ależ to radosne spotkanie!

— Tak. Jeśli jednak posiadał piękny zawód leśnika, to dlaczego go rzucił?

— Ze zmartwienia. Był nadleśniczym. Podległe jego pieczy lasy były prywatną własnością, a ich właściciel był dumnym, bezwzględnym i porywczym człowiekiem. Pokłócili się i Helmers otrzymał negatywne świadectwo, które udaremniło mu podjęcie jakiejkolwiek pracy w jego fachu. Wówczas postanowił wyjechać jak najdalej. Czy widzicie zagajnik czerwonych i czarnych dębów po tamtej stronie?

— Tak — skinął Frank głową, patrząc we wskazanym kierunku.

— Dojedziemy więc znowu do strumyka, a za tym lasem rozpoczynają się pola Helmersa. Dotychczas ja byłem przez was zasypywany pytaniami. Teraz chciałbym z kolei dowiedzieć się czegoś o was. Czy ten poczciwy Murzyn nie ma przypadkiem przezwiska „Sliding-Bob"?

Na to Bob uniósł się w siodle, jakby chciał zeskoczyć z konia. — Ach! Och! — zawołał. — dlaczego massa Bloody-Fox wymyśla dobremu, zacnemu masser Bobowi?

— Nie chcę ci wymyślać, ani cię obrazić — odrzekł młodzieniec uspokajająco. — Sądzę, że jestem twoim przyjacielem.

— Dlaczego więc nazywać masser Boba tak, jak go nazywali Indianie, ponieważ masser Bob wówczas ciągle ześlizgiwał się z konia? Teraz jednak masser Bob jeździć na koniu jak diabeł! — Na poparcie swego twierdzenia, spiął konia ostrogami i pogalopował w kierunku zagajnika.

Frank również był zdziwiony pytaniem młodziana. — Znacie Boba? To prawie niemożliwe!

— O nie! Znam również was.

— Czyżby! Jak się więc nazywam?

— Hobble — Frank.

— Zgadza się! Ale chłopcze, kto wam to powiedział? Nie byłem przecież w tej okolicy nigdy w życiu.

— Och — odparł młodzieniec z uśmiechem — zna się przecież takiego sławnego westmana.

Frank nadął się tak, że mu omal surdut nie pękł i zapytał:

— Ja? Sławny? O tym też już wiecie? Kto wam o mnie opowiedział?

— Mój znajomy, Jakob Pfefferkorn, znany powszechnie jako Gruby Jemmy.

— Patrzcież! Mój dobry przyjaciel! Gdzie go spotkaliście?

— Przed kilkoma dniami nad rzeką Washita. Powiedział mi, żeście się umówili na spotkanie w domu Helmersa.

— Istotnie. Przybędzie tam więc?

— Tak. Ja wyruszyłem wcześniej i przybywam prosto stamtąd, gdzieśmy się spotkali. On podąży wkrótce za mną.

— To wspaniale! A więc opowiadał wam o mnie?

— Opisał mi waszą podróż do Yellowstone. Gdy usłyszałem od was, że byliście również leśnikiem, wiedziałem natychmiast kogo mam przed sobą.

— W takim razie wierzycie teraz, że jestem porządnym Niemcem?

— Nie tylko to, lecz wiem, że jesteście w ogóle dobrym i zacnym człowiekiem — odparł młodzieniec z uśmiechem.

— Więc Gruby mnie nie oczernił?

— Nic podobnego. Jakżeby mógł szkalować swojego poczciwego Franka?

— Tak, wiecie, myśmy się nieraz sprzeczali o sprawy, do zrozumienia których nie wystarcza średnie wykształcenie. On jednak szczęśliwie przyznał, że się wzajemnie przewyższamy i dlatego na całym świecie nie może być lepszych, niż my dwaj, przyjaciół. Ale oto dogoniliśmy Boba i dotarliśmy do zagajnika. Jak teraz dalej?

— Trzeba przejechać na drugą stronę strumienia i przedrzeć się przez zagajnik. To jest prosta droga. Tacy dobrzy jeźdźcy jak Bob nie potrzebują przecież ubitego traktu.

— Słusznie! — powiedział Murzyn dumnie. — Massa Bloody-Fox widzieć, że masser Bob jeździć jak Indianin. Masser Bob umieć pokonać wszelkie trudy.

Przeprawili się przez rzeczkę, przejechali lasek, przedarłszy się przez zarośla, i minęli ogrodzone pola kukurydzy, owsa oraz kartofliska. Tu miejscami znajdował się żyzny, czarny grunt, który daje obfite plony. Strumień podnosił wartość farmy, przepływając tuż koło domu mieszkalnego, za którym znajdowały się stajnie i budynki gospodarskie.

Dom mieszkalny zbudowany był z kamienia. Długi i na fundamentach, nie posiadał piętra, lecz ściany szczytowe mieściły po dwie niewielkie mansardy. Przed wejściem do domu daleko rzucały cień cztery olbrzymie dęby, pod którymi stało kilka prostych stołów i ławek. Można było od razu spostrzec, że po prawej stronie od wejścia znajdowała się część mieszkalna, a po lewej sklep, opisany przez Bloody-Foxa.

Przy jednym ze stołów siedział starszy mężczyzna, palił fajkę i przyglądał się badawczo trzem przybyłym. Był wysoki, mocno zbudowany, o twarzy zahartowanej na wietrze, okolonej gęstą brodą; prawdziwy westman, którego ręce świadczyły o tym, że wiele się już napracowały.

Kiedy rozpoznał przewodnika dwóch obcych przybyszów, wstał i już z daleka zawołał: — Witam cię, Bloody-Fox! Pokazałeś się nareszcie znowu? Są nowiny.

— Stąd? — zapytał młodzieniec.

— Stamtąd.. — Wskazał przy tym ręką na południe.

— Jakie nowiny? Dobre?

— Niestety. Prawdopodobnie na pustyni pojawiły się znowu „sępy".

Amerykanin mówiący po angielsku nazywa pustynię Llano Estacado: ,,staked plain". Obydwie nazwy mają to samo znaczenie: „wypalikowana równina".

Wiadomość podana przez Helmersa zelektryzowała wręcz Bloody-Foxa. Zeskoczył z konia, podszedł do starszego człowieka i rzekł: — Musisz mi to zaraz dokładniej opowiedzieć!

— Niewiele jest do opowiadania. Przedtem jednak może byłbyś tak uprzejmy i przedstawił mnie tym dwom dżentelmenom.

— To można również prędko załatwić. Jesteś mister Helmersem, właścicielem tej fermy, a ci panowie to mister Hobble-Frank i masser

Sliding-Bob, którzy chcieli cię odwiedzić, żeby ewentualnie coś u ciebie kupić.

Helmers przyjrzał się przybyłym i oznajmił: — Muszę ich wpierw poznać, zanim zacznę z nimi handlować. Nigdy ich jeszcze nie widziałem.

— Możesz ich spokojnie przyjąć. Są moimi przyjaciółmi.

— No to serdecznie witam. — Helmers podał rękę Frankowi i Murzynowi i poprosił, żeby usiedli.

— Najpierw konie, sir — powiedział Frank. — Wiadomo wam przecież, co jest pierwszym obowiązkiem westmana.

— Tak jest. Z waszej troskliwości o zwierzęta wnoszę, że jesteście porządnymi ludźmi. Kiedy macie zamiar znów wyjechać?

— Może będziemy musieli zatrzymać się tu kilka dni, ponieważ mamy się tu spotkać z dobrymi kompanami.

— To zaprowadźcie konie za dom i zawołajcie Murzyna Herkulesa! On wam we wszystkim usłuży.

Przybysze zastosowali się do życzenia gospodarza. Helmers patrzył za nimi, kręcąc głową i rzekł do Bloody-Foxa: — Dziwnych ludzi mi tu przyprowadziłeś! Francuskiego rotmistrza o czarnej skórze i dżentelmena sprzed pięćdziesięciu lat w kapeluszu ze strusim piórem. To nawet tu na dalekim Zachodzie rzuca się w oczy.

— Nie daj się zwieść pozorom, stary. Powiem ci tylko jedno nazwisko, a zaufasz mi. Ci dwaj są dobrymi znajomymi Old Shatterhanda, którego tu oczekują.

— Co ty mówisz? — zawołał farmer. — Old Shatterhand chce przybyć do zagrody Helmersa? Od kogo to wiesz? Od tych dwóch?

— Nie, od Grubego Jemmy'ego.

— Z nim też się widziałeś? Ja go tylko dwukrotnie spotkałem i chętnie bym go znowu zobaczył.

— Będziesz miał niedługo okazję. On i Długi Davy należą do kompanii oczekiwanej przez tych dwóch, których ci przyprowadziłem.

Helmers kilka razy szybko pociągnął z fajeczki, która przygasała. Potem z twarzą rozjaśnioną uśmiechem zawołał: — Co za radosna nowina! Muszę zaraz biec do swojej starej Barbarki, aby jej donieść, że...

— Stój! — przerwał Bloody-Fox farmerowi, chwytając go za rękę. — Najpierw pragnę usłyszeć, co się zdarzyło na pustyni.

— Naturalnie zbrodnia — odparł Helmers, zwracając się znów do niego. — Jak długo ciebie u mnie nie było?

— Prawie dwa tygodnie.

— Toteż nie widziałeś tych czterech rodzin, które chciały przejść przez Llano. Wyszły stąd przeszło tydzień temu, ale do celu jeszcze nie dotarły. Kupiec Wallace przybył z tamtej strony. Powinni się byli spotkać.

— Czy paliki były w porządku?

— Właśnie nie. Gdyby nie znał pustyni dokładnie od dwudziestu lat, byłby zgubiony.

— Dokąd się udał?

— Położył się w małej, górnej izdebce, żeby wypocząć. Kiedy przyszedł, ledwie się trzymał na nogach ze zmęczenia. Nie wziął nawet nic do ust, żeby tylko jak najprędzej móc się położyć spać.

— Skoczę na górę i obudzę go, bez względu na jego zmęczenie. Musi mi wszystko opowiedzieć.

Młodzieniec podenerwowany zniknął w drzwiach domu. Farmer usiadł z powrotem i dalej palił swoją fajkę. Pokręcił przy tym głową, zdziwiony wielkim pośpiechem Bloody-Foxa. W chwilę później jego oblicze przybrało wyraz błogiego zadowolenia, powodu którego można się było domyślić ze słów, jakie mruczał pod nosem: — Gruby Jemmy! Hm! I nawet Old Shatterhand! Hm...! I tacy mężowie przyprowadzają ze sobą tylko dzielnych ludzi! Hm! Całe towarzystwo przybędzie! Hm! Ale chciałem o tym przecież powiedzieć swojej Barbarce, żeby ...

Helmers wstał, aby tą radosną nowiną podzielić się ze swoją żoną, zatrzymał się jednak ponownie, gdyż właśnie zza węgła domu ukazał się Frank i zmierzał w jego kierunku.

— No co, sir, znaleźliście Murzyna? — zapytał Helmers.

— Tak — odparł Frank. — Bob jest u niego, więc mogę im spokojnie powierzyć konie. Musiałem przede wszystkim pospieszyć do was, żeby wam powiedzieć, jak bardzo się cieszę, że znalazłem kolegę po fachu. — Frank powiedział to po angielsku, gdyż dotychczas cała rozmowa toczyła się w ogóle w języku angielskim.

— Kolegę po fachu? — zapytał farmer. — Gdzie mianowicie?

— Tutaj! Was mam na myśli. Bloody-Fox opowiedział mi, że byliście nadleśniczym.

— To się zgadza.

— Więc jesteśmy kolegami, ponieważ ja także byłem adeptem leśnictwa.

— Ach! A gdzie mój drogi?

— W Niemczech, i to w Saksonii.

— Co? W Saksonii? To pan jest Niemcem? Dlaczego więc mówi pan po angielsku? Proszę się posługiwać swoim językiem ojczystym!

Ostatnie zdanie wypowiedział Helmers po niemiecku i Hobble-Frank podjął dalszy dyskurs w tym języku: — Z największą przyjemnością, panie nadleśniczy! Gdy chodzi o używanie mojego języka ojczystego, to natychmiast się zgadzam. Z dumą pana informuję: byłem pomocnikiem leśniczego w Moritzburgu pod Dreznem, wie pan tam, gdzie się znajduje zamek ze stawami karpia.

Helmers był w pierwszej chwili trochę zdetonowany sposobem wyrażania się małego Saksończyka. Uścisnął serdecznie ,,panu koledze" podaną przez niego rękę, poprosił go, żeby zajął miejsce i chcąc zyskać na czasie udał się do domu, by przynieść jakiś napój orzeźwiający. Wrócił z dwiema butelkami piwa i dwoma kuflami w ręku.

— Psiakość, to wspaniale! — zawołał Frank. — Piwo! To mi się podoba! Przy tym szlachetnym napoju z jęczmienia mężczyźni najłatwiej dają upust swej elokwencji. Czy tu w Teksasie także się już warzy piwo?

— Nawet w dużej ilości. Musi pan wiedzieć, że w Teksasie mieszka ponad czterdzieści tysięcy Niemców, a gdzie się Niemiec osiedli, tam na pewno warzy się piwo.

— Niech Bóg zachowa chmiel i miód! Czy pan sam trudni się warzeniem tego lubego daru Bożego?

— Nie! Sprowadzam sobie zapas przy każdej okazji z Coleman City. Na zdrowie, panie Frank!

Helmers napełnił kufle i trącił się z Frankiem. Ten jednak powiedział: — Panie nadleśniczy, proszę, niechże pan nie robi ceregieli i poniecha wszelkiej obawy! Jestem nader przystępnym człowiekiem. Dlatego proszę mnie nie tytułować „panie Frank", lecz mówić do mnie po prostu „panie kolego"! Tak będzie najlepiej dla nas obu.

— Zupełnie słusznie! — skinął Helmers głową z uśmiechem. — Pan mi się podoba.

— No to dobrze! Ale gdzież się właściwie podział nasz przyjaciel Bloody-Fox?

— Poszedł do jednego z gości, żeby się czegoś dowiedzieć. Gdzie go pan spotkał?

— Przy strumieniu, godzinę drogi stąd.

— Sądziłem, że byliście razem przez dłuższy czas.

— To bynajmniej nie jest konieczne. Mam w sobie coś tak przyciągająco sympatycznego, że zwykle szybko zaprzyjaźniam się z ludźmi. Ten młody człowiek powierzył mi już w najbardziej tajemniczy sposób cały swój życiorys. Czy nie wie pan o nim czegoś bliższego?

— Nie, jeżeli panu opowiedział cały swój życiorys.

— Z czego właściwie Fox żyje?

— Hm! Przynosi mi od czasu do czasu nuggety. Z tego wnioskuję, że gdzieś musiał odkryć złoże złotego kruszcu.

— To mnie cieszy, zwłaszcza że jak się zdaje, jest on Niemcem. To musi być straszne, jeśli człowiek nie wie, gdzie stała jego pierwsza kołyska.

W tym momencie Bloody-Fox wyszedł z domu i zbliżył się do rozmawiających. Wyglądał jeszcze poważniej niż przedtem i zwrócił się do Helmersa: — To przecież okropne, co mi Wallace opowiedział! Teraz mogę myśleć tylko o tych biednych ludziach, którzy zostali zamordowani na Llano Estacado.

— Ludzie zostali zamordowani? — zapytał dobroduszny Hobble-Frank pełen współczucia. — Na Llano? Kiedyż to było?

— Nie wiadomo. Wyruszyli stąd przed przeszło ośmiu dniami, lecz dotychczas nie zjawili się po przeciwnej stronie pustyni. Z tego wniosek, że zginęli.

— Może jednak nie. Zapewne pojechali w innym kierunku, niż początkowo zamierzali.

— Tego się właśnie obawiam. Stąd można jechać tylko w jednym kierunku, żeby przebrnąć przez pustynię. Jest ona tak samo niebezpieczna, jak na przykład Sahara lub pustynia Gobi. Na Llano Estacado nie ma żadnych źródeł, żadnych oaz, ani wielbłądów, które potrafią wiele dni obyć się bez wody. To sprawia, że ta pustynia jest tak niebezpieczna, jakkolwiek jest ona mniejsza od afrykańskiej i azjatyckiej. Nie ma tam żadnej drogi w znaczeniu szlaku komunikacyjnego. Dlatego w kierunku, w którym jazda jest możliwa, poutykane są paliki. Od nich pustynia wzięła swoją nazwę. Kto zapuści się poza te paliki, jest zgubiony. Musi umrzeć z wyczerpania. Żar i pragnienie działają ujemnie na mózg. Człowiek traci zdolność myślenia i jeździ tak długo w kółko, aż koń pod nim padnie, a on sam nie jest już w stanie zrobić ani jednego kroku. Tylko bardzo niewielu zna Llano tak dokładnie, że i bez palików da sobie radę. Co więc się dzieje, jeśli paliki wskazujące właściwą drogę zostaną wyjęte przez morderców i poutykane w fałszywym kierunku?

— Toż to szatański wymysł! — krzyknął Frank i zerwał się przerażony.

— Oczywiście — przyznał Helmers — a jednak to się zdarza. Istnieją bandy przestępców, które wyciągają paliki i wtykają je w fałszywym kierunku. Kierujący się nimi podróżni jadą prosto w pułapkę. W pewnym bowiem miejscu paliki się kończą, podróżny trafia w najokropniejsze okolice pustyni i nie znajduje już ratunku!

— Może przecież wrócić wzdłuż palików!

— Na to jest za późno, gdyż tkwi już wtedy tak głęboko w pustyni, że zmęczony i spragniony wlecze się resztkami sił i nie jest w stanie wrócić do miejsca porosłego zielenią. Rabusie nie potrzebują go wcale zabijać. Czekają po prostu aż zginie i obrabowują potem jego zwłoki. Tak się już często zdarzało.

— Ale czyż tych łotrów nie można unieszkodliwić?

Helmers już otwierał usta, żeby odpowiedzieć, kiedy jego uwagę przykuł człowiek, który właśnie wyłonił się zza narożnika domu. Miał na sobie ubranie z czarnego sukna, a w ręku trzymał małe zawiniątko. Był szczupły i chuderlawy, a twarz miał chudą i kanciastą. W czarnym ubraniu, wysokim cylindrze, zsuniętym głęboko na kark, i okularach, wyglądał jak duchowny.

Podszedł dziwnie skradającymi się krokami, dotknął lekko ronda kapelusza i pozdrowił: — Dzień dobry panom! Czy trafiłem do wielmożnego pana Johna Helmersa?

Helmers obrzucił przybysza wzrokiem, z którego można było wnioskować, że obcy mu się nie podoba i odpowiedział: — Nazywam się istotnie Helmers, ale tytuł „wielmożny pan" możecie spokojnie opuścić. Nie jestem sędzią pokoju i w ogóle nie lubię tego rodzaju uprzejmości. To są tylko kiepskie komplementy, którymi jak zgniłymi jabłkami dżentelmen niechętnie daje się obrzucać. Skoro znacie moje nazwisko, czy wolno mi poznać wasze?

— Dlaczego nie, sir! Nazywam się Tobias Preisegott Burton i jestem misjonarzem „Świętych Ostatnich Dni".

Obcy wypowiedział to zdanie tonem pełnym namaszczenia i pewności siebie, co jednak nie wywarło na farmerze wrażenia, jakiego przybysz oczekiwał, gdyż Helmers odparł, wzruszając ramionami:

— Jesteście mormonem? To bynajmniej nie jest dla was pochlebną rekomendacją. Nazywacie się „świętymi ostatnich dni". Brzmi to pretensjonalnie i butnie, a ponieważ jestem człowiekiem skromnym i nie podoba mi się wasz brak krytycyzmu, najlepiej będzie, jeśli się zaraz stąd oddalicie. Nie ścierpię w zagrodzie żadnego misjonarza.

Zostało to powiedziane dość wyraźnie, a nawet obraźliwie. Burton jednak zachował swój uprzejmy wyraz twarzy, sięgnął znów grzecznie do kapelusza i oznajmił: — Mylicie się, sir, jeśli sądzicie, że zamierzam nawracać mieszkańców tej błogosławionej farmy. Zaszedłem do was tylko, żeby wypocząć oraz zaspokoić głód i pragnienie.

— No, jeśli tylko o to wam chodzi, dostaniecie co wam potrzeba, pod warunkiem naturalnie, że możecie zapłacić. Mam nadzieję, że macie pieniądze.

Helmers obrzucił obcego ponownie wnikliwym, badawczym spojrzeniem, po czym skrzywił się, jakby zobaczył coś nieprzyjemnego. Mormon wzniósł oczy ku niebu, chrząknął i wyjaśnił: — Co prawda nie posiadam w nadmiarze skarbów tego grzesznego świata, za posiłek i nocleg mogę jednak zapłacić. Oczywiście nie liczyłem się z takim wydatkiem, gdyż mówiono mi, że ten dom jest bardzo gościnny.

— Kto wam o tym powiedział?

— Słyszałem o tym w Taylorsville, skąd przybywam.

— Powiedziano wam prawdę. Zapomniano jednak dodać, że z bezinteresowną gościnnością podejmuję tylko tych, którzy są przeze mnie mile widziani.

— To zapewne w moim przypadku tak nie jest?

— Właśnie.

— Ale ja przecież nie mam nic na sumieniu.

— Być może. Jednak gdy się wam dokładnie przyglądam, odnoszę wrażenie, że po was można się spodziewać tylko niemiłych rzeczy. Nie bierzcie mi tego za złe, sir! Jestem człowiekiem szczerym i mam zwyczaj mówić każdemu otwarcie, co o nim myślę. Wasza twarz mi się nie podoba.

Nawet teraz mormon nie wydał się obrażony. Po raz trzeci sięgnął do kapelusza i powiedział łagodnym tonem: — W tym życiu człowiek sprawiedliwy rzadko bywa doceniany. Nie odpowiadam za swoją twarz. Jeżeli wam się nie podoba, to nie jest to moja wina.

— Ale nie powinniście nikomu pozwolić tak mówić. Trzeba nie mieć za grosz poczucia honoru, żeby takie słowa przyjąć ze spokojem. Zresztą muszę przyznać, że właściwie nie mam nic przeciwko waszej twarzy jako takiej. Nie odpowiada mi tylko sposób, w jaki ją obnosicie po świecie. A poza tym wydaje mi się, że to wcale nie jest wasza prawdziwa twarz. Przypuszczam, że wasze oblicze przyjmuje zupełnie inny wyraz, kiedy jesteście sami. W dodatku jeszcze inne rzeczy mi się nie podobają.

— Czy mógłbym prosić o wyjaśnienie, o czym myślicie?

— Powiem wam niezależnie od waszej prośby. Mam wiele przeciwko temu, że przychodzicie z Taylorsville.

— Dlaczego? Czy macie tam wrogów?

— Żadnego. Ale wyjaśnijcie mi, dokąd zamierzacie iść!

— W górę, do fortu Elliot.

— Hm! To najbliższa droga prowadzi koło mojej farmy?

— Nie, ale słyszałem o was tyle miłego i dobrego, że z całego serca zapragnąłem was poznać.

— Nie życzcie sobie tego, mister Burton, bo mogłoby wam to nie wyjść na zdrowie! A gdzie właściwie macie waszego konia?

— Mojego konia? Nie mam żadnego. Przyszedłem piechotą.

— Oho! Nie próbujcie mi tylko tego wmówić! Konia schowaliście gdzieś w pobliżu i mocno podejrzewam, że skłoniły was do tego niezbyt uczciwe powody. Tu posługuje się koniem każdy mężczyzna, każda kobieta i każde dziecko. Bez konia nie można się w tej okolicy w ogóle poruszać. Obcy, który chowa swojego konia, a potem się tego zapiera, knuje na pewno coś niedobrego.

Mormon załamał ręce i zaklinając się zawołał: — Ależ mister Helmers, przysięgam, że naprawdę nie posiadam konia. Przemierzam kraj pieszo z pokorą i nigdy jeszcze nie siedziałem w siodle.

Wówczas Helmers wstał z ławki, podszedł do Burtona, położył mu ciężko rękę na ramieniu i ofuknął go: — Człowieku, wy to mówicie mnie, który tyle lat mieszkam tu na granicy? Czy sądzicie, że jestem ślepy? Widzę przecież, że wewnętrzne strony spodni macie wytarte od konnej jazdy. Widzę także dziury po ostrogach w waszych butach, i...

— To nie jest żaden dowód, sir! — przerwał mu mormon. — Kupiłem noszone buty. Dziury już w nich były.

— Ach tak! Jak długo je właściwie nosicie?

— Od dwóch miesięcy.

— W takim razie dziury te dawno byłyby wypełnione kurzem i brudem. A może sprawiacie sobie przyjemność i codziennie je na nowo wywiercacie? Ostatniej nocy padał deszcz. Tak daleka wędrówka piesza pokryłaby wasze buty błotem. A ponieważ są czyste, jest to najlepszym dowodem, że jechaliście konno. Zresztą czuć was koniem, a spojrzyjcie tylko tu. Jeżeli znowu kiedyś będziecie wtykali ostrogi do kieszeni, to postarajcie się, żeby kółka ostróg nie wystawały na zewnątrz! — Helmers wskazał przy tym na mosiężne kółko ostrogi, wystające mormonowi z kieszeni marynarki.

— Te ostrogi wczoraj znalazłem — bronił się mormon.

— To nie powinniście ich brać, skoro ich nie potrzebujecie. Zresztą nic mnie to nie obchodzi, czy jeździcie konno, czy chodzicie piechotą. Ze względu na mnie, możecie nawet jeździć na łyżwach po świecie. Jeżeli możecie zapłacić, dostaniecie jeść i pić. Potem jednak wynoście się! Przenocować was nie mogę. Przyjmuję tylko ludzi, którzy nie budzą podejrzeń.

Helmers podszedł do okna, powiedział komuś półgłosem kilka słów, wrócił potem na swoje miejsce i zdawał się więcej przybyszem nie zajmować. Mormon usiadł przy sąsiednim stole, położył na nim swoje zawiniątko, złożył ręce i potrząsając głową, skłonił ją zrezygnowany, czekając spokojnie na to, co mu przyniosą. Przybrał minę człowieka, którego niezasłużenie skarcono.

Hobble-Frank przysłuchiwał się uważnie całej rozmowie. Teraz, kiedy się skończyła, nie zwracał więcej uwagi na mormona. Inaczej jednak zachowywał się Bloody-Fox.

Jak tylko zjawił się obcy, młodzieniec wpatrzył się w niego i cały czas nie odrywał od niego wzroku. Nie usiadł, gdyż miał zamiar zaraz opuścić farmę. Stał obok swojego konia. Teraz złapał się za czoło, jakby daremnie usiłował sobie coś przypomnieć. Potem opuścił rękę, usiadł z wolna naprzeciwko farmera, tak by móc dokładnie obserwować mormona. Starał się nie okazywać tego, lecz nie mógł ukryć wewnętrznego napięcia.

Wtem pojawiła się w drzwiach starsza, dobrej tuszy niewiasta.

Przyniosła chleb i duży kawał wołowej polędwicy. — To jest moja żona — przedstawił Helmers kobietę Hobble-Frankowi po niemiecku, podczas gdy z mormonem rozmawiał w języku angielskim. — Ona zna język niemiecki tak dobrze jak ja.

— Bardzo się cieszę — powiedział Frank, podając rękę przybyłej. — Dawno nie miałem przyjemności rozmawiać z damą w języku ojczystym. Serdecznie więc panią witam, droga pani Helmers! Może pani kołyska huśtała się także w wodach Renu lub Łaby?

— A gdyby nawet nie — odrzekła, śmiejąc się. — Tam, w ojczyźnie, nie ma zwyczaju wstawiania kołysek do wody. Ale mimo to jestem rodowitą Niemką.

— No, to z Renem i Łabą było oczywiście żartem. Wyrażam się wyszukanie i wykwintnie. Jeśli zaś o mnie chodzi, to pierwszy rozkoszny oddech wydałem w pobliżu nadłabskiej Florencji, którą geograf z matematyczną ścisłością nazywa Dreznem.

Helmersowa nie wiedziała, co ma odpowiedzieć temu dziwakowi. Spojrzała pytająco na męża, a Helmers wybawił ją z zakłopotania, wyjaśniając: — Ten pan jest moim miłym kolegą, leśnikiem, który w starym kraju zapewne zrobiłby karierę.

— Na pewno! — wtrącił szybko Frank. — Leśnictwo było drabiną, po której bym się wdrapał rękami i nogami, gdyby los nie złapał mnie za kark i nie przywlókł tu do Ameryki. Mam nadzieję, że się szybko zaprzyjaźnimy, droga pani Helmers!

— O tym jestem przekonana! — odrzekła, skinąwszy mu głową.

— Skończyło mi się piwo. Czy nie mógłbym dostać jeszcze jednego? Pani Helmers zabrała ze stołu kufel, żeby go ponownie napełnić.

Przy tej okazji przyniosła dla mormona chleb, ser, wodę i małą szklaneczkę wódki. Mormon zabrał się do jedzenia tego skromnego posiłku, nie skarżąc się, że nie dostał mięsa.

Nadszedł Bob. — Masser Bob być gotowy z końmi — zameldował. — Masser Bob także chcieć jeść i pić!

Wtem jego wzrok padł na „świętego ostatnich dni". Stanął jak wryty, przez jakiś czas mierzył mormona oczami i zawołał: — Co widzieć masser Bob! Kto tu siedzi! To być massa Weller, ten złodziej, który ukradł massa Baumannowi wszystkie jego pieniądze!

Mormon wstał raptownie i wlepił wystraszony wzrok w Murzyna.

— Co mówisz? Ten człowiek jest owym Wellerem?

— Tak, to jest on. Masser Bob znać go dokładnie. Masser Bob przyjrzeć mu się wówczas bardzo dobrze.

— O dniu nieszczęsny! To byłoby przecież przemiłe spotkanie. Cóż wy na to, mister Tobias Preisegott Burton?

Mormon przezwyciężył chwilowy przestrach. Machnął lekceważąco ręką w stronę Murzyna i odparł: — Ten czarny nie jest zapewne przy zdrowych zmysłach. Nie rozumiem go. Nie wiem, czego chce!

— Jego słowa były przecież dość wyraźne. Nazwał was Wellerem i powiedział, że okradliście jego pana, niejakiego Baumanna.

— Nie nazywam się Weller.

— Możeście się kiedyś tak nazywali?

— Nazywałem się zawsze Burton. Zdaje się, że ten czarnuch pomylił mnie z kim innym.

Wówczas Bob podszedł groźnie do niego i krzyknął: — Co być masser Bob? Masser Bob być Murzynem, lecz nie przeklętym czarnuchem. Masser Bob być kolorowy dżentelmen. Jeżeli massa Weller jeszcze raz powiedzieć „czarnuch", to masser Bob uderzyć go pięścią, jak mu to pokazał massa Old Shatterhand!

Helmers natychmiast stanął między obydwoma i zażądał: — Bob, żadnych rękoczynów! Oskarżasz tego człowieka o kradzież. Czy możesz to udowodnić?

— Tak, Bob dać dowody. Massa Frank także widzieć, że massa Baumann zostać okradziony. On móc być świadkiem.

— Czy to prawda, mister Frank?

— Tak — potwierdził zapytany. — Mogę to udowodnić.

— Jak więc było z tą kradzieżą?

— Mój kompan Baumann, zwany przez tych, którzy go znają po prostu „łowcą niedźwiedzi", miał w pobliżu South Fork nad rzeką Cheyenne sklep, a ja byłem jego towarzyszem i wspólnikiem. Sklep prosperował z początku bardzo dobrze, gdyż odwiedzali go często poszukiwacze złota, którzy wówczas sprowadzili się w góry Black Hills. Inkasowaliśmy dużo pieniędzy i często posiadaliśmy znaczną ilość gotówki i nuggetów. Pewnego dnia musiałem wybrać się do kopaczy złota, żeby ściągnąć pieniądze, które mi byli winni. Kiedy po trzech dniach powróciłem, usłyszałem, że Baumanna tymczasem okradziono. Był sam z Bobem i przyjął na nocleg gościa, nazwiskiem Weller. Następnego ranka okazało się, że wraz z Wellerem znikły wszystkie pieniądze. Pogoń za złodziejem była bezskuteczna, ponieważ ślady zostały zmyte przez ulewę. Teraz Bob twierdzi, że w tym „świętym ostatnich dni" rozpoznaje owego złodzieja i nie przypuszczam, żeby on się mylił. Bob ma oczy na wszystko otwarte i bardzo dobrze pamięta ludzi. Już wówczas zapewnił, że tego człowieka, dokładnie obejrzał. To, mister Helmers, jest wszystko, co w tej sprawie mam do powiedzenia.

— Więc wyście wtedy tego złodzieja osobiście nie spotkali?

— Nie.

— W takim razie nie możecie zaświadczyć, że naprawdę mamy go przed sobą. Bob jest jedynym oskarżycielem. Co należy zrobić, wiecie tak samo dobrze jak ja.

— Masser Bob dokładnie wiedzieć, co należy zrobić! — odezwał się Murzyn porywczo. — Masser Bob zabić łobuza. Masser Bob się nie mylić.

Chciał odsunąć Helmersa na bok, żeby dostać się do mormona. Farmer jednak zatrzymał go słowami: — To byłoby gwałtem, do którego nie mogę dopuścić na swojej ziemi.

— Dobrze, masser Bob czekać, aż ten drań stąd odejdzie. Potem go jednak powiesić na najbliższym drzewie. Masser Bob tu siedzieć i pilnować, kiedy złodziej odejść.

Bob usiadł tak, żeby mieć mormona na oku. Można było wyczytać z jego twarzy, że swoją groźbę traktuje poważnie. Burton z lękiem przyglądał się potężnej postaci Murzyna i zwrócił się do Helmersa: — Sir, jestem naprawdę niewinny. Ten czarny master myli mnie z kimś innym i mam nadzieję, że mogę liczyć na waszą opiekę.

— Nie polegajcie zbytnio na mnie! — brzmiała odpowiedź. — Nie udowodniono wam winy, a mnie ta kradzież w ogóle nie obchodzi, ponieważ nie piastuję żadnego urzędowego stanowiska. Wobec tego, jak długo tu będziecie, nic wam nie grozi. Powiedziałem wam już jednak, że macie się jak najprędzej stąd wynieść. Co się potem stanie, jest mi obojętne. Nie mogę Bobowi zabronić uregulowania tej sprawy z wami w cztery oczy. Co do mnie, pragnę was zapewnić, że nie zemdleję z przerażenia, jeśli jutro znajdę was pod jakimś drzewem, na którego najgrubszej gałęzi was powieszono.

Tym samym sprawa została chwilowo załatwiona. Mormon zajął się znowu posiłkiem, ale jadł bardzo powoli i z długimi przerwami, aby możliwie najdłużej korzystać z zagwarantowanego mu bezpieczeństwa. Bob poruszał gałkami oczu, nie spuszczając ich z mormona, a Bloody-Fox, który pozornie zachowywał spokój, obserwował Burtona nadal tak samo uważnie jak przedtem.

2. STRZAŁ W CZOŁO

Każdy tak był zajęty jedzeniem i swoimi myślami, że rozmowa się urwała. A kiedy później Frank chciał ją ponownie ożywić i mówić dalej o Llano Estacado, przeszkodziło mu w tym pojawienie się nowego gościa. — Wasz dom zdaje się być często odwiedzany, mister Helmers — zauważył. — Znowu zbliża się jakiś jeździec, który sobie was upatrzył.

Gospodarz odwrócił się w stronę przybysza, poznał go i zadowolony oznajmił: — To jest człowiek, którego zawsze chętnie witam, chłop na schwał, na którym można pod każdym względem polegać.

— Pewnie kupiec, który chce się u was zaopatrzyć w towar?

— Sądzicie tak pewnie dlatego, że po obu stronach siodła ma duże torby?

— Tak.

— To się mylicie. Ten człowiek nie jest kupcem, lecz jednym z naszych najznakomitszych tropicieli. Musicie go poznać.

— Może znam go z nazwiska.

— Jak on się właściwie nazywa, tego nie wiem. Zowią go powszechnie Juggle-Fred, ponieważ pokazuje sztuczki kuglarskie, które każdego wprawiają w zdumienie. Potrzebne do tego rekwizyty wozi ze sobą w tych dziwacznych torbach.

— Słyszałem już o nim. Jest wędrownym sztukmistrzem, a przy okazji przewodnikiem i tropicielem, nieprawdaż?

— Właśnie na odwrót: jest znakomitym tropicielem, świetnie odnajduje i odczytuje ślady ludzi i zwierząt, i jest znakomitym przewodnikiem, który przy okazji zabawia towarzystwo sztuczkami kuglarskimi. Zdaje się, że podróżował ze sławnymi cyrkowcami. Zna również język niemiecki. Dlaczego przybył na Zachód i tu pozostaje, podczas gdy gdzie indziej mógłby się dzięki swej zręczności stać człowiekiem bogatym, tego nie wiem i nic mnie to nie obchodzi. Jestem jednak przekonany, że się wam spodoba.

Jeździec, o którym mowa, podjechał tymczasem bliżej. Tuż przed domem zatrzymał konia i zawołał: — Halo, stary kwatermistrzu, czy znajdzie się jeszcze u ciebie miejsce dla biedaka, który nie ma czym zapłacić rachunku?

— Dla ciebie jest miejsce o każdej porze — odpowiedział Helmers. — Zajeżdżaj! Zejdź z tego kozła i rozgość się! Znajdziesz tu miłe towarzystwo.

Były magik ogarnął obecnych badawczym wzrokiem i stwierdził: — Mam nadzieję! Naszego Bloody-Foxa już znam. Murzyn nie sprawi mi kłopotu. Ten drugi, mały dżentelmen w surducie i damskim kapeluszu, wydaje się też poczciwym człowiekiem, a tego trzeciego tam, gryzącego ser jakby jadł skórę jeża, no cóż, hm, tego chyba jeszcze poznam.

Dziwne, że i ten człowiek wyraził się natychmiast o mormonie z pewną ostrożnością. Podjechał całkiem blisko i zeskoczył z siodła. Kiedy witał gospodarza serdecznie, z rozpostartymi rękami, mógł mu się Frank dobrze przypatrzyć.

Juggle-Fred nawet tu na Dzikim Zachodzie był zjawiskiem niezwykłym. Pierwszą rzeczą, która się rzucała w oczy, był duży garb, szpecący jego poza tym harmonijnie zbudowaną postać. Był średniego wzrostu, nie za niski, nie chuderlawy; nie miał też zbyt długich rąk. Jego okrągła, pełna, gładko ogolona twarz była mocno opalona, lecz po lewej stronie silnie poszarpana, jakby jakąś straszną ranę połatano kiedyś nieprawidłowo. I o dziwo, jego oczy miały różne zabarwienie; lewe oko było jasnoniebieskie, a prawe głęboko czarne.

Nosił wysokie, brązowe buty z bawolej skóry, zaopatrzone w meksykańskie ostrogi z dużymi kółkami, czarne skórzane spodnie z taką samą kamizelką i bluzowaty kaftan z mocnego granatowego sukna. Na biodrach miał szeroki pas skórzany, podobny do trzosa, w którym obok nabojów, noża i znacznego kalibru rewolweru tkwiły najrozmaitsze drobiazgi, potrzebne westmanowi. Głowę okrywała mu prawie nowa czapka z futra bobrowego, mocno nasunięta na czoło, niemal całkiem je zasłaniając. Ogon bobra zwisał z czapki aż na kark.

Jego konia Helmers nazwał żartobliwie kozłem, a porównanie to było uzasadnione. Zwierzę miało bowiem wysokie i zdaje się mocno sfatygowane nogi. Na gołym kikucie jego ogona, teraz opuszczonego, widać było zaledwie kilka krótkich włosów. Czy ten rumak był kiedyś karym, gniadym, czy też cisawym koniem, nie dało się już dziś ustalić, gdyż jego korpus pokrywały w wielu miejscach łysiny, a tam, gdzie jeszcze sierść pozostała, była tak nieokreślonej siwej barwy, jak gdyby na tym ogierze już za czasów wędrówki ludów jeździł jakiś Sweb lub Gepida. Po grzywie nie było już śladu. Nieproporcjonalnie duży łeb konisko zwieszało bardzo nisko, pyskiem prawie dotykając ziemi i zdawało się nie mieć siły, aby udźwignąć długie, grube i łyse ośle uszy, które na kształt dużych schowków skórzanych otulały czule jego żuchwy. Poza tym koń miał zamknięte oczy, jakby spał. Stojąc tak nieruchomo, zdawał się być uosobieniem niedościgłej głupoty i godnej współczucia niezaradności.

Właściciel tego konia, uścisnąwszy ręce gospodarzowi, zapytał:

— Więc masz miejsce dla mnie? A jedzenie także?

— Naturalnie! Przysiądź się do nas. Jest tu jeszcze dość mięsa dla ciebie.

— Dziękuję. Zepsułem sobie wczoraj żołądek. Wołowina jest dla mnie za ciężka. Wolałbym kurczaka. Czy możesz się o niego postarać?

— Dlaczegóż by nie? Popatrz ile tu kurcząt do pieczenia biega wokoło. — Wskazał przy tym na dwa stadka młodych kurczaków, które pod macierzyńską opieką kwok dreptały w pobliżu stołów, ażeby wydziobać spadłe okruchy.

— Pięknie! — przytaknął Fred. Proszę o jedno kurczątko. Niech mi je pani domu przyrządzi. Oskubię je sam. Mówiąc to, zdjął swoją dubeltówkę z lęku, wycelował i strzelił. Kiedy huknął strzał, przymknięte powieki konia nawet nie drgnęły. Zwierzę wydawało się tak głuche, że nie mogło usłyszeć strzału nawet oddanego tuż przy nim.

Kurczę padło martwe. Fred podniósł je i pokazał wszystkim. Ku ogólnemu zdumieniu okazało się, że nie miało już na sobie ani jednego piórka i można je było zaraz wypatroszyć i upiec.

— Ki diabeł! — śmiał się Helmers. — Mogłem przecież przewi dzieć, że tu chodzi znowu o jedną z twoich sztuczek. Ale powiedz, jak to właściwie zrobiłeś?

— Przy pomocy lunety.

— Bzdura! przecież strzelałeś z fuzji.

— Oczywiście. Ale przedtem obserwowałem was z daleka przez kieszonkowy teleskop i zauważyłem to kurze stadko. Dlatego też zaraz poczyniłem odpowiednie przygotowania, żeby wystąpić w roli sztukmistrza.

— Czy można wiedzieć, jakie to były przygotowania?

— Dlaczego nie? To przecież tylko zabawa. Wprowadzam do fuzji prócz kuli trochę gruboziarnistych opiłków żelaznych i celuję tak, żeby ładunek przeszedł przez sam środek ptaka od tyłu do przodu; wtedy pióra, o ile nie są jeszcze za mocne, zostaną całkiem zgolone i opalone. Widzisz więc, że nie trzeba studiować czarnej ani białej magii, żeby być tak zwanym kuglarzem. Wydaj zatem polecenie, aby mi upieczono tego ptaka. Mam nadzieję, że wolno mi się przysiąść do was?

— Naturalnie! Ci dwaj dżentelmeni są moimi przyjaciółmi, znajomymi Old Shatterhanda, którego tu oczekują.

— Old Shatterhanda? — zerwał się Juggle-Fred na równe nogi. — Czy to prawda?

— Tak. Gruby Jemmy też ma przybyć.

— Ach, co za szczęśliwy dzień! Lepszej wiadomości nie mogłem usłyszeć! Dawno już życzyłem sobie zobaczyć kiedyś Old Shatterhanda. Cieszę się, że przybyłem tu we właściwym czasie.

— Ucieszysz się również, dowiadując się, że ten oto pan, jest Niemcem. Nazywa się Frank i jest kolegą...

— Frank? — przerwał mu sztukmistrz. — A nie przypadkiem Hobble-Frank?

— Do licha! — zawołał mały Saksończyk. — Pan zna moje nazwisko? Jak to możliwe?

Powiedział to po niemiecku; dlatego Juggle-Fred odpowiedział mu w tym samym języku: — Proszę się temu nie dziwić. Dawniej były inne czasy. Tu, na dalekim Zachodzie zdarzało się wiele dobrych i złych wyczynów, lecz przy ówczesnej słabej komunikacji wiadomości o nich rozchodziły się bardzo powoli. Dziś natomiast, jeśli uda się komuś dokonać czegoś nadzwyczajnego, wieść o tym lotem błyskawicy przekazywana bywa od jezior do Meksyku i od San Francisco aż do Nowego Jorku. Pana odważna wyprawa nad zlewisko wód rzeki Yellowstone znana jest szeroko w świecie. W każdym forcie, w każdej osadzie, przy każdym obozowym ognisku opowiadano o pańskiej podróży, a więc nie może się pan dziwić, że znam pana nazwisko. Pewien traper, który tam wysoko przy wododziale rozmawiał z Moh-awem, synem Oihtka-petaya, a teraz dotarł aż do fortu Arbuckle, opowiedział wszystkim których spotkał, a w końcu i mnie, tę historię tak szczegółowo, jak ją sam usłyszał.

— No — zauważył Hobble-Frank — kto wie, co po drodze od wododziału aż do fortu Arbuckle dodano. Czasem z myszy robi się niedźwiedzia polarnego, z dżdżownicy anakondę, a ze skromnego myśliwego powstaje słynny Hobble-Frank. Przyznaję, że byłem istnym Herkulesem i Minotaurem, ale nie mogę pozwolić, żeby mi przypisywano więcej, niż istotnie zrobiłem. Bohatera zdobi bezwzględna skromność.

— Pana skromność stawia pańskie zalety w jeszcze korzystniejszym świetle i zwielokrotnia moją przyjemność, że pana poznałem. Proszę mi podać rękę!

Juggle-Fred wyciągnął do niego prawicę. Saksończyk ujął ją serdecznie i rzekł: — Robię to chętnie, ponieważ dowiedziałem się od pana Helmersa, że jest pan obyty w świecie i posiada zmysł artystyczny. Miło by mi było usłyszeć pański życiorys!

— Ten mogę szybko opowiedzieć! Najpierw chodziłem do gimnazjum, gdzie ...

— Biada! To nie jest dla pana pochlebne.

— Dlaczegóż to?

— Ponieważ żywię ostrą niechęć do każdego, kto był gimnazjalistą. Ci ludzie wynoszą się ponad innych. Nie wierzą, że urzędnik leśny mógłby się także stać uczonym. Doświadczyłem tego już kilkakrotnie. A jednak udawało mi się zawsze bardzo łatwo przekonać tych ludzi, że ich znacznie przewyższam. A więc ukończył pan coś w rodzaju studiów?

— Tak. Po ukończeniu gimnazjum, zgodnie z radą moich protektorów poświęciłem się malarstwu i uczęszczałem na akademię sztuk pięknych. Miałem zdolności, ale niestety brak mi było wytrwałości. Zbyt szybko się znużyłem i zstąpiłem z wyżyn prawdziwej sztuki na jej niziny — stałem się woltyżerem. Byłem żwawym i sprawnym młodzieńcem, lecz brakowało mi sił i wewnętrznej dyscypliny. Jednym słowem byłem lekkomyślny. Żałowałem tego bardzo często. Czym mógłbym być dziś, gdybym mocno chciał!

— No cóż, talent ma pan zapewne i dziś. Niechże pan zacznie od nowa!

— Teraz? Kiedy młodzieńcza energia już się wyczerpała? Drogi panie Hobble-Frank, marzenia się skończyły. Staram się wykonywać zawód tropiciela rzetelnie i solidnie i służyć swoim bliźnim. Ale do szkoły, mnie starego dziwaka niech pan już nie odsyła!... Szczęśliwy ten, który w życiu dojrzałym nie musi pokutować za to, czego zaniedbał w młodości! Przejdźmy, proszę na inny temat!

— Tak, mówmy o czymś innym! — powtórzył gorliwie dobroduszny Hooble-Frank. — O moich przyjaciołach, z którymi mam się spotkać, mianowicie o Old Shatterhandzie, Długim Davym, Grubym Jemmym, o Winnetou, który...

— Winnetou? — przerwał mu Fred. — Ma pan na myśli tego sławnego wodza Apaczów? Gdzie ma się pan z nim spotkać?

— Omówił to tylko z Old Shatterhandem. Przypuszczalnie jednak spotkanie to ma się odbyć po drugiej stronie pustyni Llano Estacado.

— Hm! To mam nadzieję, że go także zobaczę. Zamierzam bowiem przejść przez pustynię. Zwerbowało mnie pewne towarzystwo, które mam przeprowadzić na drugą stronę, a potem jeszcze doprowadzić aż do El Paso. Są to Jankesi, którzy zamierzają w Arizonie zrobić dobry interes.

— Chyba nie z diamentami?

— A właśnie z tym towarem. Zdaje się, że wiozą ze sobą znaczne sumy pieniężne, aby kamienie zakupić tanio na miejscu.

Helmers pokręcił głową i wmieszał się do rozmowy: — Czy wierzysz w te znaleziska diamentów? Ja uważam tę całą historię za wielki humbug.

Miał rację. W tym czasie rozeszła się nagle pogłoska, że w Arizonie odkryto pola diamentowe. Wymieniono nazwiska osób, które dzięki szczęśliwym odkryciom w krótkim czasie ogromnie się wzbogaciły. Pokazywano również diamenty, po części ogromnej wartości, które tam rzekomo znaleziono. Ta wieść obiegła w kilku tygodniach, ba, nawet w kilku dniach całą szerokość kontynentu. Poszukiwacze złota i drogich kamieni w Kalifornii i północnych rejonach Stanów Zjednoczonych opuszczali swoje intratne kopalnie i spieszyli do Arizony. Ale już zawładnęła wszystkim spekulacja. Potworzyły się naprędce towarzystwa, dysponujące milionami. Skupowano pola diamentowe, żeby uprawiać ich eksploatację na wielką skalę. Postanowiono nie odstępować żadnego udziału. Agenci biegali tu i tam z próbkami diamentów w ręku, które rzekomo znaleźli tak po prostu w odpowiednich miejscach. Judzili ze wszystkich sił i w krótkim czasie żądza posiadania diamentów przerosła dotychczasową gorączkę złota.

Ostrożni ludzie jednak nie kwapili się z wydawaniem pieniędzy, i wkrótce też nastąpiło nieszczęście, które przepowiedzieli. Cały ten wielki szwindel został zainscenizowany przez niewielu, lecz chytrych i szczwanych Jankesów. Zjawili się nikomu nie znani i zniknęli nagle, nie poznani przez nikogo. Wraz z nimi przepadły naturalnie także miliony. Akcjonariusze miotali na nich daremnie przekleństwa. Większość z nich wypierała się tego, że kiedykolwiek posiadała akcje. Nie chciano się bowiem jeszcze w dodatku ośmieszyć. Pola diamentowe, które tak szybko zdobyły sławę, leżały znów opustoszałe jak dawniej, a rozczarowani poszukiwacze złota powrócili do swoich kopalni, lecz po to tylko, by stwierdzić, że już się tam zadomowili inni, mądrzejsi od nich. Na tym cała sprawa się zakończyła, i nikt już o tym nie mówił.

Opisane powyżej wydarzenia przed wejściem do farmy Helmersa rozegrały się krótko po rozpoczęciu się gorączki diamentowej. Farmer należał do tych, którzy nie wierzyli pogłoskom. Juggle-Fred natomiast twierdził: — Nie chcę jeszcze powątpiewać w prawdziwość tych wieści. Jeśli znaleziono diamenty gdzie indziej, to dlaczego nie miało by ich być również w Arizonie? Mnie naturalnie nic one nie obchodzą. Mam coś innego do roboty. A co pan ma w tej sprawie do powiedzenia, mister Frank? Zdanie człowieka o pańskiej bystrości umysłu, pańskich doświadczeniach i wiedzy będzie dla nas miarodajne.

Hobble-Frank nie wyczuł lekkiej, lecz dobrotliwej drwiny i odparł zadowolony, gdyż pochlebiało to jego próżności: — Cieszy mnie, że darzy mnie pan takim zaufaniem, gdyż zwrócił się pan do właściwej osoby.

Uważam, że diamenty są piękne, lecz poza nimi istnieją jeszcze inne rzeczy, które są tak samo ładne. Kiedy człowiek jest bardzo głodny, milsza mu jest wędzona turyńska serwolatka od największego diamentu. A kiedy mam pragnienie, nie zaspokoję go żadnym brylantem. Czyż człowiekowi potrzeba czegoś więcej, niż najeść się i napić do syta? Osobiście jestem z siebie i swego losu dość zadowolony i nie trzeba mi żadnych szlachetnych kamieni. Czy miałbym nimi może przystroić swój kapelusz? Jest na nim pióro i ono wystarcza. Gdybym wiedział, że w Arizonie znajdę drogi kamień, tak duży, jak powiedzmy beczka heidelberska albo przynajmniej jak wyrosła dynia o trzech cetnarach wagi, to udałbym się tam po niego. Mniejszego kamienia nie chcę. Poniżałoby mnie to. Ale nie wiedzieć wcale, czy się w ogóle coś znajdzie, lub przy wielkim szczęściu jakieś maleństwo nie większe od ziarenka maku, nie, na to mnie nikt nie nabierze, żeby jechać na pola diamentowe.

— Dobrze powiedziane! — zawołał Helmers, ściskając rękę małemu Saksończykowi. — Towarzystwo, Fred, które masz tam zaprowadzić, nie zrobi zapewne najlepszych interesów. Byłoby w każdym razie lepiej, gdyby ci ludzie pozostali w domu ze swoimi pieniędzmi. Mogą je łatwo utracić, nie otrzymawszy ani jednego diamentu. Zdaje się, że to są w ogóle nierozsądni ludzie, skoro nie kryją się z tym, że mają przy sobie znaczne sumy pieniędzy. Tego nigdy nie należy robić, a zwłaszcza tutaj.

— Mają tu przybyć jutro po południu. Mieli jeszcze kupić dwa juczne konie, co potrwa przynajmniej pół dnia. Dlatego pojechałem naprzód, żeby ten czas spędzić z tobą.

— Dobrze zrobiłeś, stary druhu. Ile osób liczy właściwie to towarzystwo?

— Jest ich sześciu, przy czym niektórzy z nich wyglądają i zachowują się jak ludzie niedoświadczeni, co mi jednak jest obojętne. Zdaje się, że jadą z St. Louis i są przekonani, że wrócą tam z milionami.

— A czy znajdą drogę do mnie?

— Na pewno, bo ją tak dokładnie opisałem, że nie mogą zabłądzić. Co się dzieje, Czarny?

Pytanie skierowane było do Murzyna.

Dzień tymczasem zbliżał się ku końcowi i zapadł zmierzch, który w tych okolicach trwa wyjątkowo krótko. Było już tak ciemno, że na odległość paru kroków nic nie można było zobaczyć. Bob i Bloody-Fox, pomimo zajmującej rozmowy, której się przysłuchiwali, mieli stale na oku mormona. Burton starał się udawać, że rozmowa go nie interesuje. Inni uważali, że mormon, sprawiający wrażenie Jankesa, zna słabo język niemiecki lub go wcale nie rozumie, rozmawiali więc tak głośno, że mógł słyszeć każde słowo.

Kiedy Juggle-Fred mówił o sześciu ludziach, których miał przeprowadzić przez pustynię Llano Estacado, na twarzy Burtona pojawił się wyraz napięcia. Przy wzmiance Freda, że tych sześciu zdaje się mieć ze sobą dużo pieniędzy, nikły uśmieszek przebiegł przez wąskie wargi podsłuchującego, czego jednak z powodu zalegającego mroku nie można było zauważyć.

Burton podnosił niekiedy głowę, jakby nadsłuchiwał i niecierpliwie kierował wzrok w kierunku, z którego przyszedł. Zdawał sobie sprawę, że musi się uważać niemal za jeńca, gdyż oczy Murzyna spoczywały na nim bezustannie. Z minuty na minutę wzmagał się w nim strach. Myślał o groźbie Murzyna i nie ufał mu.

Teraz, kiedy się prawie całkiem ściemniło, Burtonowi zaświtała nadzieja, że będzie się mógł niepostrzeżenie wymknąć, co później byłoby trudniejsze. Dlatego sięgnął po zawiniątko, które przyniósł ze sobą i powoli przyciągnął je ku sobie. Chciał się potem nagle zerwać i szybko skręcić za węgieł domu. Zniknąwszy za krzakami, nie potrzebowałby się już obawiać pościgu.

Ale przeliczył się. Bob był taki jak większość Murzynów, mających zwyczaj zmierzać uparcie do raz wytkniętego celu. Bob zauważył ruch mormona i właśnie w chwili kiedy ten chciał wstać, podniósł się tak szybko z ławki, że omal nie przewrócił Helmersa. Stąd pytanie Juggle-Freda, co się stało. Bob odpowiedział:

— Masser Bob widzieć, że złodziej chcieć odejść. Chwytać już za tłumoczek. Chcieć szybko zwiać. Masser Bob zabić go na innym terenie, dlatego iść z nim i nie spuścić go z oczu. — Bob przesunął się przy tym na drugi koniec ławki, tak że znajdował się teraz blisko mormona, mimo że ten siedział przy innym stole.

— Pozwól mu odejść — odezwał się gospodarz. — On może wcale nie jest tego wart, że go pilnujesz.

— Massa Helmers mieć rację. On nie być wart, ale pieniądze, które ukradł, być tego warte. On nie odejść bez eskorty masser Boba.

— Kim jest właściwie ten człowiek? — spytał cicho Juggle-Fred. — On mi się zaraz od pierwszego wejrzenia nie podobał. Wygląda zupełnie jak wilk w owczej skórze. Kiedy go zobaczyłem, wydało mi się, że już kiedyś tę spiczastą gębę widziałem, i to w okolicznościach dla niego niekorzystnych.

Helmers wyjaśnił mu półgłosem, dlaczego Bob tak się uwziął na podejrzanego i dodał: — Bloody-Fox zdaje się także zajmować tym człowiekiem i to bardziej, niż chce to okazać. Czyż nie mam racji?

— Istotnie! — potwierdził młodzieniec. — Ten święty ostatnich dni coś mi zrobił i to nic dobrego.

— Tak? Co takiego? Dlaczego nie żądasz od niego satysfakcji? — dociekał Helmers.

— Ponieważ nie wiem, co to było. Łamię sobie wprost głowę, żeby sobie przypomnieć, lecz na próżno. Mam wrażenie, że mi się coś śniło, a ja zapomniałem szczegóły tego snu. A nie mogę mu się przecież dobrać do skóry tylko na podstawie nieokreślonego, mglistego przeczucia.

— Nie pojmuję tego. Jeśli coś wiem, to wiem na pewno. Nigdy nie miewam mglistych przeczuć. Zresztą zrobiło się ciemno. Wejdziemy do domu?

— Nie, gdyż temu człowiekowi wejście do domu wzbronione, a ja muszę go obserwować. Dlatego tu pozostanę. Może sobie jednak jeszcze przypomnę, z jakiego powodu mam z nim na pieńku.

— To zadbam przynajmniej o wystarczające oświetlenie, żeby nie mógł czmychnąć mimo wszystko. — Helmers wszedł do domu i wrócił wkrótce, niosąc dwie lampy. Były to po prostu dwie blaszane bańki na naftę z grubymi knotami, tkwiącymi w otworach, bez szklanego cylindra i klosza. Mimo to, te dwa ciemnoczerwone i silnie kopcące płomienie wystarczająco oświetlały miejsce przed drzwiami.

Właśnie kiedy Helmers zawiesił obie lampy na gałęziach drzew, dały się słyszeć kroki, zbliżające się od pól kukurydzianych. — Moje ręce wracają z pól — powiedział gospodarz.

Mówiąc „ręce" zamiast „ludzie", Amerykanin ma na myśli każdą osobę płci męskiej lub żeńskiej, która pozostaje w jego służbie. Jednak Helmers mylił się. Kiedy zbliżający się człowiek wszedł w krąg światła, stwierdzono, że to obcy.

Był to wysoki, silnie zbudowany mężczyzna, o twarzy okolonej bujną brodą, ubrany po meksykańsku, lecz bez ostróg, co tutaj musiało zwracać uwagę. Zza pasa wychodziły mu rękojeści noża i dwóch rewolwerów, a w ręku dzierżył ciężką fuzję, ozdobioną srebrnymi pierścieniami. Kiedy ostre i kłujące spojrzenie jego ciemnych oczu ślizgało się po obecnych, robił wrażenie człowieka surowego, po którym nie należało się spodziewać żadnych subtelnych uczuć ani wzruszeń. Zatrzymując wzrok na twarzy mormona, zamrugał w swoisty sposób powiekami. Nikt poza mormonem tego nie zauważył. Był to w każdym razie znak porozumiewawczy.

— Buenas tardes, Senores! — pozdrowił obecnych. — Wieczór przy bengalskim oświetleniu! Właściciel tej hacjendy ma jak widać zamiłowania artystyczno-poetyckie. Pozwólcie, że przez kwadrans przy was odpocznę i dajcie mi coś do picia, jeśli tu w ogóle można coś dostać! — powiedział to mieszaniną hiszpańskiego i angielskiego, jaką ludzie często posługują się na granicy meksykańskiej.

— Siadajcie, senor! — zapraszał Helmers. — Co chcecie wypić? Piwo czy wódkę?

— Nie mówcie mi o piwie! Nie chcę nic wiedzieć o tej niemieckiej lurze. Dajcie mi mocnej wódki, ale nie za mało! Zrozumiano?

Jego postawa i ton wskazywały na to, że nie lubił żartów. Zachowywał się tak, jakby on tu miał prawo rozkazywać. Helmers wstał, żeby przynieść żądaną wódkę i wskazał na ławkę, gdzie zrobił miejsce obcemu. Ten jednak pokręcił głową i oświadczył: — Dziękuję senor! Tu siedzi już czterech. Wolę dotrzymać towarzystwa temu caballero, który tam tak samotnie siedzi. Jestem przyzwyczajony do szerokich przestrzeni sawanny i nie lubię, jak się jeden do drugiego klei.

Oparł strzelbę o pień drzewa i usiadł obok mormona, którego pozdrowił, dotykając lekko szerokiego ronda swego sombrera. Święty ostatnich dni pozdrowił go w ten sam sposób. Obaj zachowywali się tak, jakby się nie znali.

Helmers wszedł ponownie do domu. Inni powodowani naturalną uprzejmością, nie przyglądali się natrętnie nowo przybyłemu. Ten więc skorzystał z okazji, żeby szepnąć mormonowi:

— Dlaczego nie przychodzicie? Wiecie przecież, że czekamy na wiadomość. — Mówił teraz najczystszym językiem Jankesów.

— Nie puszczają mnie — odszepnął zapytany.

— Kto?

— Ten przeklęty czarnuch.

— Który nie odrywa od was oczu? O co mu chodzi?

— Twierdzi, że okradłem jego pana i chce mnie zlinczować.

— Pierwszą częścią swego twierdzenia trafił być może w sedno; drugą natomiast niech sobie wybije z głowy, o ile nie chce, żebyśmy mu jego czarną skórę wysmagali biczami do krwi. Czy jest tutaj coś nowego?

— Tak. Sześciu poszukiwaczy diamentów z dużym zasobem pieniędzy chce przejść przez Llano.

— Do licha! Powitamy ich serdecznie! Zaglądniemy im do sakiewek. Ostatnio niczegośmy nie znaleźli. Ale cicho! Helmers wraca.

Wymieniony wrócił z dużą szklanką wódki. Postawił ją przed obcym i rzekł: — Proszę, senor, na zdrowie! Macie pewnie daleką jazdę za sobą?

— Jazdę? — zdziwił się obcy, wychylając od razu połowę szklanki wódki. — Czyż nie macie oczu? Albo raczej, czy macie za wiele oczu, że widzicie to, czego w ogóle nie ma? Kto jeździ konno, musi przecież mieć konia!

— Oczywiście.

— No to gdzie jest mój koń?

— W każdym razie tam, gdzieście go zostawili.

— Valgame Dios! Nie zostawiłbym chyba trzydzieści mil stąd konia, żeby u was napić się wódki, nie nadającej się nawet dla diabła!

— Zostawcie ją w szklance, jeśli wam nie smakuje! Poza tym nie przypominam sobie, żebym mówił o trzydziestu milach. Tak jak was tu widzę, jesteście człowiekiem, który w każdym razie posiada konia. Gdzie ten koń stoi, nie jest moją sprawą.

— Ja też tak myślę. Nie macie się w ogóle o mnie troszczyć. Zrozumiano?

— Chcecie mi odmówić prawa zajmowania się tymi, którzy zatrzymują się na mojej samotnej farmie?

— Może się mnie boicie?

— Ba! Chciałbym zobaczyć człowieka, którego się Helmers boi!

— Cieszę się, gdyż chciałbym was teraz zapytać, czy znajdzie się dla mnie nocleg w waszym domu.

Przy tych słowach obrzucił Helmersa badawczym spojrzeniem. Gospodarz odpowiedział: — Dla was nie ma u mnie miejsca.

— Caraja! Dlaczego nie?

— Ponieważ sami powiedzieliście, że nie mam się o was troszczyć.

— Ale nie mogę przecież teraz w nocy pędzić do waszego najbliższego sąsiada. Zaszedłbym tam pewnie dopiero jutro w południe!

— To śpijcie pod gołym niebem! Wieczór jest łagodny, ziemia miękka, a niebo najwytworniejszą kołdrą, jaka tylko być może.

— Więc mnie odprawiacie?

— Tak, senor. Kto chce być moim gościem, winien się odznaczać większą uprzejmością od tej, którą mi okazaliście.

— Żeby móc się przespać w jakimś kącie, mam wam może zaśpiewać przy akompaniamencie gitary lub mandoliny? Jednak, jak sobie chcecie! Nie potrzebuję waszej gościnności i znajdę wszędzie miejsce, gdzie przed zaśnięciem będę mógł rozmyślać o tym, jak z wami pogadam, jeśli się kiedyś gdzieś spotkamy.

— Tylko nie zapomnijcie przy okazji pomyśleć i o tym, co bym wam odpowiedział!

— Czy to ma być groźba, senor? — obcy wstał przy tych słowach i wyprostował swoją wysoką, szeroką postać władczo przed gospodarzem.

— O nie! — uśmiechnął się Helmers bez trwogi. — Dopóki się mnie nie sprowokuje, jestem bardzo spokojnym człowiekiem.

— Radzę wam być takim. Mieszkacie tu prawie na skraju pustyni śmierci. Wskazane jest więc, żebyście z obcymi żyli w zgodzie i pokoju. W przeciwnym razie mógłby was kiedyś odwiedzić niespodzianie upiór Llano Estacado.

— Znacie go może?

— Jeszcze go nie widziałem. Wiadomo jednak, że najchętniej ukazuje się zarozumialcom, żeby ich wyprawić na tamten świat.

— Nie chcę wam zaprzeczać. Być może, że ci wszyscy, których znaleziono w Llano zabitych przez upiora kulą w czoło, byli nadętymi kreaturami. Dziwne jednak, że wszyscy bez wyjątku byli rabusiami i mordercami.

— Tak sądzicie? — zapytał obcy szyderczo. — Czy możecie to udowodnić?

— Mniej więcej. Zawsze znajdowano przy zabitych przedmioty, będące przedtem własnością ludzi, którzy zostali na pustyni zamordowani i ograbieni. To chyba wystarczający dowód.

— Jeżeli tak jest, to was po przyjacielsku ostrzegam: Niech wam się broń Boże nie zdarzy zabić na tej odległej farmie jakiegoś człowieka. W przeciwnym razie można by was kiedyś znaleźć również z dziurą w czole.

— Senor! — wybuchnął Helmers gniewnie. — Powiedzcie jeszcze coś podobnego, a zabiję was! Jestem uczciwym człowiekiem. Podejrzanym jednak wydaje mi się ten, który ukrywa swego konia, żeby nie uchodzić za najemnego zbója, lecz udawać biednego, nieszkodliwego podróżnika.

— Czy to się może do mnie odnosi? — zasyczał obcy.

— Jeśli się do tego przyznajecie, to nie zaprzeczam. Jesteście dzisiaj już drugim, który mi nałgał, że nie posiada konia. Pierwszym był ten „święty ostatnich dni". Może wasze konie stoją gdzieś obok siebie. Może są z nimi także jeszcze inne konie i inni jeźdźcy, i czekają na wasz powrót. Zapowiadam wam, że tej nocy będę strzegł swojego domu i skoro świt, oczyszczę okolicę. Wówczas się prawdopodobnie okaże, że wszyscy jesteście konno!

Obcy zacisnął pięści, podniósł prawą rękę do uderzenia, postąpił krok w kierunku Helmersa i krzyknął: — Człowieku, chcesz może dać do zrozumienia, że jestem zbójem? Powiedz to wyraźnie, jeśli masz odwagę! Wówczas uderzę...

Przerwano mu.

Bloody-Fox uważnie przyglądał się fuzji tego człowieka. Kiedy tenże wstał i odwrócił się plecami do drzewa, o które była oparta strzelba, młodzieniec podszedł do pnia, aby przyjrzeć się broni dokładnie. Oczy mu rozbłysły, a na jego twarzy pojawił się wyraz żelaznej, bezlitosnej stanowczości. Obrócił się do obcego i położył mu rękę na ramieniu.

— Czego chcesz, chłopcze? — zapytał obcy opryskliwie.

— Chcę wam odpowiedzieć w zastępstwie Helmersa — odparł spokojnie Bloody-Fox. — Tak, jesteście zbójem, rabusiem, mordercą! Miejcie się na baczności przed upiorem pustyni, którego nazywamy duchem zemsty, ma on bowiem zwyczaj pomścić każdego zamordowanego kulą w czoło mordercy!

Olbrzym cofnął się kilka kroków, zmierzył młodzieńca lekceważącym spojrzeniem i zaśmiał się szyderczo: — Chłopcze, szczeniaku, czyś ty oszalał? Rozgniotę cię jednym uderzeniem na miazgę!

— Tego nie zrobicie! Bloody-Fox nie da się tak łatwo zmiażdżyć. Sądziliście, że wolno wam być bezczelnym w stosunku do męę ów. Teraz występuje młodzieniec, żeby wam udowodnić, że się was nikt nie boi. Morderców z Llano upiór pustyni karze śmiercią. Wy jesteście mordercą, a ja zastąpię upiora. Pomódlcie się! Wkrótce staniecie przed sędzią wiekuistym!

Te słowa młodego człowieka, który zaledwie wyrósł z wieku chłopięcego, zrobiły na obecnych ogromne wrażenie. Wydał im się zupełnie odmieniony. Kiedy tak stał dumnie wyprostowany z podniesioną groźnie prawicą, z iskrzącymi się oczami i z niewzruszonym postanowieniem w wyrazie twarzy, zdawał się zwiastunem sprawiedliwości, wykonawcą wyroku sądu karnego.

Obcy pobladł, pomimo że przewyższał młodego człowieka o głowę. Szybko się jednak opanował, wybuchnął głośnym śmiechem i zawołał: — Dalibóg, ten człowiek zwariował! Pchła chce połknąć lwa! Tego jeszcze nikt nie słyszał! Człowieku, udowodnij wpierw że jestem mordercą!

— Nie kpijcie! Co powiedziałem, to się stanie, tego możecie być pewni! Do kogo należy fuzja, oparta o pień drzewa?

— Naturalnie do mnie.

— Od kiedy jest waszą własnością?

— Od przeszło dwudziestu lat. — Postawa chłopca zrobiła na obcym, mocnym człowieku takie wrażenie, że mimo poprzedniego śmiechu i lekceważących słów, jakie skierował do młodziana, nie przyszło mu na myśl uchylić się od odpowiedzi.

— Czy możecie to udowodnić? — pytał dalej Bloody-Fox.

— Jak mam to udowodnić? Czy ty może potrafisz udowodnić mi, że kłamię?

— Tak. Ta strzelba należała do senora Rodrigueza Pinto, mieszka jącego na farmie „estanzia del meriso", po drugiej stronie, opodal Cedar Grove. Przed dwoma laty przejeżdżał wraz z żoną, córką i trzema pastuchami na tę stronę do miejscowości Caddo nad rzeką Washita w odwiedziny. Pożegnał się z gospodarzami, których odwiedził, lecz do domu nigdy już nie wrócił. Wkrótce potem znaleziono sześć trupów na pustyni Llano Estacado, a ślady w gruncie wskazywały na to, że paliki drogowskazów zostały przestawione. Tę broń miał wówczas przy sobie. Gdybyście powiedzieli, że kupiliście ją od kogoś po tym zdarzeniu, to należałoby sprawę zbadać. Ponieważ jednak twierdzicie, że macie tę fuzję już dwadzieścia lat, znaczy to, że nie nabyliście jej od winowajcy, lecz sami jesteście mordercą i jako taki podlegacie prawu pustyni Llano Estacado.

— Ty psie! — zazgrzytał obcy zębami. — Mam cię zgnieść? Ta fuzja jest moją własnością. Udowodnij, że należała do tamtego farmera!

— Zaraz to zrobię! — młodzieniec wziął strzelbę spod drzewa, nacisnął małą srebrną płytkę, wstawioną w dolną część kolby. Płytka odskoczyła, a pod nią ukazała się druga z nazwiskiem właściciela.

— Spójrzcie! — zwrócił się Bloody-Fox do obecnych, pokazując im strzelbę. — Tutaj jest dowód nie do obalenia, że ta broń była własnością farmera. Był moim przyjacielem i ja znam tę fuzję dokładnie. Uważam, że ten człowiek jest jego mordercą i to wystarcza. Minuty jego życia są policzone.

— Twojego również! — wrzasnął obcy, rzucając się w kierunku oskarżyciela, żeby mu wyrwać broń.

Bloody-Fox cofnął się jednak szybko kilka kroków, wycelował broń w napastnika i rozkazał: — Stać, w przeciwnym razie trafi was kula! Wiem, jak należy obchodzić się z takimi jak wy. Hobble-Frank, Juggle-Fred, weźcie go na muszkę i jeśli się ruszy, natychmiast go zastrzelcie!

Obaj wezwani w mig wycelowali broń w Meksykanina. Działało tu prawo prerii, które zna tylko jeden jedyny paragraf. Dzielnemu westmanowi nie wolno się wahać. Obcy zrozumiał, że sytuacja stała się poważna. Chodziło o jego życie, dlatego stał bez ruchu.

Bloody-Fox opuścił broń, gdyż tamci dwaj trzymali swoją wycelowaną w hultaja, i oznajmił:

— Ogłosiłem wam wyrok, który zaraz zostanie wykonany.

— Jakim prawem? — spytał Meksykanin drżącym ze złości głosem.

— Jestem niewinny i nie pozwolę się zlinczować!

— Nie chcę was zabić jak kat skazanego. Staniecie ze mną oko w oko, każdy ze swoją bronią w ręku. Wasza kula może równie dobrze trafić mnie, jak moja was. Nie ma to być mord, lecz uczciwa wymiana kul. Stawiamy życie za życie, jakkolwiek mógłbym was zaraz zastrzelić, ponieważ jesteście mordercą.

Miody człowiek stał przed obcym wyprostowany, w postawie pewnej siebie. Jego głos był poważny, stanowczy, a jednak opanowany. Hultaj jednak roześmiał się głośno i szyderczo i odparł: — Od kiedyż to tu na granicy niedojrzali chłopcy zabierają głos w poważnych sprawach? Gdyby nie ci mężowie, którzy kierują na mnie lufy swoich strzelb, dawno bym cię udusił, tak jak ukręca się główkę wścibskiemu wróblowi. Jeżeli jesteś naprawdę tak szalony, że chcesz się ze mną zmierzyć, to nie mam nic przeciwko temu. Moja kula pokaże ci drogę do piekła! Ale trzymam ciebie i innych za słowo, dane twoim wielkim pyskiem. Żądam uczciwej walki, a potem wolności dla zwycięzcy!

— Oho! — zawołał Helmers. — Nie było takiego układu. Nawet gdyby wam się poszczęściło w strzelaniu, to są tu zapewne jeszcze inni dżentelmeni, którzy mają ochotę z wami porozmawiać. Przed nimi będziecie się musieli wytłumaczyć.

— Nie, tak nie! — wtrącił się Bloody-Fox. — Ten człowiek należy do mnie. Nie macie do niego prawa. Ja go wyzwałem i dałem słowo, że walka będzie uczciwa. Tej obietnicy musicie dotrzymać, jeśli zginę.

— Ależ chłopcze, zastanów się przecież...

— Tu nie ma się co zastanawiać. Ten drań należy pewnie do sępów pustyni i należałoby go właściwie bez długiego gadania ubić kijami. Ale takie postępowanie jest mi obce. Chcę walki, a wy mi teraz przyrzekniecie, że ten człowiek będzie mógł odejść bez przeszkód, o ile mnie zastrzeli!

— Jeśli tak sobie życzysz, musimy się poddać twojej woli. Ale twoja nieuzasadniona wspaniałomyślność spowoduje, że ten hultaj będzie mógł nadal uprawiać swój niecny proceder.

— Jeśli o to chodzi, to jestem spokojny. Zobaczymy, czy moja kula tkwi w lufie tylko po to, by zrobić dziurę w powietrzu. Powiedz więc, człowieku, na jaką odległość mamy się strzelać!

— Pięćdziesiąt kroków — podał zapytany.

— Pięćdziesiąt! — zaśmiał się Bloody-Fox. — To nie jest zbyt blisko. Zdaje się, że bardzo kochacie waszą skórę. Ale to wam nic nie pomoże. Chcę was uprzejmie poinformować, że będę celował tak samo jak upiór pustyni, mianowicie w czoło. Uważaj więc na nie!

— Ciągle blagujesz, chłopcze! — zgrzytnął przeciwnik zębami. — Otrzymałem obietnicę, że odejdę bez przeszkód. Nie przeciągajmy więc sprawy! Daj mi fuzję!

— Dostaniecie ją, kiedy przygotowania do pojedynku zostaną zakończone, nie prędzej, gdyż wam nie można ufać. Gospodarz niech odmierzy pięćdziesiąt kroków. Kiedy zajmiemy stanowiska, Bob stanie z jedną lampą przy was, Hobble-Frank z drugą przy mnie, żebyśmy się mogli wzajemnie dokładnie widzieć i mieli pewny cel. Potem Juggle-Fred poda wam waszą broń, a Helmers wręczy mi moją. Helmers da znak i od tej chwili możemy strzelać dowolnie, każdy po dwie kule, gdyż nasze strzelby są dwulufowe. Kto opuści swoje miejsce przed wymianą strzałów, zostanie zastrzelony przez tego, który trzyma lampę. W tym celu Bob i Frank będą mieli swoją broń w pogotowiu.

— Pięknie. Tak być bardzo pięknie! — zawołał Bob. — Masser Bob natychmiast posłać kulę łobuzowi, jeśli on chcieć uciekać! — wyciągnął pistolet zza pasa i szczerząc zęby w uśmiechu pokazał go obcemu.

Pozostali wyrazili zgodę na warunki, podane przez Bloody-Foxa i zaraz rozpoczęły się przygotowania do pojedynku. Wszyscy byli tak zajęci, że nikomu nie przyszło na myśl, żeby uważać na pobożnego Tobiasa Preisegotta Burtona. Mormonowi zdawała się podobać scena z nowo przybyłym. Przesunął się z wolna ze swojego miejsca do końca ławki i wyciągnął nogi spod stołu, żeby w odpowiedniej chwili móc się natychmiast ulotnić.

Dwaj przeciwnicy zajęli miejsca w odległości pięćdziesięciu kroków od siebie. Obok obcego stał Murzyn, trzymając w lewej ręce lampę, a w prawej gotowy do strzału pistolet. Przy Bloody-Foxie stał Hobble-Frank z lampą w jednej i rewolwerem w drugiej ręce tylko dla pozoru, gdyż był przekonany, że nie będzie go musiał użyć przeciwko temu uczciwemu młodzieńcowi.

Helmers i Juggle-Fred trzymali również swoje naładowane fuzje w pogotowiu. Nawet dla tych przywykłych do walki ludzi była to chwila największego napięcia. Dwa trzepoczące na wietrze płomienie oświetlały swoim brudnoczerwonym, migoczącym blaskiem obydwie grupy. Przeciwnicy trwali w bezruchu, a mimo to przy tym pulsującym świetle zdawało się, że się bezustannie poruszają. W tych warunkach bardzo trudno było celować, zwłaszcza że oświetlenie nie wystarczało, żeby dostrzec muszkę w szczerbinie.

Bloody-Fox czuł się swobodnie i był całkowicie spokojny. Jego przeciwnik znajdował się w innym nastroju. Juggle-Fred, który miał mu podać broń i dlatego stał blisko niego, widział nienawistny błysk jego oczu oraz niecierpliwe drżenie jego rąk.

— Czy jesteście gotowi? — zapytał Helmers.

— Tak — potwierdzili obaj, przy czym obcy już wyciągał rękę po swoją fuzję. Miał zamiar wyprzedzić Bloody-Foxa w oddaniu strzału, choćby tylko o pół sekundy.

— Czy każdy z was na wypadek swojej śmierci ma jeszcze coś do rozporządzenia? — dowiadywał się Helmers,

— Niech licho weźmie twoją ciekawość! — zawołał obcy w zdenerwowaniu.

— Nie — odrzekł spokojnie młodzieniec. — Widzę po tym człowieku, że nie jest w stanie celować. Cały się trzęsie. Gdyby mnie jednak trafił przez nieuwagę, znajdziesz w kieszeni mojego siodła wszystko, o czym należy wiedzieć. A teraz postaraj się, żebyśmy sprawę doprowadzili do końca!

— No to wręczyć strzelby! Strzelajcie!

Helmers podał fuzję Bloody-Foxowi. Młody człowiek przyjął broń obojętnie, ważąc ją przez chwilę w ręku, jakby chciał określić jej ciężar. Nie zachowywał się bynajmniej tak, jakby jego życie zależało od krótkiej chwili.

Jego przeciwnik wydarł Juggle-Fredowi swoją fuzję nieomal z rąk. Ustawił się lewym bokiem, żeby na cel przeciwnika wystawić jak najmniejszą powierzchnię ciała i wypalił. Huknął strzał.

— Halo! Chybione! — ryczał Murzyn. — Massa Bloody-Fox nie być trafiony. Co za radość! Co za szczęście! — Murzyn skakał, tańczył wokół własnej osi i z radości zachowywał się jak opętany.

— Uspokój się, człowieku! — zgromił go Helmers. — Któż tu może celować, jeśli tak wywijasz lampą!

Bob zorientował się momentalnie, że jego zachowanie może przynieść szkodę właśnie temu, któremu życzy zwycięstwa. Stanął nagle prosto jak świeca i zawołał: — Masser Bob teraz stać spokojnie. Masser Bob ani drgnąć! Massa Bloody-Fox szybko strzelać!

Ale obcy nie odjął fuzji od policzka. Wystrzelił po raz drugi... i ten strzał chybił, mimo że Bloody-Fox ciągle jeszcze stał jak przedtem, trzymając fuzję wpół, zwrócony do przeciwnika całą szerokością ciała.

— Do diabła! — zaklął zbój.

Struchlał z konsternacji. Potem krzyknął dosadne słowo, nie nadające się do powtórzenia i skoczył w bok, aby ratować się ucieczką.

— Stop! — zawołał Murzyn. — Ja strzelać! — I wypalił. Jego strzał nie był jednak jedynym.

Krótka chwila, podczas której obcy stał zdrętwiały ze strachu, wystarczyła Bloody-Foxowi, żeby podnieść strzelbę do policzka. Wystrzelił tak szybko, jakby nie potrzebował wcale celować. Obrócił się potem na pięcie, sięgnął do woreczka z kulami, żeby zgodnie ze swoim zwyczajem wprowadzić zaraz nowy nabój do lufy i oświadczył spokojnie: — Dostał! Idźcie tam Frank! Zobaczycie dziurę od kuli pośrodku jego czoła!

Frank i Helmers pospieszyli na miejsce, gdzie obcy upadł. Bloody-Fox ruszył za nimi powoli po naładowaniu broni.

Tam słychać było tryumfujący głos Murzyna: — O, jaka odwaga, jaka dzielność, jakie męstwo! Masser Bob całkiem zastrzelić tego szelmę! Tu leżeć ten człowiek i się nie ruszać. Czy massa Helmers i massa Frank widzieć, że masser Bob go trafić w czoło? To być dziura od kuli, która wejść z przodu i wyjść z tyłu! O! Masser Bob być dzielny westman! On pokonać lekko tysiąc wrogów.

— Tak, jesteś wspaniałym strzelcem! — przytaknął Helmers, który uklęknął przy zabitym i oglądał go. — W które miejsce właściwie celowałeś?

— Masser Bob celować dokładnie w czoło i tam też trafić hultaja. O, masser Bob być olbrzym, bohater; masser Bob być niepokonany, masser Boba nie można zabić, oto wszystko!

— Milcz, Czarny! Nie jesteś ani bohaterem, ani żadną wielkością, ani niepokonanym. Strzelałeś do uciekającego, a do tego nie potrzeba bohaterstwa. Zresztą ani ci na myśl nie przyszło wycelować twoją starą haubicą w czoło tego człowieka. Tu, przypatrz się jego spodniom! Co widzisz?

Bob poświecił sobie i obejrzał miejsce, które wskazywał Helmers. — To być dziura, rozdarcie — odpowiedział.

— Tak, dziura, którą zrobiła twoja kula. Przestrzeliłeś nogawkę, a opowiadasz, że celowałeś w czoło. Wstydź się! A przy tym odległość nie wynosiła nawet sześciu kroków!

— O, och! Masser Bob nie musieć się wstydzić! Masser Bob trafić w czoło. Ale massa Bloody-Fox także strzelać i trafić tylko w spodnie. Masser Bob strzelić wspaniale, o wiele lepiej niż massa Bloody-Fox.

— Tak, znamy to... Ale co za strzał, Bloody-Fox! W tym ci nikt łatwo nie dorówna. Nie widziałem, żebyś celował.

— Znam swoją fuzję — odrzekł skromnie młodzieniec — i wiedziałem, że się tak stanie, ten człowiek był bowiem zanadto zdenerwowany. Cały dygotał. A wtedy musi się to tak skończyć, zwłaszcza gdy życie zależne jest od dwóch strzałów.

Obcy nie żył. W samym środku jego czoła widniała okrągła dziura o ostrych brzegach. Wylot kuli znaleziono z tyłu czaszki.

— Tak samo, jak rzekomo strzela upiór z Llano Estacado — dziwił się Juggle-Fred. — Słowo daję, to jest mistrzowski strzał. Ten łobuz otrzymał należną zapłatę. Co zrobimy z jego zwłokami?

— Niech je moi ludzie zakopią — zdecydował Helmers. — Nie jest przyjemnie patrzyć na trupa. Nawet najgorszy szubrawiec jest przecież, bądź co bądź, człowiekiem. Ale sprawiedliwości musi się stać zadość i gdzie prawo nie sięga, istnieje konieczność wzięcia sprawy we własne ręce. Tu poza tym nie może być mowy o linczu, gdyż Bloody-Fox dał temu łotrowi szansę. Niech Bóg się zlituje nad jego duszą. A teraz chcemy... co się stało?

Bob wydał głośny okrzyk. Był on jedyną osobą, której wzrok nie był teraz skierowany na nieżyjącego. — Hejho! — wykrzyknął Murzyn w odpowiedzi. — Massa Helmers tam spojrzeć!

Bob wskazał wyciągniętą ręką w kierunku stołów i ławek. Było tam teraz ciemno, gdyż obaj trzymający lampy znajdowali się przy grupie oglądającej zwłoki.

— Dlaczego? Co tam jest?

— Nic, zupełnie nic tam nie być. Jeśli massa Helmers i wszyscy inni tam spojrzeć, to nic nie zobaczyć, bo Weller uciekł.

— Przebóg! Mormon się ulotnił! — zawołał Helmers, zrywając się. — Szybko za nim. Może go jeszcze złapiemy!

Ludzie natychmiast się rozbiegli. Każdy udał się tam, gdzie przypuszczał, że znajdzie uciekiniera. Tylko jedna osoba pozostała na miejscu... Bloody-Fox. Stał bez ruchu i wytężał słuch w ciemność wieczoru. Czekał tak, aż wszyscy powrócili i zameldowali, jak można było przewidzieć, że nie znaleziono śladu poszukiwanej osoby.

— Tak myślałem! — przytaknął. — Byliśmy głupi. Może ten rzekomy mormon jest o wiele niebezpieczniejszym draniem od tego martwego. Postaram się, żeby go znowu zobaczyć, i to wkrótce. Dobranoc, panowie! — podniósł fuzję, która wypadła martwemu z ręki i poszedł do swojego konia.

— Chcesz odjechać? — zapytał Helmers.

— Tak. Chciałem to przecież już dawno zrobić i straciłem tu, zajmując się tym obcym, dużo drogiego czasu. Fuzję zabieram z sobą, żeby ją oddać spadkobiercom prawowitego właściciela.

— Kiedy cię znów zobaczę?

— Kiedy zajdzie potrzeba. Nie wcześniej i nie później. — Młodzian wsiadł na konia i odjechał kłusem, z nikim się nie żegnając.

— Dziwny młodzieniec — stwierdził Juggle-Fred, potrząsając głową.

— Zostawmy go! — bronił go Helmers. — Wie zawsze co robi. Jest młody, ale może się zmierzyć z niejednym starszym od siebie mężczyzną i jestem przekonany, że wcześniej czy później złapie tego Tobiasa Preisegotta Burtona, a może także i innych złoczyńców!

Koniec wersji demonstracyjnej.

3. SĘPY PUSTYNI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

4. ŻELAZNE SERCE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

5. SZPIEG

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

6. GODZINA DUCHÓW

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

7. PODEJRZENIE

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

8. ŚPIEWAJĄCA DOLINA

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

9. MASKA SPADA

Mój miły, mój miły,
Dziecię drogie ty,
Ma radość i śmiech mój,
Mój ból i me łzy!

Tak brzmiała w porannej ciszy stara, rzewna kołysanka, śpiewana zazwyczaj w stanie Tennessee. W takt piosenki poruszały się gałęzie migdałowców i drzew wawrzynowych, a setki kolibrów skakały jak barwne iskry wokół starej Murzynki, która siedziała samotnie nad wodą.

Słońce wychynęło właśnie spoza niskiego horyzontu, a jego promienie jak pasma błyszczącej przędzy muskały przezroczystą wodę. Sęp królewski zataczał wysoko w powietrzu swoje kręgi. Nad brzegiem stawu konie jak smakosze skubały jakieś szczególnie soczyste źdźbła trawy, a na wierzchołku cypryśnika siedział drozd, przysłuchując się z przechyloną na bok główką piosence Murzynki. Gdy skończyła śpiewać, naśladował ostatnie słowa zwrotki.

Nad niskimi palmami o liściach pierzastego kształtu rozpościerały swoje wierzchołki wysokie drzewa kadzidłowe oraz topole. Pod ich kopułami, olbrzymie, mieniące się kolorowo ważki uganiały się za muchami i innymi drobnymi owadami, a za domkiem, stojącym w pobliżu wody, kłóciła się o złociste ziarna kukurydzy chmara papużek.

Z zewnątrz nie można było zobaczyć, z czego domek jest zbudowany,  gdyż zarówno jego ściany jak i dach okryte były pnącymi się gałązkami, liśćmi i kwiatami czerwono prążkowanej passiflory, której żółte, słodkie, podobne do kurzego jaja owoce jaśniały żywo spoza gęstwiny wciętych, obwisłych liści. To wszystko robiło wrażenie strefy tropikalnej. Człowiek znajdując się tam mógł sądzić, że przebywa w jakiejś dolinie południowego Meksyku lub środkowej Boliwii, a przecież to małe jezioro i ta chata obrośnięta passiflorą i ta bujna roślinność podzwrotnikowa znajdowały się nie gdzie indziej, jak właśnie pośrodku straszliwej pustyni Llano Estacado. To właśnie była owa tajemnicza woda, o której tyle mówiono, nigdy jej nie oglądając.

Mój listku sercowy
I życie wśród gwiazd,
Nadziejo, rozkoszy
I dniu pełen trosk!

— śpiewała dalej Murzynka.

A drozd-szyderca znów naśladował dźwięki ostatnich słów zwrotki.

Śpiewająca nie zwracała na ptaka uwagi. Wpatrywała się w starą fotografię, którą trzymała oburącz i w przerwach między wierszami piosenki przykładała do zwiędłych warg.

Wiele, bardzo wiele łez spadło na tę podobiznę i dużo całusów tak ją wytarło, że tylko bardzo bystremu oku udałoby się rozpoznać, kogo lub co ten obrazek przedstawia. A była na nim owa Murzynka z chłopcem-Murzynkiem na ręku. Na fotografii brakowało głowy dziecka. Została scałowana i zmyta łzami.

— Ty być mój dobry, kochany Bob! — powiedziała czule. — Mój mały Bob. Ja, twoja matka. Pani być dobra i miła, dać zrobić swoją fotografię, a jak przyjść fotograf, pani dać zrobić fotografię Sanny i jej małego Boba. Potem, jak pani umrzeć, pan sprzedać Bob. Och! pan być zły pan! Sanna dużo płakać, kiedy pan powiedzieć, że chcieć sprzedać mojego kochanego Boba. Sanna bardzo prosić o kochanego małego Boba, ale pan powiedzieć: »Na co głupiej murzyńskiej kobiecie mały Bob!?«... Zły pan odjechać na koniu i zabrać moje kochanie! Matka Sanna jeszcze tylko mieć zdjęcie Boba. Zachować je, kiedy sama zostać sprzedana; zachować je, kiedy dobry massa Bloody-Fox ją tu przywieźć i zachować je nadal, aż stara Sanna umrzeć i nie zobaczyć więcej Boba, który pewnie zostać tymczasem dużym, silnym Murzynem i także nie zapomnieć zacnej kochanej matki Sanny. Och, mój miły, mój miły, ma radość i... — Sanna przerwała wymienianie słów kołysanki i nadsłuchując podniosła głowę, której śnieżnobiałe, kędzierzawe włosy dziwnie odbijały od ciemnej cery. Uwagę jej zwrócił odgłos zbliżających się kopyt końskich. Zerwała się, schowała fotografię do kieszeni perkalowej spódnicy i zawołała: — O Jessus, Jessus, jak Sanna się cieszyć! Fox nareszcie przyjść znowu. Dobry Bloody-Fox znów tu być. Ja mu zaraz dać mięso i upiec ciasto z kukurydzy!

Pospieszyła ku domowi, lecz nie zdążyła jeszcze dojść, kiedy wymieniony zjawił się pod drzewami. Był blady i wyczerpany. Koń jego był spocony i szedł zmęczony potykając się. Zarówno po jeźdźcu jak i jego wierzchowcu widać było wyjątkowe wyczerpanie.

— Witam was, massa! — powitała go stara. — Sanna zaraz przynieść jedzenie. Sanna szybko zrobić!

— Nie Sanno — odparł, zeskakując z siodła.— Napełnij wszystkie węże wodą! To teraz jest najważniejsze.

— Dlaczego węże? Dla kogo? Dlaczego massa Fox nie jeść? On musieć być przecież głodny!

— Rzeczywiście jestem głodny, lecz wezmę sobie sam, co potrzebuję. Ty nie masz na to czasu. Musisz napełnić węże, z którymi zaraz znów ruszam w drogę.

— Jessus, Jessus! Już znowu w drogę? Dlaczego starą Sannę zawsze zostawiać samą pośrodku wielkiego, rozległego Estacado?

— Ponieważ w przeciwnym razie cała karawana emigrantów zginie z pragnienia. Ci ludzie zostali przez sępy pustyni sprowadzeni na bezdroża.

— Dlaczego massa Fox ich nie poprowadzić lepiej?

— Nie mogłem do nich dojść, gdyż otacza ich tak wielka liczba sępów, że nie mogłem zaryzykować zbliżenia się do nich.

— To sępy zabić tych biednych, dobrych emigrantów!

— Nie. Z północy jadą odważni i silni myśliwi, na pomoc których na pewno mogę liczyć. Jakaż to jednak pomoc, jeśli nie ma wody! Ci ludzie umarliby nawet, gdyby się ich udało wyrwać z sępich szponów. A więc wody, wody, wody, Sanno i to szybko! Obładuję wężami z wodą wszystkie konie. Tylko karego muszę tu zostawić. Jest zanadto zmęczony.

Fox zbliżył się do domku i wszedł przez drzwi gęsto obrośnięte passiflorą. Wnętrze domu stanowił jeden pokój. Jego ściany ulepione zostały z trzciny i delikatnego mułu ze stawu oraz pokryte długą, suchą trzciną. Nad piecem, ulepionym z gliny, otwierał się komin, wykonany z mułu i trzciny. Pod otworem kominowym wisiał żelazny kocioł. W każdej z trzech pozostałych ścian było małe okno, wolne od wijących się roślin.

Pod sufitem wisiały kawałki suszonego mięsa, a na ścianach rozmaite rodzaje broni używanej na Zachodzie. Podłoga wyłożona była skórami. Dwa łóżka składały się z rozpiętych na palach rzemieni, na które zarzucone zostały skóry niedźwiedzie. Największą ozdobę pokoju stanowiła kudłata skóra białego bawołu, przy której pozostawiono czaszkę zwierzęcia. Skóra wisiała naprzeciwko drzwi, a po obu jej stronach tkwiło w ścianie chyba przeszło dwadzieścia noży, w rękojeściach których wycięte były rozmaite znaki.

Stół, dwa krzesła i drabina, sięgająca sufitu, to jedyny sprzęt tego domu.

Bloody-Fox przystąpił do bawolej skóry i pogłaskał ją mrucząc: — Maska upiora a obok noże morderców, którzy padli od jego kuli... jest ich już dwadzieścia sześć. Kiedyż jednak odnajdę tego, który bardziej od innych zasługuje na śmierć? Być może nigdy. Phy, jeszcze mam nadzieję, gdyż złoczyńcę ciągnie zazwyczaj jego sumienie do miejsca, w którym popełnił zbrodnię. Teraz muszę coś zjeść i trochę wypocząć.

Zdjął z powały kawałek wędzonego mięsa, zjadł je spiesznie, rzucił się na posłanie i przymknął oczy, naturalnie nie po to, żeby spać. Jakież obrazy przesuwały się przed oczyma duszy tego tak jeszcze młodego człowieka?

Po upływie pół godziny weszła do pokoju Murzynka Sanna i zameldowała, że węże są napełnione. Fox zeskoczył z posłania i podniósł jedną ze skór leżących na podłodze. Odsłoniło się małe ukryte zagłębienie, z którego wyjął obitą blachą skrzyneczkę. Zawierała ona amunicję, którą napełnił woreczek, jaki miał u pasa. Potem korzystając z drabiny, wspiął się ponownie pod sufit i zaopatrzył się w mięso. Wreszcie wyszedł nad jeziorko, na brzegu którego leżało osiem dużych, napełnionych wodą skórzanych węży, spiętych po dwa szerokimi skórzanymi pasami i licznymi rzemieniami. Zawartością tych węży Bloody-Fox uratował od śmierci z pragnienia już niejednego zabłąkanego w pustyni podróżnego.

Nad jeziorem stało pięć koni. Jeden został osiodłany i otrzymał uprząż, zdjętą ze zmęczonego karego. Inne konie zostały objuczone wężami z wodą i to w ten sposób, że pas skórzany leżał na grzbiecie zwierzęcia, a z prawej i lewej strony zwisało po jednym wężu. Całe to urządzenie przymocowane było do konia rzemieniami. Wszystkie konie były tak połączone ze sobą, że cugle jednego spięte były z podogonowym rzemieniem drugiego i wierzchowcem, na którym jechał na przedzie Bloody-Fox.

Przy tych przygotowaniach pomagała Murzynka. Widać było u niej pewne doświadczenie w tej sprawie. Nie po raz pierwszy bowiem tym się zajmowała. Teraz powiedziała: — Massa Fox ledwie tu, już znowu w niebezpieczeństwie. Co się stać ze starą biedną Sanną, jeżeli massa Fox być kiedyś zastrzelony i nie wrócić?

— Wrócę, Sanno — uspokoił ją. — Moje życie znajduje się pod potężną opieką. Gdyby tak nie było, to już bym dawno nie żył, wierz mi!

— Ale Sanna zawsze tak całkiem sama! Nikogo nie mieć z kim ona mówić, tylko konie i papużki i fotografię małego Boba.

— No, może przyprowadzę tym razem towarzystwo. Mam się spotkać z ludźmi, którym chętnie pokażę swoje gospodarstwo, chociaż dotychczas nikomu o nim nie mówiłem. W tym towarzystwie jest również Murzyn, któremu na imię Bob, tak samo jak twojemu kochanemu chłopcu.

— Murzyn Bob? O Jessus, Jessus! Mieć on może matkę, która się nazywać Susanna, ale wołać ją Sanna?

— Tego nie wiem.

— Być on sprzedany z Tennessee do Kentucky?

— Nie pytałem go.

— W końcu to być mój mały chłopiec?

— Jak możesz myśleć, że właśnie ten jest twoim Bobem! Nie łudź się! Jak już mówiłem, może przyjadę z nim i wtedy będziesz mogła sama z nim porozmawiać. Bądź zdrowa, Sanno. Opiekuj się karym!

— Być zdrów, massa! O Jessus, Jessus, teraz Sanna znowu sama! Przyprowadzić Murzyna Boba, przyprowadzić!

Bloody-Fox pożegnał ją serdecznym skinieniem głowy i ruszył z całym zaprzęgiem w drogę, znikając szybko pod drzewami.

Cyprysy, sosny i topole rosły od dawna nad wodą, natomiast drzewa migdałowe i laurowe zasadził Bloody-Fox, tak samo jak lasek kasztanów, migdałowców i pomarańcz, przez który teraz przejeżdżał. Za laskiem rozciągał się pas gęstych, szybko rosnących krzewów, których przeznaczeniem było chronić małą oazę przed wiatrem i piaskiem. Od jeziora przeprowadził Fox wąskie rowy, żeby nawodnić zarośla, które tam gdzie się kończyła wilgoć gruntu, szybko przechodziły w pełzające przy ziemi gatunki kaktusów. Za nimi natomiast zaczynała się już naga, bezroślinna powierzchnia piasku pustyni Llano Estacado.

Tu gdzie można było rozwinąć konieczną szybkość, Fox puścił konie cwałem. Wkrótce cały zaprzęg widoczny był w dali już tylko jako ciemny punkt.

O połowę dnia jazdy konnej na północny zachód od domku spowitego passiflorą, tego samego dnia w południe zmierzała przez pustynię na północny wschód pokaźna grupa jeźdźców. Przodem jechał Winnetou z wodzem Komanczów, dalej łowca niedźwiedzi ze swoim synem Martinem. Za nimi podążali, jadąc obok siebie New -Moon, Porter, Blount i Falser, a zamykali kawalkadę wojownicy Komanczów.

Jechali w milczeniu. Oczy ich błądziły z lewa na prawo, jakby czegoś szukały, lub patrzyły przed siebie, badawczo lustrując leżącą przed nimi piaszczystą przestrzeń. Przeważnie jednak wszyscy kierowali wzrok ku obydwum przywódcom, a zwłaszcza ku Winnetou, siedzącemu w siodle w ten sposób, że z jednej strony zwisał z konia i mógł dokładnie obserwować ślad, za którym wszyscy podążali. Chodziło o ślad braci Pellejo, który miał ich zaprowadzić do doliny morderców.

Nagle Winnetou zatrzymał swego wierzchowca Iltschi i zeskoczył z siodła. W lekkim piasku wyciśniętych było więcej śladów, niż dotychczas. Wyglądało to tak, jakby kilka koni kręciło się w kółko. Ślady stóp także były widoczne. Zapewne jeźdźcy, którzy tu się zatrzymali, zsiedli z koni, by przyjrzeć się jakimś śladom.

Podczas gdy cała grupa stanęła, Winnetou badał każdą piędź gruntu na stratowanym miejscu. Schylony ku ziemi przeszedł powoli kawałek w prawo. Powróciwszy, powiedział do wodza Komanczów tak, żeby wszyscy mogli usłyszeć: — Tu dwie blade twarze odkryły jakiś ślad i zsiadły z koni, żeby go odczytać. Ślad pochodzi od koni, powiązanych jeden za drugim. Gdyby na każdym koniu siedział jeździec, nie byłyby w ten sposób powiązane. Musiał to więc być zaprzęg pięciu koni z jednym jeźdźcem, który siedział na pierwszym wierzchowcu. Ten jeździec był tu ze swoim zaprzęgiem przed trzema godzinami. Dwaj Meksykanie wpadli na jego trop przed dwiema godzinami i pojechali za nim. Moi bracia mogą zobaczyć, że brzegi śladów są jeszcze częściowo ostre, częściowo już zapadnięte.

Wódz Komanczów, który również zszedł z siodła w celu zbadania śladów, potwierdził zdanie Winnetou.

Teraz zeskoczył z konia także łowca niedźwiedzi, Baumann. Głęboko schylony ku ziemi obszedł powoli zryte miejsce, a potem skierował się w prawo, idąc jeszcze dalej niż uprzednio Winnetou. Wreszcie przykucnął, jakby miał zamiar obejrzeć dokładniej jakieś miejsce, przywołał Winnetou i pokazał mu je: — Tutaj jakiś jeździec zsiadł z konia. Co go do tego zmusiło?

Winnetou powiódł wzrokiem w prawo wzdłuż śladu i zastanawiał się: — Ten człowiek jest bladą twarzą, jak wnoszę z jego stóp i prawdopodobnie młody. Gubił jak widać wodę. Od tego miejsca wyciek wody ustał. Musiał więc zsiąść tutaj, żeby uszczelnić beczkę lub wąż, wieziony ze sobą.

— Czy mój czerwony brat sądzi, że to była tylko jedna beczka lub jeden wąż?

— Tylko z jednego pojemnika wyciekała woda, ale on wiózł ich osiem. Cztery konie były nimi obładowane. Każde zwierzę dźwigało po dwa węże. Pierwszy koń był wierzchowcem.

— Na co tyle wody? Dla siebie i konia tyle przecież nie potrzebował.

— Nie. Musiał jechać do takiego miejsca, gdzie woda była potrzebna wielu ludziom. Albo jest to jeden z sępów, który ma napoić innych rabusiów i ich zwierzęta na Llano, albo jest to uczciwy człowiek, który chce innych uczciwych ludzi ratować od śmierci z pragnienia. Musi on, wiedzieć, że tacy ludzie znajdują się na Llano. Kto by to mógł być?

— Może to karawana białych, na których zamierzano napaść.

— Sądzę, że mój brat trafił w sedno. Dosiądźmy znów koni i jedźmy szybko za śladami, które tutaj się zlewają.

Wskoczyli na siodła i przyspieszyli jazdę wzdłuż połączonych śladów, które teraz nie prowadziły już na północny wschód, lecz prosto na północ.

Nie było nic prócz piasku, w którym ślad się ostro odciskał. Tylko tu i ówdzie mijali miejsca, gdzie przez piasek przebijała naga skała. Przeważnie jednak odnosiło się wrażenie, że pustynia jest dnem jeziora, które wyschło przed setkami lat. Niekiedy mogli zauważyć w dali po lewej i prawej stronie od obranej drogi szarobrunatne pasy. Były to pasma kaktusów, przez które nie można się przedostać.

Jechali dalej i dalej.

Siady stawały się coraz świeższe. Był to dowód, że coraz bardziej zbliżano się do ściganych.

Pod wieczór grupa jeźdźców dotarła do miejsca, gdzie ślady były ponownie liczniejsze, nie dlatego, że doszły nowe, lecz z tego powodu że tu się zatrzymano. Winnetou zsiadł z konia, żeby to miejsce zbadać. Szedł kawałek na północ, wrócił i skierował się na wschód. Po powrocie do grupy oznajmił: — Człowiek z wodą pojechał w kierunku północno-zachodnim. Dwaj Meksykanie rozważali tutaj, czy jechać za nim, pojechali jednak na wschód. Za kim my podążymy?

— Wódz Apaczów najlepiej zadecyduje — oświadczył przywódca Komanczów.

— Wobec tego Winnetou wyjawi swoje zdanie. Ci, do których zmierza blada twarz, znajdują się na północnym wschodzie. To jest niewątpliwie dobry człowiek, który spieszy ludziom z pomocą. Moglibyśmy jechać za nim, żeby go ostrzec. Ponieważ jednak Meksykanie tak ostro zboczyli z jego śladu, należy przyjąć, że dolina morderców znajduje się tu, w pobliżu. Wybrali się tam, żeby się spotkać z sępami i powiadomić ich o śladzie człowieka z wodą. Popędzą za nim, aby udaremnić jego pomoc. My chcemy jechać do doliny morderców i dlatego musimy podążyć za tropem Meksykanów. Czy mój czerwony brat się z tym zgadza?

Komancz skinął głową na znak zgody i skręcili na wschód. Gdyby byli popędzili konie, to zapewne byłoby się udało dość rychło dopaść Meksykanów. Nie było to jednak zamiarem Winnetou. Im prędzej by ich dogonił, tym trudniej by mu było dowiedzieć się, gdzie się znajduje dolina morderców. Dlatego trzymał grupę stale w równej odległości za ściganymi.

Nieco więcej niż dzień jazdy konnej na północny wschód od domku Bloody-Foxa przez głęboki piach pustyni Llano posuwał się długi tabor. Składał się z dwunastu wozów, zaprzęgniętych w woły. Wozy te jechały w pewnych odstępach jeden za drugim, a towarzyszyli im uzbrojeni jeźdźcy. Wozy były mocno zbudowane. Każdy ciągnęło sześć do ośmiu wołów, które powoli wlokły ciężkie bagaże. Zwierzęta były zmęczone i wyczerpane, po koniach też było widać, że ledwie już mogą udźwignąć jeźdźców. Języki wisiały im z pysków, robiły bokami i nogi im drżały.

Woźnice szli osłabieni obok potykających się wołów. Opuścili głowy i zdawali się nie mieć już nawet sił na trzaskanie batem, żeby pobudzić zwierzęta do ostatniego wysiłku. Ludzie i zwierzęta robili wrażenie karawany, która jest bliska śmierci z pragnienia i wycieńczenia. Nawet chełpliwy adwokat Leader, który wraz ze swymi kompanami dołączył do karawany, spuścił z tonu.

Tylko koń jadącego na przedzie przewodnika wykazywał świeżość ruchów, jakby wcale nie był zmęczony. Jeździec natomiast siedział w siodle tak samo ciężko przechylony do przodu jak inni, jakby również cierpiał z powodu okropnego braku wody. Kiedy jednak posłyszał głos skargi z ust którejś z kobiet lub dziecka jadących na wozach, prostował się mimo woli, a wokół jego ust bez warg igrał uśmieszek diabelskiego zadowolenia.

Człowiek ten miał na sobie ciemne skórzane ubranie i kapelusz z szerokim rondem, z którym to ubiorem nie harmonizował czcigodny wyraz jego twarzy i okulary. Był to Tobias Preisegott Burton, rzekomy misjonarz mormonów. Zaoferował karawanie swoje usługi jako przewodnik i starał się teraz usilnie, by powierzonych swej pieczy ludzi doprowadzić do niechybnej zguby.

Jeden z uczestników karawany spiął właśnie swego konia ostrogami, tak że biedne zwierzę rozpaczliwym wysiłkiem wyniosło go do boku konia Burtona. — Nie może tak dłużej trwać — powiedział. — Ludzie od przedwczoraj nie otrzymali ani łyku wody, bo resztę trzeba było zachować dla zwierząt. A ta reszta także skończyła się wczoraj rano, gdyż z ostatnich dwóch beczek woda wyciekła w niepojęty sposób.

— Spowodował to upał — wyjaśnił Burton. — Klepki beczek się rozeschły.

— Nie, to nie to. Zbadałem beczki. Dopóki w beczce jest woda, klepki szczelnie do siebie przylegają. Beczki zostały przedziurawione i woda w nocy cicho i niepostrzeżenie z nich wyciekła. Jest wśród nas ktoś, kto dybie na nasze życie.

— Niemożliwe! Kto po kryjomu pozwala wyciec wodzie z beczek, musi przecież sam zginąć z pragnienia!

— Też sobie tak pomyślałem, lecz mimo wszystko tak jest. Nie mówiłem o tym nikomu, żeby nie powiększać ogólnych zmartwień i trosk. Obserwowałem każdego potajemnie, lecz niczego nie zauważyłem, z czego mógłbym wnioskować, kto to zrobił. Nasze zwierzęta są bliskie śmierci. Ledwie się trzymają na nogach. Kobiety narzekają, dzieci wołają o wodę... na próżno, gdyż nie ma już ani kropli. Popatrzcie w górę! Nad naszymi głowami unoszą się sępy, jakby wiedziały, że niedługo padniemy ich pastwą. Czy jesteście pewni, że znajdujemy się na właściwej drodze?

Burton był tym, który nocą przedziurawił obie beczki wody. Przy tym sam się napił i napoił swego konia. Poza tym napełnił wodą duże naczynie blaszane, które starannie owinięte w skórę przytroczył do siodła, żeby z zapadnięciem ciemności po kryjomu orzeźwić siebie i konia.

— Naturalnie — odparł na pytanie, wskazując na paliki, które w pewnych odstępach tkwiły w piasku. Widzicie tu przecież nasze drogowskazy, na których możemy całkowicie polegać.

— Z pewnością? Słyszeliśmy, że sępy Llano wyciągają niekiedy paliki i wtykają je w kierunku, prowadzącym podróżnych na manowce.

— Tak, to się dawniej przytrafiało; teraz jednak już się nie zdarza, gdyż ukrócono uprawiany przez tych łajdaków proceder. Zresztą dokładnie znam tę okolicę i wiem, że jedziemy właściwą drogą.

— Dziś rano powiedzieliście, że znajdujemy się w najstraszniejszym miejscu Llano. Dlaczego poutykano paliki właśnie przez tę okolicę. Gdzie indziej doszlibyśmy zapewne do dużych pól kaktusów, których owoce zawierają tyle wilgoci, że moglibyśmy orzeźwić siebie i nasze zwierzęta.

— Nadłożylibyśmy znacznie drogi. Ażeby was uspokoić, zapewniam was, że jeśli się pospieszymy, to wieczorem dojedziemy do takiego pola. Jutro dotrzemy do źródła, które zakończy naszą biedę.

— Jeśli się pospieszymy? Przecież widzicie, że to jest niemożliwe, aby zwierzęta posuwały się szybciej!

— To zatrzymajmy się, żeby wypoczęły.

— Nie, nie, tego nam robić nie wolno. Jeśli się raz zatrzymamy, to już potem nie ruszymy zwierząt z miejsca. Jeśli się raz położą, to już więcej nie wstaną. Musimy je ciągle popędzać, żeby się wlokły dalej, aż do kaktusów, któreście wspomnieli.

— Jak chcecie, sir! Ja cierpię nie mniej od was, lecz na pociechę widzę, że krótko przed nami tą samą drogą jechali inni. Przypatrzcie się śladom, na które natknęliśmy się dziś rano! To była liczna gromada jeźdźców. Ludzie ci nie zapuściliby się w tym kierunku, gdyby nie byli pewni, że jest właściwy. Nie mamy się czego obawiać. Jutro o tym czasie będzie po wszystkim.

Mówiąc to Burton miał rację, gdyż według jego obliczeń planowany napad na karawanę miał nastąpić jeszcze przed podanym przez niego terminem. Nie powiedział oczywiście, że wspomniana grupa jeźdźców składała się z jego kamratów, którzy przestawili paliki w fałszywym kierunku. Zaśmiał się w duchu, kiedy Leader dał się uspokoić jego dwuznacznymi słowami.

Między domkiem Bloody-Foxa a doliną morderców rozciągało się pole kaktusów. Jego długość wynosiła kilka godzin szybkiej jazdy konnej; prawie tyle samo wynosiła też jego szerokość. Było nie do przebycia. Żaden koń, żaden jeździec nie mógł się przedrzeć przez kaktusy. To był powód, dla którego Bloody-Fox, jadąc ze swojego domku, nigdy nie obrał tego kierunku i wobec tego nigdy nie dotarł do niecki zwanej doliną morderców. Pędził teraz zachodnim krańcem tego kaktusowego pola na północ. Gdyby potem na północnym końcu pola zboczył na wschód, musiałby bezwarunkowo odkryć to wgłębienie gruntu, które stało się zgubą wielu ludzi. On jednak był przekonany, że ci, których zamierzał ratować, znajdują się na północny wschód od niego i dlatego obrał ten kierunek.

Z nieba lał się żar. Fox czuł dokuczliwe gorąco. Jego konie zlane były potem; nie dawał im jednak wytchnienia. Jechał bez wypoczynku, nieustannie obserwując skraj widnokręgu.

Wtem na północno-wschodniej stronie horyzontu pojawiły się liczne ciemne punkty. To pewnie ci emigranci — pomyślał Fox. Spiął wierzchowca ostrogami i głośnym nawoływaniem zachęcił konie do szybszego biegu, tak, że pędziły przez równinę jak burza.

Co prawda Fox już po krótkim czasie zauważył, że ma przed sobą tylko jeźdźców bez wozów, lecz sądził, że tworzą oni przednią straż emigrantów i dlatego jechał prosto w ich kierunku.

Dopiero kiedy się bardziej do nich zbliżył, zastanowiła go pokaźna liczba jeźdźców, lecz również ich zachowanie się. Oni go także zauważyli. Zamiast go spokojnie oczekiwać, podzielili się na trzy grupy. Jedna stała w miejscu, a dwie pozostałe podążały w kierunku Bloody-Foxa, jedna z prawej, druga z lewej strony, jakby miały zamiar otoczyć go i odciąć mu odwrót. Fox wyprostował się w siodle i ogarnął wzrokiem położenie.

— O niebiosa! — wykrzyknął. — Jest ich przeszło trzydziestu. Tak liczna nie może być przecież straż przednia emigrantów! Mają ze sobą kilka koni jucznych, obładowanych palikami. Do diabła! To są sępy pustyni Llano, a ja wjechałem im prosto w szpony! Chcą mnie schwytać. Z tyloma nie mogę podjąć walki. Muszę uciekać!

Bloody-Fox zawrócił i popędził z powrotem. Ponieważ jednak miał połączone ze sobą w zaprzęgu konie, nie mógł rozwinąć odpowiedniej szybkości, tym bardziej że zwierzęta były już niezmiernie zmęczone. Ścigający przybliżali się w oczach. Fox popędzał swego konia jak tylko mógł, lecz wierzchowca wstrzymywały konie juczne. Szarpały cugle i rzemienie oraz wierzgały kopytami. To powodowało zwłokę, która mogła być zgubną, gdyż prześladowcy pędzący na przedzie znajdowali się już prawie w odległości strzału. Wtem pękł rzemień podogonowy wierzchowca, do którego przymocowane były cugle pierwszego jucznego konia, i cztery konie dźwigające węże napełnione wodą skręciły nagle w bok.

— Są stracone i woda również! — zgrzytnął Fox zębami. — Ale zaraz zbirom odpłacę.

Uspokoił swego wierzchowca i osadził go w miejscu. Przykładając dubeltówkę do oka, wycelował. Padły dwa strzały i dwaj prześladowcy jadący na przedzie zwalili się z koni.

— Teraz naprzód! Już mnie pewnie nie dogonią. Nie mogę teraz dla ginących z pragnienia ludzi nic innego zrobić, jak tylko znaleźć Old Shatterhanda i naprowadzić go na ich ślad.

Fox, mrucząc te słowa ze złością, galopował na północ. Sępy, wściekle wrzeszcząc, goniły go jeszcze kawałek drogi. Kiedy jednak zbóje uświadomili sobie, że koń uciekiniera ma znaczną przewagę, zaniechali pościgu i wrócili do miejsca, gdzie leżeli ich zabici kamraci.

I znów mniej więcej w odległości jednego dnia jazdy konnej od chatki Bloody-Foxa, lecz na północny zachód od niej, pojawiła się jeszcze jedna grupa jeźdźców, która posuwała się na południe. Jechała wzdłuż śladów wrytych w piasek, a mianowicie śladów sępów pustyni, które wyprzedzały karawanę, aby wyciągać prawidłowo rozmieszczone paliki i wbijać je w piasek w kierunku doliny morderców.

Na przedzie jechał Old Shatterhand. Miał obok siebie młodego Komancza, Żelazne Serce. Za nimi jechali Hobble-Frank i Gruby Jemmy, a na końcu grupy Davy, Fred i Bob.

Dwaj pierwsi milczeli i nie spuszczali z oka śladu, ani odległego punktu, do którego ślad prowadził.

Pozostali nie zachowywali się cicho, a najbardziej słychać było Franka. Rozmowa toczyła się wokół przedmiotu, o którym sąsiad Franka zdawał się mieć odmienne zdanie, gdyż mały Saksończyk wywodził pouczająco: — Na sprawach naukowych znasz się jak wilk na gwiazdach. Taki pogląd jak twój jest przecież wprost niesłychany! Kula świetlna, którą widzieliśmy, miała spaść z firmamentu! Jakby firmament nie miał nic lepszego do roboty, niż oświecać ciemne stany twojej duszy żarzącymi się kulami i rakietami!

— To podaj nam twoje wyjaśnienie! — zażądał Jemmy śmiejąc się.

— Ani mi się śni!

— Dlaczego nie?

— Bobyś się stał dzięki mnie o kilka stopni Celsjusza mądrzejszy, nie poczuwając się wcale do wdzięczności.

— Albo dlatego, że sam nie umiesz tego wytłumaczyć!

— Oho! Jeśli masz o mnie takie mniemanie, to już lepiej ci to zjawisko wyjaśnię. Taka kula ognista zawdzięcza swoje powstanie siarkowemu związkowi fosforu z hubkami, które niekiedy...

Jego naukowy wywód przerwał okrzyk Old Shatterhanda. Myśliwy wskazał ręką na południe i powiedział:

— Stamtąd przybywa jakiś jeździec! Trzeba wielkiej odwagi, żeby jechać tędy samotnie i trzeba doskonale znać pustynię Llano Estacado.

— Któż to może być? — spytał Fred. — Zdaje się, że jedzie w naszym kierunku.

Old Shatterhand okiełznał konia, wyjął lunetę z kieszeni siodła, nastawił ją na jeźdźca, który zbliżał się wyciągniętym galopem, opuścił lunetę i oświadczył: — To może być Bloody-Fox, o którym mi opowiadaliście. Zaczekajmy tu na niego!

Po krótkim czasie Fox rozpoznał poszczególne osoby oczekującej go grupy. Kiwał ręką na powitanie i wołał już z daleka:

— Co za szczęście, że was spotykam, panowie! Muszę prosić o szybką pomoc.

— Dla kogo? — zapytał Old Shatterhand.

— Dla karawany emigrantów, przeważnie Niemców, której najprawdopodobniej jeszcze dziś w nocy grozi napad „sępów".

— Mówiąc to podjechał, zatrzymał konia i podał rękę Old Shatterhandowi. — Nie mylę się chyba — kontynuował — że mam przed sobą Old Shatterhanda. Cieszę się, sir, że was poznałem. Jestem Bloody-Fox.

— Nareszcie mam okazję uścisnąć wam rękę — odwzajemnił się myśliwy. — Dużo o was słyszałem. Co się tyczy karawany wychodźców, to jest to ta sama, której szukamy. Gdzież ona jest?

— Na południowym wschodzie stąd. Zdaje się, że zmierza prosto w kierunku wielkiego pola kaktusów.

— Nie znam tego pola.

— Jest to największe pole kaktusów na całym Llano. Naliczyłem trzydziestu dwóch „sępów" i dwóch z nich zastrzeliłem. Wyciągali paliki i wbijali je w kierunku, prowadzącym do pola kaktusów. Tam nie ma żadnego przejścia. Z tego można z całą pewnością wnioskować, że emigranci mają tam zostać zamordowani.

— Wiele czasu nam potrzeba, żeby dogonić tych ludzi?

— Galopem, przeszło trzy godziny.

— Wobec tego naprzód! Nie traćmy czasu. Rozmawiać możemy także podczas jazdy.

Cała grupa popędziła przez równinę lotem błyskawicy. Bloody-Fox jechał u boku Old Shatterhanda i opowiedział mu o spotkaniu z sępami pustyni i utracie czterech koni. Myśliwy popatrzył na niego z boku i powiedział ze szczególnym uśmiechem: — Pięć koni macie Fox? Hm, Tu w środku Llano? Czy jest między nimi także ten koń, na którym niedawno przejechał koło nas upiór pustyni?

— To jest szósty, sir — odrzekł Fox.

— Tak też myślałem.

— Mam do was zaufanie, mister Shatterhand. Tej tajemnicy nie można przecież i tak już dłużej utrzymać, skoro musicie zobaczyć moje gniazdo upiora. Zresztą nie będę się już musiał bawić w chowanego, gdyż mam nadzieję, że uda nam się teraz nareszcie wytępić tę całą bandę do ostatniego jej członka. Brak mi tylko jeszcze jednego z nich: przywódcy bandy z tych lat, kiedy to zostałem sam jeden przy życiu.

— Kto wie, gdzie jego kości bieleją! Fox, jesteście mimo swego młodego wieku prawdziwym bohaterem. Mam dla was wiele uznania. Później będziecie nam musieli wszystko szczegółowo opowiedzieć. Już teraz jednak wiem, jaki z was człowiek i jakie niebezpieczeństwa zwalczyliście zwycięsko. Skoro macie tyle koni i możecie zjawiać się i znikać, kiedy wam się podoba, to musicie pośrodku Llano Estacado posiadać miejsce, gdzie znajdują się woda, drzewa, trawa i owoce.

— Istotnie, mam takie miejsce. Mieszkam nad małym jeziorem, po drugiej stronie wielkiego pola kaktusów.

— Nad jeziorem? A więc podanie nie kłamało! Proszę, opiszcie mi to miejsce!

Bloody-Fox uczynił zadość prośbie, a Old Shatterhand postanowił na razie nie zdradzać nikomu tej tajemnicy.

Właśnie kiedy słońce zachodziło, grupa myśliwych dotarła do śladu wozów i ruszyła za nim na południe. Nie było to trudne, ponieważ wkrótce pojawił się cienki sierp księżyca, oświetlając wystarczająco drogę. Po godzinie jazdy Old Shatterhand wstrzymał nagle swego wierzchowca i wskazał przed siebie.

— To są ci wychodźcy — wyjaśnił. — Widać ich tabor. Zatrzymajcie się tu, a ja pójdę na zwiady.

Zeskoczył z konia i wsiąknął w noc. Minęło może pół godziny, kiedy powrócił i zameldował: — Z dwunastu wielkich wozów, zaprzęgniętych w woły utworzono czworobok, pośrodku którego siedzą ludzie. Nie mają nic do jedzenia ani do picia, ani też drewna do rozpalenia ogniska. Przewodnik ich zdradził, w przeciwnym razie musieliby być we wszystko zaopatrzeni. Woły leżą na ziemi i stękają. Są bliskie śmierci i na pewno jutro rano już nie będą mogły wstać. Woda, którą mamy przy sobie, nie wystarczy nawet dla ludzi. Ażeby uratować zwierzęta, trzeba im koniecznie dostarczyć deszczu.

— Deszczu? — zapytał Hobble-Frank. — Czy sądzi pan, że tu w środku Llano może pan wywołać deszcz?

— Owszem!

— Co takiego? To przechodzi wszelkie granice. Jest pan co prawda wspaniałym człowiekiem, ale nigdy bym nie przypuszczał, że potrafi pan sprowadzić chmury. Któż je zdaniem pana napędzi?

— Elektryczność. Nie mam czasu, żeby panu to teraz wytłumaczyć. Do otrzymania wody potrzebuję ognia i to możliwie dużą płonącą przestrzeń. Bloody-Fox mówił o rozległym polu kaktusowym, rozciągającym się niedaleko stąd na południu. Mam więc nadzieję, że wkrótce dostarczę państwu porządnej ulewy. Teraz jednak chodźcie!

Old Shatterhand ponownie dosiadł konia i zmierzał w kierunku taboru. Inni podążyli za nim z ciekawością.

Wozy tak zsunięto w czworobok, żeby nie mógł się przez nie przedostać żaden jeździec. Posłyszano jednak tętent zbliżających się jeźdźców. Przed taborem myśliwi zeszli z koni. Usłyszeli, że wewnątrz czworoboku ktoś zawołał: — Słuchajcie! Przybywają ludzie, Boże mój, mieliby nam spieszyć z pomocą? Czy też są to rozbójnicy?

— Nie jesteśmy zbójami. Przynosimy wam przede wszystkim wodę — odpowiedział Old Shatterhand. Podejdźcie i wpuśćcie nas!

— Do diabła! — odezwał się jakiś niechętny głos. — Miałżeby... poczekajcie, ja wyjrzę!

Podszedł do wewnętrznej ściany wozów, przechylił się przez dyszel i zapytał: — Kim jesteście?

— Zwą mnie Old Shatterhand, a tu są moi towarzysze, sami uczciwi ludzie.

— Old Shat... do diabła z wami! — Człowiekiem, który ludzi niosących ratunek przyjął przekleństwem zamiast okrzykiem radości, był czcigodny przewodnik.

— Ach, to wy jesteście, mister Tobias Preisegott Burton! — powiedział drwiąco Juggle-Fred. — Ogromnie się cieszę, że was tu spotykam!

Ale Burtona już nie było. Uznał, że nie może pozostać ani chwili dłużej. Dlatego przeszedł na drugą stroną czworoboku, gdzie stał jego koń, wyciągnął szybko dyszel z jednego wozu, żeby sobie zrobić wyjście, wskoczył na siodło i uciekł.

Słyszał za sobą okrzyki radości ludzi, którym gotował zgubę. — Poczekajcie tylko! — zazgrzytał zębami. — Wkrótce wrócę, a wtedy wasi zbawcy zginą razem z wami.

Burton nie potrzebował jechać daleko. Po kwadransie natknął się na swoich kompanów, tych od przestawiania palików.

Nie zmartwili się bynajmniej faktem, że Old Shatterhand zasilił grono emigrantów. Cieszyli się raczej, gdyż przez to powiększył się w ich mniemaniu spodziewany łup. Ani im przez myśl nie przeszło, że ich napad mógłby się nie udać, jakkolwiek teraz musieli się liczyć z tym, że bez walki nie pokonają swych ofiar.

Dwaj Meksykanie znajdowali się też już w gromadzie przestępców. W dolinie morderców zastali na warcie tylko jednego ze zbójów, który poprowadził ich do reszty rabusiów. Z ożywieniem opowiedzieli swoje przeżycia w „śpiewającej dolinie", nie przeczuwając, że Winnetou i Komancze jadą ich śladami.

Apacz przybył ze swoją grupą do doliny morderców i nie zastał tam nikogo. Dolina morderców była spadzistą i dość głęboką zapadliną, na dnie której zawsze stała kałuża mętnej wody. Być może, że ta woda pochodziła z niezbyt oddalonego jeziora, nad którym mieszkał upiór pustyni. W każdym razie woda, chociaż mętna, była tu pośrodku pustego Llano rzeczą drogocenną, tak że bandyci przestawiający paliki obrali sobie to miejsce za punkt zborny. Ilekroć rozpraszali się po pustyni, zawsze tu wracali, zaś jeden z nich pełnił tu stale służbę informacyjną.

Dzisiaj człowiek ten odjechał razem z Meksykanami, dlatego Winnetou nikogo tu nie zastał. Jego bystry wzrok wskazał mu jednak wkrótce, dokąd się musi udać. Podążył śladem trzech jeźdźców i z zapadnięciem zmierzchu odkrył miejsce, w którym obozowały sępy pustyni.

Apacz zatrzymał swoją grupę. Sam położył się na ziemi i podczołgał bezszelestnie ku rabusiom. Byli oni w większości przebrani za Indian. Zobaczył jak nadjechał Burton, ten zdradziecki przewodnik, i do nich się przyłączył. Winnetou nie mógł się jednak zanadto zbliżyć do tej zgrai, żeby nie zostać odkrytym. Nie posłyszał więc ich słów. Udało mu się przynajmniej policzyć hultajów. Potem zawrócił.

— Trzydzieści pięć sępów — oznajmił towarzyszom. — Jutro o tym czasie pożarte zostaną przez prawdziwe sępy.

— Co zamierzają? — zapytał New-Moon.

— Czyhają na łup, a ten znajduje się na północ stąd, gdyż Meksykanie pojechali w tamtym kierunku. Właśnie teraz przybył stamtąd posłaniec. Jak z jego gestów wywnioskowałem, zameldował widocznie, że mord może się rozpocząć. Moi bracia ruszą ze mną teraz na północ, gdzie na pewno spotkamy ludzi, których oni chcą zabić i obrabować.

Apacz dosiadł znów swego rumaka i pojechał wpierw z całą grupą wielkim łukiem, żeby uniknąć wzroku rozbójników. Potem cała ekipa udała się na północ.

Po krótkim czasie zobaczyli w ciemności przed sobą tabor. Stały przed nim warty. Old Shatterhand przedsięwziął odpowiednie środki ostrożności. Kiedy od nadjeżdżających zażądano opowiedzenia się, Winnetou odrzekł: — Niech biali ludzie się nie niepokoją. Tu jest Winnetou, wódz Apaczów, który spieszy im z pomocą.

Do uszu zamkniętych w taborze dotarł wyraźnie jego dźwięczny głos. Ledwie przebrzmiało ostatnie jego słowo, z taboru rozległ się radosny okrzyk Hobble-Franka: — Winnetou? Dzięki Bogu! Gdyż tam gdzie jest Apacz, musi być również łowca niedźwiedzi i jego syn Martin! Wypuśćcie mnie, muszę ich uściskać!

Przelazł przez wóz na zewnątrz taboru i stanął jak wryty, ujrzawszy gromadę Komanczów.

— Do licha, cóż to jest? — zapytał.— Coś mi się tu nie podoba. Niech pan tylko wyjdzie, panie Shatterhand i przypatrzy się duchom, które tu błądzą konno po nocy!

Ale już Martin Bauman wisiał mu na szyi, a potem łowca niedźwiedzi wziął go w swoje ramiona. Winnetou tak samo przywitał się radośnie ze swoimi starymi znajomymi i rzekł: — To mój brat Old Shatterhand musi być tutaj. Czy nie słyszał mojego głosu?

— Ależ naturalnie. Tu jestem! — zawołał wymieniony, który z pomocą kilku osób szybko rozsunął dwa wozy i wyszedł, by powitać czerwonego przyjaciela. Za nim wyszli: Jemmy, Davy i Juggle-Fred. Posypały się pytania i odpowiedzi, ściskano się i podawano sobie ręce, lecz wszystko odbywało się bez hałasu, stosownie do sytuacji.

Młody Indianin „Żelazne Serce" stał poważny i smutny przy swoich Komanczach, którzy okazali zdziwienie, że go tu widzą. Opowiedział im o śmierci ich wodza a swojego ojca. Słuchali w milczeniu, lecz w duchu poprzysięgli sępom śmierć.

Po powitaniach zaczął się w taborze i wokół niego cichy, lecz skrzętny ruch. Czworobok powiększono, żeby i Komancze się w nim zmieścili. Rabusie, nadjeżdżając nie powinni się byli orientować, że mają teraz do czynienia ze zwiększoną liczbą przeciwników. Konie także wprowadzono. Komancze rozdzielili między emigrantów mięso, jakie mieli dla siebie, i wodę, którą wieźli w wydrążonych dyniach, gdyż Old Shatterhand obiecał, że niedługo będzie jej większy zapas. Wody jednak nie wystarczyło, żeby zaspokoić pragnienie tych biednych ludzi.

Przy spotkaniu rozegrało się także kilka nieprzewidzianych scen, jak na przykład chwila, kiedy New-Moon rozpoznał Juggle-Freda, który go kiedyś uratował z morderczych rąk Stealing-Foxa. Wkrótce jednak wokół taboru zapanowała głęboka cisza. Co prawda nikt nie spał. Mężczyźni, którzy mieli sobie dużo do opowiedzenia, rozprawiali szeptem, tak że na zewnątrz taboru nie było nic słychać.

Old Shatterhand przejął naczelne dowództwo. Usiadł obok Bloody-Foxa, który miał mu dokładnie opisać okolicę, w jakiej się teraz znajdowali. Żadnemu z sępów nie powinna się udać ucieczka, ażeby procederowi rozbójników położyć kres raz na zawsze.

Old Shatterhanda zainteresowała szczególnie wiadomość, że obok dużego południowego pasa kaktusów istnieje nieco na wschód drugi, trochę węższy, lecz o wiele dłuższy od pierwszego. Fox oznajmił, że między tymi polami kaktusów ciągnie się na południe dość wąski pas piasku. Tą drogą można dotrzeć do jego gniazda. Prowadzi do niego zygzakowata ścieżka. Każdy, kto nie zna tego miejsca, jest przekonany o niemożności przejścia tamtędy. Dlatego pewnie nikt się dotychczas dalej nie zapuścił.

— Dobrze! — powiedział Old Shatterhand, przyjmując relację Foxa do wiadomości. — Nie może więc ujść żaden z tych hultajów. Gdyby nasza przewaga liczebna została przez nich za wcześnie odkryta, albo gdyby po naszym ataku rzucili się do ucieczki, to zapędzimy ich między te dwa pola kaktusowe i podpalimy kaktusy. Otrzymamy w ten sposób zarazem wodę dla zwierząt.

— Ale wówczas sępy dotrą do mojego jeziora i stamtąd umkną!

— Nie, Fox, gdyż natychmiast wyruszycie tam z dziesięcioma Komanczami, aby przyjąć tych łajdaków, których my wam napędzimy. Zajedziecie w samą porę, gdyż założę się, że zaatakują nas dopiero przed świtem!

Plan ten został natychmiast wykonany. Otwarto ponownie szaniec z wozów, żeby wypuścić Foxa z Komanczami. Potem zapanowała wokoło głęboka cisza.

Warty zostały daleko na zewnątrz przed taborem i miały rozkaz, zauważywszy zbliżanie się wroga, wycofać się do środka taboru, przechodząc między kołami wozów.

Tak przeszła noc. Zbliżał się świt i zarysy wozów oraz innych przedmiotów stały się wyraźniejsze. Nie było śladu mgły porannej.

Powoli rozjaśniało się i zobaczono, że rabusie zatrzymali się na koniach mniej więcej w odległości tysiąca kroków na południe.

Uważali, że ich czas nadszedł i ruszyli. Nadjeżdżali galopem, chcąc wziąć tabor szturmem.

Warty wychodźców już się schroniły do wnętrza czworoboku i wszyscy mężczyźni stali teraz po tej stronie taboru, skąd następował atak. Sępy znajdowały się w odległości jeszcze tylko stu, jeszcze osiemdziesięciu, jeszcze pięćdziesięciu kroków.

— Ognia! — zawołał Old Shatterhand. Huknęło przeszło trzydzieści strzałów. Zgraja napastników zmieniła się momentalnie w bezładną kupę. Z koni spadali zabici i ranni. Zwierzęta bez jeźdźców popędziły dalej. Inne, o ile nie były ranione lub tylko lekko ranne, zostały przez jeźdźców szarpnięciem zawrócone. Tych było zaledwie ponad dziesięć.

— Hura, hura! Old Shatterhand i Winnetou! — krzyczał Hobble-Frank.

Kiedy sępy usłyszały również imię Apacza i stwierdziły wysokość swoich strat, zawróciły szybko i uciekały na południe.

— Wychodzić! I każdy na swoje miejsce! — rozkazał Old Shatterhand.

Dwa wozy szybko odstawiono, żeby wszyscy mogli przejść. Zgodnie z uprzednio otrzymanym zadaniem emigranci pobiegli do zabitych i rannych. Inni udali się w pościg za uciekinierami, nie spiesząc się jednak zbytnio. Tylko Davy i Jemmy rozwinęli całą szybkość swoich koni, pędząc na południowy zachód, gdzie mieli podpalić kaktusy.

Część ścigających z Winnetou na czele popędziła na wschód, aby potem zboczyć na południe i zamknąć drogę uciekającym i zmusić ich do wjechania pomiędzy pola kaktusowe. Grupa Old Shatterhanda puściła się za rabusiami kłusem na południe.

Złoczyńcy wściekali się, że ich zaplanowany napad się nie udał. Pędzili w ciszy, nic do siebie nie mówiąc. Słychać było tylko przekleństwa. Zatrzymali się dopiero w dolinie morderców.

— Co teraz? — zapytał Burton, siedząc na koniu i dysząc ze zmęczenia. — Tu nie możemy zostać, bo te psy są tuż za nami.

— Naturalnie! — przytaknął Carlos Pellejo, który tak jak i jego brat nie został ranny. — Prosto przez kaktusy też nie możemy jechać, a więc na prawo! Chodźcie!

Pojechali w obranym kierunku. Niebawem zobaczyli jednak unoszący się w dali gęsty dym. — Do pioruna! — zaklął Burton. — Wyprzedzili nas. Podpalili kaktusy. Z powrotem!

Natychmiast popędzili z powrotem na wschód, koło doliny morderców. Po dziesięciu zaledwie minutach ujrzeli przed sobą z lewej strony Old Shatterhanda, który ze swoją grupą zmierzał ku nim ukosem. To ich przejęło lękiem. Spięli konie ostrogami, by wyminąć atakujących. Wydawało się, że im się to uda.

Potem bandyci mieli zamiar skręcić w bok. Wkrótce jednak przekonali się, że to niemożliwe, gdyż ujrzeli teraz drugą połowę ścigających, która zatrzymała się dalej i zagrodziła im drogę.

— To diabla sprawa! — krzyknął Emilio. — Musimy więc jednak wjechać między kaktusy!

— A czy tam jest wyjście, a nie przypadkiem ślepa uliczka? — spytał Carlos.

— Tego nie wiem. Jeszcze nigdy tam nie byłem. Nic nam jednak innego nie pozostaje.

— No to szybko, żebyśmy wyprzedzili ogień.

Tak więc w końcu pognali na południe, tak jak sobie tego życzył Old Shatterhand.

Teraz on także dał koniowi ostrogi. Z lewej strony nadjeżdżał Winnetou ze swoją ekipą, z prawej Davy i Jemmy po wykonaniu zadania i wszyscy razem pogalopowali za sępami pomiędzy pola kaktusowe w kierunku „gniazda upiora".

Carlos Pellejo miał rację, przestrzegając przed ogniem. Pożar zbliżał się, najpierw powoli, potem coraz szybciej i szybciej.

Latami całymi walały się po ziemi zeschłe na wiór liście kaktusów, które od czasu do czasu puszczały nowe pędy. Suche liście paliły się jak hubka. Płomienie lizały wpierw cicho wokół siebie. Potem zaczęły biec i skakać i wreszcie biły w niebo na wysokość domu. Niedługo całe szerokie pole zalane było morzem ognia, którego trzask brzmiał z dala jak odległy grzmot. Wzmagające się gorąco wytworzyło prąd powietrza, który nasilał się coraz bardziej, aż zmienił się w wiatr. Im bardziej się ogień rozszerzał, im dalej posuwał się na południe, rozlewając się tam na powierzchni wielu mil kwadratowych, tym widoczniej spełniało się to, czego oczekiwał Old Shatterhand. Niebo straciło swój błękit, stało się wpierw bladożółte, potem przybrało barwę popielatą, która coraz bardziej ciemniała, aż wreszcie zebrały się ciężkie masy, składające się już tylko z dymu. Silny obecnie wiatr skłębił je w gęste chmury, które stopniowo zdały się pokrywać cały firmament.

Powietrze paliło. Piasek zdawał się żarzyć. Przez chmury zaczęły przelatywać błyskawice. Spadło kilka pojedynczych kropel deszczu, potem padało ich coraz więcej. Wreszcie padał już naprawdę deszcz i to coraz silniej, aż w końcu dosłownie lało jak podczas tropikalnej burzy.

Ciężko rannych morderców emigranci po prostu zastrzelili, zabrali ich manatki i zdobyte na nich konie. Mieli czekać do powrotu przyjaciół, lecz... bez wody! Wtem zobaczyli ogień. Zauważyli tworzenie się chmur i poczuli spadające krople deszczu. Wreszcie stali w orzeźwiającej ulewie i znosili wszystkie jakie tylko mieli naczynia, żeby je napełnić wodą. Woły, które ledwie się jeszcze trzymały przy życiu, odzyskały siły. Ryczały radośnie; tarzały się w deszczu; napojono je; były uratowane, a z nimi cały dobytek ich właścicieli, którzy bez zwierząt nie mogliby wieźć dalej swego mienia.

Krótko po nastaniu dnia Bloody-Fox z dziesięcioma Komanczami przybył do swojego domku. Sanna nie zlękła się Indian. Ucieszyła się, że po długim okresie samotności znów zobaczyła ludzi; zapytała jednak zaraz swojego młodego pana o Murzyna Boba. Pocieszył ją, że Bob przyjedzie później i udał się do swojej chatki. Gdy wyszedł, miał na sobie białą skórę bawolą.

— Pijänowit natscho — upiór Llano! — zawołał na jego widok Żelazne Serce, który znajdował się w oddziale Komanczów.

Inni także wlepili oczy w Bloody-Foxa, widząc wreszcie rozwiązanie tej tak często omawianej zagadki. Nic jednak nie powiedzieli. Bloody-Fox dosiadł znów konia i jechał z nimi dalej, opuściwszy oazę. Wraz z całą grupą zajął stanowisko na południowo-wschodnim krańcu pola kaktusowego. Jego oczy patrzyły badawczo na północ.

Teraz wyrosła tam ciemna ściana, w którą od dołu biły jasne płomienie. — Ogień napędza nam sępy — rzekł do Indianina. — Może mój czerwony brat znajdzie między nimi mordercę swego ojca.

Obydwaj trzymali fuzje gotowe do strzału.

Ściana chmur przybliżała się, a przed nią szedł żar. Powietrze z minuty na minutę stawało się coraz bardziej duszne. Do czekających ludzi ogień nie mógł się przedostać. Musiał się zatrzymać na granicy kaktusów.

— Uff! — zawołał Indianin, wskazując na północ. — Nadjeżdżają!

Istotnie sępy przybywały, lecz była ich już tylko trójka. Reszta została zlikwidowana po drodze przez ścigających ich ludzi. Konie tych trzech ociekały potem. Oni sami ledwie już mogli utrzymać się w siodle. Niedaleko za nimi widać było Old Shatterhanda i Winnetou, za którymi podążali inni. Pogoń zbliżała się. Old Sharterhand i Winnetou nie pędzili już jednak swoich koni. Widać było, że chcą tych trzech pozostawić Bloody-Foxowi i Komanczom.

Pierwszym z trzech sępów był Burton, który wysforował się przed pozostałych dwóch. Zobaczył drzewa, istny cud na Llano i pędził wprost na nie. Fox skręcił w jego kierunku. Kiedy mormon go ujrzał, krzyknął z przerażenia i uderzył swego wierzchowca tak, że biedne zwierzę dobyło resztek sił, by dotrzeć do drzew. Nadjeżdżali dwaj pozostali. Musieli przejechać koło Indianina. Żelazne Serce poznał ich. Byli to ci, którzy brali udział w zamordowaniu jego ojca. Indianin natychmiast podniósł dubeltówkę. Gruchnęły dwa strzały i sępy spadły z koni. Żelazne Serce podjechał, by zdjąć z nich skalpy.

Tymczasem Bloody-Fox pędził za Burtonem, najgorszym ze wszystkich sępów. Gnali ku drzewom i pomiędzy nimi aż przed chatę. Jazda była tak dzika, że Fox zgubił swoją bawolą skórę. Przed domkiem padł koń rozbójnika, a on sam wyleciał z siodła. Fox w okamgnieniu stał nad nim, wyrwał nóż zza pasa i podniósł rękę do ciosu. W następnej chwili wyprostował się i krzyknął z przerażenia. Podczas upadku Burtonowi zsunęła się peruka, odkrywając jego naturalne, krótko ostrzyżone, czerwono-blond włosy. Twarz jego wskutek wielkiego wysiłku podczas szalonej jazdy była wykrzywiona i nabrzmiała, a jego wzrok szklany i nieruchomy utkwiony był w młodziana. Nie żył. Skręcił kark. Bloody-Fox rozpoznał w nim mordercę swych rodziców, Stealing-Foxa. Podczas owego napadu usłyszał to imię i to było jedyne, co zachował w pamięci.

Niebawem przygalopowali inni, a Bloody-Fox pojechał po zgubioną bawolą skórę, którą znowu przewiesił sobie przez barki. Wszyscy, za wyjątkiem Old Shatterhanda byli niezmiernie zdziwieni, ujrzawszy Bloody-Foxa w skórze białego bawołu.

— Upiór... upiór pustyni Llano Estacado... to Bloody-Fox... a więc to był on! — wołali jeden przez drugiego.

Fox nie zwracał na to uwagi. Wskazał na zwłoki Burtona i powiedział: — To jest on, ten morderca! Dlatego wydawał mi się podejrzany. Teraz nie żyje, a ja nigdy się nie dowiem, kim byli moi rodzice!

New-Moon także przyjrzał się trupowi i zawołał: — To Stealing-Fox! Nareszcie jest unieszkodliwiony! Szkoda, że ten łajdak skręcił sobie kark. Teraz na zawsze będę mu winien kulkę!

— Dobrze, że nie żyje! — powiedział poważnie Old Shatterhand.— Wraz z nim zostały wytępione wszystkie „sępy" i na długo zapanuje spokój na pustyni Llano Estacado. A gdyby jeszcze jakiś ,,sęp" lub nawet kilka się pojawiło, to z tego miejsca będzie je łatwo upolować. Takiej oazy nikt się tutaj nie domyślał.

Bob był naturalnie także obecny. Nie zważał jednak ani na trupa Burtona, ani na zdekonspirowanego upiora pustyni. Jego wzrok padł na Murzynkę. Oczy ich spotkały się. Podeszła spiesznie ku niemu: — Czy ty może być Murzyn Bob? — a kiedy przytaknął, kontynuowała: — Twoja matka się nazywać Sanna? Widzieć ty już kiedy tę fotografię, gdzie być Sanna i mały Bob?

Podała mu starą fotografię. Rzucił na nią wzrokiem i z okrzykiem radości zeskoczył z konia. Padli sobie w objęcia i nie byli zdolni wyrazić swego zachwytu inaczej, jak tylko urywanymi głoskami.

Pozostało jeszcze coś do dodania. Sępy zostały zlikwidowane i jeden oddział Komanczów pojechał po emigrantów. Mieli tu nad jeziorem wypocząć, a potem postanowiono przeprowadzić ich przez pustynię. Ogień powoli wygasał, nie znajdując dalszej pożywki, a po rozległym polu kaktusów pozostał tylko popiół.

W „gnieździe upiora" natomiast panował ożywiony ruch. Bloody-Fox był bohaterem dnia. Musiał opowiedzieć szczegółowo swój osobliwy życiorys. Jego relacja zawierała niemal same przykre wydarzenia. Mimo to powziął mocne postanowienie pozostania tu na zawsze, ażeby nie dopuścić do ponownego zagnieżdżenia się „sępów" na pustyni. Sanna i Bob postanowili zostać z nim.

Opowiadanie Foxa tak zainteresowało westmanów, że nawet gadatliwy zazwyczaj Hobble-Frank nie przerwał mu ani razu. Kiedy jednak potem mały Saksończyk spacerował wokół jeziora z Jemmym, Davym i Fredem, Juggle-Fred zapytał go:

— No co, Frank, teraz znaleźliśmy się w krainie upiora. Czy jeszcze ciągle twierdzisz, że upiór pustyni Llano Estacado jest naprawdę upiorem?

— Milcz! — bronił się zapytany. — Jeśli się raz pomyliłem, to przecież gdzie indziej istnieje dość upiorów i czego nie widzi rozum tak zwanych rozumnych, to widzi każdy Saksończyk, jeśli się tylko coś takiego zdarzy.

— Tak, Saksonia, a zwłaszcza Moritzburg, to najsilniejsze z uczuć! — zaśmiał się Fred.

— Zostaw uczucia w spokoju, stary kuglarzu! Nie znasz mnie jeszcze. Moja osoba musi przecież w każdym wzbudzić wysoki szacunek. Nieprawdaż, Jemmy?

— Oczywiście! — przytaknął Gruby Jemmy, uśmiechając się.

— Słyszysz?! A właściwie to wszystko macie mnie do zawdzięczenia, bo gdybym na farmie Helmersa nie spotkał się z Bloody-Foxem, nigdy byście nie odkryli upiora Llano. Tego uznania muszę się koniecznie już teraz domagać. Zadaniem przyszłych pokoleń będzie ulać z żelaza lub wykuć w marmurze mnie i upiora, aby moje imię tak samo lśniło złotymi zgłoskami tutaj, jak tam w Parku Narodowym Yellowstone, gdzie mam nadzieję świat wkrótce podziwiać będzie mój pomnik.