Ludwik Hieronim Morstin

OBRONA KSANTYPY

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

AKT PIERWSZY

Scena 1

Scena 2

Scena 3

Scena 4

Scena 5

Scena 6

Scena 7

Scena 8

Scena 9

Scena 10

Scena 11

Scena 12

Scena 13

Scena 14

Scena 15

Scena 16

Scena 17

AKT DRUGI

Scena 1

Scena 2

Scena 3

Scena 4

Scena 5

Scena 6

Scena 7

Scena 8

Scena 9

Scena 10

Scena 11

Scena 12

AKT TRZECI

Scena 1

Scena 2

Scena 3

Scena 4

Scena 5

Scena 6

Scena 7

Scena 8

OBRONA KSANTYPY

Dramat w 3 aktach

Morstin Ludwik Hieronim

Pamięci
TADEUSZA
honorowego obywatela miasta Delf
najsławniejszego profesora polskiej uczelni
najlepszego ucznia boga Apollina
utwór ten poświęcam

KSANTYPA ALCYBIADES

SOKRATES ERYKSYMACH - lekarz

MIRRYNA PARRASJOS - malarz

TYREUSZ WIEŚNIAK

SOFRONE NIEWOLNIK I

CHARMIDES NIEWOLNIK II

AGATON NIEWOLNIK III

ARYSTODEMOS FLECISTKA

FEDROS TANCERKA I

EPISTATES TANCERKA II

Rzecz dzieje się w Atenach za czasów Peryklesa

Akt III w 10 lat później.

AKT PIERWSZY

Izba w domu Sokratesa. Izba duża, lawy pod ścianami, duży stół na przodzie sceny i kilka stołków. W jednym kącie wisi na tkackim warsztacie wełna i liczne czółenka służące do tkania wełny, w drugim ręczny młyn: stożek kamienny pokryty stożkiem ma kształt dwóch lejków umieszczonych jeden na drugim. Poruszane są drewnianą korbą. Naprzeciw — drzwi od wejścia i dwa okna, przez które widać ulice Aten. Do tych okien, jak to wynika z akcji, podchodzą często osoby grające, by patrzeć, co się dzieje na ulicy.

Scena 1

(Ksantypa, Tyreusz)

KSANTYPA

Bierz wiadro i idź po wodę. Spiesz się, muszę wieczerzę gotować, słońce się zniża.

TYREUSZ

Szlachetna Ksantypo...

KSANTYPA

Nie gadaj, tylko śpiesz się.

TYREUSZ

Szlachetna małżonko Sokratesa, ja nie pójdę po wodę.

KSANTYPA

Czy dobrze słyszę?

TYREUSZ

Nie pójdę po wodę, bo wiadro jest dziurawe, a gdy próbowałem nalać wody do naczynia dziurawego, wylała się

zaraz przy studni. Takim jest widać prawo natury.

KSANTYPA

Pożycz wiadra u sąsiadów.

TYREUSZ

Nie pożyczę wiadra u sąsiadów, bo właśnie wczoraj pożyczyłem i ono jest dziurawe.

KSANTYPA

Ten człowiek przywiedzie mnie do rozpaczy.

TYREUSZ

Gdyby była tylko jedna dziura, próbowałbym zatkać palcem. Ale dziur jest więcej niż palców u moich rąk. Ciekawym, kto tak dno podziurawił jak sito... i po co!

KSANTYPA

Masz tu pół drachmy i kup nowe wiadro.

TYREUSZ

O nie, szlachetna małżonko Sokratesa. Za pół drachmy wiadra nie kupię. Bo pół drachmy to trzy obole. Wiadro kosztuje cztery. Jeśli zapłacę tylko pół drachmy, to mi dadzą stare i dziurawe. I będziemy mieć dwa naczynia dziurawe, z których woda będzie tak samo wyciekać, to znaczy nie, źle mówię, wody będzie więcej wyciekać, ale efekt będzie ten sam.

KSANTYPA

Masz pieniądze i kup nowe wiadro, tylko nie gadaj, nie gadaj, bo słuchać cię nie mogę.

TYREUSZ

Idę już, idę. O! co to jest siła przyzwyczajenia: chciałem chwycić za wiadro, a przecież idę kupić nowe. I po cóż bym chodził ze starym wiadrem. Ciekawym, kto je mógł tak podziurawić? I po co?

KSANTYPA

Czemu Zeus mnie skarał tym nicponiem?! Idziesz czy nie idziesz?

TYREUSZ

Już mnie nie ma. Można by rzec, że już jestem na ulicy, tak się  śpieszę.

(wychodzi)

Scena 2

(wchodzi Mirryna)

KSANTYPA

Kto tam? Mirryna. Ach, moja droga, jaka ja jestem nieszczęśliwa.

MIRRYNA

Co ci dolega, najmilsza Ksantypo?

KSANTYPA

Rady sobie dać już nie mogę. Tyreuszowi we łbie się przewróciło, gada i gada, a do żadnej roboty nie mogę go napędzić.

MIRRYNA

To sprzedaj i kup innego.

KSANTYPA

Kto by kupił takiego rudego nicponia. Każdy sługa będzie u nas taki sam, bo Sokrates zamiast w pysk trzasnąć, gdy coś  źle zrobi, wdaje się z nim w dysputę. Gdzieś kupiła tę suknię?

MIRRYNA

U Arryngtony na ulicy Trójnogów.

KSANTYPA

Ona ma teraz takie? Spódnica fałdowana, a kolory jak z gemmy mykeńskiej. Niedługo będziemy się ubierać jak nasze kreteńskie prababki.

MIRRYNA

Wszystko wraca na świecie, jak powiedział jakiś mędrzec.

KSANTYPA

Jaki?

MIRRYNA

A bo ja wiem. Spytaj się Sokratesa, on się tym zajmuje, kto, gdzie i kiedy powiedział jaką brednię.

Arryngtona ma teraz sandały lidyjskie, mówię ci, nogi w nich płyną same po ziemi, jak purpurowe ptaki.

KSANTYPA

Drogie?

MIRRYNA

Darmo ich nie odda. - Właściwie drogie.

KSANTYPA

To już nie dla mnie.

MIRRYNA

Właśnie o tym chciałam z tobą pomówić. Nie może być tak dalej, żeby kobieta taka piękna i młoda - ledwo rok minął, jak jesteś zamężna - prawda? 

KSANTYPA

Ano, prawda.

MIRRYNA

Żeby taka kobieta, jak ty, nie miała na stroje, klejnoty i pachnidła.

KSANTYPA

Sokrates kiedyś powiedział, że wolny człowiek nie powinien pachnąć wonnościami, a tylko potem areny i szlachectwem duszy.

MIRRYNA

Wolę nie być wolnym człowiekiem, a potem nie pachnąć. Czemu twój małżonek nie daje ci pieniędzy?

KSANTYPA

Bo ich nie ma.

MIRRYNA

Ja bym mu powiedziała: Sokratesie, weź się do jakiej pracy. Na przykład, na przykład garbuj skóry albo tłocz wino. A jeżeli nie chcesz pracować, to przyjmij jakiś urząd.

KSANTYPA

On się oburza, że mamy za dużo urzędników, nie chciałby powiększać ich liczby.

MIRRYNA

W takim razie niech się weźmie do pracy. Na bogach też można nieźle zarobić  - jak jego ojciec, co robił hermy do świątyń.

KSANTYPA

Na to, by kuł liche rzeźby w kamieniu, ja go nie namówię.

MIRRYNA

Zeus z nim, niech robi, co chce, a raczej niech nic nie robi, skoro tak chce. Ale przecież nie tylko od męża można mieć pieniądze.

KSANTYPA

A od kogo ?

MIRRYNA

Od kogo, od kogo... Znasz Charmidesa?

KSANTYPA

Syn Kleona, tego pijaka, co się włóczy z Alcybiadesem?

MIRRYNA

Pijacy to oni są wszyscy. I twój Sokrates do oziębiacza chętnie zagląda, czy wino już dość chłodne.

Otóż mówił mi Charmides: sprowadźże tej Ksantypie jakiego ładnego chłopca, niech się trochę rozerwie.

KSANTYPA

Rajfurstwem się trudni ten twój Charmides.

MIRRYNA

Lizjasz jest bardzo miły chłopiec.

KSANTYPA

Dziecko, nie chłopiec, dopiero mu się broda puszcza.

MIRRYNA

A Homer mówił, że to najmilszy wiek u mężczyzny. 

KSANTYPA

Kto tak powiedział?

MIRRYNA

Homer.

KSANTYPA

E, stary był i ślepy.

MIRRYNA

Nie tylko jeden Lizjasz jest na świecie. Twój Sokrates jest

mądry.

KSANTYPA

Bardzo mądry.

MIRRYNA

I nikt mu nie sprosta w wymowie.

KSANTYPA

Tak mówią w Atenach.

MIRRYNA

Ale ładny to on nie jest.

KSANTYPA

Tobie się nie podoba?

MIRRYNA

Perkatonosy, grubowargi Sylen, jakich robią snycerze w kapliczkach przydrożnych. A gdy takiego Sylena otworzyć, to w środku znajduje się posążki boga.

KSANTYPA

Kto ci to powiedział, bośsama tego nie wymyśliła?

MIRRYNA

Alcybiades o nim zawsze tak mówi.

KSANTYPA

Alcybiades jest szelma, arcyłotr i nicpoń.

MIRRYNA

Szelma to on jest. Jakie ty masz białe ciało, Ksantypo, jak pięknie by wyglądało na purpurowych prześcieradłach z Fokai...

KSANTYPA

Uspokój się. Jestem zmęczona, zapracowana i smutna. Nie mogę myśleć o tym, jak by moje ciało wyglądało na purpurze, bo przykrywam je kocem wełnianym.

MIRRYNA

No pewno, pani Bieda u was króluje. A macie przecie kawał roli, powinien wam nieźle przynosić.

KSANTYPA

Mirryno, co ty gadasz, czy nie jesteś Atenką? Nie wiesz, że tu grunt kamienisty nie rodzi pszenicy, tylko lichy jęczmień; możemy się ledwie wyżywić...

MIRRYNA

No tak. Bardzo mi siępodobasz, Ksantypo. Parrasjos, który tu przychodzi na dysputy z Sokratesem, mówił, że by cię wziął na modela do Afrodyty, jeżeli się pokaże, że nie jesteś za wąska w biodrach, co już widzę, że nie. - Przyjdź do jego pracowni.

KSANTYPA

Nie chcę, żeby się rozczarował, nie przyjdę.

MIRRYNA

Jak chcesz, dobrze ci radzę... Skoro Zeus nas stworzył pięknymi, to chciał, żebyśmy z tego piękna coś mieli, i my, i inni. No już idę, wrócę jutro. Żegnaj, Ksantypo.

KSANTYPA

Żegnaj, Mirryno.

(Mirry na wychodzi)

Scena 3

(wchodzi Tyreusz)

TYREUSZ

Kupiłem nowe wiadro.

KSANTYPA

(zamyślona)

Kupiłeś.

TYREUSZ

Kosztowało tylko trzy obole.

KSANTYPA

A tak.

TYREUSZ

A ja dostałem od ciebie cztery.

KSANTYPA

(zamyślona)

Cztery.

TYREUSZ

(chytrze)

Więc brakuje mi jednego obola.

KSANTYPA

Masz i nie nudź więcej.

TYREUSZ

Teraz zapewne każesz mi przynieść wody.

KSANTYPA

Czego?

TYREUSZ

Wody.

KSANTYPA

(przytomnieje)

Wody?

Jeszcze jej nie przyniosłeś? Idź zaraz, bo ci ten rudy łeb rozbiję. Sofrone! Sofrone!

(Tyreusz wychodzi)

Scena 4

(wbiega Sofrone)

SOFRONE

Ksantypa mnie woła...

KSANTYPA

Coś kupiła dziś na wieczerzę?

SOFRONE

Rybę tłustą.

KSANTYPA

Gdzie dostałaś?

SOFRONE

U rybaka.

KSANTYPA

Wiem, że nie u grabarza. Ale gdzie?

SOFRONE

Nad Kefizosem.

KSANTYPA

A czy świeża?

SOFRONE

Przy mnie ją z sieci wyciągał.

KSANTYPA

Ty zawsze tak gadasz, a potem się pokaże, że trzy dni temu usnęła.

SOFRONE

O nie, Ksantypo, ja wiem, gdzie kupować i od kogo. Te, co w porcie Pireusie sprzedają, te są zawsze nieświeże. Niech Zeus broni od takich kupować, ale ja wiem dobrze...

KSANTYPA

Nie gadaj za dużo, wszyscy za dużo gadacie, a za mało robicie. Dawaj ją tutaj prędko, będziemy

gotować. Przypasz mi fartuch, prędko.

SOFRONE

Lecę, na skrzydłach lecę.

KSANTYPA

Na stół ją połóż. Nóż podaj.

SOFRONE

Z łuski trzeba oskrobać.

KSANTYPA

Jaka mądra, mnie uczyć będzie. Co to za wrzaski na ulicy?

SOFRONE

Pewno jakaś pijana hołota. 

KSANTYPA

Wyjrzyj na ulicę.

SOFRONE

To nie hołota. To szlachetny Alcybiades ze swoją kompanią tu wchodzą. Ale pijani, zdaje się, są.

Scena 5

(wchodzi Alcybiades oparty na Flecistce wpółrozebranej, za nim Charmides i kilku młodzieńców. Stają w drzwiach)

ALCYBIADES

Czy tu mieszka Sokrates syn Sofroniskosa?

KSANTYPA

Tu mieszka, czego chcecie od niego?

ALCYBIADES

Niesiemy dla niego wieniec. Chcemy uwieńczyć najmądrzejszy łeb w Atenach.

KSANTYPA

Sokratesa nie ma w domu.

ALCYBIADES

Kto jest ta kobieta z nożem?

CHARMIDES

Ksantypa, żona Sokratesa.

ALCYBIADES

Szlachetna Ksantypo. Nie chowaj Sokratesa pod chlajną, tylko nam go pokaż, bo chcemy uwieńczyć najmądrzejszy łeb w Atenach.

KSANTYPA

Mówię, że go nie ma w domu. Głuchy jesteś?

ALCYBIADES

To nic, to poczekamy, aż wróci. To jest mój przyjaciel, Charmides, a ta dama mało ubrana, ale za to bardzo pijana, to znakomita flecistka. Dmucha w dziurę i z tego się robi cudowna muzyka.

FLECISTKA

(śmieje się długo i głupkowato)

ALCYBIADES

Czego się ty śmiejesz, głupia ziębo?

FLECISTKA

Jeżeli ja jestem zięba, to ty jesteś kukuł, bo wchodzisz do cudzego gniazda.

ALCYBIADES

Weźcie tę kobietę z nożem i dajcie nam Sokratesa. - Bo ja, Alcybiades, w którego żyłach krew królewska płynie, chcę go całować po kosmatych łapach z największą czcią, najmądrzejszego człowieka w Atenach.

KSANTYPA

Ani kroku dalej.

CHARMIDES

Alcybiadesie, chodźmy stąd, Sokratesa nie ma w domu.

ALCYBIADES

Nie pójdę. - Chcę widzieć Sokratesa, chcę, żeby z nami pił, i chcę, żeby się raz w życiu upił, bo on się nigdy nie upija. I chcę być jego kochankiem i niewolnikiem, i chcę płakać słuchając, jak mówi, i chcę, czego ja chcę, aha, chcę widzieć Sokratesa. Weźcie tę babę, bo jeszcze mnie dźgnie nożem.

KSANTYPA

Mam ja inny sposób na pijaków.

(porywa wiadro z ręki Tyreusza, który właśnie wszedł, i chlusta wodą)

(Alcybiades zasłonił się Flecistką, która — oblana strumieniem

wody —  wydaje przeraźliwe piski)

ALCYBIADES

Wzięłaś kąpiel, to cię otrzeźwi.

FLECISTKA

Wiedźma przeklęta! Chodźmy stąd!

ALCYBIADES

Ja chcę widzieć Sokratesa. I chcę być jego kochankiem...

(wychodzą)

Scena 6

KSANTYPA

(siada przy stole, głowę opiera na rękach)

CHARMIDES

(który został, lekko dotyka jej ramienia)

KSANTYPA

Czego chcesz jeszcze? - Czegoś nie poszedł z nimi?

CHARMIDES

Nie martw się i nie gniewaj, oni byli pijani.

KSANTYPA

Takie jest moje życie. Znosić muszę upokorzenia i przykrości od jego przyjaciół. A w domu głód i nędza.Takie jest moje życie. Nawet wieczerzy mi nie dadzą spokojnie przyrządzić.

CHARMIDES

Alcybiades jest dobry chłopak, ale jak się upije, ryczy jak wół, a beczy jak koza.

KSANTYPA

Wszyscy jesteście tacy sami. Nicponie, próżniaki, pijaki i szelmy. Sokratesowi się zdaje, że z was zrobi ludzi, ale z takiej gliny garncarz niczego nie ulepi.

CHARMIDES

Nie powiem, żebyś miała wysokie o nas wyobrażenie, szlachetna Ksantypo.

KSANTYPA

Samiście sobie winni. Idź teraz i nie zabieraj mi czasu, bo mam robotę w domu.

CHARMIDES

(ogląda się na wiadro)

Już nie ma wody, więc mogę zostać.

KSANTYPA

Znajdę ja inny sposób, by się pozbyć natręta.

CHARMIDES

A ja ci mogę pomóc przyrządzić wieczerzę.

KSANTYPA

Ładnie to będzie wyglądało. Psy by się potruły takim posiłkiem.

CHARMIDES

Ale nie. Nieraz na wsi robiłem sałatę z czosnku, oliwek i cebuli. Trzeba to wszystko razem zamieszać...

KSANTYPA

(śmieje się)

Jaki ty jesteś strasznie głupi.

CHARMIDES

Wreszcie się uśmiechnęłaś, Ksantypo. O ileż ci ładniej z uśmiechem na twarzy niż z chmurą na czole.

KSANTYPA

Nie chcę być  ładna.

CHARMIDES

A jesteś, oczy masz czarne jak toń zatoki.

KSANTYPA

Choć brwi nie maluję henną.

CHARMIDES

Choć brwi nie malujesz henną. Sokrates sam nie wie, co

posiada.

KSANTYPA

Ty mu dopiero oczy otworzysz, prawda?

CHARMIDES

Ja mu nie będę oczu otwierał, wolę, żeby był  ślepy. Skoro nie widzi, że ma taką cudną rzecz koło siebie.

KSANTYPA

Słuchaj, niech ci się nie zdaje, że jesteś w komnatach Aspazji, gdzie mówią sobie ludzie rzeczy wytworne i słowa pachnące miętą a słodkie jak łakocie. Jesteś w chacie ubogiego mędrca i rozmawiasz z jego żoną, która musi ciężko pracować na życie.

CHARMIDES

Właśnie dlatego mówię, co myślę, całkiem szczerze.

KSANTYPA

I myślisz, że uwierzę. Że moja dusza prostacza da się złowić

na lep tych słów, co jak pszczoły z Hymettu niosą miód każdej napotkanej kobiecie i każdemu młodzieńcowi.

CHARMIDES

Nie, wcale tak nie myślę.

KSANTYPA

Coś ty mówił o mnie z Mirryną?

CHARMIDES

Z Mirryną, z tą modelką malarza Parrasjosa?

KSANTYPA

No.

CHARMIDES

Nie przypominam sobie.

KSANTYPA

Że powinnam wziąć kochanka, młodego i ładnego chłopca, bo Sokrates jest stary i brzydki.

CHARMIDES

Cóż to za plotkarskie miasto te Ateny!

KSANTYPA

Więc powiadam wam wszystkim, co się mną zajmujecie, wcale o to nie proszeni, że jestem wierną  żoną i nie mam ochoty na żadne zdrożne miłości. Że Sokratesa kocham za jego rozum i szlachetność duszy.

CHARMIDES

I ja kocham Sokratesa. Każdy go musi kochać i podziwiać. Nie ma więc o co się kłócić, Ksantypo.

KSANTYPA

Podoba ci się Mirryna?

CHARMIDES

Jest ładna i ładnie się ubiera.

KSANTYPA

Każda kobieta, która ma pieniądze, to samo potrafi.

CHARMIDES

O nie, trzeba mieć jeszcze trochę gustu.

KSANTYPA

Trzeba, ale Mirryna ubiera się za strojnie; nie znajdujesz?

CHARMIDES

Nie.

KSANTYPA

Oczywiście wam się to podoba.

CHARMIDES

Co?

KSANTYPA

Gdy kobieta wygląda jak hetera.

CHARMIDES

Niekoniecznie.

Scena 7

(wchodzi malarz Parrasjos)

(roztargniony mówi prędko i nerwowo)

PARRASJOS

Ksantypo, mówiła mi Mirryna, że chcesz mi służyć za model Afrodyty. Dobrze. Obróć się do światła. Odpasz ten fartuch szkaradny, zdejm chiton prędko, bo nie mam czasu.

KSANTYPA

Szlachetny Parrasjosie...

PARRASJOS

No prędko, bo Helios gaśnie. Czy ty wiesz, kobieto, czym dla malarza są godziny słońca, które rodzi światło? A ja słońcu kradnę  światło. Może sobie Zeuksis malować grona winne, które wróble dziobią, ale nie potrafi oblać nagiego ciała takim blaskiem, że choć słońce wejdzie za chmurę, w mojej pracowni jasno świeci. On zwodzi ptaki, a ja ludzi zwodzę.

KSANTYPA

Słyszałam o tym, Parrasjosie.

PARRASJOS

Maluję teraz Afrodytę wychodzącą z morza. Połowa ciała stoi w wodzie, ale wóda jest przeźroczysta. Boskie kształty będą przeświecać i łamać się w mokrym żywiole. Igrzysko blasków na ciele i wodzie. Zeuksis zachoruje z zazdrości. Żółć go zaleje. Potrzebuję idealnych proporcji

kobiecego ciała. Pokaż mi się, Ksantypo. Piersi masz dosyć wypukłe, czy ta lewa nie jest trochę mniejsza, nie? No zobaczymy. Nie szukam modelu do amazonki. A biodra pewno masz za wąskie. Wszystkie teraz w Atenach macie za wąskie biodra. Za mało robicie gimnastyki. Do Sparty bym was posłał na przeszkolenie. No, ściągnij chiton. Prędko, bo nie mam czasu.

KSANTYPA

Mirryna powiedziała ci nieprawdę, ja nie chcę służyć za

model do Afrodyty.

PARRASJOS

Nie chcesz służyć za model Parrasjosowi? Oszalałaś! Kobieto, gdybym o to samą Aspazję poprosił, to stanęłaby nago, jak ją Zeus stworzył, i na skrzydłach do mojej pracowni by leciała. 

KSANTYPA

Nie jestem dosyć piękna.

PARRASJOS

Nie jesteś dosyć piękna, może masz i rację. Nie jesteś wzorem doskonałości, to prawda. Ale widzisz, w jednej kobiecie nie można znaleźć zespołu wszystkich piękności. My zbieramy z różnych wzorów to, co jest dobre, i w ten sposób tworzymy całość piękna. I w twoim ciele mógłby mi się spodobać jakiś szczegół, gdybym je widział bez osłon.

KSANTYPA

Ale go nie zobaczysz.

PARRASJOS

Dlaczego?

KSANTYPA

Bo jest możliwe, że mógłby ci się spodobać jakiś szczegół, wypukłość piersi czy bioder. Jednak mniej bym miała z tego radości niż prawdziwej przykrości, gdyby inne szczegóły wcale ci się nie podobały. Ale siądź, gościu, w mojej izbie i odpocznij.

PARRASJOS

A gdzie jest Sokrates?

KSANTYPA

Sokratesa nie ma w domu.

PARRASJOS

Szkoda, wielka szkoda, bo ostatnim razem, jak mnie spotkał 

w Lykajonie, pytał mi się, czy można wymalować  życie

duszy.

CHARMIDES

I co o tym myślisz?

PARRASJOS

(spostrzega dopiero Charmidesa)

Charmidesie, co ty tu robisz, czekasz na Sokratesa?

KSANTYPA

On przyszedł do mnie i na nikogo nie czeka.

PARRASJOS

Ano, to mu powiedz...

KSANTYPA

Komu mam powiedzieć?

PARRASJOS

Sokratesowi, że życia duszy nie można wymalować, nie można odtworzyć tego, co nie ma barwy i nie da się wymierzyć. Słońce też nie ma barwy określonej, ale słońce to ja jeden w całych Atenach umiem malować. Jak się  ślizga po kształtach bogiń, jak gra na muskułach zapaśników wilgotnych od oliwy i pali się w słonych odmętach. Szkoda, że nie ma Sokratesa, chętnie bym o tym pogadał.

KSANTYPA

Powiedz, Parrasjosie, czy przyszedłeś do mnie, czy do Sokratesa?

PARRASJOS

Do ciebie, ale skoro nie chcesz się rozebrać, więc idę.

KSANTYPA

To jak przyjdziesz do kobiety, która nie chce się rozebrać, to zaraz odchodzisz?

PARRASJOS

Ja nie mam czasu, Ksantypo.

KSANTYPA

A gdyby był Sokrates w domu, to miałbyś czas?

PARRASJOS

Porozmawiałbym z nim o filozofii, o sztuce.

KSANTYPA

A ze mną nie chcesz rozmawiaćo filozofii i o sztuce?

PARRASJOS

Z tobą, z kobietą?

(śmieje się)

KSANTYPA

Więc powiem ci, Parrasjosie, że sztuki malowania uczył cię Apollo, ale grzeczności poganiacze wołów i marynarze.

PARRASJOS

Czy ty do mnie mówisz, do mnie?

KSANTYPA

Do ciebie.

PARRASJOS

Ejże, za dużo sobie pozwalasz. Muszę powiedzieć Sokratesowi, który tak pięknie deklamuje o tym, że mężczyźni powinni wychowywać sobie żony według swoich upodobań, by zaczął  od swojej własnej.

KSANTYPA

Muszę powiedzieć Sokratesowi, aby był bardziej ostrożny w wyborze przyjaciół.

PARRASJOS

Czy ty wiesz, do kogo mówisz?

KSANTYPA

Do kochanka całych Aten, oblubieńca wszystkich kobiet, któremu ja, Ksantypa, żona ubogiego mędrca, chcę dać naukę dobrych obyczajów.

PARRASJOS

Nie wiadomo, czy się oburzać na twoją zuchwałość, czy też podziwiać twoje szaleństwo.

KSANTYPA

Przede wszystkim przestań mnie obrażać.

PARRASJOS

Nie mogę obrazić kobiety, mogę ją posiąść lub odepchnąć. Na to pierwsze miałbym może ochotę, ale jak Helios zgaśnie, bo mi szkoda czasu.

KSANTYPA

(podnosząc rękę)

Skarżysz się, Parrasjosie, że Atenki za mało się  ćwiczą w gimnastyce, ale jak jeszcze powiesz słowo obelżywe, to się przekonasz, że to nieprawda.

(chwyta za garnek stojący na stole i rzuca go na ziemię)

PARRASJOS

Wściekła się baba.

(wychodzi)

Koniec wersji demonstracyjnej.

Scena 8

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 9

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 10

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 11

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 12

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 13

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 14

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 15

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 16

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 17

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT DRUGI

Scena 1

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 2

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 3

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 4

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 5

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 6

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 7

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 8

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 9

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 10

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 11

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 12

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT TRZECI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 1

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 2

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 3

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 4

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 5

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 6

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 7

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 8

Niedostępny w wersji demonstracyjnej