Artur Oppman

NA OBCEJ ZIEMI

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

I.

II.

III.

IV.

V.

VI.

VII.

VIII.

IX.

X.

XI

NA OBCEJ ZIEMI

Artur Oppman

I.

Jak te błędne owce,
Tak my naoślep poszli na manowce,
Jako tych ptaków, co pozbyły gniazda,
Tak nas w obczyznę zła powiodła gwiazda,
Jako te liście wiatrem poniesione,
Tak my w nieznaną zabłądzili stronę,
Tak praojcową pożegnawszy chatę,
Poszli na męki — i łzy — i zatratę !...

O! przebacz ty nam! O, przebacz nam, Chryste,
Żeśmy rzucili łany swe ojczyste !
O, przebacz ty nam, Rodzicielko Boża,
Że z swojej ziemi poszli my za morza!
Żeśmy odeszli, jak niewierne syny
Przebacz, Panienko... i odpuść nam winy !...

Tam, w naszej ziemi, wiosna teraz wstaje,
Dech idzie wonny na łąki i gaje,
Z jasnego nieba słonko się uśmiecha,
Skowrończej pieśni polatują echa,
Budzi się gleba z długiego noclegu,
Modre pierwiosnki wyjrzały z pod śniegu,
Na drzewach pąki nabrzmiewają młode
I wczesne chrząszcze zwiastują pogodę...

Tam, w naszej ziemi, wiosna teraz wstaje,
Puściły rzeki, wezbrały ruczaje,
W starem swem gnieździe poważnie znów siadło
Poczciwych boćków długonogie stadło;
W ciche poranki, krzepką wonią tchnące,
Lecą jaskółki, z za mórz wracające,
Na pulchnej roli czarne znaczą smugi
W spokojne wołki zaprzężone pługi;
Za pługiem ziarna sieje chłop wesoły,
To piosnkę utnie, to krzyknie na woły,
A słonko świeci, a wiatr zapach miecie

I tak tam dobrze, jak nigdzie na świecie...
I czyż na zawsze, Panie, czy na zawsze,
Wieść nam w obczyznie życie codzień krwawsze ?
Czyż nam zdaleka od rodzinnej ziemi,
Sądzono zginąć pomiędzy obcemi?
I nigdy, nigdy nie obaczyć więcej
Tych chat, gdzie błogo spłynął wiek dziecięcy?
Nigdy nie spojrzeć w błękit swego nieba?
Nigdy z pól naszych nie pożywać chleba ?
Czy nam już ostać w stronie tej dalekiej ?
Czy nam, o Chryste, ostać już na wieki?

II.

Ciężki to rok był... Grad wymłócił zboże,
Stodołę piorun spalił z woli nieba,
Jak na przednówku w spichrzu i w komorze
Pusto... a tutaj dzieci karmić trzeba.
A jak na raz, zległa mi kobieta
I zachorzała najmłodsza dziewczyna
Więc ból za serce, jak kleszczami chwyta,
Więc chcę ratować i żonę i syna:
I kupić chleba niebożąt gromadce,
I choć krew oddać za pokarm dla dzieci...
W piersiach pokarmu zabrakło już matce
I tylkom czekał rychłoli przyleci
Anioł, co w niebios uniesie krainy
I mnie, i żonę moją, i dzieciny...

Wszystkoby pewnie Chryste litościwy
Przemienił, wszystko poszłoby na lepsze,
Gdybym serdeczniej ukochał te niwy,
Co mnie karmiły, gdybym serce krzepsze
Miał na zgryzoty... toć bywają ciernie,
Toć i słoneczko czasem w chmurach ginie,
Ale gdy Pan Bóg spojrzy miłosiernie
Cierń w kwiat się zmieni, słonko z chmur wypłynie.
Źli ludzie wtedy snuli się po chatach,
Gadając dziwy o zamorskiej ziemi,
Więc myślę: pójdź w tych dalekich światach
Garścią brać złoto, i między obcemi
Opływać w roskosz... O bogdaj mnie wprzódy
Pokarał piorun z błękitnego nieba !
Bogdaj mi kości poskręcały trudy!
Bogdaj zadławił kęs czarnego chleba!
Nim pomyślałem o wędrówce onej
Na zgubę swoją i niewinnych dzieci!...

Jak na to w karczmie, niby wieprz, spasiony,
Siadywał niemiec, oplątując w sieci
Chłopstwo... A prawił nikiej ksiądz w kościele
O tej krainie za dalekiem morzem,
Jakiem tam w łąkach srebrnolistne ziele,
Jakie tam niwy kołyszą się zbożem.
Mlekiem a miodem bystre rzeki płyną,
Posiane ziarno w dziesięćkroć się pleni,
Schylić się ino, dłoń wyciągnąć ino,
By, jak tem piasek, skarby zbierać z ziemi.
Anibyś wyśnił taki sen złocisty,
Anibyś cudów owych nie spamiętał...
Aż mnie opętał, jak ten duch nieczysty,
Aż mnie opętał!...

Koniec wersji demonstracyjnej.

III.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

IV.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

V.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VI.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

VIII.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

IX.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

X.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

XI

Niedostępny w wersji demonstracyjnej