Honore de Balzac

FAŁSZYWA ROZKOSZNICA

Konwersja: Nexto Digital Services

FAŁSZYWA ROZKOSZNICA

Honoriusz Balzac

tłum. Celina Hańska

Nie znają ludzie prawdy dotyczącej zabójstwa księcia Orleanu, brata króla Karola VI. Wiele powodów to zabójstwo miało, a jeden z nich tu podajemy. Ów książę był największym hulaką, jakiego ród królewski Świętego Ludwika na świat wydał, a przecie nie jeden w tym wysokim rodzie dorównać naszemu księciu potrafił, bo w krwi królewskiej znalazłeś wszelkie wady i cnoty szczególnie naszej dzielnej i wesołością kipiącej nacji właściwe, tak że łatwiej zobaczysz piekło bez diabła, aniżeli Francję bez takich dzielnych, walecznych opilców i zbereźników na tronie.

Tedy śmiejcie się z zawalanych inkaustem filozofów, którzy mówią: Nasi ojcowie lepsi od nas bywali. Śmiejcie się i z poczciwych dobrodziejów, którzy sądzą, że ludzie doskonalą się. Są oni niczym ślepcy, którzy nie widzą upierzenia ostryg i skorupy ptasiej, a wszystkie są niezmienne jak i nasze przyrodzenie. Hejże, ty młody! Rozkoszy używaj i wcale nie płacz, bo cetnar melancholii nie zastąpi ci jednego łuta uciechy.

Bezeceństwa tego księcia, kochanka królowej Izabeli, co zawsze do miłości gotową była, spowodowały wiele przygód, bo był to wszetecznik niepohamowany. Naturę miał Alcybiadesa! Prawy Francuz do szpiku kości — jemu pierwszemu przyszło na myśl posiadać rozstawne kochanki, aby w swych podróżach z Paryża do miasta Bordeaux znaleźć na każdym popasie stół dobrze zastawiony i loże z pięknie wypełnioną koszulą.

Nasz dobry król Ludwik XI z tych wesołych sprośności jedną ucieszną zapisać kazał w książce: Sto nowych opowieści, kaligrafowanej pod jego okiem, w czasie wygnania, spędzonego na dworze burgundzkim, kiedy dla rozrywki, z krewnym swoim Karolusem, opowiadali sobie wzajemnie ucieszne z ich czasów historie. A kiedy już prawdziwych historii zabrakło, każdy z dworzan jaką nową wymyślał, przy czym każdy starał się w dowcipie prześcignąć. Ale syn królewski przez poszanowanie dla krwi swojej, na miejsce pana de Cany, o którym przygoda mówiła, podstawił zwykłego mieszczanina, historię zaś nazwał „odwrotną stroną medalu", którą każdy czytać może w zbiorze opowieści jako najpiękniejszy jego klejnot.

Koniec wersji demonstracyjnej.