Paweł Szlachetko

Zwerbowana miłość

Redakcja

Redakcja: Katarzyna Szajowska
Redakcja techniczna: Zbigniew Katafiasz
Redakcja techniczna wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski
Korekta: Maria Nowakowska

Wykorzystano plakat filmowy
z filmu Zwerbowana miłość © Best Film 2010

© by Paweł Szlachetko, 2008
© for this edition by MUZA SA, Warszawa 2011

ISBN 978-83-7758-030-1

Warszawskie Wydawnictwo Literackie
MUZA SA
Warszawa 2011
Wydanie I

Spis treści

Prolog
Rozdział pierwszy

Kochanemu ojcu Leonowi

Prolog

Jeszcze godzinę temu Henryk zamierzał jechać do domu. Wziąć gorący prysznic. Potem przebrać się w wieczorowy garnitur i przed północą zabrać Krystynę na bal sylwestrowy. Nie była zadowolona z takiego rozwiązania. Postawił wówczas sprawę jasno – jeśli chciała z nim zamieszkać, powinna być przygotowana na większe niespodzianki. Zwłaszcza taką jak dzisiejszego wieczoru.

Przed godziną miał tyle planów. Że też właśnie ostatniego dnia starego roku musiał zostać w biurze. Należało pilnie przygotować dokumenty przed jutrzejszym spotkaniem z ministrem. Nienawidził papierkowej roboty, ale jak trzeba, to trzeba.

Wyprostował się, przecierając zmęczone oczy. Potem chwilę gapił się bezmyślnie na wiszący na ścianie zegar. Minęła dwudziesta. Najpóźniej za godzinę schowa wszystkie dokumenty do sejfu.

Wrócił do pracy. Gdy kończył wyliczanie ostatnich zestawień, zorientował się, że ktoś stoi na wprost biurka. Zaskoczony podniósł głowę. Zobaczył pistolet, którego lufa była wycelowana prosto w jego czoło.

W jaki sposób tamten dostał się do gmachu ministerstwa? Strażnik na dole… A zamki szyfrowe na piętrze?

– Wiesz, po co przyszedłem?

Pokręcił przecząco głową. Zacisnął przy tym mocno usta, by nie zwymiotować ze strachu.

– Potrzebuję haseł cyfrowych do sześciu skrytek w sześciu francuskich bankach.

Starał się dostrzec rysy intruza, lecz mocna żarówka stojącej na blacie lampki oświetlała jedynie zgromadzone na biurku dokumenty oraz dłoń trzymającą pistolet.

Nie zamierzał udawać, że nie wie, czego chce przybyły.

– Ktoś może być niezadowolony, że podam te numery. – Próbował nadać głosowi spokojny ton. Chciał jeszcze coś powiedzieć, lecz tamten wepchnął mu lufę pistoletu do ust i zmusił, by położył głowę na stercie dokumentów.

– Niezadowolony? – Napastnik był wyraźnie rozbawiony. – Oni też tak mówili. – Podsunął mu pod nos zdjęcia. Poznał dwie twarze. Wszyscy patrzyli na fotografującego pełnymi przerażenia martwymi oczami.

Poczuł ukłucie w kark. Sekundę później paraliżujący war zaczął rozlewać się wzdłuż kręgosłupa. Zniknęły zdjęcia, a pojawiła się szklana ampułka. Z trudem odczytał rozmazującą się przed oczami nazwę specyfiku. Wiedział, że za godzinę… Trucizna działała szybko… Pół roku wcześniej czytał wyniki testów, które przeprowadzono na psach.

– Potrzebuję haseł cyfrowych – powtórzył nieznajomy.

Obok pełnej ampułki pojawiła się strzykawka. Jeśli chce żyć, musi sobie zaaplikować antidotum nie później niż za pół godziny.

Dlaczego uwierzył, że tamten daruje mu życie? Prawdę mówiąc, pytanie to w ogóle nie przyszło mu do głowy. Nie chciał umierać. Dziś o północy zamierzał oświadczyć się Krystynie. Wreszcie spotkał kobietę swojego życia.

Nie był gotów umierać.

Przecież nie skończył nawet czterdziestu lat.

Miał prawo żyć!

Co go obchodzi kilka milionów dolarów? Niech je szlag!

„A jeśli to jeden z nas?” – ta myśl go obezwładniła.

– Chcę tylko sprawdzić. – Zdjęcia zniknęły sprzed jego twarzy. – Mieć pewność, że cyfry, które podali tamci, będą identyczne z twoimi… Masz coraz mniej czasu. Pisz!

Gdyby nawet próbował krzyknąć, i tak nie dobyłby z siebie głosu. Poczuł, jak tamten wciska mu między palce długopis. Kartek wokół było dość.

Dlaczego uchwycił się nadziei, że zostanie oszczędzony? Nie był gotów na taki finał. Przecież nie skończył nawet… Dziś o północy… Co go obchodzi kilka milionów… Wreszcie spotkał kobietę…

Kiedy skończył pisać rząd cyfr, długopis wypadł mu ze sztywniejących palców.

– Pomóż mi – wycharczał.

Ślina spłynęła z otwartych ust na podłożoną pod policzek dłoń i cienką strużką skapywała wzdłuż serdecznego palca na blat biurka. Próbował unieść głowę, lecz udało mu się jedynie nieznacznie przekręcić ją na bok.

Żar ogarnął jego ciało. Kiedy bezwładnie zsuwał się z krzesła, pomyślał, że przecież powinno mu zostać jeszcze kilkanaście minut. Upadł na podłogę wstrząsany drgawkami. Dostrzegł noski butów stojącego nieopodal mężczyzny. Usłyszał szelest przekładanych na biurku kartek. Kilka z nich zsunęło się z blatu i sfrunęło obok jego twarzy.

Niedawny ból rozdzierający klatkę piersiową zniknął, pozostawiając po sobie wszechogarniający chłód.

Wiedział, że to już koniec.

Czyściel przykucnął przy konającym. Wyjął aparat fotograficzny. Nacisnął migawkę, wykonując automatem serię zdjęć. Na ułamek sekundy pokój rozświetliły błyski flesza. Leżący na podłodze boleśnie westchnął i znieruchomiał.

Czyściel zabrał z biurka ampułkę i strzykawkę. Schował je do etui, w jakim nosi się okulary. Spojrzał na zegar. Minęła dwudziesta pierwsza dwadzieścia. Teraz szybko do domu. Gorący prysznic. Czyściel skrzywił się na myśl, że znowu przyjdzie mu się mocować z muszką. Przez tyle lat nie nauczył się podstawowego wiązania.

Wyszedł z pokoju, zostawiając za sobą uchylone drzwi. Za pół godziny przechodzący korytarzem strażnik zobaczy palące się w pokoju światło. Wejdzie do środka i…

Cóż, nawet przed sylwestrem ludzie umierają na atak serca.

Rozdział pierwszy

Elementy warcholskie wreszcie rozgromiono. Po dwóch dniach demonstracji został przywrócony porządek. Po raz kolejny zwyciężyło prawo i siły porządku, stojące wiernie na straży socjalistycznej demokracji…

Anna wyłączyła radio. Co ją to wszystko obchodzi? Zbliżyła twarz do lustra i powoli zaczęła nakładać cienie na powieki. Potem tusz na rzęsy.

Jutro musi wymienić u cinkciarzy dwadzieścia dolarów. Dają lepsze ceny niż PKO. Powinno starczyć na życie do końca miesiąca i czynsz. A może poczekać jeszcze tydzień? Podobno za kilka dni zielone mają skoczyć do 110 złotych za jednego Waszyngtona.

Zaklęła w myślach, gdy szminka pojechała za daleko poza linię warg. Że też nie ma sobie dziś czym dupy zawracać, tylko czarnorynkowym kursem dolarów!

Kiedy wreszcie skończyła, odsunęła się od lustra, oceniając swoje odbicie. Była średniego wzrostu. W ładnej twarzy płonęły migdałowe oczy okolone ciemnymi rzęsami. Kruczoczarne długie włosy rozsypywały się na ramionach.

– Jesteś niezła laska, maleńka. – Przymknęła jedną powiekę, robiąc do siebie oko.

Przeniosła wzrok na nagie piersi. Przesunęła dłońmi po gładkim brzuchu i udach. Cholera, że też zawsze da sobie coś wmówić. Powinna była pięć minut dłużej zostać w solarium. Skóra nabrałaby bardziej złocistego blasku. A przecież za tych kilka minut skasowali ją jak za zboże. Dziewięć dolców. Tyle miesięcznie zarabia sąsiadka mieszkająca za ścianą.

Sięgając po biustonosz, wcisnęła klawisz magnetofonu. Z głośników popłynął głos piosenkarza.

– Tacy sami, a ściana między nami… – zanuciła wraz ze śpiewającym.

Sięgnęła po sukienkę. Zgniotła palcami materiał, po raz kolejny upewniając się, że postąpiła dobrze. I pomyśleć, że taki kawałek tafty kosztował ją…

Pieprzyć wszystko! Starczy na dziś przeliczania!

Nim się ubrała, stanęła tyłem do lustra. Spojrzała przez ramię. Pupę też miała śliczną. Biel skąpych koronkowych majteczek ładnie kontrastowała ze słonecznym kolorem pośladków.

– Gdybym była facetem – rzuciła do swego odbicia – to nie wyjmowałabym dłoni z twoich majtek.

Naciągnęła na nogi rajstopy, potem sukienkę, która ściśle przylgnęła do ciała. Czy kiedyś doczeka dnia, że wejdzie do sklepu z odzieżą, przerzuci bluzki, sukienki i spódnice, które teraz tylko ogląda w żurnalach? Potem, zamiast sięgnąć po forsę, powie sobie, że jeszcze może poczekać kilka dni z kupnem kolejnej szmatki? W końcu jutro też jest dzień, rzuci na odchodne sprzedawczyni.

Chyba nigdy nie dożyje takiego cudu gospodarczego.

Tacy sami, a ściana między nami…

Tacy sami…

Tacy sami, a ściana między nami…

Sięgnęła po buteleczkę perfum Coco Chanel. Kosztowały ją…

Gwizdać na to! W tym momencie pomyślała, że mogła kupić coś córce pod choinkę.

Zmrużyła oczy, wąchając otwarty flakonik. Dziesięć dolarów. Niech tam, warto było!

Przypomniała sobie wczorajsze przedpołudnie i swoje odbicie w lustrze. Ekspedientka uśmiechała się do niej, sztywno udając, że obsługuje milionerkę. Anna udawała, że nią jest. Jeśli ma się kilka dolców i bogatą wyobraźnię, jeszcze jakoś da się żyć. Lustro otaczała bogata barokowa rama. W identycznym przeglądała się niedawno…

Niedawno?

Miała wówczas dwadzieścia lat. Kochała i była pewna, że wirujące wokół kolory miłości zaniosą ją do nieba.

– Już nigdy więcej – wydęła pogardliwie wargi i zaczęła poprawiać włosy, krytycznie spoglądając na swoje odbicie. – Raz wystarczy. Aż nadto!

Za oknem rozległ się wybuch petardy i wściekłe ujadanie psa. Który to sylwester bez Romana? Szósty? Siódmy?

– Życzę ci, mała – zbliżyła twarz do lustra – żeby dzisiejszy adorator był przystojny. Mądry? Wystarczy, żeby jego portfel nie miał dna. – Poprawiła róż na policzkach.

Pomyślała, że musi znaleźć w garderobie czarną torebkę przetykaną srebrną nicią. Ruszyła do sypialni. Po kilku krokach przystanęła.

– Aha – odwróciła się do lustra – i nie może być Polakiem. Wystarczy, że będzie bankierem ze Szwajcarii.

Kurant zaczął wydzwaniać pierwsze z dwudziestu dwóch uderzeń. Melodyjne tony grzęzły i gubiły się między setkami metalowych stelaży i ustawionymi na nich tysiącami akt ciągnących się długimi rzędami na poziomie minus dwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

Dominowała tu szarość. Ściany pomalowano szarą farbą olejną na wysokość człowieka. Szare metalowe półki. Z tego wszystkiego wyróżniał się jedynie spłowiały brąz tekturowych teczek, stojących karnie w długich rzędach i zawiązanych tasiemkami. W rogu sali C wciśnięto stolik oświetlony mocną żarówką. Obok stał wózek ze stertą akt.

Siejka wziął do ręki kolejną tekturową teczkę. Rozwiązał tasiemki i otworzył okładki. Wszechobecny kurz zawirował szarą chmurą. Przerzucił wpis do rejestru tajnych współpracowników. Kolejna karta zawierała dane personalne agenta. Spojrzał na zdjęcie. Kogo tym razem przedstawiało? Dyrektora. Księdza? Patriotę? Działacza związkowego? Dziennikarza? Nauczycielkę? Małą glizdę? Wielką szuję? Tłustego karalucha? Prawego Polaka katolika?

Spoglądający ze zdjęcia mężczyzna miał wygląd przeciętniaka.

Od ponad dwudziestu lat przez ręce Siejki przeszło tysiące takich akt. Podobne wyrazy twarzy. Uśmiechnięte. Zadowolone. Zdawałoby się przyjazne. Szczere, niemal dobrotliwie życzliwe.

Jeden sprawiedliwy donosił na innego. Przyjaciel kablował na przyjaciela. Syn na matkę. Brat na siostrę. Pan W. na księdza, który znowu nadawał na parafiankę R.

Siejka tkwił w ludzkim szambie. Małych i dużych zawiści oraz bezinteresownej nienawiści. Wydumanej krzywdy i najzwyklejszej podłości. Perfidnego szeptu szeleszczącego jak wypłacane w zamian banknoty, czy też szeptanego bełkotu nagradzanego dodatkowym kieliszkiem restauracyjnej wódki.

Spojrzał w stronę wiszącego na ścianie plakatu. Namalowano na nim okno otwarte na ukwieconą majową łąkę. Okna jego mieszkania wychodziły na kościół, gdzie co niedziela odprawiano mszę w intencji wyzwolenia Ojczyzny od czerwonej zarazy. Za każdym razem przez głośniki słyszał o wielkości człowieka.

– Człowiek to brzmi dumnie. Ale nie u mnie. – Major podrapał się w tyłek – Kto to powiedział?

Rozprostował plecy, czując ból w krzyżu. Obrócił się i chwilę patrzył na stelaże zapchane aktami.

Ostatniej niedzieli w trakcie mszy przemawiał znany aktor. Coś bredził o wielkości upodlonego narodu, coraz to podpierając się Mickiewiczem, Słowackim i Matką Boską. Teczka osobowa tego gnojka miała sygnaturę RY/578A/78. Nosił kryptonim „Żeglarz”. Może dlatego, że zwerbowano go do współpracy ze służbami MSW, gdy w początkach kariery grał główną rolę w spektaklu Szaniawskiego.

Siejka również miał pseudonim. Ten jednak nadali mu podwładni archiwiści – Szczur. Tak szeptano o nim za plecami, gdy sądzono, że nie słyszy drwin. Korpulentny, blady, z posiwiałymi włosami, niski, rzeczywiście sprawiał wrażenie tłustego szczura, ubrany w szary fartuch.

Było mu obojętne, co o nim myślą, na poziomie minus dwa i tam… na powierzchni.

Zegar umilkł po ostatnim uderzeniu. Niedługo nowy, 1989 rok. Przypomniał sobie, że w domu nie schował wódki do lodówki. Furda. Ciepła szybciej uderzy w czaszkę. Wcisnął klawisz radia.

… Odważny sierżant Zjawa powoli wraca do zdrowia w szpitalu MSW i przyjmuje zasłużone gratulacje. Zarząd Spółdzielni Mieszkaniowej „Gocław-Lotnisko” podjął uchwałę o przydzieleniu bohaterskiemu milicjantowi mieszkania poza kolejnością…

Nie słuchał spikera, który z zawodową obojętnością wypluwał zgłoski. Przełączył stację. Popłynęła radosna muzyka wraz ze śpiewem wdzięczącego się do jej taktu piosenkarza.

„Za parę godzin osiemdziesiąty dziewiąty – prychnął w myślach. – Ależ ten czas zapierdala!”

Cała sala śpiewa z nami,

tańcząc walca – walczyka parami.

Na tym balu nad balami,

takim, co się pamięta latami.

Nigdy nie był na żadnym balu. Nie miał na to czasu ani pieniędzy.

Zresztą i tak nigdy nie miał z kim pójść. Dziś też zostanie sam w domu. Po jedenastu godzinach pracy miał w dupie bal. Marzyła mu się kanapa przed telewizorem, seta wódy i galaretka z nóżek, którą wystał dziś rano w ministerialnym bufecie. Prawda, zapomniałby o szampanie zawiniętym w „Trybunę Ludu”, który wcisnął na dno teczki.

Major miał niewielkie wymagania – tak przynajmniej sądzili wszyscy dokoła. Szczur wiedział, co zrobić i jak się zachowywać, by nikt nie poznał jego prawdziwych pragnień. Ale już niedługo. Splunął na betonową posadzkę i roztarł ślinę podeszwą buta. Już niedługo. Odchylił mankiet marynarki i spojrzał na zegarek.

Na dziś koniec z pracą.

Kiedy wróci do domu, napuści do wanny gorącej wody. Po same brzegi. Musi zmyć z siebie dzisiejsze godziny. Zabawne. Codziennie po pracy brał kąpiel. Niegdyś najdłużej szorował dłonie, którymi przekładał akta. Mimo to zaczęły mu się robić na nich liszaje. Dermatolog nie potrafił znaleźć przyczyny. Jedyne, co mu poradził, to żeby kupił sobie płócienne rękawiczki. Pomogło.

Dzisiejszego popołudnia zapomniał je zdjąć, wchodząc do gabinetu Sulimowicza. Przypomniał sobie o nich, widząc zdziwione spojrzenie generała.

– Bawicie się we włamywacza?

To miał być dowcip, ale zrozumiał go zbyt późno.

– To z powodu uczulenia – westchnął. – Kurz.

Niski sześćdziesięciolatek o twarzy naznaczonej ospowatymi dziobami spojrzał nań wodnistymi oczami.

– Delikates z was, Siejka.

– Zapomniałem… To z nerwów – odparł Siejka.

– No cóż, w nieciekawych czasach przyszło nam żyć, towarzyszu majorze, to i nerwy mamy stargane. Wygaście połowę. – Wskazał na migoczące pod sufitem jarzeniówki. – W kraju trudności energetyczne. Trzeba oszczędzać.

– Oczywiście, ma się rozumieć.

Sulimowicz wstał zza wielkiego biurka i zaczął krążyć po gabinecie.

– Wyobraźcie sobie, że przyniesiono mi książkę wydaną w drugim obiegu. Chciałem zobaczyć, co tam wypisują. A tam co drugie słowo to „kurwa”. Bohaterowie pierdolą się na potęgę jak króliki o czerwonych oczkach. Literacki burdel na kółkach. Wszyscy to czytają, bo podobno są tam autentyczne opisy orgietek w podziemiach Domu Partii. Kto jak kto, ale ja bym o czymś takim wiedział. – Machnął zrezygnowany ręką. – Już nawet pisarze zaczynają robić za alfonsów. Zresztą, między nami mówiąc, gdyby taki pisarczyna zwrócił się do państwowego wydawnictwa, też by mu to wydrukowali. Ale on woli w podziemiu. Pieniądze te same. Ale za to można kitować dziennikarzom z Zachodu, że czerwony knebluje prawdziwego artystę.

Siejka co raz potakiwał głową, że rozumie, choć nie bardzo wiedział, czemu generał mu o tym mówi. Uśmiechał się przy tym głupkowato, nie wiedząc, co zrobić z rękami.

– Mam jeszcze sporo pracy. – Major wyprężył się w postawie na baczność. – Skończę w terminie. – Stuknął obcasami. – Może dostanę premię? – zażartował niepewnie.

– Siejka – Sulimowicz roześmiał się głośno tuż za jego plecami – nie pierdol tyle, bo się skrócisz o głowę… Pokaż, co przyniosłeś.

Siejka podał mu teczkę oznaczoną odpowiednim gryfem tajności oraz pseudonimem inwigilowanego biskupa.

Generał klepnął go protekcjonalnie po ramieniu.

– Nie siedź dziś za długo. Najlepiej pędź do jakiejś kurwy i podmuchaj sobie jeszcze w starym roku. Zasłużyłeś co najmniej na hiszpański wiatrak.

– Ku chwale ojczyzny.

Siejka wyszedł z gmachu ministerstwa. Wtulił głowę w podniesiony kołnierz palta. Wiał zimny wiatr. Stojący na bramie wartownik obrzucił go zdziwionym spojrzeniem i obojętnie zasalutował. Ulica była pusta. Gdyby nie oświetlone okna, można byłoby pomyśleć, że miasto opuścili wszyscy mieszkańcy.

– Jeszcze tylko kilka miesięcy – zamruczał, oglądając się na gmach MSW. Teraz jemu należy się od życia główna wygrana. Jeśli ktoś spróbuje mu ją odebrać, bez wahania zabije.

Anna zmieniła bieg i lekko docisnęła pedał gazu. Brudne błoto chlapnęło spod kół na pusty chodnik. Dwudziesta druga dwadzieścia. Plac Krasińskich był pusty. Kiedy dojeżdżała do skrzyżowania z ulicą Kapitulną, zobaczyła zapalające się czerwone światło. Zamiast zwolnić, wdepnęła gaz.

„Jeśli przeskoczysz – przemknęło jej przez głowę – rok będzie fartowny. A jeśli nie…”

Udało się!

„Więc będzie zajebiście” – zerknęła w lusterko wsteczne i puściła do siebie oko.

Przeczytany kilka dni temu horoskop też mówił o szczęściu. Czego chcieć od życia więcej? Spojrzała na zegarek. Zdąży na sylwestrowy toast. Wcześniej nie miała czego szukać wśród rozkręcających się gości. Dziś przed południem zadzwonił jej Angol i niby w żartach zagroził, że poderwie inną laskę, jeśli nie przyjedzie przed dwudziestą drugą. Wzruszyła wówczas tylko ramionami i odłożyła słuchawkę.

Nikogo nie potrzebowała. To ona stawiała warunki. Ponownie zerknęła w lusterko i uśmiechnęła się, jakby utwierdzając w trafności sądu. W wieku trzydziestu lat miała mieszkanie własnościowe, konto w PKO, używany zachodni samochód i nieco dolarów schowanych w encyklopedii na najniższej półce domowej biblioteczki. Czego chcieć od życia więcej? Włączyła radio.

Komendant Główny Milicji Obywatelskiej osobiście złożył podziękowania starszemu sierżantowi Włodzimierzowi Zjawie za jego bohaterski czyn. W trakcie dzisiejszego dnia rannego milicjanta odwiedzili w szpitalu koledzy z jednostki, którzy…

– Pogięło ich, czy co? – Przełączyła stację. – W sylwestra takie smęty?

… i dlatego na ostatnim posiedzeniu Plenum Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej omówiono potrzebę poprawy zaopatrzenia rynku w podstawowe artykuły…

Kolejne pstryknięcie i rozległy się tony marszowej muzyki:

Gdy piosenka szła do wojska,

To śpiewała cała Polska,

Bo piosenka szła do wojska, jak na pierwszy…

– Sral.

Wyłączyła radio.

– Tacy sami, a ściana między nami… Tacy sami… – zaczęła nucić. Gdy zabrakło jej słów, zagwizdała melodię.

Wjechała na Krakowskie Przedmieście. Wychyliła się w stronę przedniej szyby, by lepiej widzieć rozwieszone nad jezdnią girlandy światełek. Za zakrętem dostrzegła przydrutowanych do słupów kilku Świętych Mikołajów wyciętych z kolorowej tektury. W wilgotnym powietrzu kartony namiękły, zwisając smętnie niczym przeziębione manekiny.

„A może zawrócić do domu?”

Trąci się lampką szampana ze swoim odbiciem w lustrze i pójdzie do łóżka. Ostatnio nie miała okazji dłużej pospać. Obiecała sobie w duchu, że zaraz po Nowym Roku wyjedzie gdzieś na kilka dni. Sama. I nikomu nie zostawi telefonu. Nikomu, nawet matce. Jak ona mogła tak na nią krzyczeć? Przecież zadzwoniła z życzeniami. Głupia stara jędza. Nie jest małą dziewczynką i zrobi to, na co ma ochotę. Więc niech się pieprzy ze swoimi kazaniami.

Do Bristolu miała już niedaleko. Zabawy sylwestrowe trwały od co najmniej dwóch godzin. Nawet milicyjne radiowozy gdzieś się skryły w mroku. W świetle ulicznych lamp zobaczyła nieruchomą sylwetkę Mickiewicza patrzącego gdzieś w dal. Mimo palących się w oknach świateł miała wrażenie, iż jedzie przez wymarłe miasto. Sama jedna. Bez celu.

– Nie jesteś sama, ale ty nie chcesz o tym pamiętać – dobiegł ją niedawny głos matki. – Bóg ci tego nie wybaczy.

– Przecież Bóg jest miłosierny. Dlaczego miałby mnie karać?

– Nie drwij.

Czego oni wszyscy od niej chcą?

Czego ona chce?

W złości uderzyła dłonią o drążek zmiany biegów. Dlaczego właśnie teraz musi o tym wszystkim myśleć? Niech to szlag!

Chwilę później ciszę ulicy rozdarł pisk hamulców i nieprzyjemny odgłos ślizgających się po jezdni zablokowanych kół. Kątem oka zobaczyła sunącego na nią poloneza. Spróbowała przyspieszyć.

Koła zabuksowały na oblodzonej jezdni. Bezwiednie skuliła się w sobie, chwytając mocniej za kierownicę.

Wyjeżdżający z bocznej ulicy samochód uderzył ją w tylny błotnik. BMW, którym kierowała, zakręciło bączka. Po chwili auto znieruchomiało. Silnik zakrztusił się i umilkł. Otworzyła oczy i zaczęła oddychać miarowo.

„Nic się nie stało – powtarzała sobie w myślach. – Wszystko jest okej”. Moment później ogarnęła ją fala złości. „Co to za dupek? Na pewno pijany. Kurwa mać, że też właśnie mnie i właśnie teraz musiało to spotkać”.

Otworzyła boczne drzwi i spojrzała na szarą breję. Ostrożnie postawiła na ziemi nogę obutą w zamszowy pantofelek. Trzasnęła za sobą drzwiami, okręcając się futrem. Kiedy znalazła się przy bagażniku, obejrzała bok. Na szczęście tylko niewielkie wgniecenie.

Z odrzuconego do krawężnika samochodu ktoś wysiadł.

– Strasznie mi przykro – usłyszała. – Nie sądziłem, że o tej porze… Nic się pani nie stało?

Z cienia wyszedł młody mężczyzna. Miał na sobie jasny rozpięty kożuszek. Pod nim smoking. Kiedy zatrzymał się obok, zapachniało drogą wodą kolońską, jakiej nie sprzedawano w państwowych sklepach za złotówki. Położył jej dłoń na ramieniu, lecz zaraz cofnął, gdy obrzuciła go złym spojrzeniem.

– Wszyscy leżą już pijani? – rzuciła wściekła.

– Nie rozumiem.

– Wódka się skończyła i wysłali cię po kolejną butelkę?

– Ależ skąd. – Uśmiech miał czarujący, a ciemne oczy patrzyły z łobuzersko migającymi iskierkami. – Zamyśliłem się.

Spojrzała na zegarek. Za trzydzieści minut północ.

– Chciałaby pani, żebym napisał oświadczenie, że to moja wina?

– Mój mechanik znowu posądzi mnie, że jechałam sto na godzinę.

– Aż taki groźny?

– Raczej taki drogi – stwierdziła cierpko.

– Rozumiem. – Sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki. Wyjął portfel. Elegancki, z doskonale wyprawionej skóry. Z pewnością zagraniczny. Nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości. Znała się na luksusowych rzeczach. – Zostawię numer swojego telefonu. Proszę zadzwonić i podać koszt naprawy. – Podał jej wizytówkę. Rzuciła okiem, jednak przy świetle latarni nie mogła odczytać, co jest na niej napisane. Nieopodal zatrzymał się radiowóz.

– Jak potrzeba, to nigdy ich nie ma – prychnęła Anna.

– Nic się nikomu nie stało? – Funkcjonariusz leniwie wygramolił się z poloneza i zasalutował.

Stojący obok sprawca wypadku zaprzeczył. Na twarzy milicjanta Anna dostrzegła chytry uśmiech karbowego.

– Tak na początku mówią wszyscy, a potem przed sądem wychodzi na to, że… – powiedział.

Mężczyzna podsunął coś mundurowemu pod nos.

– Służba Bezpieczeństwa. Poradzę sobie – rzekł.

– Nie mogliście wcześniej? – Sierżant najwyraźniej był rozczarowany. Chwilę potem odwrócił się na pięcie i poczłapał do radiowozu.

– Mogę? – Anna wyciągnęła dłoń. Po chwili wahania dał jej dokument.

Znowu litery rozmazały jej się przed oczami. Przeczytała tylko wytłuszczony nagłówek: Polska Rzeczpospolita Ludowa. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Departament…

– Gdzie taką można kupić?

– Słyszałem, że na bazarze Różyckiego. – Wzruszył obojętnie ramionami. – Opychają je za siedemset złotych… Milicyjne są tańsze.

Oddała mu legitymację.

– Będę czekał na telefon, kiedy mechanik wyceni szkody.

– Skąd pewność, że będzie pan o mnie pamiętał?

Postąpił krok i z bardzo bliska zajrzał jej w oczy.

– Byłbym głupcem, gdybym zapomniał tak piękną kobietę. – Uniósł dłoń Anny i złożył na niej pocałunek, nie odrywając spojrzenia od jej twarzy.

*** koniec darmowego fragmentu ***
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

O Wydawcy

MUZA SA
00-590 Warszawa
ul. Marszałkowska 8

tel. 22 6297624, 22 6296524
e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360, 22 6293201
Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl
Skład i łamanie: MAGRAF s.c., Bydgoszcz