Janusz Majewski

Ekshibicjonista

OPOWIADANIA NIE TYLKO EROTYCZNE

WYDAWNICTWO MARGINESY

Warszawa 2013

Redakcja i korekta: Dorota Koman

Projekt okładki: Anna Pol

ISBN 978-83-63656-20-1

Wydawnictwo Marginesy

ul. Forteczna 1a, 01-540 Warszawa

tel./fax 22 839 91 27, 48 696 451 127

redakcja@marginesy.com.pl

Warszawa 2013

Skład i łamanie:

Konwersja:

Copyright © by Janusz Majewski 2013

Copyright © by Wydawnictwo Marginesy, Warszawa 2013

Opowiadania

Ekshibicjonista

Nieśmiało zapukano do drzwi. Mecenas odchrząknął, poprawił się w fotelu i donośnym, doskonale postawionym głosem powiedział:

– Proszę!

Drzwi otworzyły się jakby ostrożnie i do gabinetu wszedł Petent, drobny, czarniawy, trochę przestraszony. Po paru krokach zatrzymał się przed monumentalnym biurkiem Mecenasa. Duże lustro w drzwiach bibliotecznej szafy odbiło jego przedwcześnie zgarbione bezradne plecy.

– Proszę, niech pan siada. – Mecenas wskazał krzesło przed biurkiem. Petent usiadł na brzeżku, poprawił nerwowo druciane okularki i milczał.

Mecenas zatarł ręce i zaczął mówić:

– Znam sprawę. Panna Lena nie oszczędziła mi żadnego szczegółu. Cóż, sprawa nie przedstawia się wesoło. Nie wiem jeszcze, jak mam pana bronić. Przede wszystkim jednak musimy się umówić, że przede mną nie ma pan tajemnic. Ja muszę znać całą prawdę, jak... spowiednik. Oczywiście nas także obowiązuje tajemnica zawodowa... Zatem na wstępie: czy było tak, jak mówi panna Lena?

Petent zaczerwienił się po uszy i wyszeptał:

– Ależ panie Mecenasie...

– Rozumiem. – Mecenas pochylił głowę z wystudiowanym szacunkiem. – Zakładałem a priori, że jest pan człowiekiem honoru.

Podniósł się z fotela, wyprostowując potężną, zwalistą sylwetkę.

– Zanim przedstawi mi pan w szczegółach swoją wersję wydarzeń, pozwoli pan, że na chwilę go opuszczę. Widzi pan – Mecenas uśmiechnął się ironicznie – w moim wieku jedynym potwierdzeniem męskości jest chorować na prostatę. Kobiety, hermafrodyci i trzebieńcy na nią nie cierpią.

– Trzebieńcy?

– No, kastraci.

Skłonił się poważnie i wyszedł odprowadzony zalęknionym spojrzeniem Petenta.

Za drzwiami Mecenas przeobraził się nagle: z niezwykłą, jak na jego wagę, lekkością przebiegł na paluszkach po dywanie i zniknął w drzwiach na końcu korytarza. Zamknął je na haczyk i cicho wdrapał się na sedes. Wstrzymując oddech, ostrożnie wyjrzał przez małe okienko pod sufitem. Patrzył przez chwilę zafascynowany, potem cicho zszedł z sedesu, z pewną trudnością oddał mocz i wymknął się z klozetu.

Petent z markotną miną siedział wciąż na brzeżku krzesła, kiedy rozległo się głośne pukanie do drzwi. Petent poderwał się zakłopotany, zawahał się, wreszcie wymamrotał:

– Proszę...

Drzwi otworzyły się i do gabinetu pewnym krokiem wszedł Mecenas. Petent otworzył szeroko oczy:

– Ależ panie Mecenasie...

Mecenas uśmiechnął się kącikami ust i ruszył w kierunku swojego fotela. Usiadł.

– Dlaczego pan stoi? Proszę. – Wskazał na krzesło.

– Panie Mecenasie – wyjąkał Petent – dlaczego pan zapukał? Do swojego gabinetu!

– Ach, drogi panie, nie chciałem pana zaskakiwać. Mógłby pan być zakłopotany... – odpowiedział z prostotą Mecenas. – Pozwoli pan, że załatwię jeden telefon i zaraz wrócimy do sprawy...

– Ale, panie Mecenasie, to zapukanie... – upierał się Petent urażonym głosem. – Ja... To mnie... obraża! – dokończył, z wysiłkiem wyrzucając ostatnie słowo.

– Niechże pan nie przesadza. – Mecenas bagatelizująco machnął ręką i zaczął wykręcać numer telefonu.

Petent wzburzony przeszedł się po gabinecie i stanął przy oknie z twarzą ściągniętą cierpieniem.

– Halo! Panna Lena? – powiedział Mecenas słodkim głosem, przyciskając słuchawkę ramieniem, aby uwolnić ręce, które zajęły się skręcaniem papierosa z tureckiego tytoniu w grubej, żółtawej bibułce.

Petent drgnął. Odwrócił głowę i z przerażeniem patrzył na Mecenasa, który uśmiechnięty mówił do słuchawki:

– Był u mnie człowiek, którego pani oskarża, a raczej, jak mi się wydaje, pomawia. Tak, droga pani, pomawia. To mi wygląda na pomówienie...

Słuchał chwilę uprzejmie, a potem mówił dalej głosem jasnym, pewnym siebie:

– Domyślam się, że ma pani w zanadrzu niezbity dowód, którym jest fakt, iż pani wie o jego bliźnie po operacji wyrostka. Ale ja łatwo obaliłbym ten dowód przed sądem: po pierwsze, pani, jako córka chirurga, mogła słyszeć, że był on operowany w szpitalu pani ojca, a po drugie, panno Leno – ton Mecenasa stał się z lekka protekcjonalny – ten pan mógł się obnażyć przed panią za pani zgodą, a nawet zachętą, a nie, jak pani mówi – poszukał w pamięci – znienacka. A więc nie był to, jak pani twierdzi, akt ekshibicjonistyczny, ale całkiem zwyczajnie: akt seksualny. Prawie na pewno nieudany. Dlatego, droga panno Leno, radzę się jeszcze zastanowić. Zawsze można wycofać powództwo. Uprzejmie kłaniam się pani...

Mecenas odłożył słuchawkę, polizał bibułkę i skleił papierosa. Pstryknął srebrną zapalniczką i zaciągnął się ze smakiem. Petent stał pod oknem z twarzą ukrytą w dłoniach, milczał. Mecenas spokojnie czekał, paląc papierosa. Petent westchnął, podszedł do biurka i usiadł ciężko na krześle. Nie podnosząc wzroku, zapytał schrypniętym głosem:

– Skąd pan wie, że mam bliznę na brzuchu?

Mecenas nie odpowiedział. Podniósł się z fotela i podszedł do lustra w drzwiach szafy. Stanął przed nim i przyglądał się swemu odbiciu z papierosem w ustach. Dym tytoniu łzawił mu oko. Petent patrzył na niego z lękiem.

– Kobiety i zwierciadła mają wspólną naturę: stwarzają pokusy – powiedział Mecenas sentencjonalnie, patrząc Petentowi w oczy za pośrednictwem lustra.

Potem odwrócił się i dodał, ogarniając Petenta wzrokiem pełnym otuchy:

– Oczywiście będę pana bronił, jeśli panna Lena nie wystraszyła się na tyle, aby wycofać oskarżenie. Trzeba uczyć moresu te kapryśne pannice!

1996