BULL STREET

Powieść o pieniądzach

DAVID LENDER

 Kurhaus Publishing 

Warszawa 2013

Tytuł oryginału: Bull Street Copyright © 2011 David Lender

All rights reserved

Originally published in the United States by Amazon Publishing, 2012. This edition made possible under a license arrangement originating with Amazon Publishing.

Postaci i wydarzenia występujące w książce są fikcyjne. Wszelkie podobieństwo bohaterów książki do prawdziwych osób, żyjących lub zmarłych, jest przypadkowe.

Wydanie polskie:

© 2013 Kurhaus Publishing Kurhaus Media sp. z o.o. sp.k.

Prawa do przekładu polskiego:

© 2013 Kurhaus Publishing Kurhaus Media sp. z o.o. sp.k.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Projekt okładki: Dariusz Krupa

Opracowanie typograficzne i łamanie: Marek Wójcik

Przekład: Katarzyna Gąsiorowska

Redakcja i korekta: Elżbieta Lipińska (El-Kor)

Zdjęcie Davida Lendera na okładce: REDUX/East News

ISBN: 978-83-63993-75-7

Kurhaus Publishing Kurhaus Media sp. z o.o. sp.k.

ul. Klimczaka 7/50, 02‒797 Warszawa

Dział sprzedaży: kontakt@kurhauspublishing.com, tel. 0 22 325 34 70

Podziękowania

Dziękuję wszystkim tym, którzy czytali pierwszą wersję książki i na bieżąco komentowali poszczególne jej fragmenty: Terry Collins, Cindy Begin, Lisie Begin-Kruysman, Richowi Kruysmanowi, Tinie Bachetti, Jonowi Lenderowi, Paulowi Lenderowi, Markowi Lenderowi, Penny Page, Manette Loudon, Shaunowi Strubowi, Johnowi Shortowi, Russowi Deihlowi, Michele Young i Frances Jalet-Miller.

Wyrazy wdzięczności przekazuję też osobom, które przepisywały jej pierwsze szkice: Julie Widmer, Madelynne Sansevere i Marcie Herkner.

Dziękuję zespołowi Amazon Publishing oraz Cheryl Bradshaw za adiustację.

I dziękuję jeszcze raz mojemu Tacie za zdjęcie na okładce1. Szkoda, że tego nie widzisz.

1 To zdanie odnosi się do okładki wydania amerykańskiego – przyp. Kurhaus Publishing.

Rozdział 1

NOWY JORK. Przed globalnym kryzysem finansowym.

– Jeśli do kwietnia nie znajdę sobie pracy, jestem stracony – powiedział Richard. – Przynajmniej tak się mówi w szkole biznesu.

– I to są idy marcowe – odparł ojciec.

Złowieszcze odniesienie dotknęło go. Poczuł skręt kiszek.

Richard Blum i jego ojciec, Hank, siedzieli w greckiej restauracji w centrum Manhattanu niedaleko Wall Street. Dwie ulice dzieliły ich od Walker & Company, gdzie Richard miał mieć pierwszą tego dnia rozmowę kwalifikacyjną, i cztery przecznice od miejsca, gdzie odbywał się kongres firm ubezpieczeniowych, w którym brał udział jego ojciec. Richard bawił się papierową przywieszką od herbaty, był podenerwowany. Pięciodniowa wyprawa do Nowego Jorku była jego ostatnią szansą na zdobycie pracy przy Wall Street. Jeśli jej nie dostanie, będzie to oznaczało, że cały okres rekrutacyjny zakończy porażką. Cieszył się, że udało im się z ojcem znaleźć chwilę na wspólne śniadanie; że akurat przyjechał z St. Paul na ten swój zjazd w mieście. Siedzieli przy stole naprzeciwko baru, więc pochylając się ku sobie, słyszeli brzdęk talerzy, wykrzykiwane zamówienia i odgłos łopatek do grilla. Richard rozkoszował się wrzawą i aromatem tego miejsca. Było swobodnie, w powietrzu unosił się zapach jajek i domowych frytek. Wiedział, że ojcu też się to podoba. Poluzował nieco mankiet, aby spojrzeć na zegarek.

– Martwisz się? – zapytał ojciec.

– Przypuszczam, że to się nie skończy, póki samemu się nie zrezygnuje, ale w języku finansowym jestem jak niszczejące aktywa.

– Nie o to mi chodziło. Pytałem, czy się denerwujesz.

– Okropnie.

Popatrzył na ubiór ojca: koszula z bawełny/poliestru, poplamiony krawat w grochy, znoszony garnitur. Uśmiechnął się. Poczuł się pewniej, jakoś ciepło w środku. Zerknął na własny strój. Miał markowe ubranie – Polo od Ralpha Laurena za 3500 dolarów. Po ziemi szorował płaszcz, który sprawił sobie jako narzędzie walki do upadłego o miejsce wśród najlepszych. Probierz powodzenia.

– Mimo to najwyraźniej robisz postępy.

– Mam już za sobą wszystkie rozmowy kwalifikacyjne z bankowości inwestycyjnej, które oferowano mi na uczelni. Było ich niewiele.

Ojciec pokiwał głową, zamyślony.

– Czy było wśród nich coś sensownego dla ciebie?

– Z perspektywy Wall Street moja szkoła w Michigan to drugorzędna placówka. W tym sezonie rekrutacyjnym wszystkie oferty dla naszego rocznika MBA to dwanaście rozmów telefonicznych, cztery wyjazdy do Nowego Jorku, wreszcie jedna propozycja pracy.

– Przynajmniej jest ta jedna – ojciec starał się być optymistyczny. Uśmiechnął się, potem zamrugał i zacisnął usta. – Poza tym chyba wpłynie coś jeszcze do biura karier?

Nie. Już za późno jak na pierwszą rundę ofert na uczelni. Richard oparł się pokusie, aby pobujać się na krześle. Tak więc to by było na tyle.

Ojciec się skrzywił. Spojrzał na swój talerz, zawahał się, potem ponownie popatrzył Richardowi w oczy.

– A teraz ta wyprawa – powiedział, wciąż spoglądając na niego.

W pierwszej chwili Richard myślał, że to spojrzenie oznacza, iż ojciec zdał sobie sprawę z tego, że to ostatnia nadzieja jego syna. Teraz jednak poczuł, że może to być coś więcej.

Tak, jedenastogodzinny wysiłek. Wydeptywanie chodnika w Nowym Jorku, powtarzanie tych samych listów motywacyjnych załączanych do mojego CV. Sprawdzanie, czy uda mi się otworzyć jakieś drzwi.

Ojciec odchylił się do tyłu i oparł się o krzesło.

– No więc, jak ci idzie ta wyprawa? – Richard poczuł, jak ojciec bacznie mu się przygląda.

– Spośród czterech wstępnych rozmów kwalifikacyjnych zostały mi ostatnie dwie.

Richard zaczął znowu kręcić przywieszką od herbaty, stawał się niespokojny. Wiedział, że dzisiejsza rozmowa była jego jedyną realną szansą.

– Pamiętasz A Mathematician’s Apology1? – zapytał ojciec. Był przejęty i nie spuszczał z oczu Richarda. Richard przełknął ślinę.

– Jakże mógłbym zapomnieć? Ta książka miała na mnie wielki wpływ.

Była to książka, którą obaj z ojcem czytali, gdy on wybierał się na studia. Richard był akurat na zakręcie swojego okresu zbuntowanego nastolatka i zaczynał znowu zbliżać się do ojca, tym razem jak mężczyzna do mężczyzny. Kiedy już po studiach zdobył pracę i pisał teksty dla agencji reklamowej McAlister & Flinn, i nadal mieszkał w domu z rodzicami, on i ojciec nawiązali z sobą kontakty robocze. Hank dzielił się z synem swoją mądrością w kwestiach biznesowych; praca w ubezpieczeniach jest podobna do zajęcia człowieka, który musi wymyślać hasła, by przekonać ludzi do kupienia sosu do steku. Biznes stał się ich wspólnym światem. Do późnych godzin nocnych rozmawiali o stopach procentowych czy wskaźniku wzrostu cen. Od czasu do czasu przy szklaneczce szkockiej dyskutowali też o powieściach Elmore’a Leonarda albo Trollope’a, o muzyce Mozarta i Beethovena. Richard pomyślał o A Mathematician’s Apology.

– Trzy rodzaje ludzi. Pierwszy: robię to, co robię, ponieważ mam do tego niezwykły talent. Drugi: robię to, co robię, ponieważ potrafię robić wiele niezłych rzeczy i wybrałem jedną z nich. I trzeci: niczego bardzo dobrze nie robię, ale wpadłem na to – wyrecytował.

– Jestem rzetelnym ubezpieczycielem obligacji, a prawdopodobnie mógłbym równie dobrze robić coś innego. Nie rozumiem tego świata, do którego ty chcesz się dostać. Ale jeśli sądzisz, że masz w sobie to coś, to idź do niego.

Ojciec ciągle badał wyraz twarzy syna.

– Tak. Potrafię to robić – powiedział Richard, bardziej nawet do siebie samego; odczuwał taką potrzebę przed rozmową kwalifikacyjną.

– Więc nie poddawaj się. Ale nie zapominaj, kim jesteś i skąd pochodzisz. Nie pozwól, aby Wall Street zawróciło ci w głowie.

– Jeszcze jakaś rada?

– Cóż, skoro pytasz – odezwał się ojciec, posyłając mu półuśmiech, który zwykle pojawiał się na jego twarzy, gdy rozpoczynał kazanie, ale ciągle chciał okazywać ojcowską miłość. – Wszystko, co usłyszałem, to same wymówki. To niepodobne do ciebie. Zbuduj swoją podstawę. Myśl jak ci faceci z Wall Street, jak jaskiniowiec, który musi wygrać walkę o kobietę, bo w przeciwnym razie nie będzie mógł spłodzić potomka. Włóż w to trochę swojej energii. Działasz już na własną rękę; nikt tego nie zrobi za ciebie.

Siedzieli przez chwilę w milczeniu, Richard przyglądał się temu półuśmiechowi, który jeszcze był na twarzy ojca. Tata miał rację. Wszystko zależy ode mnie.

– Co? Myślisz, że już nie mogę ci skopać tyłka? – odezwał się ojciec.

Richard poczuł, że głos mu drży.

– Dzięki.

– Proszę bardzo.

Richard zerknął na zegarek. Ojciec złapał rachunek, powiedział: – Muszę iść. Daj sobie trochę czasu, aby zebrać myśli.

– Czemu nie pozwolisz mi zapłacić?

– Gdy zostaniesz potentatem, to postawisz mi obiad.

Obaj wstali. Ojciec wyciągnął rękę. Uściskali się.

– Przekaż mamie, że ją kocham – rzekł Richard.

– Zadzwoń do niej. Sam jej to powiedz – odparł ojciec.

Richard przytaknął.

– Jakieś podsumowujące myśli?

– Jeśli nic z tego nie wyjdzie, to pamiętaj, że zawsze możesz przyjechać do domu, żeby przegrupować siły. – Uśmiechnął się.

Ale ty na to nie pozwolisz. Wiemy o tym, i ty, i ja, prawda?

Richard zerknął na zegarek: siódma czterdzieści pięć. Spóźnia się. Siedział w lobby Walker & Company przy Water Street nr 55, czekając na swoją rozmowę kwalifikacyjną z François LeClaire’em. A w takim pośpiechu jadł śniadanie, żeby tylko zdążyć tu na wpół do ósmej rano. Złapał się na tym, że zaciska i prostuje palce, zmuszając się do ich rozluźnienia.

Świetnie. Więcej czasu, żeby rozważać sprawy nie do rozważenia.

Richard wziął do ręki czasopismo ze stolika Sheraton stojącego obok antycznego krzesła Chippendale, na którym siedział. Fortune. Bieżące wydanie; na okładce był Harold Milner. W ciągu ostatniej dekady zdobił też pierwsze strony czasopism Forbes i Financier. Na okładkowym zdjęciu do artykułu Inżynieria finansowa na steroidach Milner stał w sali konferencyjnej Walker & Company. Prawdopodobnie tej samej, przed którą siedział teraz Richard. Zdjęcie przedstawiało Milnera na tle Brooklyn Bridge, stanowiącego tylne wejście do Wall Street. W środku znanego już Richardowi wydania czasopisma, na początku strony z artykułem, było zdjęcie Jacka Grassa i Mickeya Steinberga stojących po obu stronach Milnera. Był on najważniejszym i przynoszącym największe zyski klientem ich firmy, Walker & Company. Richard wiedział wszystko o tych facetach. Wygooglował ich, jeszcze zanim powstał czasownik od słowa „Google”.

Artykuł w Fortune był raczej sensowny, chociaż Richardowi wydawało się dość oczywiste, że wie więcej o Milnerze niż jego autor. Milner, jeszcze jako dyrektor finansowy firmy Coastal+Northern, mając 40 lat, zrobił krok milowy w dziedzinie przedsiębiorczości. Spieniężył opcje na akcje C+N i 1,5 miliona dolarów, które w ten sposób uzyskał, zainwestował w swoją pierwszą samodzielną transakcję. A potem nie oglądał sie już za siebie. Dziś jego prywatne imperium warte jest 7 miliardów dolarów, zatrudnia 17 000 ludzi w 22 stanach. Artykuł określał go jako błyskotliwego, ekscentrycznego, szalenie kreatywnego nałogowego pracoholika – jednego z najpotężniejszych i najbogatszych przedsiębiorców w Stanach Zjednoczonych.

Richard spojrzał na otwarte drzwi sali konferencyjnej, w której na stole było przygotowane śniadanie. Wyobraził sobie Milnera, Jacka i Mickeya omawiających przy posiłku transakcje, i poczuł pustkę w żołądku.

Richard zobaczył nadchodzącego w jego kierunku młodego człowieka, prawdopodobnie studenta stażystę. Miał zdjętą marynarkę, w rękach trzymał stertę dokumentów i jakieś książki na prezentację, szedł szybko, wyglądał na spiętego. Tak, to stażysta, prawdopodobnie na pierwszym roku. Chłopak minął Richarda w pośpiechu i zajrzał do sali konferencyjnej. Widząc, że nikogo tam nie ma, usiadł na krześle naprzeciwko Richarda, najwyraźniej czekając na kogoś. Był nerwowy i spocony. Richardowi zrobiło się go żal. Dokumenty zaczęły mu się zsuwać z kolan. Richard wyciągnął rękę, aby mu pomóc, ale chłopak odtrącił ją, samodzielnie zgarniając papiery.

Richard zobaczył, że facet przygląda mu się bacznie, zgadując pewnie, dlaczego tu jest.

– Na kogo czekasz? – spytał w końcu.

– Na François LeClaire’a. – Richard zorientował się po wyrazie jego twarzy, że ta osoba jest mu znana, chwilę później czoło faceta zmarszczyło się w napięciu. Westchnął i, przechylając się do tyłu, oparł się o krzesło. W tym momencie zawibrował przypięty do jego paska blackberry i chłopak usiadł wyprostowany. Richard słyszał, że po drugiej stronie słuchawki ktoś mówił szybko i głośno. Młody człowiek zerwał się w pośpiechu, nerwowo zbierając dokumenty. Richard doznał nieprzyjemnego uczucia, że za kilka miesięcy to mógłby być on sam, wykradający chwilkę relaksu w oczekiwaniu na to, aż ktoś będzie wrzeszczał na niego za błąd w słupku liczb.

Drzwi windy otworzyły się. Richard odwrócił głowę i zobaczył Harolda Milnera we własnej osobie kroczącego w jego stronę. Milner nosił się w sposób nieuwydatniający niczego, ale to nawet jakoś bardziej powiększało jego potęgę i doniosłość. Richard wstał instynktownie, a wówczas przypływ adrenaliny zmroził go jak dziesięciolatka spotykającego „Babe” Rutha2. Gdy Milner zbliżał się do niego, Richard zdał sobie sprawę, że jest on tak samo wielki jak „Babe”. Około 195 cm wzrostu, rozbudowana klatka piersiowa jak u futbolisty, masywne dłonie. Znakiem firmowym była ogolona głowa. Podszedł do Richarda.

– Harold Milner – powiedział, wyciągając rękę. Tak po prostu.

Richard poczuł, że zaczyna mówić, nie wiedząc, jakie dźwięki się z niego wydobywają. Po przedstawieniu się powiedział coś tryskającego euforią, po czym jego głos stał się omdlały, gdy wymówił: „Mr. Milner”.

– Mów mi Harold. – Milner zajrzał do pustej sali konferencyjnej, potem usiadł na miejscu, gdzie przed chwilą siedział stażysta. Zerknął na wydanie Fortune, które Richard wciąż ściskał w dłoniach.

– I nie jestem taki zły, jak o mnie mówią – powiedział. – Ani taki mądry.

Richard uśmiechnął się, teraz trochę swobodniejszy. Jego ciało odmroziło się i usiadł ponownie, tym razem z Haroldem Milnerem, jakby mieli gadać o nieistotnych rzeczach.

– Nie sądzę, żebym w to uwierzył.

– W co? Że zły czy że mądry?

– Mądry. Powiedziałbym, że nieźle sobie radzisz... Harold. – „Harold” wypadło dość niemrawo, gdy Richard próbował wymówić to imię.

– No, tak, „mając pieniądze w kieszeni, jesteś mądry i przystojny, a także dobrze śpiewasz”.

– Francis Scott Fitzgerald?

– Przysłowie żydowskie. Nie wierz wszystkim wycinkom prasowym.

– Trudno mi uwierzyć, że po prostu miałeś szczęście.

– Nie, ale rzeczy opisane w tym artykule są wręcz głupie.

Richard uśmiechnął się.

– Zrobiłeś kilka interesujących transakcji.

– Tak, ale ten nonsens o steroidach jest tylko po to, aby czasopisma się sprzedały. Podchodzę do transakcji w dość tradycyjny sposób.

– Nie wiem. W transakcji Brennana był to całkiem egzotyczny sposób, w jaki celowo skonfigurowałeś spółkę zależną do finansowania wierzytelności w podziale McGuffina.

Milner wzruszył ramionami, spojrzał na niego i powiedział: – No i?

– No i to dodatkowe finansowanie dało ci 20 procent nadwyżki cenowej nad innymi oferentami. To doprowadziło do sukcesu transakcji.

– Może.

– A Dresner Steel? Sposób, w jaki sprzedałeś dwa działy firmy a pozostałe w ciągu roku połączyłeś z Tilson Manufacturing i Milburg Industries! Ilu facetów potrafiłoby tego dokonać i jeszcze nie utracić prawa do wykorzystania ich strat podatkowych?!

Milner patrzył na Richarda, jakby przez chwilę zastanawiał się nad czymś. Odezwał się:

– Dobre spostrzeżenia. Jestem pod wrażeniem. Ale zdradzę ci mały sekret. Nie uważam, że dokonałem w moim życiu czegoś szczególnie wymyślnego czy kreatywnego. Trzymam się prostych zasad, unikam ryzyka. Wiesz, kim był Vince Lombardi?

– Jestem z Minnesoty. Pieczęcią naszego stanu jest obraz packersów kopiących tyłki vikingom.

Milner uśmiechnął się.

– Jestem jak Green Bay Packers3 Lombardiego. Podchodzimy do linii, przykucamy w pozycji gotowości do końcowego sweepa4. Obrona wie, że będzie to najprawdopodobniej końcowy sweep, ponieważ do końca meczu pozostało 1,7 sekundy, a poza tym Lombardi i tak ma w swoim notatniku tylko dziesięć wariantów rozegrania piłki. Jak myślisz, co teraz?

– Podanie na dziewiąty jard na przeciwną stronę boiska.

– Końcowy sweep, perfekcyjnie wykonany. Za każdym razem siedem jardów. Nic egzotycznego, tylko proste wykonanie.

Richard chciał go zapytać, czy ta „prosta” taktyka rozbroiła prezesów firm, które próbował przejąć, ale zadowolił się odpowiedzią: – Dobra opowieść. Zgadzam się z tym.

Milner położył łokieć na stoliku, przyłożył dłoń do ust. Richard zauważył w jego oczach błysk uśmiechu, najwyraźniej o czymś myślał. Nie odzywał się przez chwilę, po czym zapytał: – Jesteś nowy?

– Tak nowy, że mnie tu jeszcze nie ma.

Milner uniósł brwi, jakby był zaskoczony.

– Czekam tutaj na moją rozmowę kwalifikacyjną – powiedział Richard. Milner uśmiechał się oczami, znowu zasłonił ręką usta. – Myślę, że ten gość, który miał się z tobą spotkać, został właśnie odwołany na bok.

– Więc wtedy ty wkroczyłeś do akcji i wykonałeś jego zadanie. Zdobyłeś mój głos. – Wstał i wyciągnął rękę, ukazując szeroki uśmiech na twarzy. Richard podniósł się i jeszcze raz uścisnęli sobie dłonie. – Witam w firmie, Richard – powiedział Milner.

Richard zaśmiał się. Nie nerwowo, bez okazywania ekscytacji tym, że właśnie gadał z najbardziej znanym gościem w świecie finansów. Zaśmiał się, bo to po prostu było zabawne, że Milner kazał mówić mu do siebie per Harold, był swobodny, żartował. Nie żaden sztywniak, ale zwykły gość.

Nadal ściskali sobie dłonie, Richard śmiał się, gdy podeszli do nich Jack Grass i Mickey Steinberg. I oto on, stojący pomiędzy facetami, którzy dokonali wspólnie 15 wielkich transakcji w ciągu ostatnich 20 lat; miniprzemysł, ich trzech.

Richard słyszał, jak Jack i Mickey przywitali się z Milnerem, widział ich ściskających sobie dłonie, wymieniających jakieś zwykłe uprzejmości. Ale niezbyt jasno, jakby to nie działo się naprawdę, bo w jakiś sposób czuł się poza swoim ciałem, jakby przyglądał się temu z pewnej odległości. Skoncentrował się na Milnerze, który wydawał się znowu większy niż w rzeczywistości. Nadal dostrzegał ten nieformalny styl, wyrażający jego brak potrzeby imponowania innym. Teraz Richard przyglądał się Mickeyowi, geniuszowi Walker & Company w dziedzinie fuzji i przejęć, z kędzierzawymi żydowskimi włosami, zaspanymi oczami, który mówił coś monotonnie. Mickey prawdopodobnie wykładał jakąś mądrość, ponieważ Milner całkowicie skupił na nim uwagę, przytakując od czasu do czasu. Teraz Richard obserwował Jacka, dyrektora zarządzającego firmy. Jack stał, wygładzając odstające klapy garnituru uszytego w stylu europejskim, w artystycznie dobranym zestawieniu – od francuskiego krawata i dopasowanej chusteczki w butonierce, aż do włoskich niesznurowanych mokasynów. Oczy Jacka krążyły dokoła jak oczy wielkiego kota w dżungli. Obserwujące Milnera, który słuchał wszystkiego, teraz mierzące Richarda, i znowu Milnera i Mickeya. Obcisły garnitur ukazywał jego wysportowaną sylwetkę, mankiety koszuli wystawały z rękawów jak u Cary Granta, włosy krótko przystrzyżone, opalenizna z Palm Beach wyróżniała się na tle białego kołnierzyka i mankietów.

Gdy wchodzili do sali konferencyjnej, Milner uśmiechnął się do Richarda i uniósł rękę, kiwając krótko na do widzenia. Jack Grass zauważył to i zerknął na Richarda, jakby robiąc notatkę w pamięci.

Richard zajrzał przez otwarte drzwi do sali konferencyjnej. Mahoniowy stół nakryty był dla trzech osób, ozdobiony kryształkami, na nim porcelana, urzędowe srebro i świeże serwetki. Zmatowiały połysk i wytarte krawędzie ukazywały jego dostojny wiek, uzupełnieniem był orientalny dywan, na którym stał. Z niewidocznej kuchni unosił się aromat rozmarynu i jajek pomieszany z jakimś innym zapachem, którego nie potrafił rozpoznać.

Richard żałował, że nie może przysłuchiwać się ich zebraniu, być z nimi w tej sali. Do diabła, pragnął bardziej niż czegokolwiek innego być jednym z nich, zwłaszcza Milnerem. Był on częścią idei, dla której Richard tu był.

Gdy tylko usiedli przy stole do śniadania, krótko przystrzyżony mężczyzna w dwurzędowym garniturze wszedł do lobby; sprawiał wrażenie, jakby był właścicielem tego miejsca. Richard przyglądał mu się: ulizane do tyłu włosy, chusteczka w butonierce dopasowana do odważnego wzoru na krawacie Hermesa, koszula w angielskie paseczki z białymi mankietami ukazującymi się spod rękawów marynarki. Chcę być Jackiem Grassem? Szedł wyprostowany, usta zaciśnięte, chodząca arogancja. Bez wątpienia, LeClaire. Przez następną godzinę to on będzie najważniejszą osobą w życiu Richarda.

– François LeClaire. Przepraszam za spóźnienie.

Uśmiechnął się, ale skąpo, jakby nadmierny uśmiech mógł pognieść mu garnitur. Jego akcent trącał przesadnym brzmieniem głosu postaci z kreskówek, był prawie zbyt wyraźny, aby mógł być prawdziwy. – Telekonferencja z Europą. Nie do uniknięcia – powiedział teraz w taki sposób, aby Richard, oczywiście, poznał istotę tego wszystkiego. Uścisnął rękę Richarda tak, jakby nie chciał pozostawić cienia wątpliwości, że rozumie koncept silnego amerykańskiego uścisku dłoni. Drugą ręką, w stylu sztywnego szwajcarskiego hotelarza, wskazał w kierunku pomieszczeń biurowych.

Zaczynamy. Richard pohamował chęć ponownego spojrzenia na Milnera.

* * *

Harold Milner spoglądał na omlet z rozmarynem i kozim serem na swoim talerzu, potem na swoje ręce; mięsiste ręce cieśli albo murarza. Gdyby nie pewne zakręty w jego życiu, mógłby którymś z nich zostać. O tym starał się nigdy nie zapominać. Nie mógł teraz powstrzymać się od śmiechu z samego siebie: był zażenowany i próbował to ukryć. Od długiego czasu zajmował się projektami inwestycyjnymi. Mnóstwo chwil napięcia, ciężkich transakcji; presja. Ale tak jak teraz czuł się rzadko.

Spojrzał na Jacka i Mickeya. Przywoływali wspomnienia. Dwadzieścia lat marzeń, manipulacji, prób i błędów sprawiło, że to wszystko działa. Ramię w ramię, ich trzech. Jack, facet od pomysłów, siedział teraz, sapiąc i prychając, pysznił się swoim szytym na miarę garniturem za 5000 dolarów. Mickey – planista i myśliciel. Jack powinien dziękować Bogu, że ma Mickeya. To on sprawiał, że plany Jacka się urzeczywistniały. Ale tak naprawdę nie była to tylko głowa i mistrzostwo techniczne Mickeya; to były zwariowane pomysły Jacka, ponieważ bez marzeń Jacka Mickey nie miałby niczego, w co można by tchnąć życie.

Zanim spotkał tych dwóch, był po prostu beznadziejnym facetem dokonującym mikrotransakcji. Potem poznał Jacka, a miesiąc później tego nowego gościa, którego teraz ma przy sobie, Steinberga – Mickey to nie zdrobnienie od Michael, tylko po prostu Mickey: niski, zaokrąglony i niewysportowany. Oni obaj pojawili się w biurze Milnera w Nowym Jorku, w tym niegustownym budynku, gdzie zaczynał, przy skrzyżowaniu Ósmej Alei i Trzydziestej Czwartej Ulicy. Na dole pachniało jak w chińskiej restauracji. Jack szczerzył zęby w szerokim uśmiechu złotego dziecka w garniturze w angielskim stylu za 2000 dolarów. Miał jedynie 31 lat i zarabiając dla Walkera najwięcej, prowadził w firmie dział finansowania przedsiębiorstw. Mickey, śmiesznie mrugający oczami, ściskał rękę mocniej, niż Milner mógł się spodziewać po człowieku z twarzą łasicy i wątłą posturą.

Ledwo usiedli, Jack rzucił pomysł Caldora5, rwąc się do tego tematu. Mówił jakieś nonsensy o wykupieniu długu Caldora wysokości 20 miliardów dolarów poprzez jego sieciowe karty kredytowe klientów w cenie 20 centów za dolara. Mickey tłumaczył, że Caldor jest na skraju bankructwa i desperacko potrzebuje gotówki. Jack twierdził, że kiedy posiadacze kart kredytowych sieci Caldora ostatecznie spłacili swoje rachunki, Milner zarobi fortunę. Mickey wyłożył wszystko, jak sfinansować transakcję. Oczy Milnera wędrowały tam i z powrotem, od jednego do drugiego, jak na meczu tenisowym. Potem Jack powiedział Milnerowi, że on musiałby wyłożyć jedynie 10 do 12 milionów dolarów, a w ciągu kilku lat inwestycja zwróci się 20- lub 30-krotnie. Milner zaczął myśleć. To przykuło jego uwagę, kimkolwiek byli ci faceci.

Okazało się, że był to przepis na niewiarygodny home run6: Milner zainwestował 16 milionów dolarów gotówki, prawie wszystkie wolne środki, jakie miał, a resztę pożyczył, żeby kupić należności kart kredytowych Caldora. Po spłaceniu pożyczki w ciągu dwóch lat zarobił 455 milionów dolarów netto. Jack i Mickey pchnęli Milnera do sukcesu. W ciągu roku kupił learjeta7 oraz apartamenty w Nowym Jorku, Palm Beach i Los Angeles. Przeniósł swoje biuro do penthouse’u w Helmsley Building; wejścia do nowojorskiej dzielnicy biznesowej na rogu Czterdziestej Piątej Ulicy i Alei Parkowej. A to był dopiero początek.

Za to teraz był koniec.

– Chcę sprzedać Southwest Homes – powiedział Milner.

Zobaczył, jak Jack ożywił się po drugiej stronie stołu jak pies węszący kość. Mickey był charakterystycznie spokojny, mrugał oczami. Milner popijał wodę, ciężko przełykając i nie zwracając uwagi na wydawane przy tym odgłosy. Jedna z tych rzeczy, które świadczyły o jego korzeniach, za co podczas przyjęć Mary Claire zawsze posyłała mu spojrzenie dezaprobaty. Nie musiał starać się robić dobrego wrażenia na tych gościach.

Mickey odezwał się: – Wolno spytać, dlaczego?

Milner zauważył, jak Jack spojrzał spode łba na Mickeya, jakby chciał, żeby się zamknął.

– Nie podoba mi się ten biznes. Każdy Iksiński, który potrafi podpisać się krzyżykiem pod wnioskiem hipotecznym, może kupić dom, na który go nie stać.

Jack odrzekł: – Tak, prawdziwa mentalność bańki spekulacyjnej.

Milner skinął głową.

Jack powiedział: – Ta runda muzycznych krzeseł nie potrwa bardzo długo. Lepiej zajmij miejsce, zanim muzyka przestanie grać. Pamiętacie, jak pękła bańka na rynku firm internetowych?

Pod uniesioną do ust dłonią Milner skrywał uśmiech. Wiedział, że widać go po jego oczach. Oto Jack w swoim żywiole: zawsze sprzedający. Milner będzie na swój sposób tęsknił za Jackiem i Mickeyem, ale stali się jego przyzwoitkami w podróży do ciemnej strony świata. Ubijanie razem interesów, które przemieszczały klocki dokoła stołu; wszyscy zarabiali stosy pieniędzy, ale niczego nie tworzyli. Postanowił sobie, że wróci do firm budowlanych, rzuci całe to dziadostwo „inżynierii finansowej na steroidach”, o którym tak krzyczały czasopisma. Nawet ten dzieciak w lobby mówił tylko o jego spekulacyjnych transakcjach zamiast o budowaniu rzeczy. Milner spojrzał na Mickeya. – Mickey, co myślisz?

– Czy chcesz sprzedać kupcowi korporacyjnemu czy przez ofertę publiczną8? – zapytał Mickey.

– Zróbmy ofertę publiczną.

– Rynek ofert publicznych nadal strzela transakcjami jak baseballowa maszyna do wyrzucania piłek – powiedział Jack. – Akcje firm deweloperskich są rozgrzane do czerwoności.

– Wszystko jest rozgrzane. Może za gorące – odrzekł Milner.

– Tak, rozgrzane do białości, i daje więcej powodów do tego, żeby rzucić Southwest na publiczną – powiedział Jack.

Dlaczego nawet ta poprawna wypowiedź Jacka brzmiała w połowie jak bzdura?

– Jest warte około 1,5 miliarda dolarów. Ile chcesz sprzedać? – zapytał Mickey.

Milner odłożył widelec, oparł łokieć na stole i położył dłoń na ustach, nie spiesząc się z odpowiedzią. Zerknął na Jacka i zobaczył, że ten go obserwuje. Milner powiedział: – Wszystko. Zobaczył napinające się mięśnie na żuchwie Jacka. Potem widział, jak nabiera powietrza, poczuł budzące się zwierzę pod tym szytym na zamówienie ubraniem. Okay, Jack – gotów, cel, pal.

– Możemy sprzedać 100 procent – odrzekł Jack. – Wystawianie całej firmy na sprzedaż było ostatnio praktykowane. Przy cenach domów bijących co miesiąc rekordy otrzymanie hipoteki jest tak proste jak zjedzenie popcornu, więc rynki windują ceny akcji firm budowlanych jak zwariowane.

– Zauważyłem – odezwał się Milner i spojrzał na Mickeya.

Mickey powiedział: – Generalnie, Jack ma rację. Ale jeśli wystawisz wszystko w ofercie publicznej, obniżysz cenę. To co innego, niż gdybyś sprzedał np. połowę. Jeśli będziesz chciał sprzedać wszystko, ludzie będą pytać: „Co jest z tym nie w porządku, skoro on nie chce nic z tego zatrzymać?”.

– Wiem. Ale podoba mi się pomysł, żeby to wszystko sprzedać. Jak duży dyskont muszę zaakceptować? – Milner poczuł, jak kurczy mu się żołądek.

Milner zobaczył, jak Jack i Mickey spoglądają na siebie. Milner poczuł, że znowu się uśmiecha. Musiał przyznać, że od samego początku uwielbiał obserwować tych facetów. Tam i z powrotem. Jack próbuje namawiać Mickeya spojrzeniem i mową ciała, Mickey rozważa swoją odpowiedź, mruga, kontempluje.

– Powiedziałbym, przynajmniej 300 milionów dolarów – odrzekł Mickey.

Jack nie ruszył się.

Milner wzruszył ramionami, potem przytaknął.

– Zrobione.

Jack spojrzał na Milnera ze swoim najlepszym sztucznym uśmiechem na ustach.

Milner znowu zaczął oglądać swoje ręce. W ten sposób, mimo wszystko, zostanie w końcu cieślą. I poświęci się uczciwej codziennej pracy.

* * *

W biurze LeClaire’a, w lobby, Richard rozsiadł się w reprodukcji antycznego krzesła Chippendale. Rozejrzał się dokoła. To było prawdziwe biuro, nie jakaś dziura 8 na 12 metrów. Mahoniowe biurko i kredens, orientalny dywan, teksturowane materiałem pokrycie ścian i gustowne wzorzyste zasłony. LeClaire był wiceprezesem i miał określony status. Odkładając jednak na bok jego tytuł, wystarczyło rozejrzeć się dookoła, żeby stwierdzić, że wszystko, co Richard słyszał, było prawdą: Walker, całkowicie prywatna firma, nawiązywał swoimi wnętrzami do najlepszych tradycji Wall Street, czego od lat nie można już było powiedzieć o Goldman Sachs czy Morgan Stanley.

Richard miał nadzieję na jakąś swobodną wymianę zdań, która rozluźniłaby jego i LeClaire’a. Przyglądał się biurku LeClaire’a. Gość był pedantem, uporządkowane stosy dokumentów po każdej stronie, jeszcze więcej na kredensie. Pojemnik na ołówki z przynajmniej tuzinem zaostrzonych HB. Zdjęcia żony i chyba trojga dzieciaków.

– Czy możemy przejść do sedna sprawy? Mam kolejną telekonferencję za godzinę i muszę się do niej przygotować – powiedział LeClaire.

– Oczywiście – odparł Richard. To jest ten moment; nie zmarnuj go.

LeClaire trzymał w ręce CV Richarda. – Oto, co mi to mówi: miły dzieciak ze średniej klasy ze środkowozachodniej części kraju; publiczna szkoła średnia, łącznie z obowiązkowymi sportami. Nie wybitna uczelnia na studiach pierwszego stopnia – stan Michigan to wybór, który chciałbym zrozumieć – potem pełna sukcesów droga kariery w reklamie... Jak mi idzie? – Jego ciężki francuski akcent miał rytm, który podkreślał sylaby w pocieszny sposób.

– Okay, dochodzisz do części, która powinna być dla ciebie bardziej interesująca, ja...

LeClaire przerwał Richardowi.

– Mówisz, że miałeś kilka pełnych sukcesów kampanii reklamowych. „Och! A to zuch”, „Sos do steku Mortona!” i kampania opon Michelina „Baby” – jakoś żadnej z nich nie rozpoznaję. I zdobyłeś jakieś nagrody.

– Clio nie jest taką „jakąś nagrodą”.

To tak, jakby uznać, że Nagroda Inwestorów Instytucjonalnych za Transakcję Roku była złotą gwiazdką w szkole podstawowej. Za kogo on mnie uważa?

LeClaire odłożył CV Richarda na biurko i zerkał na nie. – Ale to nie wystarczyło, żeby dostać się do jednej z najlepszych amerykańskich szkół biznesu, z których Wall Street dostaje prawdziwe talenty. Prawda?

– Widzę inny obraz. Ciężko pracujący dzieciak z solidnymi środkowozachodnimi wartościami przodujący w szkole publicznej...

LeClaire przerwał mu: – A czy kiedykolwiek poznałeś kogoś z jednej z tych waszych amerykańskich szkół z internatem?

– Niewielu, ale...

– Z doświadczenia wiem, że są lepiej wykształceni.

Akurat, jak cholera. Czy ten facet może być bardziej drętwy? – Szkoły publiczne także uczą ludzi myślenia. Poza tym spotkałem kilku ze szkół z internatem. Choć może mają swoje zdanie, ich poglądy nigdy nie są oryginalne.

– Zdobyłeś punkt. Więc dlaczego tu jesteśmy, myślicielu? – Siedział wyprostowany na krześle, ręce zaciśnięte, spoczywające na suszce na biurku.

Richard pochylił się w jego kierunku, aby podkreślić to, co mówi. Poczuł, że zaczyna szybciej oddychać.

– Ponieważ zrezygnowałem z obiecującej kariery w reklamie... – Usłyszał swój podniesiony głos.

– Ile zarabiałeś?

– Sto dwadzieścia tysięcy.

– To całkiem nieźle jak na reklamę. Oni kiepsko płacą.

– Wiem. Byłem więcej wart. Ale mimo wszystko zrezygnowałem, aby...

– Aby w większość nocy chrzęścić liczbami do drugiej, przygotowywać analizy dla takich ludzi jak ja, których możliwe że nauczysz się nienawidzić, i jeśli masz bardzo, bardzo dużo szczęścia, nosić teczki starszym menedżerom, takim jak Jack Grass czy Mickey Steinberg?

– Nie, żeby nauczyć się biznesu. Żeby być jak Jack Grass czy Mickey Steinberg albo, jeśli potrafię zdobyć tę wiedzę, być jak ten, z którym oni jedzą teraz śniadanie obok za drzwiami, jak Harold Milner.

– Ambitne.

– Jestem ambitny. A Milner jest tylko jednym z ludzi giełdy, których obserwowałem i którzy zainteresowali mnie tym biznesem.

Richard zdał sobie sprawę z tego, że pochylił się ku przodowi tak daleko, że jego ręce były na krawędzi biurka.

– Dzisiaj do mnie należy ocena, czy jesteś wystarczająco ambitny. – LeClaire zgarbił się w swoim fotelu i po raz pierwszy się uśmiechnął.

Richard teraz poczuł pot na górnej wardze i zorientował się, że tętno mu przyspieszyło. Skorzystał z przerwy, żeby ponownie usiąść wygodnie w fotelu. Pozwolił temu facetowi od razu wyprowadzić się z równowagi i był sobą rozczarowany. Uspokój się, tak nie załatwisz sprawy. Musisz go omijać. Odpowiedział uśmiechem, potem próbował rozładować sytuację.

– Więc czy pokonałem pierwszą przeszkodę?

– Zrobiłeś to dwa tygodnie temu.

Richard uniósł brwi, jakby pytał: jak?

– Pokonałeś drzwi.

– Domyślam się, że byłem trochę natrętny. Wykonałem kilka telefonów.

– Sześć. Więc, mój młody przyjacielu, porozmawiajmy.

Tym razem uśmiechnął się tak, jakby nie obawiał się, że może zaraz posikać się z wrażenia. Może to wszystko znaczyło, że LeClaire po prostu go testował. Ale „mój młody przyjacielu?”. No, wybacz. Facet miał zaledwie 35 lat. Przynajmniej nie nazwał mnie kolegą.

Potem powiedział: – Wiesz co? Mam czas. Chciałbyś coś do picia?

– Kawa byłaby doskonała.

LeClaire chwycił słuchawkę i paplał swoim francuski staccato do kogoś o imieniu Marcel. Odwrócił się do Richarda. – Więc, w jakim jesteś punkcie? – Teraz ciepło, jakby byli kolegami. Richard nie mógł rozgryźć tego gościa.

Richard odrzekł: – Nie otrzymałem takiej oferty pracy, jakiej bym chciał, a jest połowa marca. Dwie oferty z jesieni. Pracownik działu finansowania przedsiębiorstw w BFGoodrich oraz Procter & Gamble. Dobre posady, ale to rezerwa.

– Myślisz, że czemu tak jest?

– Sam to powiedziałeś. Moje CV nie pasuje do modelu i nie uczęszczałem do szkoły z internatem, która jest głównym źródłem kadr Wall Street.

– Twoje CV nie ma w sobie ani spokojnej, stonowanej patyny, ani rzeczowej oprawy instytucjonalnej.

Richard zachichotał, słysząc to.

– To jest jeden punkt widzenia.

LeClaire też się zaśmiał.

– Spisałem to sobie z artykułu o rekrutacji. Brzmi nawet głupiej, gdy mówisz to na głos, niż gdy czytasz.

LeClaire odezwał się: – Nie masz pojęcia, jak mi się robi niedobrze na widok tych ładnych chłopców przychodzących tutaj i wykładających mi bezużyteczne teorie i niepraktyczne szkolne bzdury o biznesie.

Jego twarz pojaśniała, jakby faktycznie się rozluźniał.

LeClaire ciągnął dalej, – Ale jeśli chodzi o biznes, to prawdziwi finansiści czują coś w dole brzucha, gdy myślą o pieniądzach, obligacjach i akcjach. To nie ma nic wspólnego z akademicką teorią biznesu.

Ktoś zapukał do drzwi.

– Kto to? – zawołał.

– Marcel – odpowiedziano z wyraźnym angielskim akcentem. Weszła przesadnie poważna kobieta w białym kostiumie i podała im z tacy kawę w prawdziwej porcelanie. Richard pociągnął długi, rozkoszny łyk kawy i zauważył, że LeClaire wybrał herbatę. LeClaire sprawiał wrażenie, jakby był gdzie indziej, gdy pił pierwszy łyk. Odwrócił się i podziwiał zdjęcia na kredensie.

– Troje dzieci? – zapytał Richard.

LeClaire natychmiast powrócił; wyglądał, jakby został na tym przyłapany.

– Tak. Dziewczynki. Przez lata nie przynosiłem zdjęć moich dzieci do biura, ponieważ obawiałem się, że nie będę mógł wydajnie pracować. Myślałem, że będę spędzał całe dnie, patrząc na nie. – Wydawał się zakłopotany, ale zaraz wyprostował się i ciągnął dalej: – Mówiąc wcześniej o oprawie instytucjonalnej, miałem oczywiście na myśli właściwą renomowaną uczelnię pierwszego stopnia, potem dwa do czterech lat w banku inwestycyjnym na stanowisku analityka, a następnie ukończenie jednej z najlepszych szkół biznesu.

– Hm. – Richard zastanawiał się, do czego on zmierza.

– Pozwól mi wytłumaczyć moją rolę jako szefa rekrutacji. Szkoły elitarne to pestka. Proces rekrutacji nie wymaga dodatkowych informacji. Wszystko jest załatwiane siłą bezwładności. Moim prawdziwym zadaniem jest wyszukanie ludzi z drugorzędnych szkół, polowanie na tych dobrych i przekonanie ich, żeby do nas dołączyli. Czy jesteś jednym z nich?

Oczywiście, że był. Ale jak przekonać o tym tego gościa?

* * *

Im dłużej Jack przyglądał się Milnerowi, tym dziwniejsze wydawało mu się jego dzisiejsze zachowanie. To było niepodobne do niego, żeby w taki sposób klepnął decyzję o sprzedaży Southwest. Impulsywność nie była cechą charakteru Milnera. I gdyby Jack nie znał go lepiej, mógłby powiedzieć, że Milner był rzeczywiście nerwowy. Nigdy przedtem nie sprzedawał niczego na taką skalę. Cholera, to było 15– 20 procent jego imperium, a on ma to puścić z dyskontem. Co się dzieje?

Tak, Milner zachowywał się dzisiaj dziwnie. Ale Jack pomyśli o tym później. Teraz robił swoje kalkulacje. Prowizje Walker & Company za sprzedaż całego Southwest wyniosą prawie 100 milionów dolarów. To 100 milionów dolców znacznie zmieniłoby jego tegoroczny budżet. Nie wspominając o 5 procent ceny Southwest, które on i Mickey dostaną jako częściową zapłatę za pomoc Milnerowi w zakupie tej firmy przed laty. Każdy z nich zarobiłby 35 milionów dolców na tym, że firma pójdzie na giełdę. Jack poczuł, jak mrowieją mu palce, potem jaja.

– To może być jedna z najlepszych transakcji tego roku, jeśli ją dobrze rozegramy, Haroldzie – powiedział Jack. Spojrzał na Mickeya. – Wyjątkowa i ekskluzywna wartość transakcji Harolda Milnera.

– Jack, ja już sprzedałem. Próbujesz przekonać Mickeya czy siebie?

Mickey odezwał się: – Nie siebie. Znasz Jacka. On wierzy we wszystko.

– Boże, pomóż nam wszystkim. Człowiek, który ciągle wierzy we własne brednie.

Jack zaśmiał się razem z nimi, ale znowu pomyślał o prowizjach. I o tym, co spowodowałyby w całej puli premii, w tym jego własnej. A Sir Reginald Schoenfeld nie mógłby położyć swoich łap na jego i Mickey’a wynagrodzeniach wynoszących po 35 milionów dolarów. Sir Reginald położył kres wynagradzaniu partnerów udziałami w transakcjach na rzecz wynagradzania w gotówce, krótko po tym, gdy cztery lata wcześnej partnerzy zagraniczni zainwestowali 250 milionów dolarów w Walker & Company. Kiedy przyglądał się Milnerowi, uderzyła go myśl o Sir Reginaldzie: co za kontrast. Milner stał się kimś na wielką skalę, ale pozostał normalnym człowiekiem. Mogłeś czuć się z nim swobodnie. Ale ten Angol, Sir Reginald, całkowicie odjechał, prowadząc Schoenfeld & Co. po śmierci swojego staruszka. Należał do czwartego pokolenia idiotów, którzy odziedziczyli swój majątek, a nie pracowali, żeby go zdobyć. Ale on był tak wyniosły, jakby go zarobił i mu się należało.

Milner przeszedł gładko test Jacka w Peter Luger Steak House; Sir Reginald oblał go, jeszcze zanim wysiedli z samochodu.

Rok po transakcji Caldora Jack i Milner jechali mercedesem 500 Milnera przez Williamsburg Bridge z Manhattanu do Brooklynu do restauracji Peter Luger. – Tutaj obsługa zajmuje się parkowaniem samochodu – powiedział Jack, gdy podjechali pod restaurację. Milner zobaczył parkingowego zbliżającego się od strony kierowcy. Chłopak miał na sobie szytą na miarę koszulę, czarne spodnie, czarną muszkę. Tak jak to Jack ustalił, gdy sam miał 16 lat. Jack obserwował Milnera. Milner patrzył na chłopaka, uśmiechając się; pewnie zastanawiał się, czy ten dzieciak ma wystarczająco dużo lat, żeby prowadzić samochód, i czy będzie cokolwiek widział nad kierownicą tego wielkiego mercedesa.

Milner nie zżymał się, nawet nie zerknął pytająco na Jacka, jak większość facetów. Otworzył okno. – Dobry wieczór panu, witam w Peter Luger – powiedział chłopak. Miał to wbite do głowy: uprzejmy i pełen szacunku, tradycyjnie. Napawał Jacka dumą, chociaż chłopak nawet nie miał pojęcia, kim on jest. – Możecie panowie wysiąść z samochodu, my się nim zajmiemy.

Wysiedli, Jack ciągle obserwował Milnera, który podał parkingowemu kilka dolarów, a potem zobaczył innego podstawionego chłopaka podbiegającego i wsiadającego do samochodu. Wówczas Milner zapytał głównego parkingowego: – Czy otrzymam jakiś bilet?

– Nie, proszę pana, zabieramy samochód na parking, a potem przyniesiemy panu bilet do restauracji. Po kolacji może pan sam odebrać samochód albo jeden z moich chłopców przyprowadzi go panu.

Milner wzruszył ramionami. – W porządku, mój człowieku, będziemy w środku. – Żadnego marudzenia, żadnego wrogiego nastawienia, żadnego traktowania chłopaka z góry. Zdał.

Na ten numer z obsługą parkingową Jack wpadł razem z Mickeyem „Splitsem” Duncanem, Lionelem Prestonem, Brookerem T. Wilsonem i Moravianem White’em, kumplami z sąsiedztwa w Canarsie. Trzy tygodnie zabrało Jackowi dogadanie się z menedżerem Peter Luger, sprzedanie mu zalet pomysłu – umożliwiającego bezproblemowe wejście do restauracji jego klientom – oraz siebie, jako chłopaka w trakcie obrony dyplomu. Potem ustawił się w kolejce do czterech okolicznych parkingów. Co to był za ból. Trzy różne firmy parkingowe. Zabrało mu kilka dni, żeby znaleźć zarządców i dostać ich zgodę. Jeden z nich nawet nalegał, żeby się spotkać z menedżerem Peter Luger, który akurat miał wolne, i zmieniał zdanie jeszcze trzy razy, zanim się dogadał. Potem Booker T. stwierdził, że nie będzie nosił muszki. Jack zagroził, że w takim razie pozbawi go udziału w zyskach. Gdy Booker T. zobaczył, jak pozostali trzej parkingowi w pierwszy weekend zarobili 200 dolców, w końcu dołączył do nich, mimo że Jack zmniejszył mu stawkę o 25 procent.

Chłopak parkingowy potruchtał do drzwi frontowych, a gdy Milner i Jack zbliżyli się, otworzył je szeroko. Milner uśmiechnął się i podziękował mu. Tak samo było, gdy kiedyś Jack otwierał drzwi i patrzył na motłoch wyłażący ze swoich cadillaców, młodzieniaszków ze złotymi łańcuchami i wytapirowane dziewczyny z New Jersey. Starzy szefowie byli spokojni i z klasą, jeśli nie wspomnieć ich brzydkich krawatów i koszul oraz śmierdzących cygar za 1 dolara; czasem nosili błyszczące garnitury. I zwykle szły z nimi pod rękę ich młode laski, żując gumę i wyglądając prostacko w swoich skąpych sukienkach z wywalonymi cyckami. Jack wiedział, że nie chce być taki jak oni.

Nie chciał być też taki jak prawnicy. Adwokaci byli obelżywi, nigdy nie nawiązywali nawet kontaktu wzrokowego, dawali kiepskie napiwki, nosili zdarte buty i pogniecione garnitury. Młodzi prawnicy wyglądali jak zbite psy, ze spuszczonym wzrokiem; bali się adwokatów.

Lubił przyglądać się facetom z Wall Street, uczyć się od nich oszczędnych ruchów. Nie tym młodym, którzy byli dupkami w stylu „patrz na mnie, zobacz, ile zarabiam, jakie duże daję napiwki”. Oni traktowali Jacka i jego chłopaków jak części maszyny parkującej samochody. I zawsze mieli gazety oraz przepocone ciuchy z sali gimnastycznej w swoich torbach– papierki po cukierkach na podłodze, czasem popiół z papierosów i pety, prawdziwe niechluje. Po tym, w jakim stanie utrzymują swoje samochody, mógłbyś wiele o nich powiedzieć.

Ale ci starsi z Wall Street, oni byli dobrze sytuowani i pewni siebie, chodzili wyprostowani, ale jednocześnie zrelaksowani, jakby nie potrzebowali nikomu imponować. Mieli garnitury z gładkich materiałów, które leżały na nich jak jedwab: superlekki samodział wiosną i latem; doskonały, piękny kaszmir jesienią i zimą. Ich buty zawsze błyszczały jak szyba. To tych facetów obserwował, od nich się uczył. Mieli mu coś do pokazania. Oni przechodzili, nie podkreślając swojej potęgi. Owszem, niektórzy byli aroganccy, ledwo go dostrzegali. Ale ci, którzy odzywali się do niego, nie próbowali zachowywać się w nadmiernie poufały i koleżeński sposób, jak te dzieciaki z pospólstwa, ani też pogardliwie, jak młodzi z Wall Street. I od czasu do czasu któryś z nich zatrzymywał się i nawiązywał rozmowę, narzekał, po prostu zabijał czas. Nie byli protekcjonalni. I zawsze, zawsze dawali dobre napiwki. Czasem podjeżdżali taksówkami lub limuzynami, ale zwykle dlatego, że to był Brooklyn. Ich samochody były czyste; wielkie mercedesy, BMW, czasem cadillac czy lincoln lub nawet rolls-royce, ale zawsze idealnie czyste, ze lśniącym chromem, a w środku żadnych papierów czy śmieci. Kiedy przyjeżdżali z żonami, to były to kobiety z klasą, pachniały dobrymi perfumami, nosiły gustowną biżuterię i skromne, ale eleganckie sukienki. I były uprzejme. Nawet jeśli były drętwe, to przynajmniej miłe. To było celem Jacka: Wall Street.

A Sir Reginald, kiedy Brytole i żabojady negocjowały transakcję zakupu Walker & Company, siedząc jako pasażer w BMW 760 Jacka, rzucał znanymi nazwiskami przez całą drogę do Brooklynu. I kiedy podjechali pod Petera Lugera9, odezwał się:

– O Boże, oni zatrudniają nieletnich.

Potem, gdy Jack zatrzymał samochód i bez wahania wysiadł, podając kluczyki i 5 dolarów chłopakowi parkingowemu, Sir Reginald powiedział:

– Zamierzasz jemu zostawić samochód?

Jack odwrócił się, aby zobaczyć, jak Sir Reginald wysiada z samochodu; parkingowy już otworzył mu drzwi, a on potraktował go jak powietrze, nawet na niego nie spojrzał; żadnego „dziękuję”, nic. Jack już wiedział, że to cymbał. Ale tak się składa, że Sir Reginald Schoenfeld i Philippe Delecroix, inny zagraniczny partner Walkera, byli chętni zainwestować w Walker & Company 250 milionów dolarów. Czasem po prostu musisz zamknąć oczy i pogodzić się z tym.

Jack powrócił w myślach do tego, jak dziwnie zachowywał się Milner. To nie było w jego stylu tak pozostawić na stole ponad ćwierć miliarda dolarów. Nienormalne zachowanie klientów oznacza fiasko transakcji, zwykle za pięć dwunasta. Spojrzał na Mickeya, żeby sprawdzić, czy on coś zauważył. Mickey i Harold już zaczęli gadać o sprzęcie stereo, ich wieczna sprzeczka. Pólprzewodniki kontra kable. Płyty winylowe kontra CD. Stereo sreo. Para dużych dzieciaków.

Richard poczuł, jakby pytanie LeClaire’a dało mu szansę, jakby ta wyprawa do Nowego Jorku nie była stratą czasu. – Świetnie radziłem sobie w reklamie, ale...

– Richardzie, mój przyjacielu, rozumiem to. Ale dlaczego tu jesteś?

Richard rzucił okiem na zegarek. To była jego szansa. – Mówiłem ci, że przestudiowałem transakcje. I ich ludzi. Przeczytałem wszystko o Jamesie J. Hillu, Haroldzie Milnerze, Carlu Icahnie, Samie Zellu, nawet o J.P. Morganie i Jimmym Walkerze.

– A co z Donaldem Trumpem?

– Wyczesany bufon, który glejtuje swoim brandem prawdziwych deweloperów. Chyba żartujesz? – Richard zauważył uśmiech LeClaire’a, tym razem szczery uśmiech, który ukazywał jego zęby, rozluźniał kanciaste rysy twarzy i zamieniał je w okrągłości. Richard ciągnął dalej: – Ludzie, o których wspomniałem, przekonali mnie, abym wrócił do szkoły biznesu.

LeClaire odrzekł: – Ale ja ciągle czekam, żebyś mnie przekonał. Rozsiadł się w fotelu, wziął filiżankę herbaty w obie ręce i spoważniał, jakby czekając na wypowiedź Richarda. – Po prostu powiedz mi o pieniądzach.

– Pieniądz traktuję jako środek prowadzenia operacji finansowych. Ma w sobie powab i intrygę; pieniądz rodzi inny pieniądz, cykl powiązań. Jest fascynującym wymysłem, który niemalże opiera się idei, że interesu nie można ani zbudować, ani zniszczyć. Włożysz trochę w małą firmę, dodasz rozumu i potu, i zanim się obejrzysz, już masz dużą firmę.

– A co myślisz o zarabianiu swoich pieniędzy?

– Nigdy nie miałem ich wystarczająco dużo i nie potrafię sobie nawet wyobrazić, abym kiedykolwiek mógł ich mieć za dużo. Jeśli tak się stanie, to dam ci znać.

– Co wiesz o pracy pracownika banku inwestycyjnego?

– Z perspektywy chłopaka, który żyje z dnia na dzień, próbując znaleźć pracę, niewiele. Ale z drugiej strony znam się na transakcjach lepiej niż jakikolwiek student w Michigan. Chcę zdobyć praktykę, która ugruntuje moją wiedzę teoretyczną, jaką zdobyłem na wykładach z finansów. Nie sądzę, aby moi koledzy ze studiów rozumieli cel dzielenia firmy na części i ponownego łączenia jej w całość w takim stopniu jak ty, gdy zaczynałeś pracę. A ja tak.

LeClaire spojrzał na swój zegarek. Richard poczuł, jak żołądek podchodzi mu do gardła na myśl, że ta rozmowa kwalifikacyjna zostanie przerwana. Wtedy LeClaire odezwał się: – Powinienem powiedzieć ci trochę o nas. Zaczynając od siebie. Ukończyłem paryską politechnikę, robiłem szybką karierę w Groupe Credit Generale, potem GCG wysłało mnie do Szkoły Biznesu Uniwersytetu Harvarda, którą ukończyłem jako najlepszy student na roku. Wówczas, krótko po fuzji Walker, Schoenfeld & Co. i GCG, zostałem wprowadzony do Walkera przez samego Philippe’a Delecroixa. Jestem żywym przykładem na to, jak pełen motywacji, młody bankowiec może dorobić się finansowo i twórczo oraz rozwinąć karierę w Walkerze. Mam szansę zostać najmłodszym dyrektorem zarządzającym, który kiedykolwiek został wybrany w tej firmie, nie licząc samego Jacka Grassa.

Richard siedział cicho. Jeżeli prowadzący dużo mówią, znaczy to, że rozmowa kwalifikacyjna poszła dobrze.

LeClaire kontynuował: – I wiesz, co? Jeżeli będziesz ciężko pracował i wytężysz inteligencję, którą najwyraźniej masz, możesz zostać członkiem tej grupy.

Richard poczuł odrobinę ekscytacji. Teraz on mnie sprzedaje.

– Teraz pomówmy o Walker & Company. Jesteśmy dzisiaj jedną z najlepszych firm na Wall Street. Cztery lata temu obyta w biznesie firma Walker & Company połączyła się z Schoenfeld & Co. oraz Groupe Credit Generale. Tradycyjna firma z angielskimi koneksjami, Schoenfeld & Co. jest jednym z największych angielskich prywatnych banków handlowych. Siłą potęgi finansowej Groupe Credit Generale, mojego pierwszego pracodawcy i naszego francuskiego partnera, jest największy bank we Francji. Transakcja, którą przeprowadzili razem Jack Grass i Mickey Steinberg, była zadziwiającym, wspaniałym wyczynem. Zdobyli dla Walkera dostęp do prestiżu i kapitału Schoenfelda i GCG, nie oddając im kontroli nad firmą. Skłonili ich do wyłożenia 51 procent kapitału za 40 procent głosów. W ciągu czterech lat od fuzji Walker wystrzelił od firmy o średnim kapitale do wschodzącej gwiazdy w pierwszej dziesiątce Wall Street.

LeClaire przerwał, jakby chciał powiedzieć: „Co o tym myślisz?”. Richard nie chciał zepsuć tej chwili, tylko skinął głową.

– Spójrz – powiedział LeClaire, pochylając się ku przodowi, jakby powierzał Richardowi tajemnicę. – Sir Reginald Schoenfeld prowadzi Schoenfeld & Co. jak własność osobistą, starannie dobierając swoich ludzi, zachowując unikalną kulturę firmy. GCG, pomimo swojej skali, jest podzielona na poszczególne ośrodki dochodowe, prowadzone przez agresywnych przedsiębiorców. Philippe Delecroix jest w radzie nadzorczej GCG i stoi na czele dwóch najbardziej dochodowych części firmy: bankowości inwestycyjnej oraz oddziału bankowości handlowej, do których należy inwestycja GCG w Walkera. Czy wiesz, dlaczego Sir Reginald i Philippe szukali firmy takiej jak Walker?

Na to pytanie LeClaire naturalnie sam odpowie. Richard nie śmiał nawet kiwnąć głową, obawiając się, że przerwie jego wypowiedź.

– Ponieważ chcieli mieć DNA Walkera. Ponieważ wiedzieli, że to jest wyjątkowe DNA, które pociągnie ich własne struktury. A my, Richardzie Blum, szukamy wyjątkowych ludzi z takim samym DNA.

– Wiem, co masz na myśli – odezwał się Richard, zauważając przerwę na swoją końcową mowę. – Naprawdę wierzę, że jestem do tego stworzony. Wiem, że mam to coś w sobie i mogę wywrzeć znaczący wpływ na Walkera. Ale nie wejdę tutaj z myślą, że to mi się należy. Będę pracował do upadłego, uczył się biznesu od podstaw. Daj mi szansę. Nie zawiodę cię.

Teraz LeClaire znowu uśmiechnął się, szeroko, tak że rysy twarzy wygładziły mu się.

Richard poczuł, że rozmowa zbliża się do końca, i nie chciał niczego zepsuć w ostatniej chwili. Zamilkł.

– Jesteś bystry – powiedział LeClaire. – Nie jesteś zepsuty, zdajesz się wiedzieć, jak ciężko trzeba pracować, i zdecydowanie masz biznes we krwi. Lubię cię, Richardzie.

Richard poczuł, że już prawie przebrnął przez tę rozmowę. LeClaire ciągle się uśmiechał. Skończ, zamknij się i zostaw to. Facet przed chwilą powiedział, że cię lubi.

– Ja też cię lubię, François – odrzekł Richard. Poczuł ulgę, gdy LeClaire ponownie spojrzał na zegarek.

– No, muszę się przygotować do mojej telekonferencji. Odezwę się. Będzie ciężko, ale zobaczę, co da się zrobić.

Richard zobaczył jeszcze jeden szeroki uśmiech w lobby, gdy LeClaire odprowadzał go do windy. Richard wychodził z przeczuciem, że przeszedł przez początkowy krzyżowy ogień pytań, a potem nawiązał kontakt. Poczuł ulgę, potem skurcze w brzuchu. Dobrze się zakończyło, ale czy wystarczająco dobrze, żeby się tam dostać?

* * *

Tydzień po rozmowie z LeClaire’em wezwano Richarda na jeden dzień do Nowego Jorku na drugą rundę rozmów kwalifikacyjnych, a potem nikt się nie odzywał aż do połowy kwietnia. Kiedy on sam dzwonił, słyszał chmurny głos LeClaire’a na automatycznej sekretarce. Gdy w końcu LeClaire zadzwonił, Richardowi waliło serce. Siedział na ławce w kampusie przed Sam Wyly Hall.

– Witaj, przyjacielu – odezwał się LeClaire. – Mamy nadzieję, że dołączysz do nas jako członek Walker & Company. Powiedz mi, jak mamy cię przekonać.

Richard czuł, jak ciało drętwieje mu w miejscach, które dotykały ławki, czucie uniosło się gdzieś wyżej, a potem miał wrażenie, jakby jego wnętrzności zaczęły się śmiać. Powiedział: – Nie musicie nic robić. Zgadzam się. Nawet nie wiesz, jaki jestem szczęśliwy.

– Doskonale. Więc pozwól mi przedstawić tylko jeden element naszej oferty pracy, zanim wytłumaczę ci wszystkie szczegóły.

Richard usłyszał zmianę tonacji głosu LeClaire’a i teraz poczuł w brzuchu coś zupełnie innego; jakby go ktoś uderzył. Był świadomy tego, że twardo wylądował tyłkiem na deskach ławki, a nogi miał jak z waty.

LeClaire kontynuował: – Pamiętam, że mówiłem ci podczas naszej pierwszej rozmowy, że będzie ciężko. Ostro walczyłem o ciebie, ale ciągle mi odmawiano. Oto, co ci proponujemy: dołącz do nas jako stażysta na tym roku studiów na okres próbny. Oznacza to, że masz sześć miesięcy, żeby się sprawdzić. Jeśli to przyjmiesz, nie będziemy cię oszczędzać. Każemy ci robić rzeczy, które mogą być dla ciebie nieprzyjemne, nawet drażniące. Będziemy cię testować, żeby zobaczyć, czy nadajesz się do Walkera. Ale pozostałe punkty twojego zatrudnienia będą takie same, jak innych stażystów, a żaden z twoich kolegów nie będzie świadomy tego, że to jest twój okres próbny.

Richard odchrząknął, zaczął szybko zbierać myśli, próbując znowu wczuć się w atmosferę rozmowy kwalifikacyjnej.

– Nie mam wątpliwości, że mi się uda. Oczywiście, przyjmuję propozycję.

Słuchając LeClaire’a tłumaczącego mu pozostałe elementy oferty pracy, poczuł, jak wraca mu siła w nogach. Okres próbny czy nie, idzie na Wall Street, nawet jeśliby mieli za sześć miesięcy znowu go wyrzucić. Ale gdy mówił sobie, że do tego nie dopuści, nie mógł się pozbyć wrażenia gniecenia w żołądku.

* * *

Waszyngton, D.C. Roman Croonquist, dyrektor wydziału wykonawczego Komisji Papierów Wartościowych i Giełdy (KPWiG), siedział przy swoim biurku z uczuciem, że lepiej być nie może. Dzień wcześniej wrócił z Nowego Jorku, gdzie wystąpił jako pełnomocnik rządu na końcowej rozprawie sądowej z ogłoszeniem wyroku w najlepiej rozpracowanym przez siebie fiasku biznesowym od czasu, gdy sześć lat temu został najważniejszym strażnikiem amerykańskiej Komisji Papierów Wartościowych i Giełdy. W głównej sali rozpraw Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych przy Pearl Street, tej samej, w której Bernie Madoff10 dostał 150 lat, 28-letniemu specjaliście bankowości inwestycyjnej Matthew Kowalskiemu zasądzono maksimum kary: 15 lat więzienia, zwrot udziałów w nielegalnych zyskach 13-osobowej grupy oszustów, sięgających 14 milionów dolarów oraz 500 tysięcy dolarów grzywny. Croonquist uważał, że jest to niewystarczająca sankcja ale tylko tyle przewiduje kodeks prawny. Kowalski, ten łajdak, przekazywał ponadto swojemu ojcu niejawne informacje dotyczące kondycji pewnych spółek, a ten dokonywał na ich podstawie transakcji na koncie brokerskim swej bratanicy. Żałosne. Do tego jeszcze, podczas przesłuchania, matka Kowalskiego patrzyła błagalnie, prosząc o litość dla syna. Niech to diabli. Croonquist czuł jedynie pogardę. Chłopak dobrze wiedział, co robi. Podobnie jak jego ojciec. Żałują tylko dlatego, że zostali przyłapani.

Teraz miało być już tylko lepiej. Po trwającym dwa miesiące okresie próbnym oficjalnie uruchomiono właśnie nowy system MarketWatch, wart 780 milionów dolarów. Croonquist wystukał na klawiaturze kilka znaków i patrzył, jak symbole pojawiają się na monitorze LCD, tworząc nowe punkty w gąszczu statystyk giełdowych. Jego ekran był jednym z 250 nowych terminali MarketWatch. Croonquist został wytypowany przez przewodniczącego rady Komisji, Greena, oraz swego byłego szefa Phila Johnsona z nadzoru, do zorganizowania i uruchomienia MarketWatch. System ten monitorował aktywność transakcji na całym świecie poprzez elektroniczny nadzór nad najważniejszymi giełdami papierów wartościowych.

Teraz niegrzeczni chłopcy naprawdę nie mają szans. Głośno rozłupał orzeszek pistacjowy i wrzucił sobie zawartość do ust.

Kiedy spojrzał w górę, ujrzał Charlesa Greena, przewodniczącego rady Komisji Papierów Wartościowych i Giełdy, idącego w kierunku jego biura. Odchylił się i uśmiechnął.

– Charlie, co za niespodzianka.

Green usiadł przodem do Crooquista. – Tak. Ale to nie jest nigdy miła niespodzianka, jeżeli twój szef wpada bez zapowiedzi, prawda?

– Nie wiem, ale pewnie zaraz się dowiem.Croonquist nie miał żadnych powodów, by czuć się niepewnie. Pochylił się ku przodowi, przesunął zdjęcie Ellie i dziewczynek na bok, aby lepiej widzieć Charliego, który usadowił się w fotelu.

– Właśnie wróciłem z Kapitolu. Nie ponieśliśmy strat przez tych facetów, których właśnie przyłapałeś na największym przekręcie transakcyjnym ostatniej dekady.

Croonquist sam poklepał się po plecach.

– Ale czas skończyć świętowanie. Teraz wszyscy pytają: „Co dziś dla mnie zrobiłeś?”. A ten gruby gnojek Carmichael z Północnej Dakoty formalnie odniósł się do kosztów MarketWatch jako „nagannego przypadku puszczania z dymem budżetu KPWiG”.

– On wie, jakich słów używać.

– Nie powiedziałbyś tak, gdyby ich użył pod twoim adresem.

Green pochylił się i oparł przedramiona na biurku. Croonquist przeczuwał coś złowieszczego.

– Muszę się do nich odezwać. Kongresowa komisja budżetowa skrzeczy, że MarketWatch jest za drogi o 280 milionów dolarów. Wiem, że to nie twoja wina, wykonałeś dobrą robotę. I jeszcze o tym, że w aferze Kowalskiego nie potrzebowałeś żadnej wyszukanej technologii. Więc jeśli szybko nie wyłapiesz jakiejś grubej afery przy użyciu tego cholerstwa, myślę, stary, że oboje wylądujemy w rynsztoku.

Croonquist musiał ochłonąć. To nie tylko nie była towarzyska pogawędka. Green ciężko sapał, a przecież tym facetem trudno było wstrząsnąć. Jego oczy mówiły: „Co teraz?”.

– Myślę – powiedział Croonquist.

– Nie masz czegoś?

– Daj spokój, Charlie, minęły dopiero dwa miesiące. Używając MarketWatch, przetestowaliśmy 5000 transakcji, w tym 10 podstawionych przez nas. Pojawiło się kilka interesujących rzeczy – Croonquist skierował wzrok na stos wydruków komputerowych na szafie – ale ciągle je analizujemy. Jest jeszcze za wcześnie.

Green wskazał palcem na stos wydruków: – Co jest na pierwszym miejscu?

– Walker & Company.

– Dlaczego jest na pierwszym miejscu?

– Osiem podejrzanych transakcji w ciągu czterech lat. Wysoka korelacja z poprzednimi podstawionymi transakcjami. Mam przeczucie, że coś tu nie gra.

– To dobrze. Ściskaj to, póki do ciebie nie przemówi – Green wstał z fotela – Liczę na ciebie, Roman.

Croonquist patrzył jak wychodzi, potem podniósł słuchawkę, żeby zadzwonić do IT. Otworzył dolną szufladę biurka i wyciągnął z torebki kolejną garść orzeszków pistacjowych.

1 Hardy G.H.: Apologia matematyka. Warszawa: Prószyński i S-ka, 1997.

2 George Herman „Babe” Ruth był popularnym w I poł. XX wieku amerykańskim baseballistą. Do dziś uważa się go za baseballistę wszech czasów. Grał m.in. w drużynach New York Yankees oraz Boston Braves – przyp. Kurhaus Publishing.

3 Green Bay Packers to drużyna futbolu amerykańskiego – przyp. Kurhaus Publishing.

4 Chodzi o element taktyczny ataku w futbolu amerykańskim – przyp. Kurhaus Publishing.

5 Caldor to amerykańska sieć domów towarowych – przyp. Kurhaus Publishing.

6 Home run to termin wywodzący się z gry w baseball. Oznacza uderzenie piłki, po którym pałkarz obiega wszystkie cztery bazy i zdobywa punkt dla swojej dużyny – przyp. Kurhaus Publishing.

7 Learjet to marka amerykańskich małych samolotów używanych w biznesie – przyp. Kurhaus Publishing.

8 Oferta publiczna, opisywana też skrótowcem IPO, to wprowadzenie spółki na giełdę. Możliwie szerokiemu odbiorcy proponuje się nabycie akcji danej spółki, podając istotne z punktu widzenia przyszłych akcjonariuszy informacje. Ważnym elementem oferty publicznej jest przygotowanie prospektu emisyjnego – przyp. Kurhaus Publishing.

9 Peter Luger Steak House to bardzo znana amerykańska restauracja mieszcząca się w Brooklynie – przyp. Kurhaus Publishing.

10 Bernard Madoff został skazany za stworzenie piramidy finansowej i zdefraudowanie miliardów dolarów swoich klientów. Został aresztowany 11 grudnia 2008 roku, w samym środku kryzysu finansowego – przyp. Kurhaus Publishing.