Ewa Danuta Białek

PORADY MAŁEJ EWUNI DUŻEJ EWIE

Dziecko jest mądrzejsze niż myślisz
Zacieśnianie związków

INSTYTUT PSYCHOSYNTEZY

Prawa autorskie Ewa D. Białek

Warszawa 2012

ISBN 978-83-63428-11-2

Wydanie w wersji broszurowej:

ZACIEŚNIANIE ZWIĄZKÓW

Warszawa, 2002

Żadna część lub całość tej książki nie może być kopiowana lub w żaden inny sposób rozpowszechniana do celów komercyjnych bez pisemnej zgody Autorki, gdyż jest naruszeniem praw autorskich i podlega karze.

Wydawca w druku: INSTYTUT PSYCHOSYNTEZY

Centrum Zrównoważonego Rozwoju Człowieka

www.psychosynteza.pl

Sprzedaż wysyłkowa: instytut@psychosynteza.pl

sklep internetowy http://zdrowiedlaciebie.abc24.eu

Konwersja:

KRÓTKI KOMENTARZ – CELEM WSTĘPU:

Pracą z małą dziewczynką zainspirowała mnie książka, którą czytałam 2 lata wcześniej, a następnie wpadła mi w ręce po raz drugi. To książka Joan Borysenko „Wina jest nauczycielką, Miłość lekcją”. Coś kierowało mnie do tego, aby zacząć TO ROBIĆ, czyli rozpocząć wykonywanie ćwiczenia po ćwiczeniu. Od początku miałam wewnętrzne poczucie, że ZACZYNAM BUDOWAĆ lub raczej ODNAJDYWAĆ wewnętrzne związki we mnie samej, które są prapoczątkiem wszystkich związków w życiu. Stąd właśnie powstał tytuł tego tomiku.

Jak się wkrótce okaże, moje rozmowy z dzieckiem – małą Ewunią, są nie tylko rozwiązywaniem jej „małych” dylematów, poszukiwaniem miłości i bezpieczeństwa u dorosłej EWY, ale także odpowiedziami na moje własne – dorosłe pytania, zadawane sobie, właśnie w TEJ CHWILI MOJEGO – dorosłego życia i jej poradami: maleńkiej Ewuni – dużej Ewie. Stąd każdy fragment został nazwany PORADĄ.

„Uzdrowienie” dzieciństwa, uwolnienie traumy z tego okresu, pozwala także na wyzwolenie kreatywności, tego, co zostało zablokowane w spontaniczności małej dziewczynki i realizacji tego w świecie.

A oto codzienne spotkania z małą Ewunią.

PORADA 1

Ewusia siedzi w kucki z rączkami przy twarzyczce.

Pytam: Dlaczego jesteś smutna?

O.: Kulki mi się poprzewracały.

P.: Jak mogą się poprzewracać kulki?

O.: Widzisz, że leżą na podłodze.

P.: Co chcesz z nimi zrobić?

O.: Przemalować je.

P.: Co ci da przemalowanie kulek?

O.: Żeby inaczej je zobaczyć.

P.: Po co chcesz inaczej je zobaczyć?

O.: ŻEBY INACZEJ WIDZIEĆ TO CO WIDZĘ.

P.: Jakie są związki jednego i drugiego: poprzewracania i przemalowania?

O.: Jak zmienię swoją pozycję ( sposób widzenia), wtedy będę widzieć kulki POUKŁADANE.

PORADA 2

Ewusia z rozwichrzonymi włoskami siedzi w progu. Nie widać zupełnie jej twarzyczki. Wyraźnie czegoś wypatruje na podłodze. Wokół panuje półmrok. Jest zatroskana.

P.: Czego szukasz?

O.: Nie mogę zobaczyć.

P.: A co chcesz zobaczyć?

O.: Jak otwieram oczy widzę. Jak zamykam, nie widzę nic. Jak otwieram troszeczkę, widzę troszeczkę. Jak przybliżam oczy, widzę mało, jak oddalam oczy widzę więcej ale płycej.

Ja mam do niej jednak dziś konkretne pytanie, które mnie nurtuje od pewnego czasu, więc od razu je zadaję.

P.: Jak myślisz, co można zrobić, żeby poczuć się lepiej?

O.: Zmienić poczucie.

P.: Jak?

O.: Tak jak z tymi oczami. Zmieniać patrzenie – i zmieniać poczucie. Ono jest ruchome. Oddalić czucie niedobre, a przybliżyć czucie dobre. Teraz cały czas trzymać dobre. To przecież proste.

P.: Jak to robisz, żeby zmieniać nastrój?

O.: Tak jak inne dzieci : PRZESKAKUJĘ.

P.: ?????????????

O.: To tak jak w grze w klasy. Tam się skacze od jednej klasy do drugiej. Im szybciej, tym lepiej – wtedy się wygrywa.

P.: ???? To co mam zrobić z tym nastrojem?

O.: Przeskakuj i to jak najszybciej. Tak jak w tych klasach. Jeśli cię coś boli – to też zaraz przeskocz.

PORADA 3

(6-letnia Ewunia)

Pytam: Czemu stoisz tyłem?

O.: Bo tak mi się podoba.

P.: Skąd ten upór?

O.: Z potrzeby.

P.: Jaka jest twoja potrzeba?

O.: Widzieć to co z tyłu.

P.: Dlaczego?

O.: Chcę widzieć co niewidzialne.

P.: Myślisz, że tak jest lepiej? Po co?

O.: Z tyłu nic nie widzę.

P.: Ale co ci to da?

O.: Żeby widzieć na okrągło (całość).

Moje pytanie na dziś to: Jak osiągnąć, to czego potrzebuję?

O.: Zobacz, co niewidzialne i zacznij to robić.

P.: ???. Nie rozumiem jak to wszystko połączyć?

O.: Odpowiedź przychodzi z niewidzialnego.

P.: ???

O.: Odczytać niewidzialne.

P.: Jak można mieć, to czego tak naprawdę potrzebuję?

O.: To co niewidzialne zobaczyć (wyobraźnią) – stworzyć obraz i to zacząć MIEĆ z DETALAMI (obraz zaczyna stwarzać rzeczywistość).