Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli.

Praca zbiorowa. Lista autorów dostępna na stronie http://e-przewodniki.pl/przewodnik-Polska-Nadmorski_Park_Krajobrazowy-154.html/

Autorzy oraz Wydawnictwo HELION dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz Wydawnictwo HELION nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce.

Do przygotowania niniejszej publikacji wykorzystano:

OpenStreetMap -   użytkownicy OpenStreetMap, CC BY-SA

Treści, zdjęcia i dane zamieszczone na stronie e-przewodniki.pl/

Wydawnictwo HELION S.A.

ul. Kościuszki 1c, 44-100 GLIWICE
tel. 32 231 22 19, 32 230 98 63
e-mail: bezdroza@bezdroza.pl
WWW: http://bezdroza.pl (księgarnia internetowa, katalog książek)

Drogi Czytelniku!
Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres http://ebookpoint.pl/user/opinie/?BEP154_E
Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję.

ISBN: ePub 978-83-7853-266-8
ISBN: Mobi 978-83-7853-267-5

Copyright © Bezdroża 2012

Poleć książkę

Oceń książkę

Księgarnia internetowa

Lubię to! » nasza społeczność

Nadmorski Park Krajobrazowy

Nadmorski Park Krajobrazowy

Nadmorski Park Krajobrazowy został utworzony w 1978 r. jako jeden z pierwszych parków krajobrazowych w Polsce. Ponad połowa jego powierzchni to wody Zatoki Puckiej. Część lądowa parku obejmuje wąski pas wybrzeża morskiego, ciągnący się od Białogóry po Półwysep Helski oraz zachodnie brzegi Zatoki Puckiej od Władysławowa do Mechelinek. W parku występują wszystkie typy wybrzeża charakterystyczne dla południowego Bałtyku: klify, wybrzeża wydmowe, niskie wybrzeża zalewowe. Prawie połowa parku jest porośnięta lasem. Dominującym gatunkiem jest sosna z domieszką brzozy, olchy i dębu. Na przylądku Rozewie znajduje się rezerwat buków. Innym charakterystycznym elementem są torfowiska. Dzięki tak zróżnicowanemu ukształtowaniu podłoża, świat fauny i flory cechują się dużym urozmaiceniem. Spośród drobniejszych roślin wymienić należy mikołajka nadmorskiego, groszek nadmorski, turzycę piaskową, babkę nadmorską oraz rzadsze rośliny takie jak: bażyna czarna, kosaciec syberyjski czy mieczyk dachówkowaty. Równie bogaty jest świat zwierząt, a zwłaszcza ptaków. Występują tu myszołowy, krogulce, bataliony, mewy, rybitwy. Co roku zimę spędzają tu stada łabędzi i dzikich kaczek. Warto wspomnieć także o wyjątkowości Zatoki Puckiej. Występuje w niej bardzo wiele unikatowych gatunków roślin i zwierząt, w tym choćby foki szare i morświny. Poza tym zatoka to akwen osłonięty i płytki. Dzięki tym cechom oraz ograniczonej wymianie wód, łatwo się nagrzewa, co sprawia, że jest doskonałym kąpieliskiem morskim oraz idealnym miejscem do uprawiania sportów wodnych. Teren parku obejmuje kilka miejscowości, które uznaje się powszechnie za „kultowe" miejsca wypoczynku na polskim wybrzeżu.

Dębki

Dębki są malutką, ale uroczą miejscowością położoną u ujścia Piaśnicy do Bałtyku, 15 km na zachód od Jastrzębiej Góry. W 1773 r. chłop Maciej Dębek otrzymał od zakonu w Żarnowcu kawałek ziemi przy ujściu Piaśnicy. Idąc za jego przykładem, w 2. poł. XVIII w. zaczęli tu przybywać kolejni chłopi. Osadnicy utrzymywali się głównie z rybołówstwa i uprawy ziemi. Wioskę nazwano na cześć pierwszego osadnika - Dębek. Z czasem nazwa ewoluowała i tak powstały Dębki. Wieś nabrała charakteru letniska dopiero na pocz. XX w. W okresie międzywojennym była to najdalej na północ wysunięta miejscowość polskiego wybrzeża. W Dębkach znajdowała się więc wieża strażnica i stacjonowała straż graniczna. Dzisiaj teren ten należy do rezerwatu „Piaśnickie Łąki".

Karwia

Karwia to nadmorska miejscowość letniskowa położona 5 km na zachód od Jastrzębiej Góry, a jednocześnie dzielnica Władysławowa. Może się ona poszczycić wielowiekową historią, gdyż pierwsza wzmianka o niej pojawiła się w dokumentach już z 1274 r. W 1. poł. XIX w. wieś liczyła 200 mieszkańców. Miejsce było piękne, ale niebezpieczne - podczas większych burz Karwia była regularnie zalewana przez morze. Ten płaski, podmokły teren nie wiadomo dlaczego upodobali sobie osadnicy holenderscy. Możliwe, że warunki naturalne przypominały im rodzinną Holandię. Dzięki niderlandzkiemu doświadczeniu w osuszaniu gruntów, udało im się nawet wyrwać część terenu wodom Bałtyku. W latach 30. XX w. wybudowano kilometrową tamę typu holenderskiego, dzięki czemu okolica stała się w pełni zabezpieczona przez morskim żywiołem. W okresie międzywojennym do Karwi zaczęło też przybywać coraz więcej letników. Z czasem ta spokojna rybacka wioska przekształciła się w sympatyczną miejscowość letniskową.

Żarnowiec

Żarnowiec, położony w pobliżu Jeziora Żarnowieckiego, przecięty jest przez drogę nr 213. Pierwsze wzmianki o miejscowości pojawiają się w XIII w. W 1215 r. książęta pomorscy podarowali Żarnowiec oliwskim cystersom, którzy kilkanaście lat później założyli tu klasztor cystersek. W XIV w. ziemie te opanowali Krzyżacy. Podczas wojny trzynastoletniej to właśnie tutaj, na Jeziorze Żarnowieckim, rozegrała się decydująca bitwa. Wojska polskie pod dowództwem Piotra Dunina zadały Krzyżakom druzgocący cios. Zginął w niej sam dowódca wojsk zakonnych Fritz Raveneck. Reformacja przyniosła duże zmiany. Klasztor zupełnie podupadł. Dopiero w 1590 r. został przejęty przez benedyktynki z Chełmna, które założyły tu opactwo i podniosły zabudowania z ruiny. Prowadziły one ożywioną działalność gospodarczą, zajmowały się szkolnictwem, a klasztor stał się ważnym ośrodkiem polskości w morzu postępującej zewsząd germanizacji. Nie mogło to ujść uwadze czujnych władz pruskim i 1834 r. nastąpiła kasata zakonu. Po I wojnie światowej Żarnowiec był miejscowością przygraniczną. W 1945 r. do miejscowości wróciły benedyktynki, repatriowane z Wilna, które prowadzą działalność do dziś dnia.

Rozewie

Przylądek Rozewie to północny skrawek Kępy Swarzewskiej, będącej wzgórzem morenowym i jednocześnie najdalej na północ wysunięty punkt Polski (54º50`N).
Już we wczesnym średniowieczu ludzie palili tu ogniska, które miały wskazywać drogę przepływającym łodziom i statkom. Swą szczególną sławę miejsce to zawdzięcza latarni morskiej im. Stefana Żeromskiego. Znajduje się ona ok. 3 km od centrum Jastrzębiej Góry, przy drodze prowadzącej w kierunku Władysławowa Znana anegdota głosi, że Żeromski podczas jednego z pobytów w latarni pisał swoją słynną książkę „Wiatr od morza". Obecna latarnia powstała w 1822 r. W ciągu prawie dwóch wieków była kilkukrotnie powiększana. Dzisiaj jej wysokość wynosi prawie 33 m. Jej blaski świetlne następują co 3 sekundy i widoczne są z odległości 23,4 mil morskich (48 km). Latarnia na Rozewiu ma największy zasięg światła ze wszystkich latarni wybrzeża polskiego. W latach 60. XX w. utworzono tu Muzeum Latarnictwa Morskiego - jedyną tego typu placówkę w Polsce. Ekspozycja prezentuje ewolucję latarni morskich od czasów starożytnych do dzisiaj, modele kilku polskich latarni i ich rozmieszczenie i wiele innych ciekawych eksponatów związanych z latarnictwem. Nie wolno zapominać, że teren przylądka jest rezerwatem przyrody, dlatego należy tu zachować szczególną dbałość o przyrodę.