Sara Craven

Ślub w wyższych sferach

Tłumaczenie:
Monika Łesyszak

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Kwiecień

Nigdy w życiu nie widziała równie pięknych kolczyków. Płonęły na tle czarnego aksamitu tak ognistym blaskiem, że obawiała się, że poparzą jej palce. Były jednak zimne jak inne sztuki biżuterii, które dostała w ciągu ostatnich długich miesięcy. Jak lodowaty dreszcz, który przebiegł jej po plecach na myśl o nadchodzącym wieczorze.

Wyjęła z pudełeczka wisiorek, poprzedni prezent, i wręczyła pokojówce Donacie, by zapięła go na jej szyi. Potem stanęła przed lustrem. Kazano jej założyć czarną prostą suknię z długimi rękawami i głębokim dekoltem, lekko zmarszczoną pod biustem, zupełnie nie w jej stylu, o wiele za poważną na jej dwadzieścia trzy lata. Nie pasowała do niej tak wyrafinowana elegancja. Lecz od kiedy to marionetka ma cokolwiek do powiedzenia?

Włosy upięto jej w kok z kilkoma luźnymi pasemkami wokół twarzy i na karku.

Nie zaprzyjaźniła się z Donatą, zbyt świadomą żałosnej małżeńskiej farsy, w której grała główną rolę, lecz ceniła zarówno jej zdolności fryzjerskie, jak i dyskrecję.

Makijaż nałożyła sama. Popielate cienie podkreślały jedyny atut jej urody – szarozielone oczy w oprawie ciemnych rzęs. W uszach i na szyi lśniły brylanty, niczym bryłki lodu w zimowym słońcu.

Donata zerknęła na zegarek na znak, że pora zacząć przedstawienie. Jej pani wzięła więc wieczorową torebkę i ruszyła długim korytarzem ku klatce schodowej. Po drugiej stronie trzasnęły inne drzwi.

Przystanęła na widok smukłej męskiej postaci w eleganckim garniturze. On również się zatrzymał. Zmierzył ją od stóp do głów beznamiętnym, taksującym spojrzeniem. Wreszcie skinął głową z aprobatą. Zeszli ze schodów, ramię w ramię, lecz nie dotykając się nawzajem. Gdy stanęli na marmurowej posadzce pięto niżej, zwrócił ku niej twarz i szepnął:

– To dzisiaj.

To jedno jedyne słowo sprawiło, że znów przeszedł ją zimny dreszcz.

Czerwiec poprzedniego roku

Nie ulegało wątpliwości, że wciągnięto go w zasadzkę. Uświadomił to sobie zaraz po wkroczeniu do salonu, gdy zobaczył, że babcia nie czeka na niego sama. Obok hrabiny Manzini siedziała bowiem pulchna pani Luccino z marsową miną. Ucałował dłonie babci. Ciotce Dorotei tylko lekko skinął głową.

– Co za miła niespodzianka – powitał ją bez entuzjazmu.

Nie spodziewał się, że zastanie tu starszą i najmniej lubianą siostrę zmarłego ojca, apodyktyczną matronę, rządzącą obecnie w rodzinie żelazną ręką. Szczerze wątpił, czy ją również cieszy jego widok.

Cosima Manzini wskazała mu miejsce na sofie.

– Świetnie wyglądasz, Angelo – zagadnęła ciotka Dorotea.

– Pewnie zaraz ciocia doda, że zawdzięczam dobre zdrowie raczej łutowi szczęścia niż rozsądkowi.

– Cóż, udział w wyścigach konnych wkrótce po zwichnięciu ramienia na meczu polo trudno nazwać rozsądnym pomysłem – przytaknęła.

– Wiele ryzykowałeś – wtrąciła jego babcia. – Najwyższa pora zacząć myśleć poważnie o życiu.

– To znaczy o małżeństwie – skomentował Angelo z kwaśną miną.

– Nie chcę cię denerwować, ale czas ucieka. Od śmierci twojego ojca minęły już dwa lata. Jako obecny hrabia Manzini potrzebujesz dziedzica majątku i nazwiska.

– Zdaję sobie sprawę, jakie obowiązki na mnie ciążą, ale mnie nie pociągają.

– Wolisz uwodzić cudze żony, niż poszukać własnej – wtrąciła ciotka. – Nie broń go, mamo – uciszyła matkę, ledwie ta zdołała otworzyć usta. – Mógłby przebierać w dziewczętach jak w ulęgałkach, ale nie znajdzie narzeczonej, romansując z mężatkami w całym Rzymie.

– Miło z twojej strony, że tak się troszczysz o moje osobiste sprawy, ciociu – wycedził Angelo przez zaciśnięte zęby.

– Tylko patrzeć, jak wybuchnie skandal. I wyłącznie siebie będziesz mógł winić, jeżeli w jego wyniku ucierpi kondycja Galantany.

– Nie szyjemy habitów, tylko modne ciuchy. Nie wyobrażam sobie, żeby jakaś dziewczyna zrezygnowała z zakupów z powodu skandalu. Kto wie, może szczypta sensacji jeszcze zwiększy sprzedaż?

– Tracę do ciebie cierpliwość – wytknęła Dorotea, wstając z miejsca.

– Ja do cioci też.

Dorotea Luccino obrzuciła go wściekłym spojrzeniem i wyszła.

Kiedy zamknęła za sobą drzwi, stara hrabina upomniała go surowo:

– To nie było uprzejme.

– Powinna od czasu do czasu usłyszeć parę słów prawdy, ale wyślę jej kwiaty na przeprosiny. Nie bardzo wierzę, że przyszła tu tylko po to, żeby prawić mi morały. Nie wątpię, że już znalazła mi kandydatkę na żonę.

– Owszem, wspomniała o dziewczynie imieniem Elena. Helen w jej języku.

– Angielka?

Hrabina skinęła głową.

-W jej żyłach płynie też włoska krew. Przyjaźniłam się z jej babką, Vittorią Silvestre. Dorotea też ją lubiła. Poślubiła Anglika. Jej córka też, niejakiego Blake’a. W końcu osiedli w Genui. Niestety, obydwoje zginęli w wypadku na autostradzie. Ich jedyna córka Elena mieszka w Rzymie. Jest tłumaczką w wydawnictwie Avortino.

– Pracuje? – zdziwił się Angelo. – Czyli ma nie tylko ładną buzię, jak mówią Anglicy.

– Najlepiej sam oceń. Zresztą już ją poznałeś.

– Nie przypominam sobie.

– Widziałeś ją na przyjęciu u Silvii Alberoni. To nazwisko z pewnością pamiętasz. I ładną buzię też – dodała z naciskiem po chwili przerwy.

Angelo przeklął w myślach ciotkę Doroteę. Ciekawiło go, skąd dowiedziała się o ich romansie. Przyrzekł sobie, że w przyszłości będzie ostrożniejszy.

Śliczna młoda żona zamożnego szefa biura rachunkowego nudziła się przy mężu jak mops. Angelo szybko odkrył, że nie wyznaje zbyt surowych zasad. Wkrótce nawiązał burzliwy romans z namiętną mężatką. Ponieważ sądził, że nikt niczego nie spostrzegł, przyjął jej zaproszenie na kolację. Pozostali goście należeli głównie do świata finansjery, toteż spędził wieczór miło i pożytecznie. Mgliście przypominał sobie nijaką dziewczynę siedzącą przy drugim końcu stołu.

– Miło, że ciocia myśli o mojej przyszłości, ale ta panna nie zrobiła na mnie najmniejszego wrażenia.

– Przykro mi słyszeć, że wnuczka Vittorii nie przypadła ci do gustu – westchnęła babka. – Oczywiście sam podejmiesz decyzję.

Zmieniła temat, co bynajmniej nie oznaczało, że zostawi go w spokoju. W drodze do domu po cichu przyznał rację babce i apodyktycznej ciotce. Skoro musiał się ożenić, to najlepiej z pierwszą lepszą skromną panienką, która nie przeszkadzałaby mu nadal prowadzić kawalerskiego życia. Jednak doświadczenia kolegów sporo go nauczyły. Potulne narzeczone wkrótce po ślubie brały małżonków pod pantofel. Znosili swój los ze stoickim spokojem, lecz Angelo bynajmniej nie zamierzał. Ale też nie widział wyjścia z impasu.

Uwielbiał kobiety, ale nie znosił zobowiązań. Wybierał namiętne kochanki, niezagrażające jego wolności. Nie zakochiwał się, niczego nie obiecywał i nie wymagał. Instynkt samozachowawczy zawsze w porę podpowiadał mu, kiedy zakończyć romans – elegancko, hojnie i z wdziękiem. Z żalem doszedł do wniosku, że najwyższa pora rozstać się z Silvią Alberoni. Wszystko wskazywało na to, że namiętna kochanka chętnie odegrałaby bardziej znaczącą rolę w jego życiu, gdyby tylko udało jej się odsunąć na boczny tor drogiego Ernesta.

Raz nawet wspomniała, niby to żartem, o możliwości unieważnienia małżeństwa, ponieważ nie zdołała zajść w ciążę przez dwa i pół roku trwania związku.

– Podobno organizm kobiety potrafi odrzucić nasienie niekochanego mężczyzny – dodała. – Jak myślisz, czy to prawda?

Angelo omal nie wykrzyknął, że to wierutne bzdury. Dyplomatycznie wymamrotał jakiś komunał o kobiecej wrażliwości. Chyba ją usatysfakcjonował, ale nie wybił z głowy nierealnych rojeń. Przeraziła go wzmianka o miłości. Zawsze unikał tego słowa.

Jeszcze bardziej przerażała go perspektywa skandalu obyczajowego. Skoro ciotka Dorotea odkryła ich tajemnicę, inni również mogli coś spostrzec i donieść Ernestowi Alberoniemu. Angelo oczywiście by zaprzeczył, ale Silvia mogłaby wykorzystać okazję, by zakończyć nieudane małżeństwo i poszukać sobie ciekawszego męża. Istniało realne niebezpieczeństwo, że obrałaby sobie za cel Angela. Z pewnością wytknęłaby mu, że ma wobec niej zobowiązania, ponieważ zrujnował jej związek. Raz nawet wyraziła żal, że go nie poznała, kiedy była „wolna”. To zdanie wciąż dźwięczało mu w uszach niczym dzwonek alarmowy.

Piękna, namiętna Silvia nie stanowiła dobrego materiału na żonę. Skoro bez oporów zdradzała nieszczęsnego Ernesta, równie dobrze mogła przyprawić rogi następnemu małżonkowi.

Angelo uznał, że najwyższa pora zakończyć romans, nie tylko z osobistych powodów. Skandal zaszkodziłby również jego interesom. Jakość ubrań Galantany uratowała firmę przed skutkami globalnej recesji. Planowali nawet ekspansję. Potrzebowali jednak dodatkowych funduszy na maszyny dla filii w Mediolanie i terenu pod budowę nowego zakładu koło Werony.

Dlatego przyjął zaproszenie Silvii, wiedząc, że spotka u niej księcia Cesarego Damiano, szefa banku Credito Europa.

Odbyli wstępne rozmowy, ale negocjacje nadal trwały. Czarujący, kulturalny bankier, słynący z zamiłowania do hodowli róż, wyznawał staroświeckie zasady moralne. Pogłoski o romansie drogo by Angela kosztowały. Nie pociągała go jednak ani perspektywa życia w celibacie, ani pomysł założenia rodziny.

Wjechał na strzeżony parking w swoim bloku, a stamtąd windą wprost na ostatnie piętro. Służący, Salvatore, odebrał od niego w drzwiach teczkę i marynarkę.

– Odebrałem dwa telefony do jego ekscelencji – poinformował. – Przyszedł też list.

Angelo z niechęcią popatrzył na charakterystyczną jasną kopertę.

Rozebrał się w pokoju i wszedł do drewnianej sauny. Polał rozżarzone węgle wodą z dodatkiem aromatycznych olejków i ułożył się na ręczniku na ławce. Zamknął oczy i zadumał się nad swoją przyszłością.

Jeśli miał się ożenić, należało wziąć pod uwagę wiele praktycznych aspektów, jak choćby mieszkanie. To, które zajmował, niedaleko Via Veneto i rzymskiego biura Galantany, ze względu na kawalerską przeszłość nie nadawało się dla nowo poślubionej żony. Nie zamierzał jednak z niego rezygnować.

Doszedł do wniosku, że lepiej, jak zamieszka w majątku wśród wzgórz, choć pewnie z początku będzie mu przypominać o matce, którą wcześnie utracił. Dlatego od lat tam nie jeździł. Po jej śmierci ojciec na długo pogrążył się w smutku. Nagle przed trzema laty rozpoczął generalny remont. Przerwała go jego śmierć, ale teraz Angelo mógłby dokończyć prace.

Zdziwiło go, że snuje plany dla kobiety, której jeszcze nie zna. Powiedział sobie jednak, że przyszła hrabina Manzini szybko pozna uroki i przyjemności życia u jego boku. Zamierzał być dla niej hojny i troskliwy, choć jej nie pokocha. Wątpił, czy potrafi kochać, tak jak jego rodzice się kochali, ale zapewni żonie życie w dostatku. Jeżeli trafi na ładną dziewczynę, nie poskąpi jej także czułości.

W zeszłym tygodniu spędził weekend u przyjaciół w Toskanii. Grał w tenisa ze zgrabną, długonogą Lucią. Oczy jej lśniły, gdy na niego patrzyła. Nie poprosił jej o numer telefonu, lecz z łatwością by go uzyskał od gospodarzy. Zraziło go jednak, że podczas gry chichotała przy każdym jego potknięciu. Diabli by go wzięli, gdyby musiał słuchać jej śmiechu od rana do nocy.

Usiadł gwałtownie i zaklął pod nosem. Jakim prawem oczekiwał od przyszłej żony doskonałości, nie będąc idealnym kandydatem na męża? Zresztą skąd pewność, że Lucia by go chciała?

Ponieważ pobyt w saunie nie ukoił wzburzonych nerwów, wziął prysznic, włożył dżinsy i koszulkę polo, przeszedł do salonu i nalał sobie whisky.

Tak jak przewidywał, obydwie wiadomości zostawiła Silvia. Żądała, żeby oddzwonił. W liście również. Stawała się coraz bardziej zaborcza. Musiał z nią zerwać, choć trochę żałował.

Nie odda władzy nad sobą ani jej, ani żadnej innej. Widział na własne oczy, do czego prowadzi miłość. Ojciec po śmierci matki popadł w całkowitą apatię, jakby uszło z niego życie. Nawet syna przestał zauważać. Gdyby babcia Cosima nie zabrała go do siebie, zostałby na świecie sam jak palec.

Kiedy trochę podrósł, postanowił, że nigdy więcej nie będzie cierpiał przez drugiego człowieka. Do tej pory nie zmienił zdania. Weźmie ślub z rozsądku, bez zbędnych iluzji, i z rozmysłem stworzy udany związek. Na początek odrzuci propozycję wyjazdu z Silvią do Umbrii lub Kalabrii pod nieobecność Ernesta. Zmiął w ręce jej liścik. Zamiast tego zaplanował konsultacje z ekipą remontową w Vostranto, co dawało mu dobrą wymówkę.

Poproszę też Ottavia o numer telefonu Lucii – postanowił na koniec.

– Miło ze strony matki chrzestnej, że mnie zaprosiła, ale mam inne plany na weekend – odparła Ellie.

– Pewnie jak zwykle spędzisz go w szopie po Vittorii – skomentowała Silvia.

Gdy Silvia odkryła, że ich wspólna babcia zapisała Ellie swój domek w uroczej rybackiej wiosce nad morzem, nazwała go szopą. Przeklinała babkę przez całe tygodnie, jeśli nie miesiące. Zarzucała Ellie, że omotała ją, by dostać spadek. Tymczasem ona nie zrobiła nic szczególnego. Odwiedzała babcię regularnie. Pamiętała o urodzinach i świętach, na co Sylvii nigdy nie starczało czasu wśród rozlicznych rozrywek.

– Wolisz tę nędzną budę niż komfort Villi Rosa? – kusiła dalej Silvia. – Rozczarujesz chrzestną. Przy okazji i mnie wyświadczyłabyś przysługę.

Ellie zamarła w bezruchu z dzbankiem kawy w ręku.

– Wykluczone. Nie pożyczę ci więcej pieniędzy na brydża po tym, co usłyszałam od Ernesta.

– Nie dotykałam kart od miesięcy. Każdy to potwierdzi. Potrzebuję twojego towarzystwa z zupełnie innego powodu. Ostatnio Ernesto wpada w szał zazdrości, gdy wychodzę bez niego, nawet do matki chrzestnej! Twoja obecność by go uspokoiła.

Ellie postawiła filiżankę na stoliku przy krześle kuzynki.

– Ernesto nie wygląda na zazdrośnika. Czy przypadkiem nie dałaś mu powodu? – spytała.

– Co ty wiesz o życiu w małżeństwie? Nie przypominam sobie, żebyś kiedykolwiek miała chłopaka – prychnęła Silvia.

Atak zawsze był jej główną strategią obrony. Zaczęła zauważać kuzynkę dopiero kilka miesięcy temu. Zapraszała ją na przyjęcia, gdy ktoś inny zawiódł. Nieśmiała Ellie czuła się tam nie na miejscu, szara i nieciekawa na tle olśniewającej Silvii. Obwieszona biżuterią, promiennie uśmiechnięta, zawsze skupiała na sobie uwagę obecnych.

Poprzednim razem Ellie przez kilka godzin zastępowała matkę chrzestną, kiedy księżnę Damiano zmogło przeziębienie. Teraz musiałaby zostać u niej od piątku do niedzieli. Nie pociągała jej ta perspektywa, choć bardzo lubiła Lucrezię Damiano. Podejrzewała, że pod zwiewną powierzchownością kryje żelazną wolę. Prawdopodobnie dlatego właśnie szukała wsparcia u Silvii, by ściągnąć ją do siebie. Ellie nie należała do ich świata. Cioteczne siostry różniły się jak ogień i woda.

O rok starsza promienna Silvia patrzyła na świat cudnymi szarymi oczami spod długich rzęs. Miała mały nosek i pełne zmysłowe usta. Od dziecka nie kryła, że pragnie bogato wyjść za mąż i wieść wygodne życie. Bez trudu dopięła swego. Tylko babcia Vittoria kręciła nosem, że wnuczka potrzebuje silnej ręki, a przyzwoity, lecz bezwolny narzeczony nie utrzyma jej w ryzach.

Ellie postrzegała siebie jako negatyw pięknej kuzynki. Blada, szczupła, o mysich włosach, zbyt długim nosie i zbyt poważnych ustach, zdaniem babki miała niezwykłe oczy, lecz sama nic więcej ładnego w sobie nie widziała.

Lubiła za to swoją pracę i wieczorne wypady do kina, na koncerty i do restauracji z grupą serdecznych przyjaciół obojga płci. Odpowiadała jej taka spokojna egzystencja. Własne towarzystwo również. Uwielbiała samotne wypady na wybrzeże, do Casa Bianki. Szkoda by jej było zmarnowanego weekendu.

Ale czy mogła odmówić? Chyba jednak nie. Coś ją uderzyło w wyglądzie siostry. Pobladła ostatnio, poszarzała, posmutniała. Wyczuwała w niej jakieś napięcie.

– Czemu usiłujesz mnie nakłonić, żebym przyjęła zaproszenie chrzestnej? – spytała.

– Z powodu idiotycznych urojeń Ernesta. Wbił sobie w głowę, że pewien pan poświęca mi zbyt wiele uwagi. Podejrzewa nawet, że wcale nie wybieram się do Largossy, tylko z nim na randkę. Jeśli pojedziesz ze mną, to go uspokoi.

– Nie lepiej, żeby sam ci towarzyszył?

– Nie może. Jego klient ma problemy z podatkami. Ernesto musi je osobiście rozwiązać, choćby w weekend.

Ellie rozumiała niepokój nieznajomego. Niewtajemniczonej osobie niełatwo rozeznać się w zawikłanym włoskim prawie podatkowym. A jednak coś ją nurtowało...

Przypomniała sobie, że kiedyś podczas przerwy w pracy usłyszała z daleka nazwisko Alberonich. Jednak kiedy podeszła, koledzy z redakcji dyskutowali już o czymś innym. Zrównoważony Ernesto nie wpadał w szał bez powodu. Wyglądało na to, że usiłuje utrzymać rozrywkową małżonkę w ryzach. Może jednak powinna pomóc jedynej żyjącej krewnej? Nie chciała też urazić odmową matki chrzestnej.

– Kto jeszcze tam będzie? – spytała.

– Fulvio Ciprianto z żoną i stara znajoma chrzestnej, hrabina Manzini.

Nazwisko coś mówiło Ellie, ale co? Wróciła myślą do niefortunnego przyjęcia. Zapamiętała zabójczo przystojnego wysokiego bruneta, którego przedstawiono jej jako hrabiego Angela Manziniego. Choć jego imię znaczy „Anioł”, ciemne bystre oczy i zmysłowe usta nasunęły jej wręcz przeciwne skojarzenia. Poinformowano ją jednak, że nie prowadzi życia playboya, tylko kieruje z powodzeniem wielką firmą odzieżową Galantana. Nic dziwnego, że nie dostrzegł nieciekawie ubranej Eleny.

– Będzie jeszcze kilka osób – ciągnęła Silvia obojętnym tonem. – Ale jeśli cię znudzą, zawsze możesz poprosić wuja Cesarego, żeby pokazał ci swoje róże. Przecież lubisz kwiatki.

Ellie nigdy nie nazywała wujem męża matki chrzestnej.

– No to co? Mogę cię zapowiedzieć? – spytała Silvia, najwyraźniej okropnie spięta.

– Wolę sama do niej zadzwonić. Pojedziemy moim samochodem?

Silvia popatrzyła na nią z takim przerażeniem, jakby zaproponowała, żeby zawiozły swoje bagaże do Largossy na taczkach.

– Tym małym fiatem? Nigdy w życiu! Pożyczę maserati od Ernesta.

– Nie będzie go potrzebował?

– Ma lamborgini. Albo niech chodzi piechotą. Ruch dobrze mu zrobi.

– Biedny Ernesto! – westchnęła Ellie.

I ja – dodała w myślach po wyjściu kuzynki. Choć oferowano jej komfort, wspaniałe jadło, napoje i miłe towarzystwo kochającej chrzestnej, nie lubiła przyjęć.

Najczęściej dotrzymywała towarzystwa Lucrezii Damiano, gdy jej mąż wyjeżdżał na spotkania z innymi europejskimi bankierami. Czasami Silvia też przyjeżdżała, ale nie zawsze. Ellie nie rozumiała, dlaczego tak bardzo zależy jej na spotkaniu z grupą osób w średnim wieku. W końcu powiedziała sobie, że jakoś przetrwa te kilka dni. Potem wszystko wróci do normy. Mimo to odczuwała jakiś dziwny niepokój. Wciąż nurtowało ją pytanie, co Silvia przemilczała.

ROZDZIAŁ DRUGI

Drogę z Rzymu odbyły w napiętym milczeniu. Lucrezia Damiano powitała Ellie z otwartymi ramionami. Wylewne powitanie nie rozproszyło jednak jej niepokoju.

Villa Rosa powstała w epoce renesansu. Wielokrotnie przebudowywana i rozbudowywana, z dobudowaną wieżą z jednego boku, wrosła w naturalny sposób w krajobraz. Państwo Damiano posiadali okazalszą posiadłość w Rzymie, lecz chętnie odwiedzali ulubioną letnią rezydencję w Largossie. Księżna Damiano przyjmowała gości w niskim salonie, pełnym wygodnych foteli i sof. Na ścianach wisiały odnowione zabytkowe tapiserie. W wielkim kominku można by upiec wołu. Wysokie okna oferowały wspaniały widok na posiadłość i różany ogród Cesarego Damiano. Sam gospodarz miał wrócić dopiero następnego dnia.

– Mój biedny Cesare musiał wyjechać do Genewy w interesach – lamentowała gospodyni. – Dlatego dzisiejsze spotkanie będzie miało nieformalny charakter. – Następnie zwróciła się do drugiej chrześnicy: – Witaj, Silvio! Co słychać?

– W porządku – mruknęła Silvia z ponurą miną.

Nie wyglądała najlepiej. Ellie spostrzegła, że od chwili przyjazdu co chwila omiatała wzrokiem żwirowy podjazd, jakby szukała konkretnego auta.

– Przedstawię was kilku osobom – zapowiedziała księżna Damiano, zanim zaprowadziła chrześnice na taras.

Pod parasolem siedziała starsza pani w czerni. Siwe włosy upięła w elegancki kok. Rozmawiała z pulchniejszą, wesołą kobietą.

– Hrabino, droga Anno. Pozwólcie, że przedstawię wam moje chrześnice: panią Silvię Alberoni i pannę Elenę Blake. Dziewczęta, poznajcie hrabinę Cosimę Manzini i panią Ciprianto.

Hrabina wyciągnęła upierścienioną dłoń i wymieniła powitalne uprzejmości. Obrzuciła przy tym Ellie dziwnym, jakby taksującym spojrzeniem. Ellie wątpiła, czy rozpinana sukienka z oliwkowego płótna i jej pospolity wygląd zyskały uznanie w oczach eleganckiej arystokratki o szlachetnych rysach.

Po zajęciu miejsc poczęstowano je lemoniadą z lodem. Ponura dotąd Silvia nagle jakby ożyła. Zaczęła paplać wesoło o podróży, pogodzie i ogrodzie. Ponieważ pani Anna Ciprianto wykazała zainteresowanie pracą Ellie, ona również zyskała temat do swobodnej konwersacji. Po chwili Lucrezia Damiano wyszła powitać nowych gości. Przyprowadziła na taras miłą parę w średnim wieku nazwiskiem Barzado.

Co ja tu robię? – myślała tymczasem Ellie. – A przede wszystkim co tu robi Silvia?

Nie umknęła bowiem jej uwadze napięta postawa kuzynki i kurczowo zaciśnięte dłonie. Chętnie by jej pomogła, ale nie wiedziała, co ją trapi.

Nagle hrabina dostrzegła nowego przybysza.

– Nareszcie! – wykrzyknęła z ulgą.

Ellie nie musiała odwracać głowy, by odgadnąć, kto przybył. Błyszczące oczy Silvii i rumieńce na bladych policzkach powiedziały jej wszystko. Nagle pojęła przyczynę zarówno jej niepokoju, jak i ukradkowych szeptów w redakcji przy ekspresie do kawy.

Tymczasem hrabia Angelo Manzini, diabelnie przystojny i zabójczo elegancki w marynarskich spodniach i białej koszuli, ucałował babcię w oba policzki. Następnie powitał pozostałe osoby, uprzejmie i serdecznie, lecz nie wyróżniając nikogo. W świetle dnia wyglądał jeszcze bardziej oszałamiająco niż wieczorem.

Ellie spuściła oczy. Pospiesznie upiła łyk lemoniady. Żałowała, że nie została w Rzymie. Najchętniej wymyśliłaby jakąś wymówkę, by tam wrócić, ale nie mogła skłamać, że otrzymała pilną wiadomość, ponieważ zostawiła telefon komórkowy w mieszkaniu.

– Drogi hrabio! Panią Alberoni już znasz, ale jej siostry ciotecznej, panny Eleny Blake, jeszcze nie – przedstawiła ją tymczasem Lucrezia.

Podczas wymiany powitalnych uprzejmości Ellie spostrzegła w oczach hrabiego jakiś dziwny błysk, jakby rozbawienia czy złości, zupełnie nieuzasadnionej. W końcu to oni narzucili jej wbrew woli niewdzięczną rolę przyzwoitki. Gdyby wiedziała, co knują, odrzuciłaby zaproszenie.

Przy pierwszej okazji przeprosiła obecnych pod pretekstem rozpakowania rzeczy i z ulgą umknęła do ulubionego pokoiku w wieży. Wybrała go już w dzieciństwie, bo wyglądał jak z bajki.

Wchodząc na górę z małego saloniku po krętych schodach, uświadomiła sobie, że ostatnio księżna przestała z niej żartować, że oczekuje, aż piękny książę wejdzie na balkon po zewnętrznych schodach i porwie ją do swego pałacu.

Ellie zaczęła traktować to miejsce jako swój azyl, podobnie jak Casa Biancę. Lecz dziś, w obliczu nieuniknionych obowiązków towarzyskich, nie oferowało pełnej prywatności. Rozpakowanie zajęło jej zaledwie kilka minut. Pozostała jednak w swojej kryjówce, wzięła prysznic, włożyła szlafrok i usiadła w fotelu, żeby zebrać myśli.

Przyrzekła sobie, że przy najbliższej okazji powie Sylvii bez ogródek, że nie miała prawa wciągać jej w swoje nieczyste intrygi. Nie wątpiła, że wcześniej czy później pozostali też odgadną, co się święci. Jak mogła sobie wyobrażać, że ich matka chrzestna albo surowy książę Damiano będą tolerować rozpustę pod swoim dachem?

Doskonale pamiętała, jak Silvia deklarowała, że nie chce nikogo innego prócz Ernesta. Najprawdopodobniej ze względu na jego majątek. Lecz nawet jego cierpliwość miała swoje granice. Jak mogła tak wiele ryzykować, skoro przygoda z Angelem najwyraźniej nie dawała jej szczęścia? Żył jak marynarz, dziś tu, jutro tam. Instynkt samozachowawczy ostrzegał Ellie, że bezpieczniej przejść na drugą stronę ruchliwej ulicy, niż spotkać zabójczo atrakcyjnego przedsiębiorcę.

Gdy przy kolacji posadzono ją obok niego przy stole, żałowała, że koło Villi Rosa nie ma żadnej ruchliwej ulicy, żeby uciec na drugą stronę. Ellie uznała, że to kara za kłamstwo, że pozostała dłużej w swoim pokoju z powodu bólu głowy. Nie pocieszyło jej nawet, że hrabia Manzini wykazywał mniej więcej tyle entuzjazmu co ona.

Ponieważ gospodyni zapowiedziała nieformalne spotkanie, zrezygnowała z długiej zielonej sukienki, zgodnej z gustem i przekonaniami Cesarego Damiano. Włożyła zwiewną białą spódnicę w słoneczniki i białą bluzkę z jedwabiu. Nie wątpiła, że jej strój, daleki od jakości Galantany, nie zyskał aprobaty w oczach hrabiego.

Po drugiej stronie stołu Silvia odzyskała dawny wigor. Promieniała radością życia, z ożywieniem gawędziła z sąsiadami. Ellie nie zdołała dociec, co ją trapi. Poszła do niej przed kolacją, ale nie zastała jej w pokoju.

Hrabia Manzini zadał kilka grzecznościowych pytań. Okropnie skrępowana bliskością niebezpiecznie atrakcyjnego mężczyzny, Ellie odpowiadała półsłówkami. W końcu spytał:

– Boi się mnie pani?

– Nie...

– To świetnie. Nie wiedziałem, że nasza gospodyni ma drugą chrześnicę. Często ją pani odwiedza?

– Czasami.

– A dzisiaj przyjechała pani spontanicznie czy na zaproszenie? – dociekał dalej, choć musiał doskonale wiedzieć, kto ją nakłonił do tej wizyty.

– Jakie to ma znaczenie?

– Żadnego, ale większość gości jest znacznie starsza od pani.

– Od pana też, hrabio.

– Przyjechałem załatwić interes z księciem Damiano. Wyjadę, kiedy podpiszemy umowę.

Ellie ciekawiło, czy jej siostra cioteczna zna jego plany. Odetchnęła z ulgą, gdy zagadnęła go druga sąsiadka, pani Barzado. Drażniła ją jego arogancja. Nie ulegało wątpliwości, że traktuje kobiety jak zabawki. Dzieliła ich przepaść nie do przeskoczenia. Powiedziała sobie, że nie ma to żadnego znaczenia. Jutro wyjedzie i więcej go nie zobaczy. Żałowała tylko, że musi zaczekać, aż książę Damiano wróci z Genewy.

Ze smakiem zjadła pyszną cielęcinę i panna cotę [1] ze świeżymi poziomkami na deser.

Posiłek trwał w nieskończoność. Po jego zakończeniu Silvia przeszła do salonu na brydża. Na szczęście dla Ellie hrabia Manzini postanowił zagrać w bilard z Carlem Barzado, podczas gdy jego babcia z księżną dyskutowały o czymś na sofie przyciszonymi głosami.

Ellie wzięła magazyn mody, siadła na krześle po przeciwnej stronie i zaczęła czytać artykuł wychwalający sukcesy Galantany. Obok zamieszczono fotografię Angela Manziniego. Swobodny, w rozluźnionym krawacie, wyglądał zniewalająco. Podwinięte rękawy koszuli odsłaniały opalone przedramiona. Dałaby głowę, że fotografię zrobiła kobieta.

Przy stoliku brydżowym jeden rober następował po drugim. Najwyraźniej Silvia robiła wszystko, by uniknąć rozmowy w cztery oczy. W końcu Ellie postanowiła pójść spać.

– Tak wcześnie? – zaprotestowała księżna. – Znowu rozbolała cię głowa?

– Nie, już mnie nie boli – zaprzeczyła żywo Ellie.

Pokojówka zdążyła pościelić jej łóżko, lecz niepotrzebnie zamknęła okno. Ellie otworzyła je z powrotem, ale ponieważ nadal było jej za gorąco, zrezygnowała z włożenia koszuli.

Ponieważ wyszła z wydawnictwa wcześniej, zabrała ze sobą niedokończony tekst do tłumaczenia. Nie mogła jednak skupić uwagi na pracy. Zgasiła światło i słuchała szumu wentylatora pod sufitem. Sen nie przychodził. Nawiedzały ją zgoła niepożądane wizje z Angelem Manzinim w roli głównej. Powiedziała sobie, że to tylko skutek zaskoczenia wieścią o romansie Silvii.

Nie powinienem nawet rozważać tej propozycji „ostatniej schadzki” – powiedział sobie twardo Angelo. Lecz gdy Silvia wyszeptała mu ją do ucha w cichym zakątku ogrodu, widok sterczących sutków pod obcisłą sukienką rozpalił mu zmysły. Zapach jej perfum przywołał najpiękniejsze wspólne chwile.

Nie spodziewał się jej tutaj, choć wiedział, że jest chrześnicą księżnej. Przyjechał załatwić ważną sprawę z księciem. Nie potrzebował komplikacji.

Nie zdołał jednak odeprzeć pokusy. Zmienił białą koszulę na ciemny sweter i zszedł po schodach z loggii przy swojej sypialni. Jeśli ktoś go spostrzeże, powie, że wyszedł na spacer, bo nie mógł zasnąć. Ze strony byłej kochanki nic mu nie groziło. Nie zrobi przecież sceny przy tylu osobach. Później będzie unikał spotkań, póki nie znajdzie sobie następcy. Nie wątpił, że to wkrótce nastąpi przy jej urodzie, lekkim prowadzeniu się i doskonałych kształtach.

Ellie nie wiedziała, co ją obudziło. Zdziwiło ją, że podczas bezwietrznej nocy coś poruszyło zasłony w otwartym oknie. Po chwili z przerażeniem dostrzegła wysoką, ciemną sylwetkę przy łóżku.

– Spałaś, moja piękna? – zapytał intruz. – Mam nadzieję, że śniłaś o mnie.

Zanim zdążyła wydać okrzyk ze ściśniętego gardła, usiadł obok, pochwycił ją w objęcia i wycisnął na jej ustach namiętny pocałunek. Przez chwilę oddawała go instynktownie. Kiedy odzyskała rozum, odepchnęła go z całej siły i podrapała nagi, owłosiony tors.

Zaklął, ale rozluźnił uścisk, co dało jej czas na zapalenie nocnej lampki. Dopiero w jej świetle z przerażeniem rozpoznała, kto ją zaatakował.

Angelo przemówił jako pierwszy, zachrypniętym głosem:

– To pani? Nic nie rozumiem...

Ellie poczerwieniała ze wstydu. Szarpnęła prześcieradło, by zakryć swą nagość.

– Proszę stąd natychmiast wyjść! – zażądała.

Niestety, za późno. Ktoś gwałtownie zapukał do drzwi. Matka chrzestna wołała z drugiej strony:

– Czy wszystko w porządku, Eleno? Widziano włamywacza w ogrodzie.

Angelo zaklął szeptem i zanurkował pod prześcieradło. Nim Ellie zdążyła odpowiedzieć, do środka wtargnęła księżna w towarzystwie hrabiny Manzini, pan Carlo Barzado i Giovanni.

Lucrezia Damiano zrobiła wielkie oczy, po czym zamarła w bezruchu z ręką na sercu. Zapadła długa cisza. Jako pierwsza przerwała ją hrabina Manzini. Wyprosiła pana Barzado i zdumionego majordomusa, nim zamknęła za sobą drzwi.

– Czyś ty rozum postradał, czy poczucie honoru? – ofuknęła Angela. Następnie zwróciła się do Ellie: – Czy mój wnuk przyszedł tu na twoje zaproszenie? Powiedz prawdę.

– Nie – odpowiedział za nią Angelo. – Odwiedziłem ją z własnej inicjatywy, przyznaję, że nieprzemyślanej – dodał.

Księżna zacisnęła powieki ze zgrozy.

– Przyznajesz, że zhańbiłeś dziewczynę z naszego rodu dla czystego kaprysu? – wykrztusiła z niedowierzaniem.

– Wiem, jak to wygląda, ale daję słowo, że nic złego się nie stało – zapewniła Ellie, kurczowo przyciskając prześcieradło do piersi.

– Ponieważ wam przeszkodzono – skomentowała księżna, znacząco spoglądając na skotłowaną koszulę nocną na podłodze.

Ellie nie sprostowała, że pomylił łóżka, żeby nie wywołać jeszcze większego skandalu.

Angelo wskazał własne ubranie.

– Pozwólcie, że się ubiorę, zanim zaczniemy rozmawiać – poprosił.

– Najpierw moja chrześnica – zaprotestowała księżna. – Włóż to i przyjdź do salonu. Pan, panie hrabio, będzie łaskaw później do nas dołączyć.

Ellie, bliska łez, drżącymi rękami zawiązała pasek szlafroka wokół talii. Nie wierzyła własnym oczom, jakby grała nieprzećwiczoną rolę w idiotycznej farsie. Tyle że nie mogła udzielić logicznego wyjaśnienia w ostatnim akcie, nie demaskując Silvii. Podążając po schodach za obiema damami, zachodziła w głowę, jak to możliwe, że hrabia Manzini pomylił sypialnie. Przecież Silvia spała po przeciwnej stronie willi. I kto zaalarmował cały dom? Każde pytanie rodziło następne. Odpowiedzi wprawdzie nasuwały się same, ale jedna bardziej przerażająca od drugiej.

Gdy weszły do salonu, Giovanni właśnie go opuszczał z kamiennym obliczem, lecz jego spojrzenie dobitnie wyrażało dezaprobatę.

Po chwili wrócił z filiżankami kawy i butelką brandy na tacy. Księżna nalała Ellie kieliszek.

– Wypij to. Każę Giovanniemu przygotować ci inny pokój. Przypuszczam, że nie zechcesz wrócić do wieży – powiedziała.

Nigdy w życiu! – pomyślała Ellie. Moje dziewczęce marzenia zostały dziś pogrzebane na zawsze.

Podziękowała za trunek, upiła łyk i ponownie zapewniła, że nic złego się nie stało.

– Ładne mi nic! – zaprotestowała księżna z oburzeniem. – Nie chcesz chyba powiedzieć, że potajemna nocna wizyta do dla ciebie drobiazg? Książę Damiano byłby innego zdania. Toż to hańba i zgorszenie! Nie sądzę, żebyś regularnie sypiała z obcymi jak niektóre współczesne dziewczęta.

– Oczywiście, że nie – wykrztusiła Ellie, purpurowa ze wstydu. – Ale czy trzeba informować księcia?

– Sądzę, że tak, zanim usłyszy o tym od kogoś innego. Szkoda, że Carlo Barzado był świadkiem tej sceny. Na pewno powie żonie, co widział, a ona rozgłosi to całemu światu – wyjaśniła hrabina.

Księżna usiadła obok Ellie. Wzięła ją za rękę.

– Przypuszczamy, że hrabia Manzini w jakiś sposób okazał, że uważa cię za atrakcyjną dziewczynę, a tobie pochlebiało jego zainteresowanie. Czy dałaś mu do zrozumienia, że nie miałabyś nic przeciwko ponownemu spotkaniu w późniejszych godzinach?

Ellie przygryzła wargę. Ponieważ wyznanie prawdy nie wchodziło w grę, nie pozostało jej nic prócz niedomówień.

– Jeżeli tak, to... nieświadomie – wymamrotała.

– Musimy jednak przyjąć taką właśnie wersję wydarzeń – oświadczyła stanowczo matka chrzestna, zerkając na drzwi. – Sądzę, że hrabia Manzini się z nami zgodzi.

Ellie dopiero teraz spostrzegła Angela. Nie zauważyła, kiedy wszedł. Stał w swobodnej pozie, oparty o framugę. Jego twarz nie wyrażała żadnych uczuć, lecz wyczuwała w nim gniew na odległość.

Tylko dlaczego? Przecież w niczym nie zawiniła. Angelo podszedł do niej powoli.

– Bardzo mi przykro, że fałszywie zrozumiałem pani intencje – przeprosił. – Popełniłem niewybaczalny błąd. Jestem gotów go naprawić zgodnie ze wskazówkami starszych.

– Zważywszy surowe zasady moralne księcia Damiano, istnieje tylko jeden sposób zapobieżenia skandalowi obyczajowemu – zaczęła jego babka. – Jutro ogłosisz swoje zaręczyny z panną Blake.

[1] Panna cota – włoski deser ze śmietanki, zestalonej żelatyną, podawany najczęściej ze słodkim sosem i owocami [przyp. tłum.].

Tytuł oryginału: Wife in the Shadows

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2011

Redaktor serii: Marzena Cieśla

Opracowanie redakcyjne: Marzena Cieśla

Korekta: Hanna Lachowska

© 2011 by Sara Craven

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o.,

Warszawa 2013

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Medical są zastrzeżone.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

ISBN 978-83-238-9813-9

ŚŻ Ekstra – 450

Konwersja do formatu EPUB:

Legimi Sp. z o.o.