Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45, 02-103 Warszawa

Korekta: Korekta: Anna Makarewicz

a_makarewicz@o2.pl

Okładka: Barbara Niedźwiedzka

bniedzwiedzka@op.pl

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-62041-40-4

Wydanie I

Warszawa, czerwiec 2011

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Pamięci moich teściów

Od redakcji:

Barbara Niedźwiedzka (ur. 1952), pisarka, pseudonim Pliska. Jest absolwentką Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Łódzkiego. Z wykształcenia pedagog-filozof. Pracowała jako nauczycielka do 2002 roku. Jest autorką licznych artykułów publikowanych przez czasopisma: „Wychowanie na co dzień”, „Wychowanie w przedszkolu”, „Lider”.

W 2002 roku ukazała się jej książka „Wakacje Kamy”, w 2003 roku „Niezwykłe opowieści podziomka Karolka”. W 2009 opublikowano powieść dla młodzieży „Na zakręcie”, w 2010 nakładem wydawnictwa Radwan ukazał się zbiór opowiadań dla dzieci „Przygody Agatki”. Współpracuje z wydawnictwem internetowym Zaszafie w Krakowie. Tam ukazały się jej opowiadania i bajeczki: „Awantura z perliczką”, „Koziołek”, „O Piaście i Popielu”, „Sabinka w krainie smoków”, „Śnieżynka”, „Zabawa na sto dwa”, „Z życia kobiety chwil kilka” oraz wiersze dla dzieci: „Bajka o zajączku”, „Kaczka i deszcz”, „Żaba”, „Jaskółka”.

Rozmiłowana w tym wszystkim, co Polskę stanowi. Uśmiechnięta i szczęśliwa.

„Życie w cieniu serca” — to historia walki o życie poważnie chorego na serce Marka. Historia choroby ciągnąca się przez lata. Autorka opisała wszystko z detalami i wypisami szpitalnymi. Sprawa dotyczy jej osobiście, przeżyła wszystko, co w książce jest napisane. Niektóre postaci lekarzy i pielęgniarek są autentyczne. Opisy budynków szpitali i okolic — realistyczne. Pewnie wielu z Czytelników znajdzie tu opisy miejsc doskonale im znanych.

Walka Marka i Beaty jest przykładem na to, jak można pokonywać przeciwności losu i wygrywać. Jakże wielu z nas może utożsamić się z bohaterami walczącymi o godne i w miarę normalne życie, między jednym zabiegiem koronarografii a drugim, między jedną operacją a drugą, niepewnością o przyszłość, niepewnością o jutro. Jakże wtedy człowiek uczy się gwałtownie radości chwil, z bolesnym brakiem robienia planów na wielką przyszłość.

Historia „Życie w cieniu serca” to wzajemne wspieranie się w nieszczęściu, to bezinteresowna pomoc rodziny, to poświęcenie czasu dla drugiego, potrzebującego człowieka. Wiele jest w niej objawów życzliwości od personelu medycznego oraz bliższej i dalszej rodziny. Wiele wycierpieli: Marek i cichy bohater tych cierpień — Beata. Ciągle pełna obaw o życie swojego męża.

„Życie w cieniu serca” to historia walki o każdy oddech, o w miarę normalne życie w cieniu ogromnie poważnej choroby serca. Na szczęście ta walka jest wygrana. Miłość, pogodne usposobienie, przywiązanie i współpraca rodziny, znajomych oraz życzliwi pracownicy służby zdrowia doprowadzają do tego swoistego happy endu.

Bohaterów poznajemy w momencie pierwszego zawału serca u Marka w przeddzień Wigilii. Lekarz, który przyjechał wezwany przez Beatę na wizytę domową, natychmiast wezwał karetkę i zabrał prawie nieprzytomnego i bardzo osłabionego Marka na ostry dyżur do pobliskiego szpitala. Wtedy okazało się, że Marek ma bardzo poważną wadę serca, która nigdy nie była prawidłowo zdiagnozowana i w związku z tym Marek nigdy nie był prawidłowo leczony. Od tego pierwszego zdarzenia towarzyszymy bohaterom przez wszystkie etapy walki o życie, obserwujemy ich rozterki, czy dobrze robią decydując się na operację na otwartym sercu, a potem kolejne ataki częstoskórczów, wszczepienie bajpasów, umieszczenie stentów i wszczepienie zastawki. Historia trwa od kilkudziesięciu lat, zaczęła się w latach dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku i trwa do dziś.

Książka jest optymistyczną, mimo wielu chwil grozy, opowieścią o pokonywaniu przeciwności losu, o tym jak bardzo człowiek może być silny, żeby żyć! Obyśmy nigdy nie musieli tak walczyć o życie drugiej osoby i nigdy nie doświadczać takich problemów, jakie mieli Beata i Marek. Z tej historii należy czerpać siłę do życia i przyjrzeć się swoim problemom, czy aby na pewno są aż tak wielkie, żeby je wyolbrzymiać. Ważna tu jest miłość, przyjaźń i wola walki.

CZĘŚĆ PIERWSZA

I.

Święta Bożego Narodzenia są bardzo miłe. Przywołują wspomnienia dziecięcych, szczęśliwych i beztroskich lat. Zapach świeżego drzewka, które przywiózł ojciec, gałązek świerkowych w szklanym wazonie i rozmaitych ciast. A w szczególności piernika i makowca z migdałami.

Gdzie matka chowała pierniczki przed gromadką dzieci, by przetrzymać je do świąt? W szafie na górnej półce? Tak! Pod czapkami i szalikami, zawinięte w szary papier.

Święta są dla dzieci, dla rodzin, dla znajomych, dla zakochanych. Święta są dla wszystkich! Dla szczęśliwych i nieszczęśliwych. Dla samotnych i niesamotnych. Dla zdrowych i cierpiących. Dla tych, co wierzą w nadzieję, miłość, zbawienie. I dla tych, co są na rozdrożu.

Beata lepiła pierogi z kapustą i grzybami. Odwróciła się i spojrzała na garnek z wrzątkiem stojący na kuchence gazowej. Wrzuciła jeden pieróg, drugi, trzeci… piąty. Wystarczy na spróbowanie. Tak pomyślała!

I znów powróciły wspomnienia z tamtych lat… Zapach pasty woskowej do podłogi w kolorze ciemnej wiśni, zapach choinki błyszczącej w świetle migających świeczek, zimnych ogni, które wyrzucały iskierki w różne miejsca małego pokoju. A na choince wśród kolorowych bombek, dużych i małych, malowanych świecącym brokatem wisiały, niczym sople lodu, cukierki owinięte w papierki złote i srebrne. Rozwinęła jeden — pusty! Rozwinęła drugi. Też pusty. Wszystko jasne! To młodszy brat podjadał jak zwykle cukierki. Zostawiał puste zawiniątka! Jak nazwaliśmy brata? Tak… Sprytusek! Zaczęła się głośno śmiać. To prawda. Święta Bożego Narodzenia są magiczne, niezwykłe!

Uśmiechnęła się do siebie raz jeszcze.

Minęło popołudnie, gdy Beata usiadła w fotelu. Była zmęczona. Przygotowanie Wigilii na sześć osób i dwoje małych dzieci wymagało mnóstwa czasu i ogromnego wysiłku. A jednak lubiła to zajęcie, bo przypominało jej tamte lata. Tak naprawdę — piękne lata! To oczekiwanie na ojca, który przyjeżdżał późno, mimo wieczoru wigilijnego.

Po chwili zagłębiła swoje filigranowe ciało w miękkim fotelu i przymknęła oczy.

„I po co się tak śpieszyć? Zdążę ze wszystkim” — pomyślała. Spojrzała na zegar. Wybił godzinę czwartą po południu.

— Zmęczona? — usłyszała męski ciepły głos bliskiej osoby. — Mamy kasetę z filmem. Obejrzysz?

— Obejrzę — ucieszyła się. I przewertowała jeszcze taką tam babską gazetę. Uśmiechnęła się do siebie. — Głupstwa wypisują w tej gazecie. A mówi się, że to ekskluzywna gazeta! — mruknęła głośno.

— Mówiłaś coś? — spytał mężczyzna.

— Nie, nic takiego — odpowiedziała.

Mężczyzna odłożył książkę na ławę, po czym wstał i włączył kasetę.

— Wiesz… Pójdę się położyć. Nie najlepiej się czuję. Boli mnie żołądek — powiedział i poszedł.

Beata pomyślała: „Ciągle coś go boli. Ciągle zmęczony. Właściwie to ciężko pracuje w sezonie. I wymagający klienci. »Ta pelargonia jakaś taka… Pan dołoży jedną!«. Koniec świata. Ja bym tak nie mogła. A teraz? Zimą odpoczywa, a mimo to zmęczony!”.

Spojrzała na ekran telewizora. Dawno nie widziała melodramatu. Nie przepadała za takimi filmami. W zasadzie za książkami tego typu również. Gdyby miała wybierać, to z pewnością wybrałaby książkę biograficzną. To ją kręciło!

Minęła godzina. Drzwi na piętrze skrzypnęły. Po schodach usłyszała dość szybkie kroki. Mężczyzna zszedł do toalety i nachylił się nad muszlą klozetową.

Miał torsje. Jego twarz była sina, zlana potem.

— Co się dzieje? — spytała przerażona.

— Zadzwoń po lekarza… Bardzo źle się czuję — odpowiedział i w pośpiechu pokonał schody prowadzące do sypialni.

Ręce jej dygotały, gdy z trudem wykręcała numer do doktora C.

— Dobry wieczór, doktorze. Moje nazwisko Niwińska. Mój mąż bardzo źle się czuje. Ma wymioty i boli go żołądek. Czy mógłby pan przyjechać z wizytą do nas?

Mieszkamy w Miżycku, siedem kilometrów od pana miejscowości. Nasz numer domu to 157.

— Będę za 30 minut — usłyszała pewny i nieco szorstki głos.

W pośpiechu rzuciła słuchawkę i pobiegła do sypialni. Serce waliło jej jak młotem. Na łóżku leżał Marek. Twarz miał siną, usta zaciśnięte.

— Jak się czujesz? Wytrzymasz? Zaraz będzie lekarz — zdenerwowana wyrzuciła z siebie potok słów.

— Nie mogę chwycić oddechu. Co się dzieje? — z trudem wyksztusił. — Przynieś mi jakieś wiaderko, bo chyba zwymiotuję. Nie dam rady zejść do ubikacji.

— Już biegnę. Nic nie mów! Zaraz przyjedzie lekarz.

Po chwili była z powrotem. Mężczyzna nachylił głowę nad plastikowym wiaderkiem. Dławienie ustąpiło.

Wtedy Beata usłyszała warkot silnika samochodu. Zbiegła na dół i otworzyła drzwi. Na podeście schodów, za drzwiami stał doktor C.

— Dzień dobry. To pani zamówiła wizytę? — spytał.

— Tak, to ja. Nie wiem, co się dzieje! Mąż nagle źle się poczuł. Jest zlany zimnym potem, twarz ma dziwnie siną, właściwie wręcz fioletową. Wygląda strasznie!!!

Na twarzy lekarza pojawił się niepokój. Cmoknął.

— Tędy proszę — pokierowała Beata.

Krępa sylwetka medyka szybkim i zdecydowanym krokiem pokonywała kolejne stopnie schodów.

— Dzień dobry panu — przywitał się.

Marek podniósł nieznacznie głowę. Jego sina twarz wyrażała cierpienie i niepokój.

— Proszę się nie ruszać! Gdzie pana boli? — spytał i wyjął z torby stetoskop. — Boli pana w klatce piersiowej?

— Trochę boli… Ale najbardziej żołądek — wyszeptał z trudem Marek.

Lekarz dokładnie osłuchał pacjenta. Po chwili rzekł:

— Czy pan się u kogoś leczył? I na co? — spytał.

— Tak, leczyłem się u doktora Żabińskiego na serce.

Leżący w łóżku Marek przypominał kłodę drewna.

Wzrok doktora C. spoczął na kobiecie stojącej tuż przy nim.

— Czy mąż miał robione EKG? — spytał.

— Tak, kilka razy. Zaraz panu pokażę wydruki. Gdzieś tu powinny być — odpowiedziała pewnie.

W pośpiechu podeszła do stolika, otworzyła szufladę i wyjęła pliki z EKG. Medyk rozwinął je i ułożył chronologicznie na łóżku. Lewą dłonią musnął podbródek. Chwilę tkwił w tej pozycji, po czym zaczął przesuwać wzrok to w jedną, to w drugą stronę i z góry na dół, jakby analizował przebieg wypadków zarejestrowanych na EKG.

— No tak. No tak — mruknął do siebie i w ogromnym pośpiechu wsunął wydruki do kieszeni płaszcza. — Zadzwonię po pogotowie. Musimy pana bardzo dokładnie zdiagnozować. Ile ma pan lat?

— Trzydzieści dziewięć. Panie doktorze, czy szpital jest konieczny? — odpowiedział zaniepokojony mężczyzna.

— Ooo tak, konieczny! — padła krótka i zdecydowana odpowiedź, po czym lekarz zwrócił się do kobiety. — Gdzie telefon, proszę pani? Muszę pilnie wezwać pogotowie!

— W pokoju na dole. Proszę za mną — odpowiedziała zaniepokojona, i w pośpiechu oboje zeszli na parter do salonu.

Lekarz podszedł do telefonu i wykręcił numer.

— Dzień dobry, tu C. Przyślijcie szybko karetkę do Miżycka 157. Podejrzewam zawał! CITO, CITO!!! I odłożył słuchawkę.

— Proszę mi powiedzieć, na co mąż był leczony? — spytał Beaty.

— Na jakieś gałązki!

— Proszę pani, męża musimy zabrać do szpitala. Trzeba przeprowadzić podstawowe badania. Rozumie pani?

— Rozumiem.

Jej ciało i ręce dygotały niczym liść na wietrze.

Odgłos syreny pędzącego pogotowia zwrócił uwagę lekarza.

— Już jest pogotowie — odpowiedział.

— Czy mogę pojechać z mężem? — poprosiła Beata.

— Nie. Proszę później przyjechać do szpitala.

Kobieta otworzyła drzwi. Lekarz dyżurny i dwaj sanitariusze weszli do przedpokoju.

— Maciek! Przynieś nosze! Trzeba go położyć! Sam nie zejdzie na dół. Asia, zleć wykonanie wszystkich badań to znaczy EKG, morfologii, moczu. No wiesz! Cukru, mocznika, kreatyniny… Wszystkiego! Leczył się na gałązki u Żabińskiego.

Lekarka spojrzała na ordynatora, doktora C. i uśmiechnęła się:

— Rozumiem — odrzekła.

— Jakby co, to wiesz gdzie mnie szukać. Informuj mnie na bieżąco. A właściwie to przyjadę do szpitala.

Sanitariusze znieśli Marka na noszach i wsunęli do karetki. Pogotowie na sygnale odjechało do szpitala.

— Przepraszam, doktorze. Ile płacę?

— 80 złotych. Proszę pani, gdyby co… Będę na oddziale wewnętrznym lub w moim gabinecie.

Beata usiadła w fotelu i spojrzała na zegarek. Dochodziła godzina osiemnasta.

Po chwili namysłu wykręciła numer telefonu.

— Cześć, Genek. Słuchaj, mam ogromną prośbę. Marka zabrało pogotowie. Muszę pojechać do szpitala, a nie mam czym! Czy…

— Jasne! Zaraz będę — usłyszała.

Włożyła buty, płaszcz i usiadła w fotelu. Czekała na znajomego — kolegę Marka. Spojrzała ponownie na zegarek. Dochodziła godzina 18:15. Wtem usłyszała klakson samochodu. W pośpiechu przekręciła klucz w drzwiach i pobiegła do samochodu.

— Co powiedział lekarz? — spytał mężczyzna.

Cisza.

— Słyszysz, co do ciebie mówię? Hej!

— Zawał… Chyba!

Genek rozpędził samochód do 90 kilometrów na godzinę. Duże zaspy utrudniały poprawną jazdę. Chciał być jak najprędzej w szpitalu. Znał dobrze Marka.

Beata przypomniała sobie jego wieczorne wizyty. Nieraz było już bardzo późno. Rozmawiali na temat produkcji mebli, że te ciężko się sprzedają. Skarżył się, że oddawał do sklepu swoje wyroby w zastaw. Kiedy przyjeżdżał po pieniądze, nie otrzymywał zapłaty, mimo że w sklepie jego mebli już nie było. Kiedyś tam zapłacą.

Taką miał nadzieję. Mężczyźni wymieniali się kasetami z filmami. To było to, co najbardziej ich łączyło.

Gdy dojechali, Beata podniosła głowę. Na placu szpitalnym stało kilka zaparkowanych samochodów.

Wysiedli z auta i udali się na oddział wewnętrzny.

— Przepraszam, doktorze, co z mężem? Jak on się czuje? — zwróciła się zdenerwowana do ordynatora, doktora C.

— Proszę pani, wstępne badania wykazały rozległy zawał serca. Stan jest krytyczny.

— Czy mogę zobaczyć męża? — spytała.

— Nie, w żadnym wypadku — odpowiedział ordynator.

Genek skrzywił się nieco.

— Jak to? Mąż w krytycznym stanie, a żona nie może go zobaczyć? Prosimy. Choć na chwilę — zagadnął Genio.

— Proszę wybaczyć, ale pani nie może wejść do męża — powtórzył stanowczo ordynator.

— Panie doktorze, chciałabym z panem porozmawiać w cztery oczy — zaproponowała Beata.

Ordynator spojrzał na zdenerwowaną kobietę.

— Proszę do mojego gabinetu — powiedział lekarz.

Weszli.

Genek usiadł na ławce w przedsionku oddziału wewnętrznego. Po około piętnastu minutach Beata opuściła gabinet ordynatora z delikatnym uśmiechem na twarzy:

— Mogę wejść! Rozumiesz?! — powiedziała i udała się do męża.

— Przepraszam, siostro. Nazywam się Niwińska. W której sali leży mój mąż?

— Na dziesiątce, ale proszę go nie męczyć. On musi mieć teraz spokój.

— A jak on się czuje? — chciała się upewnić i usłyszeć choć jedno słowo otuchy.

Tak bardzo tego potrzebowała. Właśnie dobrego słowa. Słowa nadziei!

— O to proszę spytać ordynatora. Nie wolno mi udzielać informacji o stanie zdrowia pacjenta. Przepraszam, jestem zajęta.

Beata udała się do sali numer dziesięć. Marek leżał na łóżku. Twarz miał skrzywioną i bladą jak pergamin. Podeszła do niego i chwyciła za dłoń. Stała się zimna, obca. Jak nigdy dotąd. Nie! To nie ta dłoń. Tamta zawsze była ciepła, czuła, silna. Spracowana dłoń jej mężczyzny! Bliska jej sercu dłoń.

— Czy możesz mówić? — spytała.

Mężczyzna pokręcił głową. Przymknął oczy. Jego oddech był ciężki.

Usiadła przy nim.

Do sali wszedł ordynator. Przyłożył stetoskop do klatki piersiowej. Po chwili się odsunął i spojrzał na Beatę. Oboje wyszli na korytarz.

— Stan jest ciężki i niestabilny. Proszę pani, proszę wrócić do domu. Mam dyżur. Może pani dzwonić do mnie nawet w nocy. Proszę go nie męczyć! Pani mu w tej chwili nie pomoże. On musi leżeć spokojnie. Każdy dodatkowy, niepotrzebny ruch może być zagrożeniem dla jego życia.

Beata skinęła głową, po czym weszła do sali raz jeszcze i ucałowała męża:

— Bądź dzielny. Dasz radę. Będę w kontakcie z ordynatorem. Odpoczywaj.

Wyszła ze łzami w oczach.

Beata i Genek wrócili do Miżycka. Była godzina 19:30.