©Copyrights to:  

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45, 02-103 Warszawa

Okładka: Adrian Widram

adrianwidram@o2.pl

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-62041-28-2

Wydanie I

Warszawa, listopad 2010

Plik ePUB opracowany przez iFormat sp. z o.o. 2011

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa goneta.

Wyliczanka

W sadzie na hamaku kepuś chrapie,
Hamakiem wiatr kołysze, kepusia kolebie.
A jak deszcz nadejdzie — wtedy będzie śmiesznie.
Zwali się z hamaka i pobiegnie do najbliżej stojącego
domu pierwszego, drugiego, trzeciego lub czwartego.

OD AUTORA:

Kepusie to powieść fantastyczno-naukowa dla dzieci i młodzieży. Można się z niej dowiedzieć, że nasz świat zbudowany jest z atomów. Imiona większości bohaterów to nazwy poszczególnych cząstek elementarnych, to znaczy mion, atom, proton, neutron itp. Niniejsze opowiadanie powinno pobudzić wyobraźnię przede wszystkim najmłodszych. Chodzi o ogrom wszechświata, w którym istnieje duża szansa na istnienie innych, różniących się od nas Ziemian, cywilizacji. W przeciwnym razie jest to marnowanie przestrzeni, a natura na pewno na to nie pozwoli.

Warto się uczyć, bo nauce zawdzięczamy wiedzę na przykład o tym, że silniki, wytwarzając ciąg powietrza, powodują że samolot unosi się dzięki różnicy ciśnień pod skrzydłami i nad nimi, a nie za pomocą magii.

Niniejsza książka jest na tyle zwięzła, by można było przeczytać ją w cztery godziny. Liczę też na to, że Czytelnik na tyle dobrze ją zapamięta, że po przeczytaniu nie odstawi jej na półkę swojej wirtualnej biblioteki ku zapomnieniu, tylko wróci do niej od czasu do czasu, utrwalając sobie pewne techniczne aspekty.

Od redakcji:

Adrian Widram — to pseudonim literacki tego młodego autora. W latach 2004-2006 uczeń policealnego studium informatycznego w zespole szkół elektryczno-elektronicznych w Radomsku. Po pracy miłośnik programów graficznych.

„Kepusie" — to debiut literacki pana Widrama. „Kepusie" to całkowicie nowa i bardzo innowacyjna opowieść o klanie zmutowanych kotów, chodzących na dwóch łapach, które mają twarze, ręce i nogi, a zamiast ogona kucyk. Są bardzo mocno zaawansowane w rozwoju nauki i techniki.

Historia Kepusiów zaczyna się tak naprawdę w momencie, kiedy główny astronom, Kropek, odkrywa, że jedno ze słońc obiegających planetę Kepusiów Koto niebezpiecznie zbliża się do tej planety, by w efekcie zderzyć się z nią i zniszczyć ją bezpowrotnie. Postanowiono się ewakuować i szukać we wszechświecie innej planety, przyjaznej i podobnej do Koto. Zanim wszyscy wyruszymy razem z bohaterami w ich międzygalaktyczną podróż, poznajemy po kolei postacie odgrywające najważniejsze role w społeczności planety. Kepusie są kotami o niezwykłych kolorach, które autor z takim upodobaniem opisał. Wszystkie kepusie robią to, co lubią i takie też wykonują zawody. Dożywają kilkuset lat.

Po wyruszeniu w kosmos spotykają różne planety, które w pierwszej chwili uważają za przyjazne, i przeróżne formy życia czy cywilizacje. Niektóre bardziej zaawansowane techniczne, inne przeciwnie — o wiele mniej. Opisy ich są bardzo barwne i momentami zaskakującego rozbudza wyobraźnię czytelnika.

Po wielu przygodach i perypetiach nasi bohaterowie znajdują wreszcie swoją planetę o nazwie Wena. Już po kolonizacji jednego z kontynentów tej planety czeka na nich jednak niespodzianka, z którą muszą się jeszcze zmierzyć, zanim pożegnamy się z tymi przesympatycznymi bohaterami znanym zakończeniem: „I żyli długo i szczęśliwie".

Autor mimo młodego wieku ma wiedzę techniczną. Czasem wydaje się, że ta jego książka science-fiction wymyka się z ram obecnie dostępnej ogólnej wiedzy. Zaskakuje nas rozwiązaniami i szczegółowymi opisami statków, pociągów, lądowników oraz objaśnieniami ich sposobu poruszania się. To samo dotyczy opisu zjawisk w kosmosie, nazw układów słonecznych czy choćby opisów samych planet i istot na nich żyjących. Niesamowity jest opis spotkania z przedstawicielem innej, jakże podobnej do kepusiowej cywilizacji.

Może na początku opisy i mentorstwo w sprawach technicznych wydają się zbyt nużące, ale jest to konieczne z punktu widzenia całej książki. Może się też wydawać, że autor opisuje rzeczy oczywiste i znane nam wszystkim z zakresu fizyki czy chemii. Ale zakłada się, że odbiorcą tej opowieści mogą być na tyle młodzi ludzie, którzy nie zakończyli jeszcze edukacji, pozwalającej im na zrozumienie wszystkich opisanych tu zjawisk.

Dobrze jest powtórzyć za autorem, że wiedza rozwija wyobraźnię i umacnia nadzieję na istnienie innych cywilizacji, bo inaczej ten bezdenny ogrom przestrzeni kosmicznej byłby zmarnowany. Uczmy się zatem bawiąc i nie odsyłajmy w zapomnienie niniejszego woluminu.

Rodowód Kepusiów

Drugi świt nadchodził w ciągu dnia nad planetą Koto. Piloci zmęczeni dziewięciogodzinnym lotem podchodzili do lądowania samolotem pasażerskim o nazwie Anartel w fioletowym, ulubionym kolorze Kepusiów. Maszyna jest wielka jak wieloryb, z przyczepionymi czterema odrzutowymi silnikami napędzanymi energią uzyskiwaną ze słońc. Odbywała ona lot próbny po wymianie czterech silników.

Kiedy Procjon ujrzał przed sobą pas lotniska znajdującego się w mieście Kell, poprosił Outrona:

— Podchodzimy do lądowania. Włącz autopilota.

Outron spojrzał na tablicę z dziesiątkami cyfrowych i analogowych wskaźników przyrządów takich, jak wysokościomierze, przyrządy kontrolno-pomiarowe, monitory sygnalizatorów, urządzenia alarmowe, żyroskopy oraz monitory ciekło-fermionowe, Następnie nacisnął czerwony przełącznik po swojej lewej stronie.

* * *

Kepusie wyewoluowały z gatunku kotów, które zamieszkiwały planetę Ziemia, znajdującą się w Drodze Mlecznej. Materiał genetyczny kotów został przeniesiony przez meteoryt do Wielkiej Mgławicy w Andromedzie. Tam, w galaktyce spiralnej o nazwie M31, dotarł na jedną z trzech średniej wielkości planet, którą Kepusie nazwały KOTO.

To jest ich dom, oddalony o dwa miliony lat świetlnych od ziemskiego Układu Słonecznego, ale one o tym nie wiedzą. Galaktyka z Koto podobnie jak Droga Mleczna z Ziemią miała gwiazdy oraz planety krążące nie tylko wokół słońc, ale i kwazarów. Koty, które na planecie Ziemia umiały tylko łowić myszy i wylegiwać się koło pieca lub na słońcu, po powstaniu nowego gatunku dokonały ogromnego postępu technicznego.

Kepusiom nie chodzi tylko o to, żeby tylko przeżyć, ale też dokonać jakichś odkryć, zbudować coś nowego. Są przeciwnikami magii pod każdą postacią bo w ich filozofii życiowej stamtąd zieje pustką.

Na planecie Koto jest jeden superkontynent o nazwie Kepolandia, który zajmuje 45 procent powierzchni i ze wszystkich stron jest otoczony oceanem Merionowym. Na środku kontynentu znajduje się największe miasto o nazwie Orion. Jest ono sercem planety pod względem przemysłowym. Na pierwszym wschodzie nad brzegiem kontynentu leży miasto Hezon, które graniczy ze skalistą pustynią Kanion, na której różnica poziomów pomiędzy krawędzią i dnem przekracza 4,4 kilometra. Na zachodzie położone jesto miasto Kell. Kiedy się patrzy w kierunku drugiego wschodu słońca, można zobaczyć miasto portowe Pikromedes. W części zachodnio-drugiego-zachodu leży pustynia piaszczysto-skalista Soara o powierzchni 24 milionów kilometrów kwadratowych. Między miastami Nikomedes a Orion znajduje się morze, które połączone jest z oceanem pięcioma rzekami. Jest tylko jedna pora roku — lato.

Kepusiom w Kepolandii życie biegło lekko i przyjemnie każdy robił to, co lubił. Miało się to jednak wkrótce zmienić.

Plan planety Koto

Rok trwa tam 400 dni, a dzień 32 godz. Nocy nie było w ogóle, bo planetę tę okrążały dwie gwiazdy, które wschodziły nad planetą co szesnaście godzin. Pierwsza gwiazda kwazarowa świeciła dwukrotnie jaśniej, oświetlając planetę swoim niebieskim blaskiem niż druga gwiazda, którą było Słońce barwy żółtej. Obie te gwiazdy potocznie nazywano słońcami.

* * *

Procjon, spoglądając na Outrona, powiedział:

— Za dwie minuty wzejdzie drugie słońce, która oślepi nas swoim blaskiem. Przyciemnij zatem szyby kabiny.

Kepuś Outron, uśmiechając się do kapitana, odpowiedział:

— Chwila.

Po czym nacisnął przycisk barwy oliwkowej i szyby zmieniły kolor na jasno-srebrny.

Samolot zaczął powoli osiadać na granitowej płycie lotniska. Rozległ się pisk opon trących o podłoże. Maszyna zadrżała, następnie zaczęła wytracać powoli prędkość.

— Tak się zastanawiam — rzekł Outron — jaka jest prędkość cząsteczek?

Procjon spojrzał w jego stronę i uśmiechając się, odrzekł:

— Prędkość cząsteczek nawet tego samego gazu jest różna, Outronie. Jedne poruszają się bardzo wolno, inne nieco prędzej, a inne jeszcze szybciej. Najwięcej jest cząsteczek poruszających się z prędkościami pośrednimi. Te pośrednie prędkości są różne dla różnych gazów. W otaczającym nas powietrzu cząsteczki — na przykład tlenu — poruszają się ze średnią prędkością 500 m/s (1800 km/h), a cząsteczki dwutlenku węgla z prędkością 400 m/s (1440 km/h).

— A zatem średnia prędkość cząsteczek tlenu jest większa od prędkości naszego samolotu — kalkulował na głos Outron, wpadając w słowo Procjonowi.

— Tak. No, widzę, że kumasz, o co chodzi. Wyobraź sobie, że metalowe belki wmontowane w skrzydłach naszego samolotu, pozornie niezmienne, pełne spokoju i bezruchu, składają się z wiecznie poruszających się cząsteczek. Podobnie pokład, po którym chodzimy, woda, którą pijemy, powietrze, które wdychamy. Gdziekolwiek spojrzymy, tam, poza pozorną martwotą spostrzegamy zawsze wieczny ruch. Ruch jest nieodłączny od wszelkich ciał, które nas otaczają nieodłączny od materii. Nie ma ruchu bez materii i materii bez ruchu.

Następnie po zatrzymaniu się Procjon wyłączył silniki i wyszedł z kabiny za Outronem, kierując się do wyjścia po prawej stronie. Outron pociągnął zatrzask, znajdujący się w środku drzwi, czym spowodował ich automatyczne otwarcie się, a wraz z nimi również automatycznie zaczęły wysuwać się schody. Najpierw zaczął schodzić Procjon. Był kapitanem, szefem klanu. Miał ciemnopomarańczowe futro, oprócz tylnych nóg, bo te były niebieskie. Wyglądało to tak, jakby nosił skarpetki. Tak jak wiele Kepusiów miał oczy koloru żółtego, twarz okrągłą czerwony nosek, białe równe ząbki, dwie ręce, a na każdej z nich po pięć palców zaopatrzonych w ukryte pazury. Głowę zwieńczały stojące uszy. Procjon, jak i wszystkie inne kepusie, chodził na dwóch nogach. No i miał kucyk zamiast ogona. Był inteligentny i niezależny, a także najstarszy, bo miał już 1438 lat.

Tuż za Procjonem kroczył pilot Outron, z zawodu nawigator samolotów. Średniej budowy Outron miał jasnozielone futro, a oczy koloru piwnego.

Outron przyspieszył i zrównał się krokiem z kapitanem.

Wtedy kapitan spytał:

— To co? Idziemy na kubek gorącego mleka?

— Jak najbardziej — żarliwie potwierdził Outron.

Po czym obaj skierowali się w kierunku bloku w kształcie litery K, w którym była jadalnia, blok koloru żółtego kształtem przypominał pięciokąt.

Gdy tak szli obok siebie, Outron zapytał:

— A ile jest cząsteczek w pozornie pustej szklance?

— Zależy to między innymi od ciśnienia. To znaczy od tego, jak takie cząsteczki w szklance są „ścieśnione". W szklance zwykłego powietrza... takiego zwykłego, jakie otacza w tej chwili każdego z nas... znajduje się ich tryliard. Abyś uświadomił sobie, jak wielka jest to liczba, wyobraź sobie, że w ciągu jednej sekundy ucieka z tej szklanki miliard cząsteczek i żadna z nich nie wraca. To po ilu latach szklanka się opróżni?

— Nnnie wiem... — odpowiedział Outron po chwili i spostrzegł, że kapitan uważnie mu się przygląda.

— Po 20.531 latach. Odpowiednikiem tego czasu na planecie Ziemia jest trzydzieści tysięcy lat.

— Na meteoryta Pika!

— Zapamiętaj prawo zachowania materii: „materia jest niezniszczalna".

— A co to znaczy ?

— To oznacza, że materii nie można unicestwić. Materia może tylko przechodzić z jednej postaci w drugą. Ta ciągła zmienność materii jest ich podstawową własnością którą zauważył Platomedes.

— A czemu węgiel i ropę naftową przestaliśmy eksploatować?

Procjon zatrzymał się i machinalnie podrapał się po nosie, po czym odpowiedział:

— Bo palenie się tych substancji jest procesem chemicznym, który polega na łączeniu się atomów spalonej substancji z atomami tlenu w cząsteczki chemiczne. W reakcji tej biorą udział tylko elektrony, krążące wokół jąder tych atomów, a same jądra nie ulegają zmianom. Natomiast w czasie reakcji jądrowej — jak na przykład podczas dzielenia się jąder atomów ciężkich — przegrupowują się protony i neutrony zawarte w jądrach atomów. Energia wiązania tych cząstek jest milion razy większa od energii wiązania elektronów, otaczających jądra i dlatego podczas reakcji jądrowych wydziela się bez porównania więcej energii. Na przykład z jednego kilograma uranu235 wydziela się dwadzieścia milionów kilowatogodzin (kWh) energii, a w wyniku spalenia jednego kilograma ropy naftowej tylko dwanaście kilowatogodzin (kWh) energii.

Outron, nie spuszczając z niego wzroku, powiedział:

— A więc jeden kilogram uranu zamiast ośmiu tysięcy ton węgla kamiennego?

— Jeszcze mniej, Jeden kilogram daje siedem kilowatogodzin energii.

— A jak przebiega reakcja atomowa?

— Jesteś bardzo ciekawski, Outronie. Poczekaj, napiję się tylko mleka. — Upił trzy łyki i zaczął wyjaśniać ten proces: — Weźmy takie jądro uranu, rozpadające się na skutek bombardowania ich neutronami. Kiedy pojedynczy neutron bombarduje jądro uranu, jądro to rozpada się na dwa odłamki główne, będące jądrami innych, lżejszych atomów, oraz dwa, trzy swobodne neutrony zwane neutronami wtórnymi. Te odłamki jądra mają bardzo dużą prędkość, a tym samym i ogromną energię kinetyczną. Wówczas, gdy mamy do czynienia z wielką liczbą rozszczepień jądrowych, w krótkim czasie moc tej energii rośnie do ogromnych wprost rozmiarów.

— A jak cząsteczki gazu mogą mimo ich wielkiej liczby, poruszać się dość swobodnie w małej objętości?

— To dzięki ich bardzo małym rozmiarom. Cząsteczki te jednak bardzo często zderzają się ze sobą. Liczba zderzeń cząsteczek jest bardzo duża. Kezon obliczył, że w otaczającym nas powietrzu cząsteczka tlenu ulega 6,5 miliardom zderzeń, a dwutlenek węgla 9 miliardom zderzeń na sekundę. Obliczył również, że droga prosta przebyta przez cząsteczkę tlenu pomiędzy dwoma kolejnymi zderzeniami wynosi 6 milionowych centymetra. Prawda, że droga ta wydaje się bardzo mała?

— Trudno mi to sobie wyobrazić.

— Ale cząsteczka tlenu — kontynuował swoją wypowiedź kapitan — jest trzysta razy mniejsza od wspomnianej drogi. Żebyś zdał sobie sprawę z tego, jaką drogę przebywa cząsteczka tlenu, wyobraź sobie, że te cząsteczki to samoloty, których rozpiętość skrzydeł i długość kadłuba wynosi siedemnaście metrów. Cząsteczki tlenu będą przypominały zderzające się co pewien czas samoloty, przy czym droga przebyta między dwoma kolejnymi zderzeniami wynosiłaby średnio pięć km. Droga zaś pomiędzy kolejnymi zderzeniami, zwana drogą swobodną wzrasta gdy zmniejszamy ciśnienie gazu.

W tym samym momencie w mieście astrofizyk i matematyk, Pikromedes Kropek, zajmował się obserwacją i teoretyczną właściwością ciał niebieskich, materii rozproszonej i promieniowania w przestrzeni poza Koto. Jego nazwa Kropek wzięła się stąd, że był cały biały, tylko na plecach i brzuchu miał czarne kropki. Kropek wziął w obliczeniach pod uwagę aktualną trajektorię dwóch słońc, okrążających i oświetlających jego planetę, obliczył, że drugie słońce — gwiazda kwazarowa, oddalone o miliard kilometrów od Koto ma bardzo dużą gęstość. Jedna mała jego łyżeczka ważyła 1000 miliardów ton i świeciła ośmiokrotnie jaśniej od tego pierwszego słońca. Kwazar daje białe światło, w przeciwieństwie do Słońca, które promieniuje żółtym blaskiem. Po dokonaniu obliczeń Pikromedes Kropek stwierdził, że przez coraz silniejsze przyciąganie grawitacyjne oba słońca w końcu zderzą się ze sobą. Odrzut wybuchu nada kwazarowi tak dużą prędkość, że po 34 minutach wpadnie na planetę Koto, która w efekcie tego zdarzenia wyparuje pod wpływem bardzo wysokiej temperatury. Kropek jeszcze raz zrobił obliczenia, myśląc że się pomylił, ale te powtórne wyliczenia potwierdziły tylko, że za 405 dni nastąpi koniec istnienia kepusiowej planety.

Kepusie zasadniczo chodziły spać o godzinie 19:30. Żeby móc zasnąć, zasłaniały w oknach aluminiowe żaluzje, a przed snem piły soarę, czyli kawę zbożową. Nazwa tego napoju pochodziła od wytwarzania jej z ziaren zboża hodowanego na terenie pustyni Soara. Kawa Soara jest dla Kepusiów napojem-kołderką.

Kropek zadzwonił do kapitana Procjona, żeby go powiadomić o swoim katastrofalnym odkryciu. Kapitan nadal delektował się kubkiem gorącego mleka w towarzystwie Outrona. Kiedy więc zadzwonił telefon kapitana, ten spojrzał na niego i powiedział:

— Och! Nie pozwolą nawet w spokoju wypić kubka gorącego mleka!

Telefon leżał po prawej stronie kubka, zatem też prawą ręką podniósł go i spojrzał na wyświetlacz. Poznał numer numer Kropka i powiedział do kolegi:

— To Kropek tak się do mnie dobija. — Nacisnął przycisk połącz i odezwał się poważnym tonem: —Tu kapitan Procjon. Słucham cię, Kropku ?

— Musimy opuścić naszą planetę Koto, ponieważ drugie słońce, gwiazda kwazarowa, zbliża się coraz bardziej do pierwszego słońca. Co rok o kilkaset kilometrów, co zakłóca grawitację pierwszego słońca. Teraz oba są jak dwa magnesy różnoimienne. Przyciągają się, co powoduje, że się do siebie szybko zbliżają. Kiedy kwazar wbije się w to pierwsze słońce, nastąpi gigantyczna eksplozja, która wystrzeli jak z procy pierwsze słońce prosto w nas. Ta katastrofa jest nieunikniona — wydusił jednym tchem.

— Hmm... co ty mówisz Kropku? Czy ty przypadkiem nie nawąchałeś się za dużo kępom leczą? (Jest to roślina, po której widzi się na jawie wszystko, co w tym dniu sobie myślałeś).

— Od tygodnia niczego nie wąchałem, bo pilnie pracuję w swoim laboratorium! — wrzasnął Kropek. — Co mam innym powiedzieć?

— Prawdę. Teraz trzeba powiadomić o tym fakcie załogę stacji orbitalnej okrążającej Koto, aby dokonali transformacji na statek kosmiczny. Potem trzeba przygotować miejsca dla wszystkich kepusiów. W celu znalezienia we Wszechświecie planety podobnej do naszej, na której będzie skalista gleba, woda, klimat o temperaturze od 10 do 14 stopni kedaronów (1 kedaron to 2 stopnie Celsjusza) oraz niezbędny do oddychania tlen.

— Ze wszystkich planet w naszym układzie jest tylko jedna, która może utrzymać życie, to tylko nasza planeta, znajdująca się w odpowiedniej odległości od słońc, z idealnym klimatem. Jest naszą szczęśliwą planetą. Mamy tu krajobrazy spektakularnie piękne. To są idealne warunki dla nas. Gdzie my znajdziemy drugą taką?

— Wcześniej czy później znajdziemy planetę, i to nie jedną. To jest tylko kwestia czasu.

— To teraz zadzwoń do stacji orbitalnej — odpowiedział Procjon i rozłączył się z Kropkiem.