Strona redakcyjna

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45, 02-103 Warszawa

Okładka: Wojciech Szewczyk

info@galeriazahoryzontem.eu

Redakcja i korekta: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-63783-00-6

Wydanie 1.

Warszawa, listopad 2012

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Publikację elektroniczną przygotował:

Od redakcji:

Niniejszy tomik poezji to autorskie zbratanie się z... sytuacjami zgoła nieromantycznymi, z przysłowiami, czy wynalazkami. Poezja postrzegana jest głównie jako przelanie na papier uczuć, towarzyszących niezwykle silnym emocjom typu miłość, nienawiść lub śmierć bliskiej osoby. Zdarzały się też strofy jako dialog z nieżyjącymi wybitnymi osobistościami. Tu mamy do czynienia z pejzażem przemyśleń autora, gdy patrzy na... trzepaki, gdy wymyśli sobie obraz żołnierza, któremu nie otworzył się spadochron podczas ćwiczeń lub co by było, gdyby żółw mógł mówić i zapomniałby zabrać ze sobą z domu swoją skorupę. Poznajemy też, jak powstał jazz i rap.

Potem jest jeszcze weselej, bo mamy do czynienia z wyobrażonymi scenkami rodzajowymi, opartymi o popularne przysłowia typu „sport to zdrowie”, „co ma piernik do wiatraka?”, „co kraj do obyczaj” lub że „tylko krowa zdania nie zmienia”. Takie spojrzenie z innej strony i zrymowana historia, dotycząca popularnych powiedzeń, to naprawdę dobra zabawa.

W części z wynalazkami natomiast możemy dowiedzieć się krótkich historii, jak doszło do powstania telefonu, samolotu, mikroskopu, a nawet puzzle oraz kto wynalazł agrafkę czy długopis.

W niniejszym woluminie nie ma nic z romantyzmu, wzdychań i zadumy. Jest za to nauka, uśmiech i inne spojrzenie na otaczającą nas rzeczywistość.

WIERSZYKI Z DRESZCZYKIEM

PRZYPADKI,

czyli historie niecodzienne

Kto wie, czym jest w życiu przypadek?

Spróbujmy dać tutaj odpowiedź:

To twórca rozlicznych zagadek,

Co świat chce postawić na głowie!

Dwa trzepaki

Dwa trzepaki sobie stały

Wzdłuż chodnika cienkiej nitki.

Jeden wesół i wspaniały,

Drugi smutny, a więc brzydki.

Co różniło je? Kto powie?

Aparycja, miły dotyk?

Może kolor, co się zowie?

Kształtów rysy niczym gotyk?

Nic z tych rzeczy, sprawdźcie sami.

Oba przecież jednakowe.

Duże, czarne, z poprzeczkami

I do tego metalowe!

Czemu humor inny miały,

Jak dwie różne drzewa witki?

Jeden wesół i wspaniały,

Drugi smutny, a więc brzydki?

Możesz sprawdzić, spójrz kolego.

Pierwszy trzepak: jak kiełbasa

Niczym z rusztu zwisa z niego

Okolicznych dzieci masa.

Na trzepaku rozpalone

Skaczą po nim, jak koziołki,

Brzdące ćwiczą podniecone,

Zwisy, stójki i fikołki.

Drugi trzepak zerka z boku

I z zazdrości puchnie cały.

Na nim właśnie pani z bloku

Trzepie dywan niezbyt biały.

Tuman kurzu się unosi,

Pani tłucze z całą mocą,

Hałas aż o ciszę prosi.

Trzepak stęka pod przemocą.

Dzień skończony, noc zaczęta,

Znikły dzieci i dywany.

Trzepak pierwszy wypoczęty,

Drugi za to liże rany.

Aż pierwszemu drugi rzecze

Takie słowa: nie do wiary,

Ty się bawisz, ja złorzeczę.

Gdzie tu sprawiedliwość, stary?

Palce pianisty

Pan pianista miał dwie dłonie.

Każda z nich to palców pięć.

Uderzały w klawiaturę,

Gdy na koncert przyszła chęć.

Palców pana dziesięć grało,

Gdy w muzyczny wchodził tok.

Za fortepian siadał śmiało,

W partyturę wlepiał wzrok.

Koncert wtedy się zaczynał,

Na widowni zamarł głos.

Pan pianista frak podwijał,

Na bok swój rozrzucał włos.

Słodki dźwięk klawiszy płynął

Czarno-biały muśnięć „pył”.

Gdy koncertu czas przeminął

Każdy słuchacz brawo bił.

Gdy spytałem raz pianistę:

Jaki sekret jego gry?

„Palce moje — dźwięki czyste

Rozsiewają” — odparł mi.

Pierwszy- ekspresji jest gwarancją,

Drugi — zachwyca elegancją.

Trzeci — to o dźwięk czysty dbałość,

Czwarty — to rytmu doskonałość.

Piąty — to szybkość i finezja.

Szósty zaś — wzniosłość i poezja.

Siódmy — on słuch ma absolutny.

Ósmy — odważny, rezolutny.

Dziewiąty — zdumiewa dokładnością.

Dziesiąty — ten czuwa nad całością”.

Aż raz pan z bólu fuknął,

Bo właśnie zbijał gonty

I młotkiem w palec stuknął,

Pechowo... w ten dziesiąty.

Pianista grać miał wkrótce,

Już brawa, to dla niego.

Palce szły jak po nutce,

Jednak... bez dziesiątego.

I nagle: cóż takiego?

Bo palców dziewięć grało,

Lecz każdy... co innego.

Widownię „wmurowało”!

Pierwszy — ekspresji nie dał gwarancji.

Drugi — nie wykazał elegancji.

Trzeci — gdzie jego o dźwięk dbałość?

A Czwartego — rytmu doskonałość?

Piątemu — uciekła gdzieś finezja.

Szósty — zapomniał co poezja.

Siódmy — słuch zgubił absolutny.

Ósmy — zaś nie był rezolutny.

Dziewiąty — nie zdumiał dokładnością,

Bo Dziesiąty nie czuwał nad całością.

I takie wyszło granie,

Że gwizdy było słychać.

Płakały wszystkie panie,

Krytycy jęli wzdychać.

I odtąd tę muzykę

Ładu i składu bez

Nazwano (z wykrzyknikiem)

Dziwacznym słowem — JAZZ!

Żółw Mateusz

Żółw Mateusz z własnej woli

Zwykł przemieszczać się powoli,

A że pamięć miał nietęgą,

Rzadko parał się włóczęgą.

Raz się wybrał na zakupy,

Lecz zapomniał swej skorupy.

Zginął biedak — jął się smucić,

Bo nie wiedział, jak ma wrócić.

Błąkał się po całym mieście,

Aż popłakał się nareszcie.

Deszcz zacinał, żółw wśród gromów

Zmókł — na plecach nie miał domu.

Żona tego Mateusza

Poszła szybko do ratusza.

„Szukać męża mi pomóżcie

na ratunek zaraz ruszcie!”.

Urzędnicy na skinienie

Rozesłali ogłoszenie:

„Wyszedł wczoraj i nie wrócił

Żółw Mateusz, dom porzucił,

Tamże czeka jego żona

W żalu swym nieutulona”.

I rysopis dołączyli,

Aby nikt go nie pomylił:

„Wzrost bez domku cztery cale,

Włosów nie posiada wcale,

Zbieżny zez,

Nos zasmarkany,

Żółw, jak dotąd nie karany.

A szczególny znak, czy wiecie?

To skorupy brak na grzbiecie.

Więc kto znajdzie męża mego,

Tysiąc złotych znaleźnego”.

Podpisała jego żona

W smutku wielkim pogrążona.

I sąsiedzi, i rodacy

Wnet rzucili się do pracy.

Każdy, kto się tylko ruszał,

Szukał żółwia Mateusza.

Aż znaleźli go nareszcie

Gdzieś przed sklepem w innym mieście,

Bez skorupy, wychudzony,

Wreszcie wrócił do swej żony.

Gdy ochłonął, butnie syknie:

„Żem pantoflarz? — nikt nie krzyknie.

Pokonałem mil ze trzysta!”

Odtąd zwą go „Żółw Turysta”.

Koniec wersji demonstracyjnej.