Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m. 45, 02-103 Warszawa

Korekta: Anna Makarewicz

a_makarewicz@o2.pl

Okładka: Robert Zajączkowski na podstawie projektu Marka Tarnowicza

Redakcja: Dawid „Fenrir” Wiktorski

dawidwiktorski@gmail.com

Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-62041-66-4

Wydanie 1, kwiecień 2012

Warszawa, marzec 2012

Plik ePUB opracowany przez iFormat

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Dedykacja

Niniejszą książkę dedykuję moim dziewczynom, czyli

żonie Danusi i córce Ninie, dla której powstał ten cykl

Od redakcji:

Przed Państwem fantasy z elementami kosmicznych wojen i stworów nie z tej ziemi. Czy ktoś kiedyś może miał taką myśl, że wojny i dziwne zdarzenia na Ziemi to może tylko malutki fragment jakiejś wojny stworów z kosmosu? Może wszystkie kataklizmy, jakie na Ziemi się zdarzyły to były wojny kosmicznych gigantów, którzy akurat niechcący spotkali się na naszej planecie? Choćby uderzenie meteoru o powierzchnię Ziemi, zmiany klimatyczne i wymarcie dinozaurów?

Marek Tarnowicz stworzył byt krążący między galaktykami, który ukarany przez Władztwa trafił do więzienia w czarnej dziurze właściwie na zawsze. Jednak uciekł stamtąd i trafił na Ziemię, na której odkrył źródło energii zamkniętej w kryształach umieszczonych w świętej budowli jednego z kilku bliźniaczych miast. Jest to czarna energia, a bohater, byt Ih Ren door koniecznie chce ją pokonać i ukryć się, wnikając w samą planetę. Ih Ren door może wszystko, zmieniać swój wygląd, dodawać sobie oręża, rosnąć do potężnych rozmiarów, dołączać sobie kończyny, ratować umierających od śmierci, „przyklejać do siebie” urwane kończyny ludzkie, wytwarzać mnóstwo energii, rozmawiać telepatycznie, zakrzywiać czas. Przypadkowo dociera do klanu, w którym żyje staruszka obdarowana pamięcią o tragicznych skutkach pierwszego starcia Ih Ren doora ze złymi Drillami sprzed wieków, w wyniku którego uległa zniszczeniu prawie cała planeta. Staruszka jest babcią uratowanej z niewoli dziewczyny o imieniu Kurell. Ludzie klanu obdarzeni są nadprzyrodzonymi umiejętnościami — potrafią przenosić lub zatrzymywać przedmioty, wytwarzać pole magnetyczne sprawiające, że ludzie stają się niewidoczni dla innych, ale też porozumiewać się telepatycznie. Część tych ludzi pomaga Ih Ren doorowi w walce ze znienawidzonymi kapłanami, którzy okazują się powolnymi marionetkami jakiejś nieznanej siły, wyczuwanej przez bohatera niniejszej książki.

Byt nie wygrywa, ale też nie ginie, on nie może zginąć, bo jest czystą energią tkwiącą w kosmosie. Wraca do więzienia. Giną za to wszyscy bohaterowie — ludzie będący jego podwładnymi.

W książce jest dużo walki, łoskotu, huku, błysków i wszystkiego, co może się zdarzyć przy zderzeniu silnych mocy energetycznych. Jest tu mnóstwo zła i walka z tym złem, a obca forma życia nabiera ludzkich cech, jak choćby współczucie i opiekuńczość, jakimi się może w końcu pochwalić Ih Ren door. Praktycznie cała książka to ciągła walka, bitwa obcych bytów ze sobą i ludzi ze sobą.

Niniejszy e-book jest pierwszym tomem serii „Bezmiar Mileniów”. Drugi ukaże się wkrótce.

Marek Tarnowicz — rocznik 1960, wrocławianin.

Początek utworu

— Spędzisz tutaj resztę swojej egzystencji, aż Rzeka Czasu ulegnie odwróceniu i wszechświaty wrócą do swojego prapoczątku, podczas którego powstały — oznajmił Serafin.

Groźniejsze od czarnych dziur Władztwa były w niewielkiej odległości od niego i czekały na moment, gdy zostanie wciągnięty przez studnię grawitacyjną jednej z nich. Byli gdzieś na zapomnianym krańcu wszechświatów.

— Wiem, że to na nic. Ale może byście...

— Masz rację. Nic to nie pomoże — przerwał mu Serafin. — Zrobisz to sam... — zawiesił myśl.

Władztwa drgnęły, a przestrzeń zafalowała wokół nich, kiedy przebiegło przez nią drżenie. Jedno z niezbyt odległych słońc eksplodowało, zalewając wszystko gigantyczną emisją fotonów.

— Nie dacie mi szansy? — Ih Ren door uparcie usiłował coś wytargować.

— Dobrze, a więc sam tego...

— Już, już — zanurkował pośpiesznie w stronę czarnej dziury. — Odwiedźcie mnie czasem — zażartował.

Jego myśl została wysłuchana ostatni raz. Sprawdzili, czy spadł na wystarczającą wysokość, aby już nie był w stanie sam wyjść ze swojego więzienia. Usatysfakcjonowani pomknęli w różne strony. Ih Ren door został sam. Krążył nisko nad niewidoczną anomalią, bezustannie myśląc, jak wybrnąć z tej opresji. Jedno było pewne: bez pomocy nic z tego nie wyjdzie. A tu pusta przestrzeń i nic więcej. Gwiazdy były zbyt odlegle, ale może się uda, przemknęło mu przez głowę. Dużo czasu zajęło przygotowanie próby skoncentrowania mocy z dalekich słońc. Chociaż on sam w tym miejscu nie odgrywał żadnej roli. Dochodząca tam ilość energii zaczęła rosnąć.

Po niewiadomo ilu latach drgnęła w nim nadzieja. Zaczął przyśpieszać proces. Znów stracił kontrolę nad upływem czasu. Widział gasnące w oddali gwiazdy i powstające nowe. Jego nadzieja stopniowo malała z tysiąclecia na tysiąclecie, wraz z rozszerzającym się wszechświatem. Coraz dalej i dalej. Lwią część energii i tak wciągnęła ziejąca pod nim czarna dziura. „Nic z tego” — pomyślał i zrezygnował ostatecznie. Wreszcie, kiedy miał już wszystkiego dosyć, błysnęła iskierka nadziei. Odebrał przypadkiem obecność czyjejś jaźni. Po chwili jednak skojarzył to z Serafinami, bo na Władztwa moc tej istoty była zbyt słaba.

— Przybyłeś, Serafinie, by sprawdzić, czy jeszcze tu jestem? — zapytał.

Nikt mu nie odpowiedział.

— Na razie mam się dobrze, a co słychać u was? Nikt wam nie namieszał?

Nadal cisza. Odczekał chwilę.

— Chcesz się podroczyć? — zapytał kpiąco. — Przekaż chociaż garść nowinek.

Dalej ani jednej myśli.

— Nie jesteś Serafinem — wpadł na to po chwili. — Wielu nas nie ma... Zaraz, zaraz. Skoro Drille są zbyt słabe w pojedynkę, to...

— Jestem A shoo Ra — otrzymał odpowiedź.

— A shoo Ra? Dawno o tobie nie słyszałem. Co cię sprowadza w ten zapadły zakątek wszechświatów?

— Wreszcie cię dopadli, jak widzę.

— A co? Nie dotarło to do ciebie wcześniej?

— Nie interesowałem się.

— A no tak. Do zbyt ciekawskich... Wiesz, mam propozycję.

— Nie jestem zainteresowany. Nie chcę trafić do takiego samego miejsca.

— Ależ nie. Nie oczekuję pomocy. Przekaż tylko informację...

— Nic z tego.

Byt krążył wokół tego więzienia z myślą, by opuścić to miejsce.

— Nie za darmo. Mam coś w sam raz dla ciebie.

— Już ci...

— Statek-klejnot — przerwał mu.

— Nie ma ich już. Trony zabrały ze sobą wszystkie.

— Skąd wiesz?

— Sprawdziłem w kilku źródłach.

— A jeżeli jednak jeden...

— I ty oczywiście wiesz, gdzie on jest?

— Możliwe. Z tym że ty chyba nie jesteś zainteresowany. Coś na kształt westchnienia dotarło do A shoo Ra.

— Powiedzmy, że jestem — chwycił przynętę. Byt odrobinę zmienił orbitę na niższą.

— A po co ci on?

— Musiałbym go najpierw mieć, a później... Co chcesz w zamian?

— Nic wielkiego. Chociaż, właściwie, to mógłbyś mnie stąd zabrać.

— To już mamy za sobą. Co to ma być?

— Dobra. W takim razie przekaż Drillom, gdzie jestem i... że mam dla nich propozycję.

Na długo zapadła cisza. Czasem, o dziwo, przeleciał tędy jakiś okruch materii. Pochwycony przez gigantyczne siły studni grawitacyjnej czarnej dziury został wciągnięty przez nią w gęsty mrok.

— Jesteś jeszcze?

— Zgoda. Pokaż mi to miejsce.

— Ale mogą być problemy.

— Jakie?

— Strażnicy w takich samych statkach-klejnotach.

— Umowa brzmi tak... — myślał chwilę. — Jeśli zdobędę go, to przekażę wiadomość. Jeśli nie uda mi się, to ty zostaniesz tutaj.

— Załatwione.

Ih Ren door wysłał do niego jeden jedyny obraz, do tej pory schowany głęboko w świadomości.

— Nigdy nie widziałem takiego miejsca. Mam za mało danych, aby je odszukać.

— Bo ten obraz jest prawdziwy, a to co mogłeś spotkać, wygląda tak — wysłał mu jeszcze jeden obraz.

— Aaa... To co innego. Jak oni to zrobili?

— Dowiesz się, jeżeli jesteś taki sprytny, jak krążą o tobie pogłoski.

— Aaa... Hi, hi, hi — w dziwny sposób skrócił swoje myśli.

— Tylko się postaraj!

— Wszystko zależy od okoliczności. Strażnicy to nie przelewka.

— Między innymi dlatego tu jestem.

— Raczej zasłużyłeś na to. Z twoimi... I tak masz szczęście. Władztwa nie tolerują kompromisu. Serafini jednak, jak widzę, mają wpływ na wiele — westchnął.

— Ponieważ są najbliżej.

— Otóż to — zniknął bez pożegnania.

— Teraz zobaczymy, co potrafisz.

Wokół więźnia zaiskrzyło. Czarna dziura natychmiast wchłonęła każdy foton.

„Chyba robię się rozrzutny” — przemknęło mu przez myśl. Teraz niespodziewanie najbardziej dręczące dla niego było oczekiwanie. Spoglądał w to samo miejsce wszechświata, w którym przebywał i liczył gasnące oraz powstające słońca. Tymczasem A shoo Ra dotarł po skomplikowanych zabiegach we wskazane mu miejsce. Dopiero z niedużej odległości, o ile dziesięć lat świetlnych można nazwać niedużą odległością, zobaczył, dlaczego w tym obszarze było o pięć słońc za dużo.

Te rozpalone punkty to byli strażnicy w swoich statkach-klejnotach. Nie do pokonania w urzeczywistnionej myśli technicznej Tronów. Krążyli bez ustanku na zmiennych orbitach wokół czarnej dziury.

„Co ja tu robię?” — pomyślał.

Trony wybrały bardzo dobre miejsce do ochrony. Tutaj czeka na każdego bez wyjątku jedynie unicestwienie. Mimo tej wiedzy przemierzał nadal przestrzeń, sprawdzał każdą ewentualność. Przy okazji odkrył parę drobiazgów, które dodatkowo miały zniechęcić każdego śmiałka: ledwie wyczuwalne linie sieci grawitacyjnej, rozciągnięte na wszystkich poziomach wibracji, wrażliwe na każdą zmianę spowodowaną przez pojawiającą się masę obiektu większego od pojedynczego atomu lub najmniejszej wiązki energii. Na granicy zmysłów uchwycił jakieś zmiany. Bardzo niepokojące zmiany. Nanosekundę potrwało ustalenie kierunku, z którego ktoś przybywał.

Był przygotowany na niespodziankę, więc przemieścił się w okolicę najbliższej planety i wniknął w jej strukturę. Po chwili w pobliżu przemknęły istoty nazywane przez Strażników Ognistymi Dechami. Zniknęły, by nagle wyskoczyć z innej strony.

„Czego tu szukają zabójcy Drilli?” — myślał, śledząc ich poczynania. Twory inteligentnej, nieregularnej energii zamarły w bezruchu dokładnie pomiędzy nim a miejscem, do którego przybył.

„Czyżby mnie sprzedał?” — przemknęło mu przez myśl. A jednak nie. Jeden ze Strażników opuścił swoją orbitę, znikając z przestrzeni wraz z nimi. Podczas drobiazgowej obserwacji zauważył, że w momencie, gdy Strażnik opuszczał orbitę, sieć grawitacyjna zniknęła, by pozostali odtworzyli ją w ułamku sekundy na nowo. Teraz była kontrolowana przez innych Strażników. Zapamiętał to zdarzenie i myślał, jak je wykorzystać do własnych potrzeb.

Statek-klejnot tkwił niezmiennie w tym samym miejscu czasoprzestrzeni. Wyliczył więc drobiazgowo wszystkie parametry, które powinna spełniać drobina materii, aby trafić prosto w niego. Znalazł sposób na opanowanie jego krystalicznej struktury, z zebranych drobiazgowo pogłosek.

Wejść będzie łatwo, trudniej tylko nim uciec, skoro każdy ze Strażników jest połączony neutronową struną. Start pojazdu nie oznacza nic innego, jak pogoń, a pięciu przeciwko jednemu wynosi dokładnie tyle, co spędzenie takiego samego wyroku w takim samym miejscu, co Ih Ren door.

Dalej źle.

Myślał, jak ich przechytrzyć. Niejedna gwiazda dożyła swoich ostatnich dni, a on nadal nic nie wykombinował. „Wracają”. Na granicy zmysłów odebrał sygnały zwiastujące powrót lub przybycie kogoś innego.

„Trudno” — przemknęło mu przez myśl. Opuścił swoją kryjówkę i zmaterializował się za olbrzymim słońcem, które swoją aktywnością zakłócało możliwość odkrycia go. Wibracje przestrzeni ustały, a on w tym samym momencie zwinął ją wokół siebie, tworząc własny wszechświat wielkości ziarnka piasku. Rozpędzony obrał kurs prosto na statek-klejnot. W ostatniej nanosekundzie drogi zmienił kierunek, bowiem sieć grawitacyjna dziwnym trafem nadal była rozpostarta. Zaraz po skręcie zanurkował tuż przy niej, aby ominąć neutronową strunę. Przy jego prędkości graniczyło to z cudem i było to nie lada wyczynem, bo następną przeszkodę na drodze stanowił Strażnik.

Na szczęście i jego ominął, bez wzbudzania podejrzeń. Ostatecznie zawrócił, aby odkryć, kto przybył. Nagły skok odbieranej na granicy zmysłów energii oraz gwałtowna zmiana równowagi grawitacyjnej mogły oznaczać tylko jedno.

Nie było mowy o pomyłce. Pulsująca i zmieniająca swoją strukturę energia Władztwa właśnie tak wpływała na rzeczywistość. Wyhamował dopiero za słońcem i rozwinął jednocześnie przestrzeń.

„O co tu chodzi?” — przemknęło mu przez jaźń. Ponownie przeniknął pod powierzchnię planety. Był cierpliwy, a zaistniała sytuacja bardzo go zaintrygowała. Ponownie odebrał zmiany w strukturze czasoprzestrzeni. Tym razem również tego nie zlekceważył. Zmaterializował się dokładnie w tym samym miejscu. Czekał jedynie nanosekundę. Statek-klejnot odrobinę wyhamował, a on już pędził tą samą drogą i w tym samym kierunku, co poprzednio — przypominał gwiezdny pyłek. Podjęte przez niego zabiegi nie poszły na marne. Przeszkoda zniknęła mu z drogi. Utrzymanie prawidłowego kursu także stanowiło wyzwanie, gdy miał przed sobą czarną dziurę. Skrupulatne wyliczenia panujących tutaj sił pozwoliły uniknąć najgorszego. Tym samym uderzył sferą utworzonego przez siebie wszechświata w krystaliczną powierzchnię pojazdu.

Zmienił postać na energetyczną i wniknął w jego strukturę. Ostrożnie, by nie zwracać na siebie uwagi, badał otoczenie. Sprawdzał funkcjonowanie krystalograficznej przestrzeni. Poznawał tajniki generowania za pomocą komórek pojazdu pól ochronnych lub, po ich przekształceniu, możliwości wystrzeliwania pocisków z antymaterii. Sprawdzał wszystkie zakątki, dzięki czemu odkrył miejsce, w którym mógł pomieścić całą planetę przy użyciu techniki zakrzywiania przestrzeni. Ostrożnie, by nikt go nie odkrył, opanowywał całą, zawartą w nim technologię Tronów. Stanowiło to warunek powodzenia w trakcie ucieczki. Czas upływał, a on zajęty nauką odwlekał decyzję. Wszyscy, łącznie z Władztwem, pozostawali na swoich miejscach.

Nadal miał wątpliwości co do najgroźniejszego Bytu, przybyłego tutaj w ostatniej chwili. Ponownie wróciły wątpliwości co do roli Ih Ren doora w tym wszystkim. Obliczał różne kierunki lotu, aż do miejsca, gdzie bez przeszkód mógłby przekształcić siebie z pojazdem w czystą energię i zniknąć w swojej kryjówce. Tuż obok anomalii grawitacyjnych wokół czarnej dziury było to wysoce ryzykowne i stanowiło problem. Na drugi przypadek związany ze zmianami podczas odlotu lub przylotu nie miał co liczyć. Natomiast tkwienie tutaj przez całe milenia nie miało sensu. Osiągnął cel i z własnej woli tkwił w wiezieniu, niczym Ih Ren door. Szansa przedostania się w pobliże słońca była nikła, ale gdyby zdołał wykonać manewr...

Może fortel zadziała.

— Teraz zobaczymy, czy oprócz zabezpieczeń macie jeszcze refleks — mruknął i zaiskrzyło w krystalograficznej przestrzeni pojazdu.

Wszystko zrobił jednocześnie. Wygenerował osłony w miejscach, w które mógł zostać trafiony. Wystrzelił dwa pociski hiperonu sigma w stojącego mu na drodze Strażnika i w tej samej nanosekundzie wystartował w jego kierunku. Tarcze tamtego zaiskrzyły dosyć mocno, ale statek-klejnot tkwił w miejscu. Skręcił, lecz już miał przed sobą pulsujące energią Władztwo. Zmienił błyskawicznie poziom energetyczny, bo tamta przestrzeń pod wpływem mocy zaczęła fiksować.

„A więc jednak pułapka — zaiskrzyła myśl. — Niedoczekanie!”.

Kolejny gwałtowny skręt prosto w grawitacyjną studnię czarnej dziury. Zakrzywił jeszcze bardziej i tak mocno zdeformowaną przez nią czasoprzestrzeń. Zwinął ją wokół pojazdu, tuż przy jego powierzchni, tworząc własny wszechświat i znikł im z widoku. Ucieczka jednak nie była prosta. Prawie za nim pomknęli Strażnicy.

Jedynie Władztwo tkwiło w miejscu. A shoo Ra wyskoczył ponad pięćset tysięcy lat świetlnych dalej. Czuł za sobą pogoń. Zrobił jeszcze jeden manewr. Strażnicy zobaczyli go pędzącego dokładnie na nich. Każdy z nich zdążył wystrzelić, lecz jego już nie było w tym wymiarze. Wskoczył w zdefiniowaną przez siebie przestrzeń tunelu. Oni obrali tę samą drogę, wlecieli w to samo miejsce, nim zdążył zamknąć tunel. Znów byli tuż za nim. W trakcie ucieczki odkrył dodatkowe możliwości, jakie dawała podróż tym pojazdem. Wykorzystał to od razu, chociaż zajęło mu to kilka cennych nanosekund. Rozwinął przed sobą tunel łączący z innym wszechświatem. Bez chwili zwłoki podążył nim przed siebie.

Zanim dotarł na miejsce trzech z pięciu Strażników pędziło tą samą drogą niemalże tuż za nim. Dwóch nie zdążyło. Zostali w tamtym wszechświecie.

Koniec wersji demonstracyjnej