Przemysław Rajchman

Pijacka nędza i lotto

© Copyright by Przemysław Rajchman & e-bookowo

Grafika i projekt okładki: e-bookowo

ISBN 978-83-63080-33-4  

Wydawca:
Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl

Kontakt:
wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione.

1.

Maciek przezywany Chrabąszczem siedział na ławce stojącej przy dużym dębie na tyłach domu Władysława Broniewskiego przy ulicy Kościuszki. Dygotał z zimna. Skulony jakby chciał ścisnąć swoje wynędzniałe ciało do najmniejszych rozmiarów i zniknąć. Zapaść się w niebyt i uciec przed zimnem. Mruczał coś sobie pod nosem. Często gadał sam do siebie. Jeszcze częściej tracił kontrolę nad sobą. Znajdował się wówczas gdzieś bardzo daleko od żywych. Zazwyczaj trwało to kilka minut, ale ataki utraty świadomości dopadały go kilka razy w tygodniu. Zapadał się gdzieś w jakieś dalekie mroki swojego zmęczonego życiem umysłu. Tracił kontakt ze światem. Zawsze po tych atakach bywał wystraszony i czuł swoją bezsilność, a nawet dziecięcą bezradność. Te złe momenty w jego życiu doprowadzały do jeszcze większej bezradności i zmęczenia. Beznadziejności, jaka ogarniała go po tych przeżyciach była jakby zimna czeluść. On w tej czeluści sam. Tak po prostu sam, bez nikogo na świecie. Teraz siedział na ławce i czuł ogarniającą go ciemność. W nocy miał atak. Nawet nie ma, komu opowiedzieć o swoich strachu, a ten coraz bardziej go zaczyna ogarniać, niczym woda człowieka, który zanurza się niej. Jeszcze ten chłód potęgował cierpienie. Poczuł, że zapada się i pod wpływem chłodu jak i ogarniającego go strachu zaczął kulić się w sobie. Nisko zwiesił głowę i ukrył ją między wychudzonymi barkami, które uniósł jak najwyżej tylko mógł. Szeptał coś pod nosem. Może dodawał sobie siły, albo przeklinał Boga, albo po prostu mamrotał coś bezsensu, albo wszystko razem na przemian. Wcześniej też tak robił. Przeklinał Stwórcę, a innym razem dziękował mu za wszystko, co dobre w jego życiu. 

– Telepie! Co? Marnie wyglądasz. Jak zgniłe zwłoki, które zapomniano zakopać, albo celowo zostawiono, aby odstraszać przyjezdnych – wypowiedź została zakończona śmiechem przypominającym świńskie chrząkanie.

Maciek ciężko dźwignął głowę i spojrzał chcąc rozpoznać osobę, która podeszła i do niego przemówiła. Był to Antek Kwaśniewski, złodziej i nic dobrego.

– Zimno – odpowiedział. 

– To wejdź w gówno po uszy nawet cię mróz nie ruszy – odrzekł i odszedł zanosząc się od śmiechu. 

– Antek! Widziałeś może Ojca? – Chrabąszcz zapytał odchodzącego szybkim krokiem chłopaka. 

Mężczyzna zatrzymał się i odwrócił. Odpowiedział tak arogancko jak tylko potrafił.

– Chleje dyktę u Kowala na Rybakach. I dla ciebie, śmierdzący pijaku, żaden Antek! Tylko pan Kwaśniewski! Doszło do mózgownicy? Zapijaczony paralityku.

– Ta?

– Ta! Wynocha na dół, to ci dadzą napić się dykty. Idź inaczej zatrzęsiesz się na śmierć. Robaku! Marnie wyglądasz. Jakiś taki blady jesteś. Wyglądasz tak jakbyś był tuż przed zdechnięciem. Won do lekarza, a nie choróbsko jakieś roznosisz. Nie! Nie idź do lekarza! Won do grabarza, to zakopie twoje ścierwo. Oby tylko jak najgłębiej i jak najszybciej! Komu jesteś, śmierdzielu, potrzebny? Nikomu! 

– Masz rację. Strasznie mną telepie. Zimno jak cholera! – Reszty słów Maciek udał, że nie dosłyszał.

– Cieplutko jak w uchu, marna bezzębna pijaczyno! Podła śmierdząca kreaturo! Słoneczko grzeje! Cudownie jest! Piękne manowce! – Chłopak w teatralnym geście rozłożył ramiona. – Tak pięknie i cieplutko, a ci, kreaturo zapijaczona, zimno! Marny los pijackiego patałacha. Też, że takie gówno ziemia chce nosić! Wyzdychajcie marne pijaki! Powietrza dla was szkoda! – Antek coraz bardziej stawał się prowokacyjny w zachowaniu. Maciek, kierowany doświadczeniem, postanowił robić uniki i nie dać powodu do ataku. Znał go i wiedział, na co stać tego łobuza, więc bez słowa chłopak wstał i poszedł prosto przed siebie. Nie chciał dłużej rozmawiać z Antkiem. Bał się jego nieprzewidywalności w zachowaniu. Maciek wiedział, że niejednego człowieka Kwaśniewski już skopał do nieprzytomności. Nie chciał zostać kolejną ofiarą wściekłej agresji Antka, który zaczął właśnie głośno wykrzykiwać przekleństwa pod adresem Maćka. Chrabąszcz ruszył przed siebie, nabierając z każdym nowym krokiem prędkości. Słyszał za sobą wściekły wrzask.

– Idź do lekarza! Zresztą, jak zdechniesz, to i żadna strata. Szkoda nawet twojej matce nie będzie jak wykorkujesz. Śmierdzące łajno! Chrabąszcz zegnij kolana! Zegnij, będzie ci łatwiej chodzić! I przestań tak podskakiwać! Konik polny! – I kolejna salwa świńskiego chrząkania.

Chłopak odwrócił się i odpowiedział bardzo grzesznie, tak, aby nie wywołać niezadowolenia u Antka. 

– Na kacu zawsze sztywnieją mi nogi. Przecież wiesz! Czemu się śmiejesz?

– Bo mi jest śmiesznie jak widzę takie zjawisko. Chrabąszczu! Chrabąszczu! Dobra! Idź na Rybaki, bo zdechniesz! Walniesz dyktę, od razu sztywność w kolanach minie. Jakby ci tak interes zesztywniał jak nogi w kolanach, to mógłbyś dogodzić Starej Skórze. Stara wypłowiała suka miałaby radości kupę z takiego sztywnego kochanka. – Antek śmiał się na cały głos. Na koniec machnął ręką i odszedł. 

Maciek, bojąc się reakcji Antka, udał, że nie usłyszał, co chłopak do niego powiedział. Wolał nie reagować. Słychać było oddalający się odgłos śmiechu. Maciek tylko machnął rękoma i poszedł dalej. Ponownie musiał się rozpędzić, ale już rozruszany przyspieszył znacznie szybciej. Poszedł przed siebie podskakując niczym owad i dygocząc z przepicia, zimna i ze strachu. Jednak przed wszystkim tak bardzo nie chciał być sam. Potrzebował Grzegorza, bał się chodzić sam po mieście. „Pomyślał, że najlepszym wyjściem będzie odszukanie Grzegorza, a później jakoś tam będzie się działo.” Kiwnął dość idiotycznie głową na potwierdzenie słuszności swojego działania i poszedł jeszcze szybciej w kierunku Wisły. Pragnął nawet odnaleźć swoją koleżankę Starą Skórę. Pokręcił głową z obrzydzeniem na samą myśl o kobiecie, ale rzeczywiście chciał ją nawet teraz spotkać. Nawet i ona byłaby dla niego ratunkiem.  

Stara Skóra, to towarzyszka we wspólnej nędzy Chrabąszcza oraz Grzesia. Nie była Indianką, jakby sugerowało nadane jej przez ludzi przezwisko. Jak wiadomo Indianie nadawali imiona, biorąc pod uwagę cechy osoby lub czyny, jakimi zasłynęła lub jakich się dopuściła. Ludy czyniły tak przed wiekami. Lud czyni tak i obecnie. Teraz nadał imię od cech, jakie kobieta posiadała, a posiadała straszne zniszczoną skórę. Była właścicielką najbardziej zniszczonego ciała na planecie Ziemia. Żaden dermatolog i żadna kosmetyczka nie poradziłaby nic na takie zniszczenie. Budynki jak są w takim stanie, jakim jest skóra Starej Skóra podlegają wyburzeniu. A co zrobić z tym fenomenem? Wprost powiedziawszy nawet ruiną! Straszne życie uczyniło z kobiety straszydło, więc lud nazwał ją Starą Skórą. Stara Skóra była nawet nie taka stara, ale trudy pijackiego życia oraz zwierzęcy popęd ku tanim winom, upodobniły z wyglądu kobietę do zadka hipopotama. Zgorzała na gębie i z różowymi, czarnymi, brązowymi i przeróżnymi od odmrożeń plamami na całym ciele wydawała się chropowata, jakby jakieś straszne nieziemskie siły swoją nadziemską okrutną mocą dokonały tak potwornego zniszczenia. Pomarszczona kobiecina jak stara śliwka. Katastroficzny stan skóry pogłębiał tu i ówdzie grzyb. Jak wiadomo, tam, gdzie grzyb, tam też zapach grzyba, który rasie ludzkiej w niektórych postaciach raczej nie odpowiada i posiadaczowi przynosi ujmę oraz wstyd. Dlatego dopełnieniem ruiny ciała Starej Skóry był smród, jaki roztaczała wokół siebie. Kobieta strasznie wyglądała i jeszcze straszniej śmierdziała. Wszystkie te czynniki powodowały u ludzi obrzydzenie do kobiety oraz drugie przezwisko: Śmierdziucha.

Maciek również nie darzył Starej Skóry bezgraniczną sympatią, ale lojalność zobowiązywała do obrony zaatakowanego osobnika ze wspólnego stada. Mimo wiedzy o wszystkich wadach towarzyszki cierpienia, Maćka zabolało serce, gdy usłyszał wypowiedź Antka. Lubił na swój sposób tę kobietę. Uważał, że nikt jej nie zna i nie docenia. Chociaż za każdym razem, gdy ją spotykał, atakował. Nienawidził jej sposobu życia, chociaż sam lepiej nie żył, ale ją po swojemu lubił. Lubienie nie przeszkadzało mu w brutalnych atakach na kobietę. Czasami nawet bardzo brutalnych. Doprowadzając częstokroć do awantur, a kobietę do łez i wrzasków skierowanych ku niemu. Antek uwielbiał jak Śmierdziucha darła się na całe gardło. Wyglądała wówczas jak dzika małpa, która spadła z drzew i obwieszcza wszystkim wkoło, że jest nieszczęśliwa i że boli ją tyłek. Awantury gasił Ojciec, to jest Grzegorz Olk. Mózg stada i piastun pijackiej trójcy. Opiekun i jedyny jeszcze prawidłowo funkcjonujący mózg, jakim cała trójka dysponowała. W tym stadku przedziwnym, Olk myślał, a dwa pozostałe elementy trójcy, to tylko szerokie jak zlew gardła i przepastne brzuchy nie do zalania. Olk upchać czasami dawał radę jedzenia w te dwa elementy, ale o wiele więcej wlewali niż jedli. Ostatni Maciek żre mało, albo wcale. Za to chleje jak dwusuw. Stara Skóra też żarcia unika, ale za to mordę moczy z taką przyjemnością jak świnia dupę w błocie. Olk myśli, reszta chla. Olk chla, reszta z głodu i wysuszenia aż trzeszczy. Ot, i jakość cała trójka żyje, pchając do przodu pijacką nędzą.

Droga nad Wisłę zajęła mu pół godziny. Dwa razy przewrócił się, za drugim razem wywinął takiego orła, że ledwie się pozbierał. Próbując wstać, gwizdnął na ryja jeszcze kilkukrotnie. Obijając swoje wychudzone ciałko, klął, na czym tylko świat stoi za każdym razem jak próbował wstać. Groteska i ubaw. Tylko, że nie dla niego. W końcu przed ostatnią próbą usiadł i ze złości rozpłakał się. Trząsł się i płakał. Zmobilizowany łzami i podbudowany złością, dźwignął swoje ciałko do góry i poszedł dalej. Uważniej stawiając kolejne kroki i pamiętając, że schodzi z góry. Po bólach i łzach w końcu doszedł do kamienicy z czerwonej cegły. Po mostku wszedł na piętro, gdyż wejście na pierwsze piętro zrobione było tak, by można byłoby wejść prosto z wału ziemnego usypanego obok budynku. Drugie wejście na pierwsze piętro znajdowało się od strony ulicy. Zapukał.

– Czego! – usłyszał wrzask Kowala.

Zapukał jeszcze raz.

– Czego? Kto tam?! – Kowal jeszcze raz zawył jak zarzynana świnia.

W mieszkaniu powstał rumor, to Kowal wstał i zbliżał się do drzwi. Po chwili stał przed nim wysoki mężczyzna z gębą czerwoną jak flaga upadłego sowieckiego imperium. Pijany Kowal odepchnął Chrabąszcza i warknął:

– Czego, pajacu?! – Patrzył przy tym gniewnie i z pogardą na wystraszonego chłopaka.

– Jest Grześ? – z pokorą w głosie zapytał Maciek, przełykając ślinę.

– Nie! – ponownie warknął, zbliżając swoją paskudną mordę do twarzy Chrabąszcza, też zresztą paskudnej, ale przy gębie Kowala i tak wyglądającej na ludzką.

– A był? – ze strachem zadane kolejne pytanie.

– Co ty! Co zadajesz tyle pytań? Dawno ci ktoś nie dokopał? Jeszcze nie dostałeś łomotu w tym sezonie? – wrzeszczał pijany mężczyzna w zapoconym i brudnym podkoszulku na ramiączka. Oczywiście Kowal swoje niezadowolenie poprzetykał najokropniejszymi słowami, jakie zna pijacka rasa. Zanim Chrabąszcz mógł odpowiedzieć, zmuszony został do wysłuchania katalogu przekleństw i wyzwisk odnoszących się do niego.

– Ja tylko...

– Co tylko?! – przerwał mu z wściekłością w głosie i na twarzy. – Won, bo mordę obiję jak psu! Psi synu. Pijacka zarazo! Bezdomny gnoju! Zapijaczony głupkowaty pysku! – Twarz Kowala z czerwonej zamieniła się w brunatną. Maciej już wiedział, że Kowal rozprawi się z nim i to za chwilę. Zaczął się wycofywać. Nie było to przemyślane posunięcie. Jak mógł Maciej cokolwiek przemyśleć? Nie mógł! Swoim zachowaniem przyspieszył atak pijaczka. 

Kowal natarł z impetem na Maćka i wypchnął go na zewnątrz. Wrzask szamocących się wypełnił kamienicę i podwórko pod i koło mostku. Walka była nie równa. Kowal, opasły pijany wieprz i Maciek, wysuszony pijaczek. Przy takim zestawieniu przeciwników wynik walki był łatwy do przewidzenia. Kowal złapał Maćka za gnaty i cisnął do przodu. Jak starą szmatę. Omalże w locie Maciek nie rozleciał się na drobne kawałeczki. Poczuł ból tu i tam. Cicho jęknął i leciał dalej. Zatrzymał się na poręczy mostka głośno krzycząc ze strachu. Niemal histerycznie. Kowal jednak wybiegł za nim i odciągnął go dalej od kamienicy. Ustawił przy schodach biegnących w dół wału i zepchnął. Chciał przy tym kopnąć chłopaka, ale był zbyt pijany, aby móc utrzymać równowagę na jednej nodze. Upadł i nie wstał. Chociaż próbował. Miał jedynie siły na obrzucenie chłopaka przeróżnymi wyzwiskami. Maciek myślał, że Kowal za chwilę wstanie i ponowi atak. Zaczął walczyć sam ze sobą. Maciek jak rzeczywisty Chrabąszcz, gdy złe okoliczności odwrócą go na pancerz próbował kilkukrotnie podrywać się na równe nogi i uciec, ale za każdym razem upadał. Trwałoby to może i przez cały dzień, gdyby nie brak sił. Rozłożył się na ziemi i czekał na zły los, który jego zdaniem miał się za raz dopełnić i zakończyć jego cierpienie lub być sprawcą kolejnych cierpień. Chłopak rozpłakał się ze strachu, gdyż spodziewał się za chwilę ponownego ataku Kowala, którego zawsze strasznie się bał, a ten wiedząc o tym, wykorzystywał przewagę do bicia i poniżania. Chrabąszcz leżał i ryczał. Nagle poczuł na sobie czyjąś dłoń. Wrzasnął jak poparzony.

– Nie! Nie! Nie bij. Ja już sobie pójdę! Nie bij! Kowal!

– Cicho. To j,a Ojciec. Co ja mówię! Cicho! To ja Grześ.

– Ojciec. Boże! A gdzie Kowal?

– Tam leży. Pobił ciebie?

– Tak. Byłem tylko zapytać.

– O co?

– Czy ty jesteś? Antek Kwaśniewskiej powiedział, że tutaj jesteś. Przyszedłem, a ten rzucił się na mnie i pobił. Jak psa! Bez powodu.

– Wstań. – Ojciec szarpał w górę bezwładne ciało Maćka.

– Nie mogę. Zesztywniały mi nogi.

– Pomogę ci jeszcze raz. – Nie pomogło. Jak giry Maćkowi zesztywnieją jest po ptakach. Nie da rady wstać. – Leż, ja zaraz wracam. Leż! Ja za chwilę wrócę!

– Gdzie idziesz?

– Do mieszkania Kowala.

– Po co?

– Ma dwie flaszki spirytusu od ruskich. Takie wielkie. – Ojciec odsunął dłoń od dłoni, aby w ten sposób pokazać, jakie to wielkie flaszki z wódką posiada Kowal. – Po dwa litry każda butelka – dodał ucieszony.

– Zobaczy ciebie i pobije! Uciekajmy! – zawołał spanikowany Maciek.

– Śpi tutaj. Leż. Spójrz, leży jak zdechły pies. Można bez problemu oskubać całą jego chatę. Ja zaraz wrócę. 

– Oszalałeś, nie idź! – z płaczem próbował powstrzymać kolegę od, jak mu się wydawało, szaleństwa.

– Leż spokojnie i bądź cicho. Bo obudzisz tego debila i znowu się zacznie. Przecież to wariat i debil. Leż cicho, a nic się nie stanie.

– Dobrze, będę cicho leżeć. Nigdzie się zresztą nie wybieram na tych sztywnych kulasach. Za daleko i tak bym nie odszedł – odpowiedział z uśmiechem drwiąc z samego siebie. – Tylko pospiesz się. Bo mi w plecy mokro.

– Nic dziwnego jak leżysz w kałuży.

– Rzeczywiście. Kurczę, też nie miałem się gdzie przewrócić. Złoto do złota, a Chrabąszcz do wody – zarechotał z siebie.

Po kilku minutach Ojciec wrócił z reklamówką, w której były dwie butelki wódki wlanej w dwulitrowe butle po coca-coli oraz trzy bochenki chleba, cztery puszki paprykarzu i dwie śledzi oraz kilka plastikowych kubków i pęto kiełbasy. Szybko pomógł Chrabąszczowi wstać, a raczej zarzucił go sobie na plecy i poszli w kierunku mostu. Minęli klub wioślarski, wdrapali się z nie małym trudem na skarpę i usiedli w krzakach. Patrząc z góry na Wisłę, Grzegorz z ulgą pozbył się balastu. Popatrzył z politowanie ma Maćka, ale nic nie mówił. Odłożył chłopaka delikatnie na trawie i usiadł obok niego. Wyjął z reklamówki wódkę i nalał ją Maćkowi.

– Pij! – nakazał Ojciec.

Maciek wypił podaną mu porcję trunku.

– Dobra – rzekł z radością w głosie. 

– Pij szybko! Jeszcze zostało w kubku. Mam jedzenie. Nie ma to jak sobie dobrze podjeść.

– Nie chcę jeść – z wyrazem niesmaku na twarzy odpowiedział.

– Żryj! Ledwo chodzisz.

– Nie, nie chcę. Nie mam apetytu.

– Na chlanie wódy to masz, a do czegoś konkretnego, to już nie. Ja natomiast zjem ze smakiem i pójdziemy poszukać Jagody. Może jest głodna.

Jagoda to wspomniana Stara Skóra.

– Na pewno jest głodna. Jeżeli coś użebrała, to wszystko przepiła i na pewno teraz zdycha z głodu – dodał Maciek.

– Z pewnością jest na dworcu.

– Albo w melinie na Kwiatka. Tam u Krzycha.

– Tam jej nie ma. Okradła go – stwierdził stanowczo Ojciec i po chwili przechylił butlę z wódą. – Pycha spirytusik.

– Królewski. No nie?

Wybuchł krótki śmiech. Przerwany poleceniem Ojca.

– Pij i idziemy!

– Jeszcze mi nogi...

– Przestań ściemniać. Co myślisz, że cię nie znam? Teraz będziesz chlać i dopiero zesztywniejesz. Jak drut! Zachlasz się jak świnia i końmi ciebie nie ruszę. Wstawaj! Już tobie przeszło – rozkazał.

– Jeszcze czuję, że nie. Poza tym wszystko mnie boli. Ja tutaj poleżę i odpocznę, a ty idź poszukaj Jagody. Może jest głodna. Idź ja tutaj poleżę i wszystkiego przypilnuję.

– Co? I jeszcze mam może zostawić gorzałę?

– Nie. Możesz ją zabrać. Tylko złapię jeszcze łyka i pójdę spać. Przestało mnie tak telepać. Może zasnę. Tylko jeszcze trochę jest mi zimno. Poleżę sobie i odpocznę.

– Nic z tego! Idziemy.

– Naprawdę wszystko mnie boli. Kowal strasznie mnie otłukł. Idąc na Rybaki przewróciłem się kilka razy. Wszystko mnie boli. Coś jest nie tak. Boli mnie. Zostanę.

– Wstawaj! Trzeba być twardym. Wstawaj! Ja wstaniesz, to i pójdziesz. Zostaniesz, zginiesz! Pijacki leniuchu. Wstawaj, nygusie!

– Ojciec, nie mogę. Idź sam, a ja poleżę – wyjąkał żebrackim tonem.

– Dobrze, leż tutaj. Masz chleb i paprykarz. – Ojciec dał za wygraną, widząc, jaki żałosny widok chłopak sobą przedstawia.

– Jak otworzę puszkę? Nie mam otwieracza do konserw.

– Zębami baranie! Akurat tymi trzema, co ci na górze zostały. Wgryziesz się w metal i otworzysz – zadrwił. – Jest przecież zawleczka! Barani łbie! Pociągniesz lekko do góry, a potem do siebie i otworzysz! Barani łeb. Masz moją kurtkę i leż. Ja na pewno przyjdę. Tylko nigdzie nie łaź. Nie ładuj mojej kurtki sobie pod dupę, bo ci ją zabiorę! Masz się nią okryć. 

Ojciec zdjął odzienie i podał Chrabąszczowi. Ten szybko owinął szmatą całego siebie. Skulił się niczym pies przed budą.

– Nie! Nie możesz leżeć tutaj. Idź tam, gdzie więcej trawy. Tam pod drzewo.

– Nie! Wolę tutaj na słońcu. Będzie cieplej.

– Tam też jest na słońcu, ale więcej trawy.

– Tam drzewo zasłoni słońce.

– Jak drzewo może zasłonić słońce, jak słońce po przeciwnej stronie nieba.

– No właśnie. Masz rację. Ale jesteś spostrzegawczy. Idź i szybko wracaj. Masz rację. Słońce zawsze chodzi po tej stronie nieba. – I pokazał właściwy kierunek drogi słońca po niebie.

– Słońce tak faktycznie to nie chodzi. To jest taki ruch pozorny. Ziemia obraca się wokół słońca. Ty już ponownie jesteś pijany. Po paru łyczkach. 

– Całą noc nie spałem. Miałem atak. Słońce porusza się pozornie?

– Ja ci nie będę wykładał astronomii! Wstawaj i idź pod te drzewo! Bo ci zawale kopa, to tam dolecisz.

– Rób, jak chcesz.

– Wstawaj! Dalej nie mam czasu. 

Maciek z niezadowolenia machnął rękami i zaczął wstawać. Chrabąszcz nie mógł dźwignąć się o własnych siłach, ale po krótkiej walce jednak udało mu się wstać, ale nie mógł dobrze utrzymać równowagi, ale zrobił pierwszy krok i następny i jakoś poszedł. Widząc to, Ojciec pomyślał, że sztywność nóg Maćka już minęła i chłopak może pójść z nim poszukać Jagody. 

– Jak wstałeś, to chodźmy. Idziemy razem!

– Nie! Jak pójdę? Ja nie idę! Zostaję. Nie mam siły dojść pod te drzewo, a co dopiero dalej. Jestem ciężko chory, albo może tylko zmęczony. Nie wiem. Zostaję.

Rzeczywiście Chrabąszcz ledwo doszedł do drzewa i padł jak ścięty.

– Dobra. No to leż. Nie ruszaj się – zamruczał do siebie pod nosem mężczyzna i odszedł. Obejrzał się kilka razy. Nie było jednak, o co się martwić. Chrabąszcz leżał spokojnie, tak ja się zwalił po dojściu do drzewa. Owinięty kurtką Grzegorza leżał nieruchomo. Grzegorz poprawił marynarkę i podciągnął spodnie. Z marynarki postrącał najbardziej rzucający się w oczy brud, ale zdał sobie sprawę z głupoty tej czynności, zostawił wszystko jak było. „W końcu i tak paroma machnięciami ręki lorda z siebie nie zrobię” – pomyślał. I przyspieszył kroku.

2.

Ojciec odszedł kilka kroków i schował reklamówkę w krzakach. Nakrył pijackie skarby zeschłymi gałęziami, po czym wszystko jeszcze przygniótł nogą, aby nie było widać i odszedł. Trzy kroki od skarbu popatrzył na dzieło zamaskowania tego, co najcenniejsze. Zadowolony z efektu, ruszył na poszukiwanie Jagody. 

Droga na górę zajęła mu dobre pół godziny. Szedł ulicą Mostową, która zaprowadziła go na Plac Narutowicza. Później szedł Tumską do samego jej końca. Na Tumskiej witał się z siedzącymi na ławkach kolegami lub jak to woli niebieskimi ptakami. Bezrobotne nygusy, jak co dzień siedziały na ławkach i żebrały o papierosa lub wino. Robili to z taką bezczelnością jakby im się to należało za to, że żyją. Wiele ławek na Tumskiej zajętych jest zawsze przez takich, co to nie sieją, ani nie orzą, a żyją. Żyją marnie, ale za to po swojemu. Tak jak chcą. Wielu marnie wyglądających, ale zawsze poszukujących kieliszka.

Grzegorz podszedł do Zygmunta, zwanego Karłem z powodu wzrostu. Facet nigdy nie urósł. Mówił, że to przez hormony. Inni z niego się śmieli. Dokuczali mu, mówiąc, że jego matka była debilem, a może nawet pół debilem i od pieluch lała mu gorzałę w dziób, a tak w ogóle zrobiony jest przez nie wiadomo, kogo po pijaku. Urodzony w piwnicy, też po pijaku. Zygmunt zdawał sobie sprawę, że orlica go nie powiła, ale z oskarżeniami matki, że była pół debilem w ogóle się nie zgadzał. Chociaż skończyła u czubków. Karzeł tłumaczył ten fakt nadmiernym piciem. Ludzie i tak zawsze wiedzą swoje i gadają, co chcą. Dlatego żył, nie przejmując się głupią gadaniną.

– Cześć, Zygmunt. – Ojciec przywitał się.

– Cześć. Masz coś zapalić?

– Mam.

– Dawaj. Bo skonam. Od ranna nic nie paliłem. Ludzie dzisiaj jacyś wściekli. Nie chcą dawać ani szluga ani na szlugi. To wszystko przez te wiadomości telewizyjne. Ludzie strasznie wściekłe chodzą. Podwyżki! Wszystko drożeje. Od benzyny po chleb. Prąd też. Oszaleli w tej Warszawie. Idzie zwariować albo zdechnąć. Jak tak dalej potrwa, to nas, dziadów, czeka coraz trudniejszy los. Ludzie nic nie dadzą. Przyjdzie zdechnąć lub znaleźć jakąś robotę. Koniec świata! Dla nas to straszny czas nastał. Żeby dziad prosił, a ten, co ma nie chciał dać. Co za czasy! Kurwa! W jakich czasach, Grześ, przyszło nam na życie żebrać. Chytry, bezbożny naród!

– Dadzą, bo się boją kary Bożej. Dlatego dziadom takim, jak ty i ja, dadzą. Boją się, że los ich może spotkać taki sam, jaki spotkał nas i wówczas, kto im da. Dlatego dają nam i dawać będą. Masz, pal. – Ojciec podał papierosa wyciągniętego z kieszeni. Zygmunt wyprostował otrzymanego papierosa i przypalił. Pierwszy dym wciągnął i długo trzymał. Wypuścił go z jękiem radości.

– Dzięki. Życie mi ratujesz. Najgorsze, że coraz więcej Cyganie przywożą tych swoich brudasów. Jacyś tacy dziwnie powykrzywiani. Jakby ktoś nad tym pracował żeby ich tak powykrzywiać. Natura tak nie wykrzywia. Oni z tym swoimi robią straszne rzeczy. Ludzie mówią, że wszystkich tych pokrzywionych codziennie biją. Tak profilaktycznie. Po Cygańsku. Żeby nic nie mówili Polakom. Wczoraj podjechali Cygany mercedesem i wysadzili trzech. Obsadzili nimi całą Tumską. I tak codziennie. Człowiek tym czarnuchom nie podskoczy, bo zabiją. Cała nadzieja w Polakach, że nie będą dawać obcym tylko swoim bidulom. Nie podskoczysz, bo cię zabiją. Takie dziadostwo, że za komuny było to nie do pomyślenia, ażeby Cygan żebrakami Tumską obsadzał. Nawieźli tych matek z kulawymi dzieciakami i siedzą w zimę w trzech parach gaci. Tak! Trzech parach, dobrze słyszysz. Jak taką cygankę rozebraliśmy w zimę, miała dziadówka na sobie trzy pary gaci, a dzieciak nawet miał powtykane w gacie gazety. Tak dbają o tych swoich, żeby nie zmarźli. Tylko jak ich oszukają i chociaż z jednego grosza się nie rozliczą, mają mordy obicie. Za komuny było lepiej. Kto to słyszał, żeby za Czerwonych ktoś żebrał, a już jakiś cygańskie gówno i nawiezioną bandą pokraków i kalekich cygańskich bękartów. – Zygmunt z pogardą splunął na chodnik. – Kurwa, dziadostwo nawieźli z Rumuni i nasz Płock obsadzili tym kulawym ludzkim gównem!

– Za komuny było lepiej, Zyga. Masz rację. Za czerwonych nikt tak nie stał i nie żebrał.

– Jasne, że nie! Praca była i każdy znał swoje miejsce. Ja pracowałem w FMŻ-etach. Pieniążki miałem i honor. Teraz! Za tej lepszej Polski. Co ja mam? Żona mnie z domu wywaliła jak psa i z innym mieszka. Jej mieszkanie. Sąd powiedział. Może robić, co jej się podoba i mnie jak kundla wygnała z domu. Jakby Lenin zmartwychwstał, poszedłbym z nim na kolejną rewolucję. Za komuny lepiej było. Grześ, lepiej! Mówię, że lepiej. Miałem honor. Teraz nędzę i kwilę jak skopany pies. Po tylu latach pracy! Trzydzieści lat pracowałem. I co? Gówno. Mała renta. Czuję się jak skatowany pies! Na życie ledwo wystarczy. Człowiek jak pies bez domu. Gorzej jak pies. Jakiś tam kundel na wsi ma budę, a ja nie! Wyjadę na wieś i do chłopa za psa się najmę i będę miał dach na głową i strawę pod nos – zarechotał. Grzegorz mu zawtórował. 

– Racja, Zyga. – Grzegorz miał już dość narzekania Karła. Postanowił je przerwać. – Widziałeś Jagodę? – dodał po chwili.

– Stara Skóra żebrała obok meblowego, ale ją Cyganie wygnali. Prawdopodobnie żebrze na dworcu. Tam jeszcze ludzie serce mają. Wiesz, w podróży boją się czegoś złego. Rozumiesz. Jadą, to się boją. Przyjadą na miejsce, serce twardnieje. Takie życie. Nie ma, kto by Boga szukał i nędzarzowi grosza dał. Jak w drogę wyruszają, to i dają. A ta wasza debilka gdzieś siedzi i chla, albo leży i dogorywa. Stara Skóra. Śmierdziucha. Kurwa! 

– Nie mów tak o niej. – Grzegorz powiedział groźnie. Odezwała się w nim solidarność stada. Stado marne, ale zawsze jakieś stado. Rozum podpowiada, że należy bronić nawet i takiego stada. Choć z tego stada ani futra ani kłaków. 

– Jak?

– Stara Skóra, o innych przezwiskach już nie wspomnę.

– A, co ona może Młoda Skóra? I do tego pachnąca jak kwiatuszek? Stare paskudne i ohydne babsko. Stara Skóra nawet na walizki się nie nadaje. Do tego jeszcze bezczelna i ordynarna! Parszywa baba. Obrzydliwa i chamska. Śmierdząca baba. A ty jej tak nie broń! Dobrze wiesz, że z niej nic dobrego! Razem się trzymacie, to wasza sprawa, ale tej złodziejki nie broń. Parszywa baba! Przecież ona jest tak stara jak Katedra. Ona Krzywoustego pamięta. U Hermana kible sprzątała. A raczej Władysław Herman jej łbem kibel sobie czyścił lub sobie dupę podcierał. Ale to jest raczej niemożliwe. Za szorstka. Nie mogłaby robić za ścierę toaletową. Może do podłogi na dziedzińcu zamku. To tak, ale do dupy, to raczej nie. Nie. – Stary pijak śmiał się jak tylko głośnio potrafił.

– Głupoty gadasz. Żałuję, że dałem ci zapalić.

– No, dobrze. Przepraszam. Wiem, że wy trzymacie się razem. Jagoda jest na dworcu. Ale jak coś starucha użebrała, to już dawno przepiła. Mirek Kulawy mówił, że mordę sobie obtarła. Po pijaku. Przewróciła się. Zachlana starucha. Ponoć cały ryj sobie zdarła. Cała stara skóra ze Starej Skóry na chodniku została. Tam koło meblowego. Ryjem ulicę zabrudziła. Parszywa baba! Mirek się śmiał, że teraz ładniejsza jest. – Zygmunt wybuchł śmiechem.

– Nie mów tak.

– A, co ona jakaś damulka lub hrabianka na śmietniku zgubiona za młodu? – Zygmunt zaśmiał się, rechocząc niczym żaba.

Ojciec odszedł i naprawdę żałował, że dał mu papierosa. Poszedł ulicą Nowy Rynek i skręcił w Aleję Jachowicza. Później odbił w Dworcową, którą doszedł do dworca PKS-u i PKP. Przez cały czas zastanawiał się, w jakim stanie odnajdzie Jagodę. Używam do tej pory mówiąc o Grześku jego przezwiska Ojciec, które przylgnęło do niego po tym, jak zaczęło się wokół niego gromadzić coraz więcej wykolejeńców i nieudaczników życiowych. Przyciągał ich niczym magnes. Później towarzystwo zaczęło się na całe szczęście dla Ojca wykruszać, on też temu pomógł. Przestał kraść dla nich, by żywić pijacką pasożytniczą bandę grandę. Wszyscy wołali Ojciec. Na początku wkurzał się, ale później przestał szaleć. Zaakceptował nowe imię. Te prawdziwe odeszło już na drugi plan. „To niedobrze” – pomyślał teraz, będąc wściekły na Karła postanowił zabronić używania przezwiska. „Mam nazwisko oraz imię” – powiedział po cichu. Postanowił zmusić innych do jego używania. Powtórzył parokrotnie: „Jestem Grzegorz Olk, a nie jakiś tam Ojciec”. Na dźwięk nazwiska Olk potrząsnął głową.  

Doszedł do budynku dworca. Takiego jak w każdym polskim mieście. Zwyczajna marksistowsko-leninowskiej urody bryła. Dużo betonu, jeszcze więcej szkła, a wszystko brudne i jakieś zadeptane, sponiewierane. A jeszcze, co najważniejsze! Daszki! Zadaszenia! Na każdym polskim dworcu muszą być daszki i zadaszenia lub przynajmniej jeden daszek. Inaczej nie da rady. Specyfika budynku tak nakazuje. Tak i koniec. Obszedł dworzec dookoła i za postojem taksówek odszukał kobietę. Siedziała oparta o drzewo i czekała jak dwaj przyjezdni wiejscy młodzianie naszych czasów dokończą obrzucać ją wyzwiskami i przejdą do rękoczynów albo, co gorsza przejdą z wyzwisk do nogoczynów. Grześ, znaczy się Ojciec zatrzymał się, ale nie krzyczał. Wiedział, że nie ma na tyle siły, by się przeciwstawić szybkiemu atakowi dwóch młodych ludzi. Wycofał się i pobiegł do taksówkarzy. Zaczepił stojącą grupę taksiarzy.

– Panowie, pomocy! – zawołał litościwie.

– Co się stało? – zapytał gruby mężczyzna ubrany w dżinsy i koszulkę w kratę.

– Moją koleżankę, Jagodę dwóch jakiś łobuzów biję tam za budynkiem. – Ojciec wskazał ręką budynek za swoimi plecami.

– Jagodę? – zapytał inny mężczyzna około pięćdziesiątki, wysoki i szczupły.

– Tak, Jagodę.

– Tą, co tutaj żebrze? Ta Śmierdziucha?

– Tak, panowie. Pomóżcie – tym razem prawie zaskomlał.

Mężczyźni ruszyli. Sześciu taksówkarzy pognało za budynek i to we właściwym momencie. Nadeszli w takiej chwili jak na westernach amerykańska kawaleria. W najwłaściwszym momencie. Pierwsze ciosy posypały się już na kobietę. Ojciec słyszał jak taksówkarze wyzywają napastników. Po chwili sam doszedł na miejsce. Jagoda leżała na ziemi skulona niczym pies. Trzech najmłodszych taksówkarzy goniło chłopaków. Jeden z nich przewrócił się, a mężczyźni dokończyli jedynie dzieła, nie żałując mu razów. Kara musi być, zgodnie orzekli taksówkarze i wymierzyli odpowiednią ilość. Po kilku minutach było po wszystkim, taksówkarze odeszli. Skopany chłopak uciekał przez tory w kierunku, w którym uciekł jego wspólnik, a Ojciec uklęknął obok Jagody i zaczął ją podnosić na duchu.

– Jagódka kochana, już nie płacz. Trzeba było krzyknąć na tych panów, a pomogliby ci. Dlaczego tego nie zrobiłaś?

Kobieta uniosła głowę.

– Ale, co ich nawyzywałam to moje. Jakieś zwycięstwo odniosłam. Moralne, ale zwycięstwo – odrzekła z głupim uśmieszkiem na obitej i brudnej twarzy.

– Przecież oni mogli ciebie zabić!

– Co ja mam z tego psiego życia? – Kobieta rozpłakała się.

– Zawsze coś z niego mamy – odpowiedział w filozoficznym tonie Ojciec.

– Ty jak zwykle swoje. Zostaw mnie. Sama wstanę! 

– Boże Jedyny! Jak ty wyglądasz?

Grzegorz aż pobladł na widok otartego do krwi lewego policzka Jagody.

– Przewróciłam się – odpowiedziała ze spokojem kobieta.

– Gdzie?

– Nie pamiętam – odpowiedziała kobieta, podnosząc się z ziemi. – Pomóż mi wstać!

Ojciec podźwignął Jagodę. Poczym zaczął czyścić z kurzu i zaschniętego na jej ubraniu błota, kręcąc przy tym głową. 

– Jesteś strasznie upieprzona.

– Już nie. Wytrzeźwiałam. Jeszcze dziś nie piłam – odpowiedziała kobieta głosem, w którym nie kryła oburzenia z bezpodstawnego oskarżenia.

– Nie oto mi chodzi. Gdzie ty się tak wytarzałaś? W kałuży spałaś? – Ojciec po chwili zrezygnował ze czyszczenia szmat Jagody.

– Daj spokój! Jestem czysta – oświadczyła kobieta, robiąc przy tym grymas niezadowolenia ze zwracania jej uwagi.

– Ta jak... 

– Jak chmurka biała nieba błękitnego – przerwała kobieta, uśmiechając się do Ojca. Chciała w ten sposób przerwać rozmowę na temat swojego wyglądu.

– Chmurka! – Grześ też się zaśmiał.

Ruszyli w stronę postoju taksówek. Przechodząc obok, podziękowali wybawcom i odeszli. Szli ulicą Dworcową. Kobieta przerwała milczenie.

– Widziałeś Chrabąszcza?

– Czemu ty go tak nazywasz? Ma na imię Maciek! Ja mam na imię Grzegorz. Przestań już do mnie mówić Ojciec. Nie jestem waszym Ojcem. Czy ja ciebie nazywam Starą Skórą lub Śmierdziuchą?

– Nie – odpowiedziała z pokorą w głosie kobieta, widząc wzburzenie kolegi. – Nazywasz mnie ładnie Jagódką – powiedziała, uśmiechając się. – Już się nie gniewaj. Maćka widziałeś?

– Śpi nad Wisłą w krzakach. Nogi mu zesztywniały i źle się poczuł. Poza tym pobił go Kowal.

– To szmaciarz! Ciągle go bije. Co go zobaczy, to go pobije! Bandyta. Ma Maciek dzisiaj takiego pecha jak ja.

– Jakbyście się zmówili. Jedno obite jak jabłko, a drugie jeszcze gorzej.

– Co niby, ja?

– A kto, może ja? Jak ty wyglądasz? Nawet ten otarty policzek ci spuchł.

Kobieta dotknęła dłonią ranny.

– Boli troszeczkę – oświadczyła. – Ale do wesela się zagoi.

– Kto się z tobą żenić będzie?

– Jak to, kto? Ty! Przecież nie książę na białym koniu! – Zaśmiała się kobieta na cały głos, przykuwając swoim zachowaniem uwagę całej ulicy. Ja nie chcę nikogo innego. Tylko ciebie. Grzesiu, tylko ty! 

– Zgłupiałaś chyba.

– Chyba to mieszka na Radziwiu.

– Nie bądź taka mądra. Też mi jesteś panną młodą? Koszmar Lady. Musiałbym na łeb upaść, aby z tobą się żenić!

– Żartowałam! Chociaż piękna bym była w welonie i wspaniałej, cudownej białej sukni, a w ręku trzymałabym wiązankę róż – ponownie ryknęła śmiechem.

– Nie wiązankę, tylko, zryty łbie, bukiet. Wiązankę to masz w łapie jak idziesz na cmentarz, a przy ślubie trzymasz w łapie bukiet. Zresztą, daj spokój! Przestań straszyć!

– A co, może nie byłoby mi pięknie? Każda kobieta o tym marzy. Biała suknia i welon. No i ten bukiet róż. Jakbym mogła urodzić się raz jeszcze, to bym tak za mąż wychodziła.

– Za Stefana?

– Za tą szmatę? Nigdy w życiu. Wolałabym psa w dupę pocałować niż za niego drugi raz wychodzić za mąż. Ja bym drugi raz wyszła za mąż – przerwała na moment, by znaleźć ideał męski, któryby jej w tym momencie odpowiadał. – Już wiem! Byłby piękny. Niczym lalka. Wysoki. Czarny jak Hiszpan i oczy miałby też czarne jak dwa węgliki. 

Grzegorz, słysząc te marzenia, zaśmiał się głośno. Idące przed nimi dziewczyny, słysząc marzenia Jagody też się zaśmiały, kręcąc głowami z niedowierzania, że ktoś o takim wyglądzie może czegoś jeszcze chcieć od życia. Jagodzie to jednak nie przeszkadzało. Kontynuowała dalej swój sen na jawie.

– Ciało miałby sprężyste jak sportowiec. Nie piłby wcale i nie paliłby, ale pachniałby niczym kwiecista łączka. Wszystko, co trzeba miałby na miejscu i konkretnych rozmiarów, tak, abym nie narzekała. W końcu każda marzy o dzielnym kogucie! Dzielny i wspaniale opierzony, a przy tym piękny i pachnący. A ty mi tutaj ze Stefanem wyjeżdżasz! 

– Dobra, przestań, ludzie słyszą.

– To niech słyszą. Każdy czegoś chce w tym życiu. Ja pięknego chłopa. Zobacz, takiego jak ten przystojniak. – Jagoda pokazała stojącego po drugiej stronie ulicy mężczyznę. Idące przed nimi dziewczyny jeszcze głośniej się zaśmiały. Mężczyzna, widząc jak na niego pokazuje Jagoda, zdziwiony, odwrócił się.

– Chłop czeka na kogoś, a ty go zaczepiasz.

Jagoda stanęła. Jeszcze raz popatrzyła się na mężczyznę.

– Grześ, poczekamy? Zobaczymy, na kogo on czeka.

– Zwariowałaś! Chodźmy!

– Nie, poczekajmy. Proszę. Chcę zobaczyć jak wygląda jego dziewczyna. Czy jest ładna? Gruba, chuda lub niska. Wysoka może ma piegi, a może krzywe nogi.

– Daj spokój. Brzydsza od ciebie z pewnością nie jest. Chodźmy!

– Śmieszne! Nie, poczekajmy. Jak zobaczę, szybko pójdę nad Wisłę. Obiecuję. Nie będę się tak guzdrała. Przyrzekam!

– Słowo!

– Tak. Na Pana Boga. Przyrzekam!

– Na Boga? Ty na Boga chcesz przyrzekać?

– Już przestań! Nie komentuj.

Czekali nie cały kwadrans wlepieni w mężczyznę jak dwa cielaki w kolorowe wrota, aż wreszcie podeszła do chłopaka ładna dziewczyna. Wysoka, szczupła, z długimi włosami brunetka.

– Zobacz, jaka ładna! – odezwała się Jagoda.

– Rzeczywiście, warto było poczekać, aby zobaczyć. Taki to ma szczęścia pełno. Całe metr siedemdziesiąt lub więcej i to z dodatkami różnych rozkoszy. Wystarczy patrzenia. Bo ci oczy wypadną. – Ojciec popchnął do przodu kobietę. Ta kilkukrotnie odwracała się, by cieszyć oczy. Grzegorz zdenerwowany krzyknął na kobietę.

– Czego się tak gapisz?! Wiesz, ile ty masz do tej kobiety zaległości?

– Ile?

– Czterdzieści trzy lata i całe drugie życie.

– Nigdy nie miałam łatwego życia! Od dziecka! Jak już się urodziłam! – krzyczała, płacząc przy tym. – Całe życie. Masz rację. Czasami pragnę zdechnąć. W takie dni jak ten. Chcę zdechnąć jak suka. Położyć się na chodniku i zdechnąć! Ty też jesteś taki wściekły, bo tak samo pomyślałeś jak ja!

– Dobra, przestań brzęczeć mi nad łbem! Miałaś iść szybciej!

– Już idę. Gdzie? A, nad Wisłę.

– Za klub wioślarski. Dawaj, przebieraj tymi nogami szybciej! Leniwa babo. – Ojciec zaśmiał się, ale wyczuł, że Jagodzie coś nie jest za bardzo dziś do śmiechu. Rozumiał kobietę, została poniżona i przed chwilą zdała sobie sprawę ze swojego marnego losu. To musiało zaboleć. Dlatego teraz milczała. Szła równo przebierając nogami. Tylko od czasu do czasu chwiała się. Widocznie wino z wczorajszego wieczoru jeszcze za łeb trzymało, jeszcze mózg był spalany przez chemikalia. Jemu też po łbie chodził smutek. Jagoda miała rację. Też go zabolało lepsze życie innych. Nauczył się z tymi uczuciami walczyć. Wierzył, że jest silny. Jednak wcale tak nie było. O czym teraz mógł się przekonać. I się przekonał. Jagoda miała rację. Zabolało go. Nawet bardzo zabolało. Tak do samego kręgosłupa. Ale postanowił trzymać fason za wszelką cenę. Przez głowę przeszła mu myśl. Poczuł w sobie coś dziwnego i nie umiał tego zdefiniować. Coś jakby w nim wykiełkowało. Szukał odnośników do tego uczucia i je odnalazł. Poczuł palec Boży. Pomyślał, że może jednak mimo tego, że jest sam na tym świecie jednak ktoś ma nad nim staranie. Uśmiechnął się pod nosem i poczuł coś jakby małe nasionko i postanowił o to małe nasionko zadbać.