Martyna M.

Pedazos

© Copyright by Martyna M. & e-bookowo

Grafika i projekt okładki: Martyna M.

ISBN 978-83-63080-44-0    

Wydawca:
Wydawnictwo internetowe e-bookowo www.e-bookowo.pl

Kontakt:
wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione.

Grafika i projekt okładki: Martyna M.

ISBN 978-83-63080-44-0    

Cassandrze J. Ellen.

Zapach New Yorku,

Ciepło kawy,

Blask gwiazd,

Niepojęta wiara w spełnione marzenia

i Twój kojący głos, szepczący, że nam się uda.

Dziękuję.

Rozdział I

Tego dnia, odkąd tylko otworzyłam oczy, przeczuwałam, że nie będzie on należał do tych godnych zapamiętania. Czułam, że wydarzy się coś złego…

Ale zacznijmy od samego początku. Opowiem Wam teraz moją historię. Nie będzie to bajka o pięknej księżniczce, która odnalazła swojego księcia. Będzie to szara rzeczywistość dorastającej dziewczyny, zmagającej się z codziennością. 

Nazywam się Nadia Milagros Cortéz. Jestem zwykłą, przeciętną nastolatką mieszkającą w zwykłym, szarym mieście. Nic specjalnego.

W szkole nigdy nie miałam większych problemów. Rodzice byli dumni ze swojej małej, zdolnej córeczki. Mój młodszy brat, Santos, to kochany dzieciak. Jak na 12-latka jest nadzwyczaj bystry i przebiegły. Ale i bardzo, bardzo go kocham. Opowiadamy sobie niemal o wszystkim… Wiem, to dziwne, ale czy ktoś powiedział, że moja rodzina należy do tych normalnych? Wręcz przeciwnie… Moja mama jest kobietą po 40-tce, zabiegana i zapracowana, ale zawsze znajdująca czas dla rodziny. Tata jest właścicielem małej firmy na obrzeżach miasta. Z pozoru są kochającym się małżeństwem z 18-letnim stażem. Ale nie wiedzą o tym, że ja znam ich największy sekret…

To zdarzyło się prawie 2 lata temu. Miałam wtedy dokładnie 16 lat i dwa miesiące. Pamiętam ten dzień, jakby zdarzył się wczoraj. Wróciłam wtedy wcześniej ze szkoły. Odwołali nam lekcje, ponieważ pani Mendez, nauczycielka biologii, zachorowała. Rodzice nie słyszeli, że weszłam do domu. Natomiast ja usłyszałam, o czym rozmawiają…

Ten dzień na zawsze wyrył się w mojej pamięci… Wybiegłam z domu, pobiegłam nad staw i długo, długo płakałam. Tak długo, aż zdawało mi się, że nie mam już łez. Serce pękało mi z bólu, a w głowie czułam jedynie wielką, bezkresną pustkę. Nie myślałam już o niczym… Mój, jak mogło się wydawać, idealny świat rozleciał się na tysiące małych kawałeczków. Nie było już nic, co mogłoby mieć jakikolwiek sens… Wyobrażacie sobie słonia w składzie porcelany? Tak właśnie czuło się moje serce, przeszyte sztyletami bólu i niedowierzania. Sztyletami trzymanymi przez moją własną matkę…

Rozdział II

Nie mogłam uwierzyć w to, że moja mama, ta kochana i trochę zwariowana kobieta mogła zrobić coś takiego mojemu tacie. Moi rodzice zawsze byli dla mnie wzorem. Wierzyłam, że łączy ich ta prawdziwa i wielka miłość. Taka, jaką dzieci oglądają w bajkach… Jak księżniczka wierzy w to, że odnajdzie ją idealny książę, tak ja wierzyłam, że kiedy dorosnę też spotkam swoją drugą połówkę, założę rodzinę i będę szczęśliwa, tak jak rodzice… W tej jednej chwili moje marzenia upadły i czułam się, jakby stado galopujących mustangów przebiegło po nich, nie zostawiając już nic… Przestałam wierzyć w miłość… Bo nie ma prawdziwej miłości. Jest tylko ból i cierpienie. Ludzie tylko grają… Są odarci z uczuć… Każdy nosi jedynie maskę. Nie ma szczerości… Nie istnieje miłość, a ludzie są ze sobą jedynie dla seksu lub z przyzwyczajenia. Po prostu nie chcą żyć samotnie na tym bezsensownym świecie.

Kiedy nie miałam już siły dłużej płakać, postanowiłam wrócić i nie dać po sobie poznać, że wiem… Rodzice bardzo się martwili, było już bardzo późno, a ja nigdy nie wracałam o takich godzinach. Wtedy skłamałam po raz pierwszy. Powiedziałam, że byłam u koleżanki, robiłyśmy projekt na hiszpański i zasiedziałam się, bo jej mama zrobiła pyszne pescado a la veracruzana. Jak to mówią, kłamstwo ciągnie za sobą kolejne. Od tamtej pory wciąż kłamałam. Wychodziłam z domu pod pretekstem dodatkowych zajęć, projektu albo pomocy w nauce koleżance i wracałam późnym wieczorem. Od tamtej pory nauka przestała mieć dla mnie znaczenie. Od tamtej pory życie grzecznej meksykańskiej dziewczyny z dobrego domu zmieniło się całkowicie. 

Żal mi było jedynie taty… Przecież to nie była jego wina, że przyłapał mamę z tamtym mężczyzną… Nie mogłam już patrzeć na to, jak jej wybaczył. Na to, jak przed nami grali. Na to, że starali się za wszelką cenę nie dopuścić do rozpadu naszej rodziny. Naszej rodziny już nie było. Teraz każdy odgrywał tylko swoją rolę. Ten dom stał się sceną, a nasze życie teatrem. Kiedy byłam w domu bardzo starałam się udawać, że wszystko jest w porządku. Santos przecież nie wiedział, co się dzieje… Było mi tak ciężko… Nie chciałam okłamywać taty… Tak bardzo cierpiał, a mimo wszystko został. By oszczędzić nam cierpienia… Ale z drugiej strony wolałabym już, żeby się rozstali… Zamieszkałabym z tatą i nie musiałabym tak często widywać tej kobiety, z biologicznego punktu widzenia mojej matki. Nie potrafiłam już spojrzeć jej w oczy. Miałam ochotę wykrzyczeć jej w twarz jak bardzo jej nienawidzę, jak bardzo chcę, żeby umarła. Tak ciężko było mi się opanować. Codziennie musiałam na nią patrzeć… Przed oczami miałam tylko widok matki z obcym facetem w łóżku. I ten ból w oczach taty… Nie rozumiem jak on może to wszystko znieść. W głębi serca miałam mu za złe, że jej nie zostawił. Santos nie jest już dzieckiem, poradziłby sobie… A ja nie chciałam już znać tej kobiety. Przestała dla mnie istnieć.

Nie miałam wyjścia. Musiałam kłamać. Wiedziałam, że mogę liczyć na Santosa. Wciąż krył mnie przed rodzicami… Nigdy nie poznał powodu mojej nagłej zmiany, ale ufał mi i zawsze pomagał.

Rozdział III

Powoli zaczęłam przystawać do towarzystwa, którego kiedyś nie potrafiłam zrozumieć. Którym gardziłam. Wyrzutki. Ćpuny. Tylko papierosy i alkohol. Dno. Tak o nich mawiano. Teraz stałam się taka jak oni. Moje życie opierało się na imprezach. Nie było już wczoraj, czy jutro. Istniało tylko dzisiaj. Tylko teraźniejszość, w której po raz pierwszy zasmakowałam alkoholu i papierosów. Duże imprezy odbywały się co weekend. Diego, chłopak, który należał do naszej paczki, mieszkał sam. U niego przeważnie spotykaliśmy się, żeby pić. To miejsce było moim schronieniem, a z czasem przerodziło się także i w mój dom. Mój azyl. Do paczki należeli także Joaquin, Pepe, Carlos, Jose, Rosario i Carmen. Poznałam ich w pierwszą noc, kiedy uciekłam z domu. Było to tydzień po tym, jak dowiedziałam się o zdradzie matki. Poszłam na przystań. Była tam cała grupa. Zaczepili mnie i zaproponowali jakieś wino u Diego i niezłą imprezę. Zgodziłam się. Było mi wszystko jedno. I odtąd stałam się częścią ich świata. Był to teraz i mój świat. Świat mocno zakrapiany alkoholem. Okazało się, że ich historie są podobne do mojej. Odrzucenie, niesprawiedliwość, kłopoty z prawem, romanse rodziców… Z nimi czułam się jak w domu. U nich znalazłam wsparcie i pocieszenie. A przynajmniej tak mi się wtedy wydawało…

Coraz rzadziej bywałam w domu. Rodzicie przestali już dzwonić na policję. Na nic zdały się błagania, żebym wróciła. Miałam dosyć tego ich cholernego świata szytego kłamstwami. Wiedzieli, że stracili córkę. Miałam jedynie 16 lat, ale udawało mi się znikać z domu na całe noce. Na początku bardzo szkoda mi było Santosa. Ale później, kiedy organizm przeszedł sporą ilością wódki i papierosów, jego także zaczęłam uważać za hipokrytę. Każdy, oprócz mojej paczki, był dla mnie przesycony nienawiścią i niesprawiedliwością. Każdy nosił maskę…

Rozdział IV

Diego miał 19 lat. Nie wiedziałam, skąd brał pieniądze na alkohol, czy opłacenie rachunków za dom. Nikogo to nie obchodziło, mówili tylko: „Chiquita[1], nie wnikaj. Jesteś za młoda. Ważne, że jest”. Więc przestało mnie to interesować. Właściwie to interesował mnie już tylko alkohol. Papierosów za bardzo nie lubiłam, dusiły mnie. Ale po alkoholu strasznie chciało mi się palić. Chłopaki często palili trawkę. Ale ja… Ja nie. Nie chciałam próbować. Diego po trawce i wódce stawał się nieco nachalny. Często przyciągał mnie do siebie i szeptał jak bardzo mu się podobam. Odpychałam go. Odrzucał mnie odór jego ubrań przesiąkniętych skrętami, papierosami i różnym alkoholem. Bałam się tych małych, podkrążonych oczu. Kiedy nie piliśmy, był dla mnie bardzo miły. Bardzo się o mnie troszczył… Ale takie chwile niestety nie zdarzały się zbyt często…

 Zżyłam się bardzo z Carmen. To ona wprowadzała mnie w alkohol, przytrzymywała głowę i związywała włosy, kiedy zwracałam po zbyt dużej dawce wódki. To ona kładła mnie spać i obiecywała, że będzie lepiej. Była dla mnie jak starsza siostra. Odkąd zaczęłam pić, nie byłam w stanie poradzić sobie bez alkoholu. W tym stanie, kiedy wszystko ulatuje z głowy i czujesz jedynie tę euforię, znikały wszystkie twoje problemy. Przestawały mieć już znaczenie. Czasami traciłam kontrolę. Wtedy byli przy mnie Joaquin i Rosario. Opiekowali się mną… Nie wiem o nich zbyt wiele… Jedynie tyle, że wynieśli się ze swoich domów przez problemy z rodzicami… Pepe opowiadał mi kiedyś, że Rosario, wtedy kiedy jeszcze mieszkała w domu, przychodziła do nich często z siniakami. Jej ojciec bił ją i jej matkę… Rosario uciekła, kiedy zatłukł matkę na śmierć… Joaquin był bardzo skryty, nie ufał ludziom. Trzeba było dużo czasu, by zdobyć jego zaufanie. Wszyscy dziwili się, że po tak krótkim czasie, jaki u nich spędziłam, Joaquin ufał najbardziej właśnie mi… 

Ja sama także nie miałam pojęcia, dlaczego tak się dzieje. Joaquin wydawał mi się niezwykle tajemniczy i twardy na zewnątrz. Ale miałam nieodparte wrażenie, że ukrywał swoje uczucia, ponieważ bał się cierpieć. Kolejny raz… Czułam to. Miałam przeczucie, że w głębi duszy, pod tą maską kryje się chłopak niezwykle wrażliwy, czuły i pragnący szczęścia. Ukrywa to, bo boi się, że ktoś go zrani. Nie znałam jego przeszłości, ale jednego byłam niemal pewna. Tego, że kiedyś strasznie cierpiał. I nie chce przeżywać tego ponownie. 

Niewiele ze sobą rozmawialiśmy, jednak pewnego wieczoru zauważyłam w jego oczach, że potrzebuje wsparcia. Chyba nadszedł czas, by wyrzucić z siebie ból. Nie mówiąc ani słowa podeszłam i złapałam go za rękę. Zaprowadziłam go do mojego pokoju i zamknęłam drzwi, by nikt nam nie przeszkadzał. Usiadłam na maleńkim dywanie i czekałam. Joaquin przysiadł obok i milczał. Czekałam cierpliwie, wiedziałam, że potrzebuje czasu. I wiedziałam, że wyrzuci z siebie wszystko. Mijały minuty. Joaquin utkwił wzrok w moim starym, zapomnianym misiu leżącym w kącie. Podkulił nogi i zbierał się, by opowiedzieć mi tę bolesną historię jego życia. Wpatrywałam się w niego i widziałam niemożliwie wielki ból w jego oczach… Po jakimś czasie, choć z trudem, z jego ust popłynęły słowa…

Rozdział V

„Twój miś… Kiedy byłem dzieckiem, miałem takiego samego. Nazwałem go Sammy. Był jedynym szczęśliwym wspomnieniem mojego dzieciństwa, o którym tak usilnie pragnę zapomnieć. Niestety, wyryło się w mojej pamięci i stało się moim przekleństwem do końca życia… Miałem wtedy 8 lat. Była Wigilia. Dostałem od babci Sammy’ego. Byłem taki szczęśliwy. Babcia była jedyną osobą, która pamiętała o moich urodzinach, o świętach i zawsze dawała mi jakiś drobiazg. Bardzo o mnie dbała. Potajemnie przekazywała mi kilka pesos na ubranie, czy jedzenie. Bo w moim domu nigdy nie było Wigilii. Nie obchodziliśmy żadnych świąt… Moi rodzice… Byli alkoholikami. Całymi dniami pili, a nasz dom stał się pijacką meliną. Ciągle kręcili się w nim jacyś ludzie, a ja musiałem być chłopcem na posyłki. Sprzątałem, robiłem jedzenie. Często kazali mi chodzić po wódkę, albo papierosy. Prawie nigdy nie dawali mi na to pieniędzy. Na początku mówiłem, że nie mam za co kupić. Wtedy ojciec bił mnie potwornie… Bił tak, że traciłem przytomność. Musiałem żebrać, kraść… Robiłem wszystko, co tylko mi kazali. Żeby tylko mnie nie bił… Po jakimś czasie zaczął katować mnie bez powodu. Po prostu, dla rozrywki. Jak na skończonego alkoholika, był bardzo sprytny. Bił tak, żeby nikt nie widział siniaków… Najczęściej obrywałem w brzuch, nogi… Tak strasznie mnie bolało… Raz złamał mi żebra tylko dlatego, że poprawiłem go, gdy nazwał mnie „Jack”. Bałem się go. Bałem się, że kiedyś nie powstrzyma się i skatuje mnie na śmierć… Czasami uciekałem do babci, tam opatrywała mi rany zadane przez ojca i podawała ciepły obiad. Widziałem w jej oczach ten bezkresny ból i łzy… Ale wiedziałem, że nie była w stanie nic zrobić. Sama bała się ojca…

Dwa lata po tej pamiętnej Wigilii, kiedy dostałem Sammy’ego, babcia zmarła… Ojciec był tak pijany, że nie miał siły podnieść na mnie ręki. Uciekłem więc na pogrzeb jedynej kochającej mnie osoby, która teraz zostawiła mnie samego… Zazdrościłem jej. Odeszła do lepszego świata…”

Joaquin przerwał na moment, słyszałam drżenie w jego głosie, gdy mówił o śmierci babci… Wiedziałam, że najgorsza część opowieści dopiero się zacznie. Objęłam go delikatnie, a on położył głowę na moim ramieniu. Wytarł samotne łzy spływające po policzkach i podjął przerwaną opowieść, jednak o wiele słabszym głosem…

„Babcia odeszła, a moi starzy katowali mnie jeszcze bardziej. Zrzucili winę za jej śmierć na mnie… Wbijali mi do głowy, że to wszystko przeze mnie… Robili to, żebym czuł się winny. Żebym wierzył, że jest tak, jak mówią… Teraz zostali totalnie bez kasy. Babcia często dawała nam jakieś pieniądze, opłacała rachunki… Ojciec wiedział, że teraz już nikt nie opatrzy mi ran. Bił mnie codziennie. Bez powodu. Widział w tym przyjemność, dostrzegałem w jego oczach satysfakcję i dziką euforię, gdy patrzył na moje zmaltretowane ciało… Bo po kilku latach przestał myśleć o tym, czy ktoś zobaczy siniaki, czy nie. Bił mnie po twarzy, rękach, nogach, głowie i brzuchu… Rozbijał szkło na moim ciele, tak, że odłamki zostawały w mojej skórze, czyniąc ból piekłem. Uwielbiał lać mnie pasem po plecach. Nie miałem jak się bronić. Byłem jeszcze zbyt młody i słaby. Kiedy skończyłem 15 lat, miałem już wiele ran po gaszonych na mym ciele papierosach. Ból był nie do zniesienia. Ogarniał całe moje ciało… Nie miałem siły się poruszyć, a jednocześnie wiedziałem, że muszę uciekać… Nocą, kiedy usnęli, spakowałem nieliczne rzeczy, jakie posiadałem, a także ukryte w podłodze pieniądze. Odkładałem ile mogłem z tego, co dawała mi kiedyś babcia. Wiedziałem, że będą mi kiedyś bardzo potrzebne. Wyszedłem z domu przez okno i zacząłem biec ile sił w nogach. Jak najdalej od tego horroru. Wyjechałem z miasta i trafiłem tutaj. Na dworcu znalazł mnie Diego i zaproponował mieszkanie… Nie pytał o nic. Dzisiaj mam 18 lat i powoli staczam się do stanu mojego ojca…”

Drżącymi rękoma powoli podciągnął koszulkę. Nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Jego ciało było tak skatowane. Tyle wypalonych śladów po gaszonych papierosach, długie i głębokie cięcia, tak jak gdyby ktoś zadawał je nożem… Blizny, które pozostaną na zawsze. Które już zawsze będą mu przypominać o tym koszmarze, jaki przeżył. Delikatnie przejechałam palcami po najszerszej bliźnie, biegnącej wzdłuż pleców. Płakałam… 

Joaquin ułożył głowę na moich kolanach. Widziałam, że z jego zamkniętych oczu płyną łzy… Gładziłam go po włosach i ocierałam mokre policzki… Jego i swoje…

„To tylko przeszłość… Musisz to przezwyciężyć… Nie zadręczaj się nią… Nigdy nie będziesz taki jak ojciec, rozumiesz? Zbyt wiele krzywd doświadczyłeś… Zbyt mocno nienawidzisz ojca. Nie staniesz się taki jak on… Nigdy. Teraz, kiedy wyrzuciłeś z siebie cały ten ból, będzie już tylko lepiej… Przezwyciężysz go.”

 Joaquin uścisnął moją dłoń, szepnął „Gracias, de verdad…”[2] i powoli osuwał się z ramiona snu, które przynosiły ukojenie…

Obudziłam się rano w swoim łóżku. Na szafce obok leżała kartka od Joaquina:

„Dziękuję. Nawet nie wiesz ile to dla mnie znaczy… Dzisiaj czuję się o wiele lepiej, bo podzieliłem się z kimś swoim bólem. Z kimś, kto mnie rozumie… Dziękuję. Przepraszam, że nie dałem Ci wygodnie spać. Obudziłem się w nocy i przeniosłem Cię na łóżko.

J.

P.S. Wiem, że wszyscy zastanawiają się, dlaczego ufam akurat Tobie… Wiem, że Ciebie też to zaskakuje. Ja… Od początku czułem, że jesteś niezwykle wrażliwa i jak nikt będziesz potrafiła mnie wysłuchać i zrozumieć. A przede wszystkim, spójrz na załączone zdjęcie. To moja babcia w wieku 17 lat. Zrozumiesz.”

Na szafce leżało zdjęcie. Podniosłam je i nie mogłam uwierzyć w to, co widzę. Zerwałam się z łóżka i pobiegłam do lustra. Z fotografii spoglądało moje lustrzane odbicie, choć może odrobinkę doroślejsze i dojrzalsze. Jedyną różnicą były włosy. Babcia Joaquina miała dłuższe i ciemniejsze niż ja… A może to tylko gra światła na czarno-białym zdjęciu? … 

Ten wieczór połączył Joaquina i mnie niezwykłą więzią. Wiedziałam, że mogę na niego liczyć w każdej sytuacji, tak jak on wiedział, że może liczyć na mnie. Zawsze. Od tego momentu stał się moim starszym bratem…

Rozdział VI

Pewnej nocy podczas imprezy Diego wyciągnął mnie na spacer po plaży. Tego dnia nie palił.  Usiedliśmy z daleka od ludzi. Po chwili poczułam, że mnie obejmuje. Nie odepchnęłam go, pozwoliłam, by mnie przytulił. W głębi serca tego właśnie najbardziej pragnęłam. W jego ramionach czułam się taka bezpieczna. To dziwne, ale nagle uświadomiłam sobie, że wcale mnie nie odrzuca jego widok. Był nawet przystojny… Czułam jego ciepło i wsparcie. Było mi tak niewiarygodnie lekko. Długo patrzyliśmy sobie głęboko w oczy… Zauważyłam, że miały cudowny odcień błękitu, niczym ocean. Zatraciłam się w nich całkowicie. Przestało istnieć wszystko inne wokół, liczył się tylko on i jego spojrzenie… Powoli pochylił głowę i delikatnie musnął wargami moje. Nie odsunęłam się... Pocałował mnie ponownie, tym razem pewniej. Czułam to niepohamowane ciepło, które ogarniało całe moje ciało i przyprawiało o dreszcze rozkoszy. Było mi tak cudownie. Po raz pierwszy od długich tygodni poczułam, że jeszcze istnieje nadzieja na to, by moje życie nabrało sensu. Poczułam się ważna… Poczułam, że jest ktoś, dla kogo nie jestem obojętna… Poczułam nieodparte pragnienie życia. Długie godziny leżeliśmy na plaży oglądając gwiazdy. Diego zawsze był niezwykle skryty i unikał tematu swojej przeszłości. Dzisiaj jednak było inaczej… „Preciosa[3], chcesz poznać moją historię? Ostrzegam, nie będzie piękna…” Mimo to, bez wahania odrzekłam: „Sí[4]”. 

Diego zaczął opowiadać… Czułam po jego głosie, że nie jest mu łatwo. Wtuliłam się w niego i słuchałam…

„Rozpocznijmy moją historię od czasów, kiedy miałem 10 lat. Byłem kiedyś bardzo szczęśliwym dzieciakiem. Moi rodzice byli bogaci, więc spełniali każdą zachciankę swoich dzieci. Moja młodsza siostrzyczka miała na imię Mía. Była taka śliczna, zwłaszcza kiedy się uśmiechała. Miała wtedy takie cudowne dołeczki w policzkach… A ja byłem dzieckiem, które od samego początku wiedziało, jaki ma cel w życiu i co chce osiągnąć. Marzyłem, by stać się sławnym aktorem, tak jak moja mama. Oczami wyobraźni widziałem deski sceny teatru, publiczność oklaskującą mnie na stojąco, tłumy przychodzące, by zobaczyć właśnie mnie… Uczyłem się pilnie, by móc wstąpić do szkoły aktorskiej.

 Lata mijały, aż nadszedł dzień moich 13 urodzin. Rodzicie i Mía pojechali na lotnisko po babcię i dziadka. Ja także miałem tam jechać, jednak w ostatniej chwili zrobiło mi się słabo i rozbolał mnie brzuch, więc postanowiłem poczekać na nich w domu. Pamiętam to bardzo dokładnie, jakby zdarzyło się tuż przed chwilą… Od naszego domu na lotnisko jechało się około 20 minut. Rodzice, siostra i dziadkowie powinni więc dojechać do domu w przeciągu niecałej godziny. Czekałem na nich na tarasie. Minęła godzina. Półtorej godziny. Zacząłem się niepokoić. Zadzwoniłem na telefon mamy, był wyłączony lub poza zasięgiem. Telefon taty również. Czułem, że coś jest nie tak. Tata nigdy nie wyłączał telefonu, zdarzało się, że odbierał go nawet w środku nocy. W końcu był biznesmenem. Nagle pod dom zajechał radiowóz policyjny. Wysiadła z niego kobieta w średnim wieku. Zapytała, czy to mój dom oraz czy jestem synem Guillermo i Celiny Ferrer. W oczach stanęły mi łzy. Kobieta była bardzo uprzejma i miła. Pamiętam, że przytulała i pocieszała mnie długo po tym, jak powiedziała, że moja rodzina miała wypadek w drodze do domu. Uderzył w nich tir… Jego kierowca był kompletnie pijany… Mama, siostrzyczka i dziadkowie zginęli na miejscu… Moja malutka siostrzyczka! Miała zaledwie 4 latka… Tata był w stanie krytycznym i walczył o życie… Kilka dni później zmarł w szpitalu, pozostawiając mnie zupełnie samego na tym posranym i cholernie niesprawiedliwym świecie… 

Trafiłem do Domu Dziecka. Mieszkałem tam jakiś czas, ale przestałem cieszyć się jakąkolwiek chwilą. Bardzo często uciekałem, nie mogłem tam wytrzymać… Dusiłem się. Zaprzyjaźniłem się wtedy z 17-letnim Marcusem. Zacząłem uciekać w używki. Było tak błogo nie cierpieć już z powodu straty rodziny… Nie mogłem się pogodzić, że straciłem Míę… Była taka niewinna. Piłem i brałem więc coraz więcej i coraz to różniejszych specyfików. Rozpoczęło się od trawki, poprzez LSD, hasz, majkę, aż po crack. Próbowałem wszystkiego, byle tylko oderwać się od rzeczywistości i zapomnieć o bólu. Choć na chwilę… Nie miałem siły zmierzyć się z cierpieniem, byłem przecież tylko małym dzieciakiem, który dostał niezłego kopa od losu. Z czasem było coraz gorzej. Brakowało kasy na alkohol i dragi, organizm domagał się coraz większej dawki… Nie wiedząc kiedy, uzależniłem się i nie mogłem już przestać. Głód był nie do zniesienia… Ciągłe pragnienie zajarania albo wypicia… Wplątałem się w niezłe bagno z dilerką… Psy zrobiły najazd i zgarnęli mnie… 

Nigdy wcześniej nie byłem karany, więc odesłali mnie do Domu Dziecka. Z którego uciekłem jeszcze tej samej nocy…

Po pewnym czasie dowiedziałem się, że Marcus nieźle się zaćpał na jakiejś imprezie i… powiesił się… Mimo niezłej fazy po alkoholu zacząłem wtedy jaśniej myśleć. Moje życie nie miało zupełnie sensu, jednak nie chciałem go kończyć… Nie chciałem umierać. Miałem wtedy zaledwie 15 lat… Moje życie było beznadziejne i przegrane, ale nie chciałem, żeby to tak się skończyło. Śmierć Marcusa nieco otworzyła mi oczy. Poszedłem na odtruwanie i rzeczywiście przez pierwsze kilka miesięcy byłem czysty…

 Nadeszła Wigilia, a ja nie miałem nikogo… Znowu wpadłem w alkohol... A skoro zacząłem pić, brakowało mi również trawy. Ale nie chciałem znowu wpieprzać się w kokę, albo i gorzej. Jednak były silniejsze i wygrały tę walkę…

Od tamtego czasu mięły 4 lata… I tak właśnie wyglądało to moje bezbarwne życie, bebé[5]… Resztę już znasz.”

Nie wiedziałam, co powiedzieć. Zamiast tego pocałowałam go delikatnie i położyłam głowę na jego piersi. Przytulił mnie mocno i leżeliśmy tak do rana. Pomyślałam sobie wtedy, że moje problemy z porównaniu z problemami Diego wydają się takie banalne... 

Po długiej chwili zachrypniętym głosem powiedział: „Princesa[6], to takie chore, co?… Moją rodzinę zabił pijany kierowca, a ja zatracam się w alkoholu i dragach…”

„Życiem rządzą same sprzeczności… Nigdy nie będziemy w stanie zrozumieć tych wszystkich pokręconych zależności…” – powiedziałam.

Diego objął mnie mocniej. „Wiesz? Jestem taki słaby… Ulegam temu, kusi mnie wciąż i wciąż i kiedy już postanawiam, że od teraz koniec, to wciąga mnie jeszcze bardziej, tak bardzo, że aż w końcu tracę nad tym kontrolę… Chiquita… Tak mi źle, że wciągnąłem Cię w to bagno. Nie powinnaś niszczyć sobie życia, tak jak ja…”

„Nie niszczę go. Dopiero teraz żyję pełnią życia i kocham to… To Wy pokazaliście mi, co to znaczy żyć.” Wyobrażałam sobie, że w każdej chwili mogę przestać pić, jeśli tylko będę chciała. 

Ale nie chciałam. Kochałam ten stan. Nie wytrzymywałam już bez alkoholu… Mój organizm żądał go każdą komórką… „Po prostu lubię się zabawić” myślałam. Uwielbiałam ten szum i niezwykłą beztroskę. Tylko w taki sposób zapominałam o problemach brutalnego, codziennego świata pozbawionego skrupułów. I było mi dobrze. Nawet bardzo. 