SABRINA JEFFRIES

KOCHANEK Z PIEKŁA RODEM

przełożyła Dorota Jankowska-Lamcha

Warszawa 2013

Tytuł oryginału: A Hellion in Her Bed

Projekt okładki: Iza Szewczyk

Zdjęcie na okładce http://depositphotos.com

Copyright © 2010 by Sabrina Jeffries, LLC

All rights reserved, including the right to reproduce this book or portions thereof in any form whatsoever. For information address Pocket Books Subsidiary Rights Department 1230 Avenue of the Americas, New York, NY 100200.

Copyright © for the Polish translation Wydawnictwo BIS 2013

Wszystkie prawa zastrzeżone, w tym prawo do powielania całości lub części w jakiejkolwiek formie. Prosimy o nienaruszanie praw autorskich.

ISBN 978-83-7551-356-1

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. (22) 877-27-05, 877-40-33; fax (22) 837-10-84

e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl

www.wydawnictwobis.com.pl

Konwersja:

Prolog

College w Eton, 1806

Trzynastoletni lord Jarret Sharpe nie miał ochoty na noc w piekle. Wyjrzał przez okno powozu na księżyc i zadrżał. Musiało być przed ósmą. Przyjadą zatem do Eton dokładnie w chwili, kiedy wychowanków zamyka się na klucz w długiej sali. A wtedy rozpęta się piekło. Zacisnął palce na czarnym krawacie i popatrzył na babkę. Co jej powiedzieć, by zmieniła postanowienie? Sześć miesięcy temu zabrała go z rodzeństwem, by zamieszkali z nią w Londynie – z dala od Halstead Hall, najlepszego miejsca na całym świecie. Odtąd już nie wzięła go ze sobą do browaru. Na domiar złego na siłę wysłała do okropnej szkoły. A wszystko dlatego, że mama i tata nie żyli.

Chłód zmroził mu duszę i chłopiec czuł się tak, jakby w nim samym coś umarło. Nie mógł jeść, nie mógł spać... nie mógł nawet płakać.

Jakiegoż to gatunku był potworem? Nawet jego starszy brat, Oliver, płakał na pogrzebie. Jarret bardzo chciał płakać, ale łzy nie popłynęły. Nie popłynęły nawet późno w nocy, kiedy dręczył go senny koszmar o ojcu w trumnie.

Przeczytał doniesienia prasowe o tym, jak kula „zmiażdżyła oblicze jego lordowskiej mości”, i nie mógł opędzić się od tego obrazu. A wystarczyło, że nadal prześladował go widok matki, sztywnej i bladej, leżącej w trumnie w śnieżnobiałej sukni, która zasłaniała dziurę po kuli. Za każdym razem, kiedy pomyślał, co oznaczała zamknięta trumna ojca, brakowało mu tchu.

– Powiedz Oliverowi, że co tydzień będę czekać na jego list, słyszysz? – powiedziała babka.

– Tak, proszę babci. – Ostry ból przeszył mu pierś. Zawsze w głębi duszy wierzył, że Oliver jest ulubieńcem babki. Teraz już nie.

– Na twoje listy także będę czekała, ma się rozumieć – dodała babka łagodniejszym tonem.

– Nie chcę do szkoły! – wybuchnął. Kiedy zobaczył jej uniesione brwi, dodał pośpiesznie: – Chcę zostać w domu. Chcę codziennie chodzić z babcią do browaru.

– Jarrecie, mój chłopcze...

– Nie, wysłuchaj mnie, babciu! – Miętosił na kolanach rękawiczki i z pośpiechem wyrzucał z siebie słowa. – Dziadek powiedział, że odziedziczę browar. Już wiem wszystko, co trzeba. Wiem, jak robi się zacier i jak długo należy prażyć jęczmień. Jestem też dobry w rachunkach, sama babcia tak powiedziała. Nauczę się buchalterii.

– Przykro mi, chłopcze, ale to po prostu nieroztropne. Źle uczyniliśmy z dziadkiem, że cię zachęcaliśmy, byś się zainteresował piwowarstwem. Twoja matka nie tego dla ciebie chciała i miała słuszność. Wszak poślubiła markiza dlatego, że pragnęła dla swoich dzieci czegoś więcej niż urabiania sobie rąk przy warzeniu piwa.

– Babcia sobie urabia ręce przy warzeniu piwa – wytknął.

– Bo muszę. To dla was główne źródło utrzymania, dopóki nie zostaną załatwione sprawy majątkowe rodziców.

– Przecież mógłbym pomóc! – Rozpaczliwie pragnął być użytecznym dla rodziny. Browar Plumtree był o niebo lepszy niż kucie łacińskich koniugacji i wiedza o tym, kto przeprawił się przez Nil. Na co mogły mu się przydać takie rzeczy?

– Znacznie bardziej pomożesz, kiedy zdobędziesz jakieś godne szacunku stanowisko. A to może ci dać tylko Eton. Urodziłeś się, by być kimś: prawnikiem lub biskupem. Zniosłabym nawet, gdybyś poszedł do wojska albo marynarki, jeślibyś tego zapragnął.

– Nie chcę być żołnierzem – powiedział ze wzburzeniem. Na samą myśl, że mógłby wziąć do ręki broń, burzyły mu się wnętrzności. Matka przypadkowo zastrzeliła ojca z pistoletu. Potem zabiła też siebie.

To ostatnie było szczególnie przykre. Babcia powiedziała dziennikarzom, że gdy matka zobaczyła, iż ojciec zginął z jej ręki, poczuła taką rozpacz, że strzeliła sobie w pierś. Nie miało to dla niego żadnego sensu, ale babcia zakazała im o tym wspominać, więc milczał. Nie wolno było nawet zadawać pytań.

Myśl o tym, że matka odebrała sobie życie, bolała straszliwie. Jak mogła opuścić pięcioro swoich dzieci? Gdyby żyła, na pewno sprowadziłaby nauczycieli do domu, a on mógłby nadal z babcią odwiedzać browar.

Ścisnęło go w gardle. To nie było w porządku!

– Skoro nie chcesz być żołnierzem, może zostaniesz prawnikiem – powiedziała łagodnie babcia. – Ze swoim bystrym umysłem byłbyś w tym doskonały.

– Nie chcę być prawnikiem! Chcę z babcią prowadzić browar!

Nikt w browarze jak dotąd nie powiedział mu złego słowa. Pracownicy traktowali go jak dorosłego. Nigdy nie nazwali matki morderczynią z Halstead Hall ani nie powtarzali obrzydliwych kłamstw o Oliverze.

Kiedy spostrzegł, że babka mu się przygląda, przestał marszczyć czoło.

– Czy to ma coś wspólnego z bójkami, w które się wdajesz w szkole? – spytała z zatroskaniem w głosie. – Dyrektor powiedział, że prawie co tydzień musi wymierzać ci karę za bójki. Dlaczego?

– Nie wiem – wybąkał.

Na twarzy babki pojawił się wyraz wielkiego niepokoju.

– Jeżeli inni chłopcy mówią jakieś brzydkie rzeczy o twoich rodzicach, porozmawiam z dyrektorem...

– Ależ nie, do licha! – zakrzyknął w panice, że tak łatwo go przejrzała. Nie mógł dopuścić, by rozmawiała z dyrektorem, toby tylko pogorszyło sytuację.

– Nie klnij przy mnie. No dalej, babci możesz powiedzieć. To dlatego nie chcesz wracać do szkoły?

Wydął dolną wargę.

– Nie. Ja tylko nie lubię się uczyć, to wszystko.

Wnikliwe spojrzenie badało jego twarz.

– Czy to znaczy, że jesteś leniem?

Nie odpowiedział. Lepiej mieć etykietę lenia niż skarżypyty.

Wydała z siebie ciężkie westchnienie.

– No cóż, niechęć do nauki nie jest powodem, by zostać w domu. Chłopcy na ogół nie lubią się uczyć, jednak nauka służy ich dobru. Jeśli się przystosujesz i zaczniesz pilnie pracować, będziesz wiódł dostatnie życie. Nie chcesz dostatniego życia?

– Ależ chcę, proszę babci – wyszeptał.

– To na pewno będziesz takie miał. – Wyjrzała przez okno powozu. – Już dojechaliśmy.

Gardło Jarreta zacisnęło się na dobre. Pragnął ją błagać, żeby nie kazała mu tam iść, ale kiedy babka raz coś postanowiła, nikt nie był w stanie tego zmienić. Poza tym nie chciała mieć go w browarze. Teraz już nikt go nigdzie nie chciał.

Wysiedli z powozu i podeszli do biura dyrektora. Babcia zgłosiła jego przyjazd, a lokaj wniósł na górę kufer. Do długiej sali.

– Obiecaj mi, że nie będziesz już wdawał się w żadne bójki – poprosiła.

– Obiecuję – powiedział głucho. Jakie miało znaczenie, że kłamał? Czy cokolwiek miało jeszcze znaczenie?

– Grzeczny chłopiec. Jutro przyjedzie Oliver. Poczujesz się lepiej, kiedy tutaj będzie.

Ugryzł się w język, żeby nie wyskoczyć z pośpieszną ripostą. Oliver starał się wprawdzie nim opiekować, ale nie mógł być równocześnie w wielu miejscach naraz. Niemal cały czas wolny spędzał na smętnych dysputach i piciu ze starszymi kolegami. Dziś wieczór w ogóle go tutaj nie będzie.

Jarret znów zadygotał.

– A teraz pocałuj babcię i pożegnaj się ładnie – powiedziała cicho starsza kobieta.

Posłusznie zrobił, co kazała, po czym jął się wlec po schodach. Ledwo wszedł do długiej sali i usłyszał za sobą szczęk klucza, kiedy ten potwór, John Platt, wybrał się na przechadzkę, żeby sprawdzić jego bagaż.

– Co tym razem nam przywiozłeś, Dzidzia?

Jarret nie znosił przezwiska, które nadał mu Platt i jego koledzy. Miał bowiem jeszcze gładki podbródek i był niewysoki. Siedemnastoletni Platt przerastał go więcej niż o głowę wzrostem, a podłością znacznie bardziej.

Platt znalazł zawiniętą w papier szarlotkę, którą zapakowała babka, i odgryzł wielki kawałek, podczas gdy Jarret patrzył i zaciskał zęby.

– No co, nie przyłożysz mi? – zapytał Platt i pomachał ciastem przed nosem Jarreta.

Jaki miałby w tym interes? Platt i jego przyjaciele i tak by go pobili, a na niego spadłyby kłopoty.

Za każdym razem, kiedy mu na czymś zależało, zabierano mu to. Okazywanie, że mu zależy, tylko pogarszało sprawę.

– Nie znoszę szarlotki – skłamał Jarret. – Kucharka dolewa do niej psich szczyn.

Miał uciechę obserwując, jak Platt zmierzył ciasto nieufnym spojrzeniem, po czym rzucił je jednemu ze swoich głupich kolegów. Miał nadzieję, że się udławią tym ciastem.

Platt odwrócił się, by dokładniej przeszukać mu bagaż.

– A co mamy tutaj? – zapytał, gdy znalazł złocone pudełko z kartami do gry, które Jarret otrzymał od ojca w prezencie urodzinowym.

Jarretowi krew zastygła w żyłach. Myślał, że ukrył je lepiej. Wziął do szkoły karty wiedziony impulsem i pragnieniem, by mieć coś, co będzie mu przypominało rodziców.

Tym razem trudniej mu przyszło zachować spokój.

– Nie wiem, jaki byś miał z tego pożytek – powiedział, próbując nadać głosowi znudzony ton. – Nie umiesz przecież grać.

– Czyżby, kujonie? – Platt złapał Jarreta za krawat i podniósł do góry tak, że odciął mu dopływ powietrza.

Jarret wbił palce w ręce Platta i walczył o oddech, kiedy Giles Masters, syn wicehrabiego i brat najlepszego przyjaciela Olivera, położył dłoń na ręce Platta zaciśniętej na krawacie.

– Puść chłopaka – polecił ostrzegawczo.

Jarret stanął mocno na nogach i ciężko dyszał. Masters miał osiemnaście lat, był bardzo wysoki i miał mocny lewy prosty.

– A bo co? – cedził Platt. – Bo mnie zastrzeli? Tak jak jego brat zastrzelił ojca, żeby zgarnąć majątek?

– To nikczemne łgarstwo! – wrzasnął Jarret i puścił w ruch pięści.

Masters położył mu rękę na ramieniu, żeby go powstrzymać.

– Przestań prowokować chłopaka, Platt. Oddaj mu karty, albo zrobię ci z twarzy kotlet mielony.

– Nie zaryzykujesz przed egzaminem – powiedział Platt, aczkolwiek niepewnie. Popatrzył na Jarreta. – Powiem tak. Skoro Dzidzia chce dostać karty z powrotem, może o nie zagrać. Masz jakieś pieniądze, żeby postawić, Dzidzia?

– Brat Jarreta sobie nie życzy, by chłopak grał w hazardowe gry – przypomniał Masters.

– Och, jakież to słodkie – powiedział z ironicznym grymasem Platt. – Dzidzia robi dokładnie wszystko, co mu każe starszy brat.

– Na litość boską, Platt... – zaczął Masters.

– Mam pieniądze – wtrącił Jarret. Nauczył się grać w karty, siedząc ojcu na kolanach, i był całkiem dobry. Wypiął dumnie pierś. – Na pewno cię ogram.

Platt podniósł wysoko brwi, usiadł na podłodze, po czym potasował karty, wybrał trzydzieści dwie i rozłożył, rozpoczynając pikietę.

– Jesteś pewien? – zapytał Masters, kiedy Jarret zajął miejsce przed przeciwnikiem.

– Zaufaj mi – odparł chłopak.

Po godzinie odegrał to, co postawił. Po dwóch godzinach wygrał od Platta piętnaście szylingów. Do rana zaś stał się bogatszy o pięć funtów, gromiąc ociężałych umysłowo koleżków Platta.

Od tamtej pory już nikt nigdy nie nazwał go Dzidzią.