Wydanie elektroniczne

DEAN KOONTZ

Jeden z najpopularniejszych współczesnych autorów amerykańskich, legitymujący się imponującą liczbą 450 milionów sprzedanych egzemplarzy książek. Karierę literacką rozpoczął w wieku 20 lat, startując w konkursie na opowiadanie zorganizowanym przez Atlantic Monthly. Po ukończeniu studiów pracował jako nauczyciel, jednocześnie sporo publikował, głównie z obszaru science fiction i horroru. Należy do pisarzy niezwykle płodnych: jego dorobek to kilkadziesiąt powieści oraz liczne opowiadania wydane pod własnym nazwiskiem i paroma pseudonimami. W swoim dorobku ma m.in. takie tytuły jak Szepty, Opiekunowie, Intensywność, Przepowiednia, Odd Thomas, Dobry zabójca, Prędkość, Mąż, Recenzja, Bez tchu, Co wie noc, Dom śmierci, Odd Apocalypse i Innocence. Wiele z nich zostało przeniesionych na ekran telewizyjny lub kinowy.

www.deankoontz.com

Tego autora

TRZYNASTU APOSTOŁÓW

APOKALIPSA

PRZEPOWIEDNIA

PRĘDKOŚĆ

INWAZJA

INTENSYWNOŚĆ

NIEZNAJOMI

MĄŻ

OCALONA

NIEZNISZCZALNY

DOBRY ZABÓJCA

PÓŁNOC

OSZUKAĆ STRACH

OCZY CIEMNOŚCI

ANIOŁ STRÓŻ

TWOJE SERCE NALEŻY DO MNIE

MASKA

MROCZNE POPOŁUDNIE

ZŁE MIEJSCE

SMOCZE ŁZY

RECENZJA

OPIEKUNOWIE

BEZ TCHU

DOM ŚMIERCI

CO WIE NOC

NIEWINNOŚĆ

KĄTEM OKA

W ŚWIETLE KSIĘŻYCA

KLUCZ DO PÓŁNOCY

PIECZARA GROMÓW

W MROKU NOCY

Odd Thomas

ODD THOMAS

DAR WIDZENIA

BRACISZEK ODD

KILKA GODZIN PRZED ŚWITEM

Tytuł oryginału:

77 SHADOW STREET

Copyright © Dean Koontz 2011

All rights reserved

Published by arrangement with Prava i Prevodi and Lennart Sane Agency AB

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2013

Polish translation copyright © Danuta Górska 2013

Redakcja: Beata Słama

Ilustracja na okładce: Robert Spriggs/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7885-129-5

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Stąd, z kraju szaleństwa,

dla Eda i Carol Gormanów.

Tam, w krainie serca,

z niezmiennym uczuciem,

po tych wszystkich latach.

O ciemno, ciemno, ciemno

Wszyscy odchodzą w ciemność…

T.S. ELIOT, East Coker¹

CZĘŚĆ PIERWSZA
Gdzie gromadzą się cienie

—

Jakże wolno cień pełznie; lecz gdy skinę ręką,

Jak prędko cień opada. Jak prędko! Jak prędko!

HILAIRE BELLOC, For a Sundial

1
Północna winda

Earl Blandon, były senator USA, w ten czwartek wrócił do domu o drugiej piętnaście nad ranem, pijany i rozgoryczony, z nowym tatuażem: dwoma wulgarnymi słowami wypisanymi niebieskimi drukowanymi literami na środkowym palcu prawej dłoni. Wczoraj wieczorem, w barze, pokazał ten wyprostowany palec innemu klientowi, który nie znał angielskiego i przyjechał z jakiegoś zapyziałego kraiku Trzeciego Świata, gdzie najwidoczniej nie rozumiano znaczenia tego obraźliwego gestu, chociaż hollywoodzcy gwiazdorzy demonstrowali go w niezliczonych filmach. Ów nieokrzesany cudzoziemiec mylnie wziął uniesiony palec za życzliwe powitanie i w odpowiedzi tylko kiwał głową z uśmiechem. Frustracja wymiotła Earla z baru prosto do pobliskiego salonu tatuażu, gdzie wbrew radom mistrza igły po raz pierwszy w wieku pięćdziesięciu ośmiu lat ozdobił swoje ciało.

Earl wkroczył energicznie frontowymi drzwiami do westybulu ekskluzywnego apartamentowca Pendleton. Nocny portier, Norman Fixxer, przywitał go po nazwisku. Norman siedział na stołku za kontuarem recepcji po lewej stronie, mając przed sobą otwartą książkę. Wyglądał jak kukiełka brzuchomówcy: szkliste, wytrzeszczone niebieskie oczy, wyraziste marionetkowe zmarszczki na twarzy przypominające blizny, głowa przechylona pod dziwacznym kątem. Ubrany w czarny garnitur, wykrochmaloną białą koszulę i czarną muszkę, z pedantycznie złożoną białą chusteczką rozkwitającą w butonierce, był przesadnie wystrojony w porównaniu z pozostałymi dwoma portierami, pracującymi na wcześniejszych zmianach.

Earl Blandon nie lubił Normana. Nie ufał mu. Portier za bardzo się starał. Był zbyt uprzejmy. Earl nie ufał uprzejmym ludziom, którzy za bardzo się starają. Tacy zawsze coś ukrywali. Czasami okazywało się, że są agentami FBI, chociaż udawali lobbystów z walizkami pełnymi pieniędzy, żywiących nabożny szacunek dla władzy senatora. Earl nie podejrzewał, że Norman Fixxer jest agentem FBI w przebraniu, ale z pewnością miał coś do ukrycia.

Na jego powitanie Earl odpowiedział tylko zmarszczeniem brwi. Miał ochotę podnieść świeżo ozdobiony środkowy palec, ale się powstrzymał. Nie warto obrażać portiera. Zaczną ginąć listy. Garnitur, który miał wrócić z pralni w środę wieczorem, zostanie dostarczony do apartamentu tydzień później. Poplamiony jedzeniem. Chociaż z przyjemnością pokazałby palec Normanowi, w ramach przeprosin musiałby chyba podwoić zwyczajową bożonarodzeniową premię.

Z konsekwentnie zmarszczonymi brwiami Earl przemierzył marmurową posadzkę westybulu, kryjąc w zaciśniętej pięści upiększony palec. Wszedł przez wewnętrzne drzwi, które Norman zdalnie otworzył, w holu skręcił w lewo i oblizując się na myśl o kieliszku przed snem, ruszył do północnej windy.

Zajmował apartament na drugim, najwyższym piętrze. Nie miał widoku na miasto, tylko okna wychodzące na dziedziniec. Wprawdzie na tym piętrze znajdowało się siedem innych mieszkań, lecz atrakcyjne położenie usprawiedliwiało nazywanie tego lokalu penthouse’em, tym bardziej że mieścił się w prestiżowym Pendletonie. Niegdyś Earl posiadał pięcioakrowy majątek ziemski z rezydencją o siedemnastu pokojach. Sprzedał go, podobnie jak inne dobra, żeby opłacić rujnujące honoraria tych przeklętych, zakłamanych adwokatów, tych krwiopijców bez serca i sumienia, oby się smażyli w piekle.

Drzwi windy się zasunęły i kabina ruszyła w górę. Earl spoglądał na ręcznie malowany fresk pokrywający ściany ponad białą boazerią i rozciągający się na sufit: błękitne drozdy szybujące radośnie po niebie wśród obłoków wyzłoconych słońcem. Niekiedy, na przykład teraz, piękno tej sceny i radość ptaków zdawały się wymuszone, irytująco natrętne, toteż Earl miał ochotę wziąć puszkę farby w sprayu i zamazać całą tę panoramę.

Zniszczyłby malowidło, gdyby nie kamery ochrony w windzie i korytarzu. Ale zarząd wspólnoty mieszkaniowej tylko odnowiłby fresk i kazał mu zapłacić. Earl nie otrzymywał już dużych sum pieniędzy w teczkach, walizkach, grubych kopertach, papierowych torbach na zakupy, pudełkach na pączki albo przyklejonych do ciał kosztownych prostytutek, które nie miały na sobie nic poza skórzanymi trenczami. Ostatnio zbyt często nabierał chętki, żeby coś zniszczyć, jednak usilnie starał się opanować, bo nie zamierzał wylądować w przytułku.

Zamknął oczy, żeby nie patrzeć na kiczowate ptaki opromienione słońcem. Lecz kiedy na pierwszym piętrze temperatura spadła nagle o jakieś dziesięć stopni, czym prędzej uniósł powieki i rozejrzał się zaskoczony. Nie zobaczył irytującego fresku. Brakowało kamery ochrony. Biała boazeria znikła. Znikła też marmurowa posadzka. Krążki nieprzezroczystego materiału, osadzone w suficie z nierdzewnej stali, rzucały błękitne światło. Również ściany, drzwi i podłoga były z nierdzewnej szczotkowanej stali.

Zanim zamarynowany w martini mózg Earla Blandona przyjął do wiadomości transformację windy, kabina przestała się wznosić… i runęła w dół. Żołądek byłego senatora podjechał do góry, a potem opadł. Earl zatoczył się na boki, chwycił się poręczy i jakoś utrzymał się na nogach.

Kabina nie kołysała się i nie drgała. Żadnego skrzypienia kabli. Żadnego szczękania przeciwwagi. Żadnego terkotu kółek toczących się po nasmarowanych prowadnicach. Stalowe pudło opadało gładko i cicho, z szybkością ekspresowej windy.

Przedtem w kabinie na prawo od drzwi znajdował się panel z przyciskami: S, P, 1, 2. Teraz przyciski zaczynały się od 2, potem 1, P, S i znowu i aż do 30. Nawet gdyby Earl był trzeźwy, zakręciłoby mu się w głowie. W miarę jak kabina opadała, zapalały się coraz wyższe numery: 7, 8, 9. Z pewnością nie pomylił kierunków ruchu. Podłoga jakby uciekała mu spod stóp. Poza tym Pendleton miał tylko cztery poziomy: suterenę, parter i dwa piętra. Przyciski na panelu oznaczały widocznie podziemne poziomy, pod sutereną.

Ale to bez sensu. W tym budynku była tylko jedna suterena, jeden poziom podziemny, nie trzydzieści albo trzydzieści jeden.

Więc to już nie jest Pendleton. Co miało jeszcze mniej sensu. Wcale nie miało sensu.

Może to mu się przyśniło? Alkoholowy koszmar.

Lecz żaden sen nie byłby taki wyrazisty, tak intensywnie fizyczny. Serce mu waliło. Krew pulsowała w skroniach. Kwaśny refuks palił w gardle. Kiedy Earl spróbował przełknąć żółć, z wysiłku łzy napłynęły mu do oczu i zaćmiły wzrok.

Otarł łzy rękawem marynarki. Zamrugał, patrząc na tablicę z przyciskami: 13, 14, 15…

Spanikowany pod wpływem nagłego, intuicyjnego przekonania, że zjeżdża do miejsca równie tajemniczego co przerażającego, Earl puścił poręcz. Przeszedł przez kabinę i poszukał na panelu guzika „Stop”.

Nie znalazł.

Winda mijała już poziom dwudziesty trzeci. Earl mocno przycisnął kciukiem guzik z liczbą 26, ale kabina nie stanęła, nawet nie zwolniła, dopóki nie dotarła do poziomu dwudziestego dziewiątego. Wtedy zahamowała gładko i szybko, z lekkim sykiem, przypominającym syk płynu hydraulicznego sprężanego w cylindrach, po czym zatrzymała się trzydzieści pięter pod ziemią.

Otrzeźwiony przez nadnaturalny strach – chociaż sam nie wiedział, czego się boi – Earl cofnął się od drzwi i z głuchym łomotem uderzył plecami w tylną ścianę kabiny.

W swojej chlubnej przeszłości, jako członek Senackiej Komisji Sił Zbrojnych, Earl uczestniczył kiedyś w spotkaniu w bunkrze głęboko pod Białym Domem, gdzie pewnego dnia prezydent mógłby przetrwać nuklearny holocaust. Tamten schron był jasny i czysty, ale sprawiał wrażenie bardziej złowieszcze niż cmentarz w nocy. Na początku kariery, jako stanowy ustawodawca, Earl niekiedy odwiedzał cmentarze, ponieważ uważał, że w takich samotnych miejscach nikt nie powstanie z grobu, z prochu i ziemi, żeby donieść o przyjęciu łapówki. Ta cicha winda wydawała się dużo bardziej złowieszcza niż prezydencki schron.

Czekał, aż drzwi się otworzą. Czekał i czekał.

Nigdy w życiu nie był tchórzem. Na odwrót, to jego się lękano. Dziwne, że pozwolił się tak nagle i całkowicie sterroryzować. Ale rozumiał, co go doprowadziło do tego żałosnego stanu: zetknięcie z czymś nadprzyrodzonym.

Jako zdeklarowany materialista, Earl wierzył tylko w to, co mógł zobaczyć, usłyszeć, powąchać, posmakować, czego mógł dotknąć. Nie ufał nikomu prócz siebie i nikogo nie potrzebował. Wierzył w potęgę własnego umysłu, w swój ponadprzeciętny spryt, który pomagał mu się wywinąć z każdej opresji.

Wobec zjawisk nadprzyrodzonych był bezbronny.

Wstrząsały nim dreszcze tak gwałtowne, że niemal słyszał klekotanie własnych kości. Próbował zacisnąć pięści, ale ze strachu tak osłabł, że nie dał rady. Podniósł ręce i wpatrując się w swoje palce, siłą woli próbował je zmusić, żeby się zacisnęły.

Wytrzeźwiał już dostatecznie, żeby zrozumieć, że słowa wytatuowane na środkowym palcu prawej ręki wcale nie pomogłyby ciemniakowi w barze pojąć zniewagi. Ten wsiok z Trzeciego Świata pewnie nie umiał też czytać po angielsku.

– Idiota – mruknął Earl Blandon pod własnym adresem, bardziej niż kiedykolwiek skłonny do niskiej samooceny.

Drzwi windy się rozsunęły i powiększona prostata Earla zacisnęła się znacznie mocniej niż pięści. O mało nie zlał się w gacie.

Za otwartymi drzwiami znajdowała się tylko ciemność tak nieprzenikniona, że wyglądała jak rozległa, bezdenna otchłań, której nie mogło przeniknąć błękitne światło padające z windy. W lodowatej ciszy grobowca Earl Blandon stał nieruchomo, głuchy teraz nawet na łomotanie własnego serca, jakby krew nagle wyschła mu w żyłach. To była cisza na końcu świata, gdzie nie ma powietrza do oddychania, gdzie czas się zatrzymał. Nigdy nie słyszał czegoś równie przerażającego – dopóki z ciemności za otwartymi drzwiami nie dobiegł jeszcze straszniejszy dźwięk, świadczący o tym, że coś nadchodzi.

Szuranie, stukanie, stłumione szelesty: albo coś wielkiego, przekraczającego granice wyobraźni senatora, parło do przodu ślepo, lecz uparcie… albo nadciągała horda mniejszych, lecz równie tajemniczych stworzeń. Ciemności przeszył ostry wrzask, niemal elektroniczny w barwie, lecz niewątpliwie wydobywający się z gardła żywej istoty, wyrażający głód, pożądanie albo żądzę krwi, jakąś gwałtowną, prymitywną potrzebę.

Pod wpływem paniki Earl pokonał paraliż i rzucił się do tablicy z przyciskami, szukając tego, który zamyka drzwi. W każdej windzie był taki. Oprócz tej windy. Nie było przycisków otwierania ani zamykania drzwi, ani alarmu, ani telefonu czy interkomu do konserwatora, tylko numery pięter, jakby ta winda nigdy się nie psuła i nie wymagała konserwacji.

Kątem oka Earl dostrzegł, że coś majaczy w otwartych drzwiach. Kiedy się odwrócił, myślał, że na ten widok serce mu stanie, ale nie czekał go taki łatwy koniec.

2
Pomieszczenie ochrony w suterenie

Devon Murphy, który został pięciokrotnie postrzelony podczas interwencji w domowej awanturze, o mało nie umarł w karetce pogotowia, o mało nie umarł na stole operacyjnym, po czym złapał złośliwe wirusowe zapalenie płuc i znowu o mało nie umarł podczas rekonwalescencji w szpitalu, przed dwoma laty odszedł z policji. Chociaż wcześniej pełnił prawdziwą służbę jako oficer patrolowy, wcale się nie wstydził, że przez resztę życia będzie zwykłym ochroniarzem, kimś, kogo jego dawni koledzy lekceważąco nazywali cieciem. Devon nie miał kompleksu macho. Nie musiał udowadniać swojej męskości. Skończył dopiero dwadzieścia dziewięć lat i chciał żyć, i miał znacznie większe szanse przeżycia jako cieć w Pendletonie niż jako cel dla każdego bandziora i ćpuna na ulicach miasta.

W zachodniej części sutereny centrum ochrony zajmowało pokój pomiędzy mieszkaniem dozorcy a dużą maszynownią z urządzeniami grzewczo-chłodzącymi. Pomieszczenie bez okien, pięć i pół na jedenaście metrów, nie wydawało się jednak klaustrofobiczne, tylko przytulne. Lodówka, mikrofalówka, ekspres do kawy i zlew zapewniały większość domowych wygód.

Mundur khaki był trochę obciachowy i Devon wyglądałby w nim jak odźwierny, gdyby nie pas na broń, przy którym wisiał mały pojemnik z gazem pieprzowym Sabre, uchwyt na telefon komórkowy, służbowe klucze, mała latarka LED oraz obrotowa kabura z pistoletem Springfield Armory XDM na naboje.45 ACP. Chociaż w takim luksusowym apartamentowcu jak Pendleton prawdopodobieństwo, że będzie musiał użyć tej broni, było nie większe niż prawdopodobieństwo, że w drodze do domu zostanie porwany przez kosmitów.

Przede wszystkim wymagano od niego, żeby obserwował przekaz z dwudziestu czterech kamer bezpieczeństwa zainstalowanych w budynku. I dwukrotnie podczas każdej zmiany, w nieregularnych odstępach czasu, mógł zaczerpnąć świeżego powietrza, kiedy robił obchód sutereny, parteru i dziedzińca, co mu zajmowało piętnaście minut.

Każdy z sześciu plazmowych ściennych monitorów, podzielony na ćwiartki, pokazywał widok z czterech kamer. Devon za pomocą dotykowego ekranu kontrolnego Crestron mógł natychmiast przełączyć widok z dowolnej kamery na tryb pełnoekranowy, gdyby zobaczył coś podejrzanego, ale nigdy niczego takiego nie zobaczył. Dom pod numerem siedemdziesiąt siedem przy ulicy Cieni był najspokojniejszym miejscem w całym mieście.

W Pendletonie mieszkali zarówno mili ludzie, jak i dranie, ale wspólnota mieszkaniowa dobrze traktowała pracowników.

Devon miał do dyspozycji wygodne krzesło biurowe Hermana Millera. Lodówkę zaopatrzono w zapasy butelkowanej wody, świeżej śmietanki, kawy o różnych smakach oraz wszelkie dodatki do napojów, na jakie miałby ochotę dyżurny ochroniarz.

Devon popijał mieszankę jamajsko-kolumbijską ze szczyptą cynamonu, kiedy sygnał „brit-brit” ostrzegł go, że ktoś z ulicy otworzył drzwi do westybulu. Ochroniarz spojrzał na właściwy monitor, przełączył kamerę z holu na pełny ekran i zobaczył, jak z grudniowej nocy wchodzi senator Earl Blandon.

Blandon należał do drani. Powinien siedzieć w więzieniu, ale kupił sobie wolność, opłacając adwokatów w garniturach za pięć tysięcy dolarów. Niewątpliwie zagroził również, że zabierze ze sobą na dno połowę swojej partii politycznej, jeśli nie pociągną za sznurki marionetkowych sędziów i prokuratorów, żeby odegrali wyznaczone przez niego role w teatrzyku zwanym sprawiedliwością.

Praca w policji nauczyła Devona cynizmu.

Z gęstymi siwymi włosami i twarzą jak z rzymskiej monety Blandon wciąż wyglądał na senatora. Najwyraźniej uważał, że za sam wygląd należy mu się szacunek, jakim cieszył się dawniej, zanim zhańbił swój urząd. Był opryskliwy, wyniosły, arogancki i powinien przystrzyc sobie włosy w uszach – ten szczegół fascynował Devona, zawsze skrupulatnie dbającego o higienę osobistą.

Przez lata Blandon wychlał tyle wódy, że się uodpornił i już nie dawał po sobie poznać, czy jest pijany. Nie zdradzały go bełkotliwa mowa ani chwiejny krok. Kiedy był nawalony, zamiast się zataczać, stąpał bardziej dostojnie, prostował ramiona i unosił podbródek wyżej niż w chwilach trzeźwości.

O jego upiciu świadczyły nienaganna postawa i przesadnie wytworne gesty.

Norman Fixxer, nocny portier, zwolnił zamek wewnętrznych drzwi holu. Monitor drzwi w pomieszczeniu ochrony pisnął „brit-brit”.

Chociaż miejsce Blandona było w więzieniu, nie w superluksusowym apartamentowcu, był jednak właścicielem mieszkania. Jak każdy lokator, oczekiwał prywatności nawet w publicznych pomieszczeniach Pendletona. Devon Murphy nigdy nie śledził kamerami mieszkańców na korytarzach i w windach, z wyjątkiem ekssenatora, który bywał wyjątkowo zabawny.

Raz, kiedy już przeszedł przez hol i dotarł do korytarza na parterze, nie zdołał dłużej utrzymać zwodniczo królewskiej postawy, tylko opadł na czworaki i wpełznął do północnej windy… a z windy wypełznął na drugie piętro. Przy innej okazji, wróciwszy po północy, śmiało minął windę, skręcił za róg do północnego skrzydła, nagle jakby stracił orientację, otworzył drzwi do kanciapy portiera i biorąc ją za łazienkę, wysikał się na podłogę.

Teraz, kiedy z kanciapy nikt nie korzystał, zamykano ją na klucz.

Blandon znalazł windę bez większych problemów i wkroczył do niej z godnością króla wsiadającego do karety. Kiedy drzwi się zamknęły, nacisnął guzik drugiego piętra, zerknął na kamerę ochrony, po czym obrzucił pogardliwym wzrokiem malowidło przedstawiające ptaki i obłoki.

Ekssenator napisał do zarządu wspólnoty dwa długie listy, w których krytykował fresk z erudycją subtelnego konesera sztuki – w swoim przekonaniu. Zarząd, w którym zasiadał co najmniej jeden prawdziwy koneser sztuki, uznał te listy za obelżywe, napastliwe i niepokojące. Ochrona nie otrzymała wyraźnego polecenia, żeby obserwować Earla Blandona w windzie, kiedy wracał do domu pijany, na wypadek gdyby spróbował zniszczyć malowidło, ale wysunięto taką sugestię.

Teraz, kiedy winda mijała pierwsze piętro, wydarzyło się coś bez precedensu. Na twarzy senatora pojawił się wyraz zdziwienia… i nagle ekran wypełniły wirujące błękitne linie zakłóceń, jakich Devon jeszcze nigdy nie widział. Pięć pozostałych ekranów, podzielonych na ujęcia z dwudziestu kamer, również pokazało zakłócenia i system ochrony oślepł.

Jednocześnie Devon usłyszał ciche uderzenia w bęben, dziwne głuche i jakby rozciągnięte dźwięki na progu słyszalności. Podeszwami stóp wyczuwał wibracje betonowej podłogi, subtelne fale rezonujące do taktu z uderzeniami bębna.

Nie przestraszył się, ponieważ monitory pokazujące drzwi i okna nadal działały, i na tablicy paliły się same zielone światełka. Nikt się nie włamywał do Pendletona. Gdyby dźwięk narastał i towarzyszące mu wibracje się nasilały, zaskoczenie i zaniepokojenie Devona mogły się przerodzić w strach. Jednak oba zjawiska trwały bez zmian przez jakieś trzydzieści sekund, po czym ciche bębnienie ucichło, ostatnie wibracje zamarły i z plazmowych ekranów zniknęły błękitne zakłócenia. Powrócił widok z licznych kamer ochrony.

Kamera w windzie, zawieszona w rogu pod sufitem, miała szerokokątną soczewkę i obejmowała całe wnętrze kabiny włącznie z drzwiami – które były zamknięte. Earl Blandon zniknął. Widocznie winda przyjechała na drugie piętro i eks-senator wysiadł.

Devon przełączył widok na kamerę pokazującą krótki korytarz przed mieszkaniami 2-A i 2-C, a potem na kamerę obejmującą cały długi hol drugiego piętra w północnym skrzydle. Ani śladu Earla Blandona. Zajmował pierwsze mieszkanie w tym skrzydle, 2-D, z widokiem na dziedziniec. Najwyraźniej wysiadł z windy, skręcił za róg i wszedł do siebie, w czasie kiedy kamery wideo nie działały.

Devon przerzucił widok z wszystkich dwudziestu czterech kamer. Wszędzie bez wyjątku w miejscach ogólnodostępnych było pusto. W Pendletonie panowały cisza i spokój. Widocznie nagłe bębnienie i wibrację było słychać tak słabo powyżej sutereny, że nawet jeśli ktoś się obudził, nie zaniepokoił się na tyle, żeby wyjść z mieszkania i się rozejrzeć.

3
Basen w suterenie

Czy wstawał o czwartej rano, jak teraz, czy przychodził po pracy, Bailey Hawks wolał pływać tylko przy podwodnych światłach. Reszta długiego pomieszczenia tonęła w ciemności, basen błyszczał jak wielki klejnot, jasne refleksy wody trzepotały niczym przezroczyste skrzydła na białych kafelkach ścian i sufitu. Przyjemnie ciepła woda, ostry zapach chloru, „chlup-chlup” kończyn rozcinających powierzchnię, drobne fale liżące bladoniebieskie kafelkowe ściany… Woda wypłukiwała z niego napięcie oczekiwania przed codziennymi transakcjami i znużenie po całym dniu pracy.

Wstawał przed świtem, żeby popływać, zjadał śniadanie i kiedy rynki się otwierały, siedział już za biurkiem. Ale nie z powodu wczesnego wstawania czuł się wykończony każdego piątkowego wieczoru. Inwestowanie cudzych pieniędzy czasami wyczerpywało go tak samo jak walka, kiedy jeszcze służył w piechocie morskiej. Miał trzydzieści osiem lat i od sześciu lat pracował jako niezależny doradca finansowy, po przepracowaniu trzech lat w dużym banku inwestycyjnym, gdzie się zatrudnił zaraz po wojsku. Podczas pierwszego roku w tym banku myślał, że z czasem, kiedy zacznie odnosić sukcesy i nabierze pewności siebie, przestanie go przytłaczać odpowiedzialność związana z chronieniem i pomnażaniem majątku klientów. Ale nigdy nie pozbył się tego ciężaru. Pieniądze mogą oznaczać wolność. Gdyby stracił na czyichś inwestycjach, odebrałby temu klientowi cząstkę wolności.

Kiedy Bailey był chłopcem, matka nazywała go „swoim strażnikiem”. Świadomość, że nie zdołał jej ochronić, tkwiła w jego umyśle jak cierń, raniący go przez te wszystkie lata, wbity zbyt głęboko, żeby dał się wyrwać. Jeśli w ogóle mógł odpokutować, to tylko wiernie służąc innym.

Pod koniec piątej długości basenu dotknął dna stopami i odwrócił się, żeby spojrzeć na drugi koniec prostokąta rozmigotanej wody, gdzie wcześniej zszedł po stopniach. Basen miał półtora metra głębokości, a Bailey metr osiemdziesiąt osiem wzrostu, więc kiedy oparł się o obramowanie, żeby odpocząć przed następnymi pięcioma długościami, woda sięgała mu zaledwie do ramion.

Odgarnął z twarzy mokre włosy… i zobaczył ciemny kształt sunący ku niemu pod wodą. Nie zdawał sobie sprawy, że ktoś jeszcze wszedł do basenu. Pofalowana powierzchnia, drżące światło i chybotliwe cienie groteskowo zniekształcały kontury zbliżającej się sylwetki. Nurkowanie jest trudniejsze niż pływanie na powierzchni, ponieważ woda stawia większy opór, ale ten pływak mknął przed siebie jak torpeda. Taki wysiłek zmusiłby każdego do zaczerpnięcia powietrza, zanim pokona trzydziestometrowy basen, jednak ten kształt najwyraźniej czuł się w wodzie jak ryba.

Po raz pierwszy od czasu służby wojskowej Bailey rozpoznał nagłe i śmiertelne zagrożenie. Nie tracąc ani sekundy na analizowanie nakazów instynktu, odwrócił się, oparł płasko dłonie na krawędzi basenu i wydźwignął się z wody na kolana. Coś złapało go z tyłu za lewą kostkę i wciągnęłoby go z powrotem, gdyby nie kopnął wściekle prawą nogą. Trafił chyba napastnika w twarz.

Uwolniony, podniósł się chwiejnie, zrobił dwa kroki po matowo wykończonych płytkach i odwrócił się, nagle bez tchu, owładnięty irracjonalnym strachem, że za nim stoi coś nieludzkiego, jakiś mityczny potwór, teraz już nie całkiem mityczny. Ale nic nie zobaczył.

Podwodne lampy nie świeciły tak jasno jak przedtem. Nawet barwa światła zmieniła się z czysto białej na ponuro żółtą. Błękitne kafelki na linii wodnej w tej nikłej poświacie wydawały się zielone.

Ciemny kształt śmigał pod wodą z powrotem w stronę stopni, szybki i zwinny. Bailey pobiegł po krawędzi basenu, żeby lepiej się przyjrzeć pływakowi. Woda, teraz jadowicie żółta, wydawała się zanieczyszczona, miejscami przezroczysta, miejscami mętna. Ledwie widział tego człowieka… czy też stwora. Zdawało mu się, że rozróżnia nogi, ręce, z grubsza ludzką sylwetkę, jednak przeważało wrażenie czegoś całkowicie obcego.

Przede wszystkim ten stwór nie wykonywał nogami ruchów żabki, podstawowych przy pływaniu pod wodą bez płetw, i nie zagarniał wody rękami. Wyginał się i falował całym muskularnym ciałem jak rekin, posuwając się do przodu w sposób niemożliwy dla żadnej istoty ludzkiej.

Gdyby Bailey wykazał się większą rozwagą niż ciekawością, zdjąłby gruby frotowy szlafrok z haczyka, na którym go wcześniej powiesił, wsunąłby stopy w klapki i pospieszył do sąsiedniego pomieszczenia ochrony w zachodnim skrzydle sutereny, gdzie pełnił dyżur Devon Murphy. Jednak niesamowity pływak i upiorna atmosfera panująca w pomieszczeniu przykuły Baileya do miejsca.

Budynek zadrżał leciutko. Z ziemi pod fundamentami wydobył się głuchy pomruk. Bailey spojrzał na podłogę, spodziewając się niemal, że zobaczy cienkie jak włos pęknięcia otwierające się w zaprawie murarskiej pomiędzy kafelkami, ale nic takiego nie dostrzegł.

Po krótkim wstrząsie światło w basenie znowu się zmieniło, ściemniało od niezdrowego krostowatego odcienia moczu do czerwieni. Tuż przed stopniami pływak zawrócił zwinnie jak węgorz i znowu skierował się w ten koniec basenu, z którego uciekł Bailey.

W przezroczystych miejscach woda miała kolor soku żurawinowego. Tam, gdzie zmętniała jakby od poruszonego mułu, przypominała krew, i ta ohydna plama rozszerzała się teraz na cały basen.

Migotliwe wodne refleksy na lśniących białych kafelkach ścian i sufitu zmieniły się w języki widmowego ognia. W długim pomieszczeniu zrobiło się mroczniej, cienie rozdymały się jak kłęby dymu.

Na dalszym końcu basenu pływak stał się prawie niewidoczny w zanieczyszczonej wodzie. Żaden człowiek nie mógł pokonać tak szybko trzech długości basenu i ani razu się nie wynurzyć, żeby zaczerpnąć powietrza.

Drżenie trwało przez pięć czy sześć sekund, pół minuty później ustało i kiedy w budynku zapadła cisza, lampy basenowe stopniowo zmieniły barwę z czerwieni przez żółć do bieli. Widmowe płomienie liżące ściany znowu stały się tańczącymi refleksami światła. W pomieszczeniu pojaśniało. Mętna woda odzyskała krystaliczną czystość. Tajemniczy pływak zniknął.

Bailey Hawks stał z opuszczonymi rękami zaciśniętymi w pięści. Wokół jego stóp zebrała się kałuża wody. Serce mu waliło nie tak mocno jak dawniej pod ostrzałem wroga, ale dostatecznie głośno, żeby je usłyszał.

4
Apartament 2-C

O czwartej trzynaście Silasa Kinsleya obudził niski stłumiony grzmot i wrażenie, że budynek się trzęsie. Ale hałasy i drgania ustały, zanim usiadł w łóżku i całkiem oprzytomniał. Przez chwilę czekał i nasłuchiwał w ciemności, po czym doszedł do wniosku, że te zakłócenia były częścią snu.

Lecz kiedy znowu położył głowę na poduszce, z wnętrza ściany, przy której stało łóżko, dobiegł inny dźwięk. Szepczące, śliskie odgłosy przywodziły na myśl węże wijące się pomiędzy słupami konstrukcyjnymi pod tynkiem, co wydawało się nieprawdopodobne, wręcz niemożliwe. Silas jeszcze nigdy nie słyszał czegoś takiego. Podejrzewał – intuicyjnie – że ma to związek z niepokojącą historią domu.

Odgłosy trwały przez jakieś pięć minut. Silas leżał i słuchał uważnie, nawet nie przestraszony, ale czujnie wyczekujący każdej zmiany dźwięku, która pomogłaby określić jego źródło.

Potem zapadła pełna napięcia cisza, taka, która musiała wywołać bezsenność. Silas skończył niedawno siedemdziesiąt dziewięć lat i jeśli coś go wybiło ze snu, zwykle nie mógł zasnąć. Był emerytowanym adwokatem cywilistą, ostatnio jednak jego umysł pracował na pełnych obrotach, jak wtedy, gdy kalendarz miał zapełniony spotkaniami z klientami.

Wstał przed świtem, wziął prysznic, ubrał się i smażył jajecznicę na maśle, kiedy za kuchennym oknem gorąco różowy blask poranka malował na niebie rafy koralowe.

Później, po lunchu, zdrzemnął się w fotelu. Ocknął się po godzinie i usiadł prosto, zaalarmowany. Nie mógł sobie przypomnieć szczegółów koszmaru, przed którym uciekł, pamiętał tylko katakumby ze skały naciekowej, gdzie nie było szkieletowych szczątków jak zwykle w katakumbach, tylko puste nisze na zwłoki wykute w krętych ścianach. Coś milczącego i niewidzialnego, coś nieubłaganego ścigało go przez labirynt korytarzy.

Ręce miał zimne jak trup. Popatrzył na wschodzący księżyc u podstawy każdego paznokcia.

Jeszcze później tego ponurego grudniowego popołudnia Silas stał przy oknie salonu w swoim mieszkaniu na drugim piętrze Pendletona, na szczycie Wzgórza Cieni, patrząc, jak niżej położone ulice znikają za nadciągającą ścianą deszczu. Budynki z żółtawej cegły, z czerwonej cegły, z wapienia, a także nowsze, wyższe i brzydsze przeszklone wieżowce rozmywały się w jednakową szarość pod naporem burzy. Przypominały widmowe konstrukcje wymarłego miasta z koszmarnego snu o zagładzie. Ani ciepły pokój, ani kaszmirowy sweter nie mogły złagodzić dreszczy, które wstrząsały Silasem.

Oficjalna wersja głosiła, że sto czternaście lat wcześniej Margaret Pendleton i jej dzieci – Sophia i Alexander – zostali uprowadzeni z tego domu i zamordowani. Silas nie wierzył w to porwanie sprzed lat. Tamtych troje spotkało coś dziwniejszego, coś gorszego niż morderstwo.

Wzgórze Cieni wznosiło się w centrum miasta, a dwupiętrowy Pendleton stał na szczycie wzgórza. Zachodnia fasada budynku zdawała się dominować nad smaganą deszczem metropolią. Wzgórze i ulicę nazwano od cieni drzew i budynków, które w słoneczne popołudnia wydłużały się z godziny na godzinę, aż wreszcie o zmierzchu wpełzały na wierzchołek, żeby spotkać noc nadchodzącą ze wschodu.

Pendleton nie był zwykłym dużym domem, raczej pałacem zbudowanym w 1889 roku, w rozkwicie „pozłacanego wieku” – pięć i pół tysiąca metrów kwadratowych pod dachem, nie licząc przestronnej sutereny ani oddzielnej powozowni. Oblicowany wapieniem, z bogato rzeźbionymi ramami okiennymi, łączył styl georgiański z francuskim renesansem. Ani rodzina Carnegie, ani Vanderbiltowie, ani nawet Rockefellerowie nigdy nie mieli wspanialszego domu.

Zamieszkawszy w nim przed świętami w 1889 roku, Andrew North Pendleton – miliarder w czasach, kiedy miliard dolarów oznaczał jeszcze prawdziwe pieniądze – ochrzcił swoją nową siedzibę Belle Vista. Nazwa przetrwała przez osiemdziesiąt cztery lata, lecz w 1973 roku dom przerobiono na apartamentowiec i nazwano Pendleton.

Andrew Pendleton mieszkał szczęśliwie w Belle Vista do grudnia 1897 roku, kiedy jego żona Margaret i dwójka małych dzieci zostali prawdopodobnie porwani. Nigdy ich nie odnaleziono. Od tamtej pory Andrew stał się budzącym litość odludkiem, którego dziwactwa przerodziły się w łagodny rodzaj szaleństwa.

Silas Kinsley też stracił żonę, w 2008 roku, po pięćdziesięciu trzech latach małżeństwa. On i Nora nie mogli mieć dzieci. Jako wdowiec od trzech lat Silas doskonale rozumiał, że samotność i żałoba mogły wpędzić Andrew Pendletona w obłęd.

Niemniej Silas uważał, że to nie samotność i rozpacz po stracie rodziny doprowadziły przed laty nieszczęsnego miliardera do załamania i samobójstwa. Andrew North Pendleton zwariował na skutek jakichś okropnych, tajemniczych przeżyć, które daremnie usiłował zrozumieć przez siedem lat, które stały się jego obsesją, aż wreszcie odebrał sobie życie.

Po śmierci żony Silas również popadł w swego rodzaju obsesję. Sprzedawszy dom i kupiwszy to mieszkanie, zainteresował się historią tego niezwykłego budynku. Ciekawość przerodziła się w taką fascynację, że Silas spędzał niezliczone godziny, grzebiąc w publicznych archiwach, wertując stare wydania gazet sprzed ponad stulecia i przeglądając wszelkie inne dokumenty w poszukiwaniu faktów, nawet najbardziej trywialnych, które poszerzyłyby jego wiedzę o Pendletonie.

Teraz, chociaż widział armie burzy maszerujące w górę po długim północnym stoku Wzgórza Cieni, odskoczył przestraszony, kiedy pierwsza wodna salwa uderzyła w okna balkonowe, jakby deszcz, mylnie uznany za zjawisko atmosferyczne, w rzeczywistości stanowił groźną broń wymierzoną przeciwko niemu. Miasto się rozmazało, niebo pociemniało, szyba posrebrzona światłem lamp w salonie zmieniła się w niedoskonałe lustro. Twarz Silasa w mokrym szkle, przezroczysta, pozbawiona szczegółów, wyglądała nie jak zwykłe odbicie, lecz jak obca twarz, blade oblicze kogoś nie całkiem ludzkiego, gościa z zaklętej sfery, którą moc burzy chwilowo połączyła z tym światem.

Kolce błyskawicy przebiły ciemniejące niebo. Zanim grzmot przewiercił chmury, Silas odwrócił się od okna. Poszedł do kuchni, gdzie paliły się tylko jarzeniówki pod szafkami, oświetlając blaty ze złocistego granitu. Materiały dotyczące Pendletona zaśmiecały stół w kąciku jadalnym: artykuły z gazet, kserokopie aktów notarialnych, transkrypcje wywiadów z ludźmi, którzy twierdzili, że znali ten budynek przed 1974 rokiem, oraz fotokopie jedenastu strzępków pozostałych z ręcznie pisanego dziennika, który Andrew North Pendleton zniszczył tuż przed samobójstwem.

Każdy ocalały fragment zapisków Pendletona stanowił niekompletny skrawek, osmalony na brzegach, ponieważ miliarder spalił swój dziennik w kominku w sypialni, zanim wsadził do ust lufę strzelby i połknął śmiertelną dawkę śrutu. Każdy z tych jedenastu intrygujących urywków prozy sugerował, że autor przeżył coś niesamowitego, nie z tego świata. A może w ostatnim stadium szaleństwa uwierzył, że dręczące go koszmary i halucynacje to wspomnienia prawdziwych wydarzeń.

Spośród jedenastu ocalałych strzępków Silas najczęściej wracał do tajemniczego, niepokojącego opisu córki Pendletona, Sophii, która miała siedem lat, kiedy znikła. Słowa oraz ich możliwe znaczenia prześladowały go tak uparcie, że nauczył się ich na pamięć: …i jej skóra, niegdyś różowa, poszarzała, jej usta szare jak popiół, jej oczy jak dym, grymas uśmiechu zimnego jak stal, już nie moja Sophie i coraz mniej Sophie z każdą chwilą.

Zniknięcie rodziny Andrew Pendletona nie było jedyną tragedią w historii wielkiego domu. Drugi właściciel, Gifford Ostock, jedyny dziedzic dużej fortuny zbitej na kopalniach węgla i produkcji wagonów węglarek, mieszkał szczęśliwie w Belle Vista od 1905 do 1935 roku. Pewnej nocy w grudniu 1935 roku kamerdyner, Nolan Tolliver, zamordował rodzinę Ostocka i całą służbę, po czym się zabił. Tolliver zostawił nieskładny, ręcznie nabazgrany list, w którym wyjaśniał, że zamordował ich, żeby „ocalić świat przed wieczną ciemnością”, i chociaż przyznał się do zabicia szesnastu osób, ośmiu z nich nigdy nie znaleziono. Do dziś nie odkryto, jak i dlaczego Tolliver pozbył się połowy zwłok ani dlaczego nie usunął również drugiej ósemki.

5
Apartament 1-C

Bailey Hawks nie zgłosił ochronie incydentu na basenie. W trosce o prywatność mieszkańców nie zainstalowano tam kamery, zatem nie istniał żaden dowód tego niesamowitego zajścia.

Do klientów Baileya należało pięcioro mieszkańców Pendletona: siostry Cupp, Edna i Martha z 2-A, Rawley i June Tullisowie z 1-D i Gary Dai z 2-B. Ludzie z pokaźnymi portfelami akcji nie powierzą swojego majątku komuś, kto bełkocze o nadprzyrodzonych zjawiskach, choćby nawet ten ktoś w przeszłości dobrze sobie radził.

Bailey spędził większość poranka i wczesne popołudnie w gabinecie, gdzie śledził ceny akcji, obligacji i towarów na trzech komputerach, a na czwartym przeprowadzał badania i analizy. Tutaj zwykle towarzyszył mu tylko jeden z dwóch jego pełnoetatowych pracowników, Jerry Allwine. Chociaż dzisiaj Jerry zwolnił się z powodu grypy, dzień był spokojny. Nie było wielkiego ruchu ani na rynku akcji, ani obligacji i kiedy główne giełdy zamknęły się o czternastej, dzisiejsze transakcje okazały się przelewaniem z pustego w próżne.

Bailey miał wyjątkową zdolność koncentracji i zwykle potrafił się skupić, co mu pomagało zarówno na polu finansowym, jak i podczas wojny w Afganistanie i Iraku. Jednakże w ten czwartek jego myśli nieustannie krążyły wokół tajemniczej sylwetki w basenie i wciąż od nowa powracało poczucie zagrożenia, chociaż nie tak dojmujące jak wtedy.

O piętnastej wyłączył komputery, ale siedział jeszcze za biurkiem i pracował przy świetle pojedynczej lampy, kiedy krople deszczu zabębniły w północne okna. Dopiero teraz zauważył, jak się ściemniło. Zmierzch nadszedł chyłkiem dwie godziny przed czasem. Chmury wisiały nisko, szare i miękkie niczym futro kotów sióstr Cupp, opatulały miasto, jakby układały je do snu.

Seria błysków, raz, dwa, trzy. W jaskrawym świetle geometryczne cienie okiennych szprosów przemknęły przez mroczny pokój i na mgnienie pokreśliły ściany.

Grzmot, który rozległ się zaraz potem, dostatecznie głośny, żeby zwiastować Armagedon, nie poderwał Baileya z krzesła. Lecz kiedy lampa na biurku przygasła, podczas następnej serii błyskawic makler skoczył na równe nogi, ponieważ tym razem wśród kratownicy okiennych cieni poruszył się inny cień. Giętki i zwinny. Nie przypominał projekcji jakiegoś nieożywionego przedmiotu, wprawionej w ruch przez światło błyskawic, tylko zdemaskowanego intruza.

Ciemna, niewyraźna postać wzrostu człowieka skuliła się i przemknęła nisko, teraz bardziej podobna do pantery. Obróciwszy się razem z odepchniętym krzesłem, Bailey powiódł wzrokiem za zjawą, jeśli to była zjawa. Nieuchwytna dla oka, poruszała się szybko i płynnie jak żywe srebro, podczas gdy cienie okiennych szprosów migotały i drgały w stroboskopowym pulsowaniu burzy.

Czarna postać nie odbiła się na ścianie razem z okienną framugą, tylko jakby przeniknęła przez tynk. Ostatnia błyskawica rzuciła jaskrawe światło, mosiężna lampa na biurku zapłonęła jaśniej i Bailey wybiegł z gabinetu w pogoni za stworem, który nie mógł przecież ukryć się w ścianach.

6
Apartament 2-C

Silas przez chwilę wpatrywał się w papiery dotyczące Pendletona, leżące na kuchennym stole. Potem podszedł do ekspresu. Napełnił biały ceramiczny kubek, wyjął z kredensu butelkę brandy i doprawił kawę. Zegar pokazywał piętnastą zero siedem i chociaż Silas nigdy nie pił przed obiadem, jeśli w ogóle, tym razem musiał się wzmocnić przed spotkaniem o siedemnastej.

Oparł się o blat, stojąc tyłem do okna nad podwójnym zlewozmywakiem. Błyskawice ożywiały jego cień, który skakał do przodu i odskakiwał w tył przez półmroczną kuchnię, w przód i w tył, jakby zniekształcona sylwetka była istotą posiadającą własną wolę i rozpaczliwie pragnącą się od niego uwolnić.

Małymi łyczkami popijał kawę, tak gorącą, że ledwie mógł wytrzymać, lekarstwo nie tylko na rozstrojone nerwy, lecz także na wstrząsające nim dreszcze. Niemal się zdecydował nie iść na spotkanie, zostać w domu i popijać wzmocnioną kawę, aż oczy mu się zaczną kleić. Jednak nawet na emeryturze był prawnikiem, który szanował nie tylko prawa miejskie, stanowe i federalne, ale również – i przede wszystkim – prawa natury, kodeks, któremu, jak wierzył, podlegali wszyscy ludzie, zbiór zasad, które nakazywały kochać prawdę i zawsze do niej dążyć.

Niekiedy prawda się wymykała…

Kiedy kamerdyner Tolliver w 1935 roku wymordował rodzinę Ostocków i służbę, Belle Vista stała pusta przez trzy lata. Wreszcie samotny nafciarz Harmon Drew Firestone, niezrażony historią przemocy, kupił wielki dom po okazyjnej cenie. Wydał fortunę, żeby mu przywrócić dawną świetność. Przed drugą wojną światową Belle Vista stała się ośrodkiem ożywionego życia towarzyskiego. Stary Harmon Firestone zmarł spokojnie we śnie z przyczyn naturalnych wiosną 1972 roku.

Zarządcy majątku Firestone’a sprzedali Belle Vista firmie deweloperskiej, która przerobiła budynek na dwadzieścia trzy oddzielne mieszkania różnej wielkości. Wysokie sufity, bogaty wystrój architektoniczny, widok ze szczytu wzgórza i eleganckie pomieszczenia wspólnej użyteczności sprawiły, że w 1974 roku mieszkania szybko sprzedano po najwyższej cenie za metr kwadratowy w historii miasta. Trzydzieści siedem lat później nadal mieszkało tam kilku pierwotnych nabywców, jednak inne lokale zmieniały właścicieli więcej niż raz.

Zaledwie poprzedniego dnia Silas dowiedział się, że krwawa historia Pendletona wcale nie zakończyła się w 1935 roku morderczym szałem Nolana Tollivera. Również później miały miejsce akty przemocy o niezwykłym charakterze. Wszystkie zdarzały się w regularnych odstępach czasu, co trzydzieści osiem lat z dokładnością do paru dni, co oznaczało, że wkrótce dojdzie do następnej okropności.

Margaret Pendleton i jej dwoje dzieci, Sophia i Alexander, zniknęli w nocy drugiego grudnia 1897 roku.

Trzydzieści osiem lat później, trzeciego grudnia 1935 roku, zamordowano rodzinę Ostocków i siedmioro ich służby.

W 1973 roku, trzydzieści osiem lat po tragedii Ostocków, w Belle Vista nikt nie mieszkał – ponieważ budynek przerabiano na luksusowy apartamentowiec – nikt więc nie zginął. Jednak pod koniec listopada i na początku grudnia tamtego roku robotnicy i rzemieślnicy pracujący w budynku mieli tak niepokojące przeżycia, że kilku rzuciło pracę i przez te wszystkie lata żaden nie zdradził, co wtedy widzieli. Jeden z nich, Perry Kyser, miał się spotkać z Silasem o siedemnastej. Silas znowu napełnił kubek. Jeszcze nie schował brandy. Po namyśle postanowił więcej nie wzmacniać kawy.

Zakręcając butelkę, kątem oka dostrzegł jakiś ruch, coś ciemnego i szybkiego. Z bijącym sercem odwrócił się w stronę otwartych drzwi na korytarz. Dwa kryształowe kandelabry oświetlały kremowe ściany, perski chodnik i lśniącą mahoniową podłogę, ale żadnych intruzów.

Ostatnie odkrycia wprawiły go w stan nerwowego napięcia. Jeśli do Pendletona ponownie miała zawitać śmierć, jak już nieraz w grudniu, czas się kończył. Był czwartek, pierwszy grudnia 2011 roku.

Silas nie zamierzał potraktować ciemnej postaci w korytarzu jak zwykłego przywidzenia. Odstawił kubek i wyszedł z kuchni. Przechyliwszy głowę, nasłuchiwał kroków intruza.

Po lewej stronie znajdowała się jadalnia, po prawej gabinet i mała łazienka. Wszędzie pusto.

Za jadalnią był duży salon z kominkiem z kutego żelaza i misternie rzeźbionym wapiennym obramowaniem, które sięgało na wysokość czterech metrów dwudziestu centymetrów, aż do sufitu ozdobionego listwami ze żłobkowaniem i ornamentem „wolich oczu”. Dokładnie naprzeciwko kominka po wysokich oknach spełzały jak węże kręte strugi deszczu.

Na drugim końcu salonu, w przedpokoju, Silas widział drzwi wejściowe zamknięte na zasuwę i łańcuch.

Nikt nie czaił się po drugiej stronie korytarza, w sypialni ani w jednej i drugiej garderobie. Cisza wydawała się głębsza niż zazwyczaj, jakby wyczekująca, chociaż może tylko to sobie wyobraził.

Podchodząc do uchylonych drzwi przestronnej łazienki, królestwa białego, złoto żyłkowanego marmuru i ogromnych luster, usłyszał jakieś szepczące głosy albo może takie samo szuranie, jakie dochodziło w nocy ze ściany. Ale kiedy przekroczył próg, w łazience też panowała cisza… i pustka.

Spojrzał w jedno lustro, potem w drugie, jakby odbicia pomieszczenia mogły pokazać coś, czego nie dało się zobaczyć bezpośrednio. Ponieważ lustra wisiały naprzeciwko siebie, stał wśród niezliczonych Silasów Kinsleyów, którzy albo zbliżali się do niego pojedynczym szeregiem, albo oddalali odwróceni plecami.

Dużo czasu minęło, odkąd oglądał własną twarz w lustrze z pełną świadomością. Wyglądał na znacznie starszego, niż się czuł. W ciągu trzech lat po śmierci Nory postarzał się o dziesięć lat.

Przenosił wzrok z twarzy na twarz, niemal się spodziewając, że jedna z nich okaże się twarzą obcego, groźnego intruza ukrytego wśród mnóstwa coraz mniejszych Silasów Kinsleyów. Co za dziwaczna myśl. Oczywiście wszystkie odbicia były identyczne i pokazywały tego samego starego człowieka.

Kiedy wracał na korytarz, rozległ się niski, złowieszczy grzmot, nie za oknem, tylko pod nogami, jakby pod budynkiem przejeżdżał pociąg, chociaż w mieście nie było metra. Pendleton zadygotał i Silas razem z nim. Trzęsienie ziemi, pomyślał, ale mieszkał w tym mieście od pięćdziesięciu pięciu lat i nigdy nie poczuł żadnych wstrząsów ani nie słyszał o żadnym większym uskoku tektonicznym w tej okolicy. Drżenie trwało przez dziesięć czy piętnaście sekund, po czym ustało, nie powodując żadnych szkód.

– W gabinecie Świadek najpierw obrócił się dookoła, żeby się zorientować w położeniu. Mógł tu zostać jedynie przez kilka sekund, najwyżej przez minutę lub dwie. Pokój był urządzony po męsku, ale przytulnie. Jedną ścianę przeznaczono na galerię fotografii przedstawiających Silasa Kinsleya z kilkoma klientami, których tak kompetentnie reprezentował, Silasa i jego zmarłą żonę Norę w różnych egzotycznych sceneriach, oraz ich dwoje z przyjaciółmi przy uroczystych okazjach.

W korytarzu Kinsley minął otwarte drzwi gabinetu, kierując się do kuchni. Nie spojrzał w tamtą stronę. Świadek czekał, aż prawnik pojawi się ponownie, zaalarmowany poniewczasie czymś na skraju pola widzenia, ale domowe odgłosy z kuchni świadczyły o tym, że nie zanosi się na rychłą konfrontację.

Jak by zareagował, gdyby – niczym za sprawą czarów – zastał w mieszkaniu obcego: silnego młodego mężczyznę w dżinsach, swetrze i wysokich butach? Ze strachem starca, którego osłabił wiek, czy ze spokojnym autorytetem prawnika wciąż pewnego siebie po dekadach sądowych triumfów? Świadek podejrzewał, że tego człowieka niełatwo wytrącić z równowagi.

Przy dwóch ścianach stały sięgające do sufitu regały pełne książek. W większości były to książki prawnicze, traktujące o ważnych, precedensowych sprawach, oraz grube biografie słynnych postaci z historii amerykańskiej jurysprudencji.

Świadek z szacunkiem przesunął lekko ręką po grzbietach książek. Tam, skąd pochodził, nie było prawa, prawników, adwokatów, sędziów ani procesów. Niewinni ginęli zmiatani brutalnym przypływem wiary w wyższość prymitywu, na skutek fałszywych przekonań, buntu przeciwko rzeczywistości oraz wyniesienia idiotycznych poglądów do statusu jedynej Prawdy. W swoim czasie Świadek zabił wielu ludzi i wiedział, że nigdy nie zostanie pociągnięty do odpowiedzialności za przelaną krew. Niemniej żywił wielki szacunek dla prawa, podobnie jak człowiek pogrążony w bezbożnej rozpaczy szanuje ideę Boga, której nie potrafi przyjąć.

7
Apartament 1-A

Burza nadciągnęła jak na zawołanie. Tekst piosenki One Rainy Night in Memphis wymagał melodii skocznej, ale również z nutką melancholii – niełatwa kombinacja, zwłaszcza dla Twyli Trahern. Część skoczna nie sprawiała jej trudności, ale melancholia stanowiła dla niej doświadczenie z drugiej ręki, coś, co spotykało innych ludzi, i chociaż napisała wcześniej kilka melancholijnych piosenek, potrzebowała odpowiednio nastrojowego otoczenia jako inspiracji. Siedziała z gitarą na stołku przy oknie gabinetu w swoim apartamencie na pierwszym piętrze Pendletona, spoglądając na ten dogodny deszcz, na światła miasta mrugające w przedwczesnym zmierzchu sprowadzonym przez burzę, wybierała nuty, próbowała różnych akordów, szukała brzmienia smutku.

Chociaż nie zawsze komponowała w ten sposób, najpierw zrobiła chórek, ponieważ ta część musiała być najbardziej skoczna. Pracowała nad nim – ostatecznie wygładzi go na fortepianie – zostawiając ośmiotaktowy łącznik na później, kiedy już wyprowadzi czystą linię melodyczną z refrenu.

Jak zwykle wcześniej ułożyła tekst, wers po wersie, zwrotka po zwrotce, szlifując całość, aż nabierze blasku, ale nie tandetnego blichtru. Trudno uniknąć tandety. Wielu tekściarzy odwala całą piosenkę za jednym zamachem, wiedząc, że kilka linijek zgrzyta, że będą musieli je później poprawić, ale Twyla nie mogła pracować w ten sposób. Czasami, żeby dopasować synkopy, żeby sylaby współgrały wdzięcznie z muzyką, musiała trochę poprawić słowa po ukończeniu melodii, ale zawsze wystarczały drobne poprawki.

Pisała muzykę country, bo pochodziła ze wsi – córka farmera, który stracił ziemię podczas recesji w 1980 roku, kiedy miała dwa latka. Później pracował jako mechanik konserwator w elektrowni węglowej, najczęściej w pomieszczeniach bez okien, gdzie temperatura dochodziła do pięćdziesięciu stopni. Dziesięć godzin dziennie, pięć, czasem sześć dni w tygodniu. Pocąc się bez przerwy. Często wykonywał niebezpieczną pracę w chmurach sproszkowanego węgla, spalanego wybuchowo w ciągłej kontrolowanej eksplozji. Winston Trahern harował tak przez dwadzieścia dwa lata, żeby nakarmić, ubrać i zabezpieczyć rodzinę. Twyla nigdy nie słyszała, żeby ojciec narzekał. Po swojej zmianie zawsze brał prysznic w pracy, więc przychodził do domu czysty i świeży. Kiedy Twyla miała dwadzieścia cztery lata, w elektrowni wybuchła kruszarka do węgla. Zginął jej ojciec i jeszcze dwóch ludzi.

Odziedziczyła po nim pogodne usposobienie – spadek cenniejszy niż garnek złota – dlatego napisanie melancholijnej piosenki przychodziło jej z trudem.

Nad miastem rozpostarły się zasłony deszczu i zafalowały na szybach, a melodia okrzepła wokół słów. Twyla stopniowo zaczęła sobie uświadamiać, że tej piosenki nikt nie zaśpiewa lepiej niż Farrel Barnett, jej były mąż. Pierwszym jego wielkim hitem jako wykonawcy i pierwszą jej piosenką, która trafiła do pierwszej dziesiątki na listach przebojów, była Leaving Late and Low. Pobrali się, kiedy skończyła pisać cztery piosenki na jego drugą płytę.

Wtedy myślała, że kocha Farrela. Może i kochała. W końcu zrozumiała, że pociągał ją po części dlatego, że miał oczy w tym samym odcieniu błękitu co jej ojciec, wydawał się równie godny zaufania i emanował taką samą niewzruszoną pogodą ducha.

Farrel rzeczywiście był pogodny i wesoły, niekiedy wręcz przesadnie czy nawet niestosownie do okoliczności. Lecz atmosfera zaufania okazała się projekcją równie efemeryczną jak snop światła wyświetlający obrazy na kinowym ekranie. Farrel uderzał na kobiety jak tornado na miasteczka w Kansas, rozbijał małżeństwa i pozbawiał co wrażliwsze kochanki poczucia własnej wartości, jakby rozkoszował się nie tyle seksem, ile niszczeniem. Chociaż Twylę zawsze traktował z czułością, innym kobietom nie okazywał takiego szacunku. Kilkakrotnie któraś z tych nieszczęsnych ofiar, przepełniona goryczą, pojawiała się pod drzwiami Twyli, jakby poprzez związek z Farrelem Barnettem stały się współtowarzyszkami niedoli, które mogą pocieszyć się nawzajem i wspólnie zaplanować zemstę.

Po czterech latach Twyla już go nie kochała. Potrzebowała jeszcze dwóch lat, zanim zrozumiała, że jeśli się z nim nie rozwiedzie, on rozerwie jej życie na strzępy, których nie da się połączyć z powrotem. Wtedy Farrel miał już w swoim dorobku piętnaście przebojów, dwanaście napisanych przez Twylę, z których osiem zajęło pierwsze miejsca.

Co ważniejsze, stworzyli dziecko – otrzymał imię Winston, po ojcu Twyli – i Twyla początkowo nie chciała dopuścić, żeby Winny wychowywał się w domu bez ojca. Wreszcie zrozumiała, że w niektórych rzadkich przypadkach rozbity dom może być dla chłopca lepszy niż taki, w którym narcystyczny tatuś zjawia się tylko czasami, głównie po to, żeby odpocząć po trasach koncertowych i maratonach cudzołóstwa, i zamiast bawić się z synkiem, woli przebywać w otoczeniu świty pochlebców.

Chociaż Twyla już nie kochała Farrela ani nawet go nie lubiła, nie czuła też do niego nienawiści. Kiedy skończy One Rainy Night in Memphis, zaproponuje ją najpierw Farrelowi, ponieważ on wykona ją najlepiej. Piosenki zapewniały utrzymanie starzejącej się matce Twyli. Stanowiły przyszłość Winny’ego. To, co dobre dla piosenki, było ważniejsze niż wyrównywanie starych rachunków.

Kiedy zagrzmiało – nie w rozdartym burzą niebie, lecz w ziemi pod budynkiem – palce Twyli zamarły na progach i odsunęły kostkę od strun. Ostatnie akordy wybrzmiały i Twyla poczuła, jak drżenie przechodzi przez cały dom. Jej nagrody Grammy i Country Music Association zagrzechotały na szklanych półkach w gablocie za fortepianem.

Spodziewając się jakiejś katastrofy, wciąż wyglądała przez wysokie okno. Węźlaste bicze światła raz po raz smagały niebo, ogromne błyskawice jaśniejące apokaliptyczną mocą, które zdawały się wstrzymywać deszcz i zacierały kontury innych budynków przy ulicy Cieni. Podziemne wstrząsy ustały, ale huk piorunów wprawiał w drżenie cały świat. Deszcz w zmowie z błyskawicami przesłonił na chwilę cztery pasy jezdni, miasto w dole znikło, zgasły oświetlone okna domów. Pod zachmurzonym niebem krajobraz wydawał się przeraźliwie pusty, długie wzgórze i niżej posępna równina, jakby morze wysokich traw tepowane kępami czarnych drzew, które drapieżnie wbijały w mrok krzywe konary.

Ta wizja z pewnością stanowiła złudzenie, grę światła na mokrej szybie, ponieważ kiedy pirotechniczne efekty się skończyły, miasto leżało w dole jak przedtem, z domami i parkami. Samochody sunęły nieprzerwanie tam i z powrotem po długim bulwarze, czarna nawierzchnia spływała deszczem, po asfalcie ściekały lśniące odbicia przednich świateł i kręte czerwone strumyczki tylnych.

Twyla zorientowała się, że nieświadomie wstała ze stołka i odłożyła gitarę na dywan. To, co widziała za oknem, stanowiło tylko złudzenie optyczne. Jednak kiedy czekała na następną błyskawicę, zaschło jej w ustach. W kolejnych rozbłyskach miasto nie zniknęło, tylko trwało niewzruszenie. Bezludne pustkowie już się nie pojawiło. Miraż. Złudzenie.

Odwróciła się i spojrzała na gablotę obok fortepianu. Żadna nagroda się nie przewróciła, ale budynek naprawdę się trząsł – to nie była iluzja wywołana przez błyskawice i deszcz na szybie.

8
Apartament 1-C

Bailey zapalił wszystkie lampy i świetlówki w salonie, jadalni, kuchni, głównej sypialni, gościnnej sypialni i obu łazienkach. Zostawił zapalone światła, chociaż nie znalazł w mieszkaniu żadnego intruza. Nie przestraszyło go to, co przelotnie dostrzegł. Raczej zaciekawiło. Im jaśniej w mieszkaniu, tym lepiej zobaczy wszystko, co jeszcze się wydarzy – jeśli cokolwiek się wydarzy.

Nie tracił czasu na rozważanie ewentualności, że istota w basenie i fantom przechodzący przez ścianę były halucynacjami. Nie brał narkotyków. Nie pił za dużo. Jeśli miał guza mózgu czy inną śmiertelną chorobę, nie zauważył wcześniej żadnych objawów. Z doświadczenia wiedział, że zespół stresu pourazowego, spowodowany przez okropności wojny, to wynalazek psychiatrów, którzy koniecznie chcą napiętnować wojsko.

W sypialni wyjął pistolet z dolnej szuflady nocnej szafki. Beretta kalibru dziewięć milimetrów miała magazynek na dwadzieścia nabojów, sześciocalową lufę Jarvisa z hamulcem odrzutu i nocny celownik Trijicon. Nabył tę broń po powrocie do cywila i dotąd używał jej tylko na strzelnicy.

Uzbrojony, nie wiedział, co dalej. Jeśli stwory, które widział, nie pochodziły z zaświatów, przynajmniej dysponowały paranormalnymi zdolnościami. W obu przypadkach pistolet raczej mu się nie przyda. Wolał jednak mieć broń pod ręką.

Stał obok łóżka z pistoletem w dłoni i czuł się trochę głupio. Na wojnie nigdy nie miał kłopotów z rozpoznaniem wroga. To byli ci, którzy próbowali go zabić, którzy strzelali do niego i jego ludzi. Czasem uciekali, kiedy atak z zaskoczenia nie przyniósł im szybkiego zwycięstwa, ale nie znikali bez śladu. Żeby przeżyć w walce, żeby zwyciężyć, komandosi musieli wykazać się nie tylko wytrwałością, musieli stosować strategię i taktykę, co wymagało logicznego rozumowania i trzeźwego spojrzenia na rzeczywistość. A on stał z berettą w garści i czekał na wroga, który zmaterializuje się ze ściany, na zjawę, upiora, manifestację braku logiki, jakby nigdy nie był komandosem, nigdy nie służył w piechocie morskiej, tylko występował w filmie Pogromcy duchów.

Podobnie jak w basenie przed jedenastoma godzinami, pod budynkiem rozległ się grzmot. Tym razem potężniał szybko, głośniejszy niż przedtem, i przez pięć czy sześć sekund dom dygotał, zanim hałasy i wstrząsy ustały. Bailey nie wątpił, że to pozornie sejsmiczne zjawisko ma jakiś związek z tajemniczym pływakiem oraz mroczną zjawą, która przemknęła zwinnie jak kot przez jego gabinet. Techniki analizy finansowej na równi z doświadczeniem bojowym nauczyły go, że zbiegi okoliczności rzadko się zdarzają, że wszędzie kryją się niewidoczne powiązania, czekające na odkrycie.

Zaledwie budynek przestał się trząść, Bailey usłyszał głos. Niski i złowieszczy, brzmiał jak głos z radia w sąsiednim pokoju, przekazujący relację o katastrofie. Słowa były zniekształcone, ich znaczenie nieuchwytne – ale głos rozlegał się tuż obok, intymny jak szept kochanka.

Bailey nachylił się do radiobudzika stojącego na nocnej szafce, lecz głos dochodził teraz z drugiego końca pokoju. Podszedł do szafki z telewizorem, otworzył ją i odsłonił ciemny ekran – i usłyszał głos za plecami, bliski, jednak wciąż niezrozumiały.

Gdziekolwiek stanął w sypialni, niewidoczny mówca odzywał się zawsze w drugim kącie, jakby się z nim drażnił.

Bailey wszedł do łazienki i głos rozległ się właśnie tam, na pewno, tak jak wcześniej w sypialni. Dochodził jakby zza lustra, potem zza kratki wywietrznika pod sufitem, a wreszcie spod warstwy fakturowanego tynku na suficie.

Kiedy Bailey przechodził przez jasne pokoje, trzymając pistolet w opuszczonej ręce, z lufą skierowaną w podłogę, głos zabrzmiał groźniej, bardziej napastliwie. Kierunek, z którego dochodził, zmieniał się jeszcze szybciej, jakby przemawiał szalony brzuchomówca, przeświadczony, że prawdziwa jest tylko jego kukiełka, nie on.

A potem w kuchni słowa zabrzmiały wyraźniej, lepiej wyartykułowane, wciąż jednak niezrozumiałe. Bailey zdał sobie sprawę, że słyszy obcy język. Nie francuski ani włoski czy hiszpański. Nie rosyjski. Nie niemiecki. Żaden z języków słowiańskich czy azjatyckich. Nigdy jeszcze nie słyszał czegoś takiego, więc powinno mu się skojarzyć z jakimś pozaziemskim językiem z filmów science fiction. Zamiast tego miał wrażenie, że słyszy starożytną, prymitywną mowę, chociaż nie potrafił wyjaśnić, dlaczego tak mu się wydaje.

Ani przez chwilę nie podejrzewał, że głos dochodzi z sąsiedniego mieszkania. Pendleton miał konstrukcję z lanego betonu wzmocnionego stalą, a podczas renowacji zastosowano tę samą technikę przy podziale budynku, wzmacniając dodatkowo ściany nowoczesnymi materiałami dźwiękochłonnymi. Na tym piętrze sąsiadował przez ścianę tylko z Twylą Trahern, kompozytorką piosenek, i nigdy nie dotarł do niego nawet jeden akord jej fortepianu.

Stojąc przy kuchennej wyspie i obracając się dookoła, usiłował zlokalizować głos dochodzący ze wszystkich stron, najpierw donośny, potem coraz słabszy, jakby ktoś przekręcał gałkę dźwięku.

Głos przycichł do plugawego mamrotania i wtedy zadzwonił telefon na ścianie. Bailey podniósł słuchawkę.

– Halo?

– Bailey, kochanie, Edna i ja potrzebujemy twojego uspokajającego wpływu. – Martha Cupp, jedna z dwóch wiekowych sióstr, które należały do jego klientów mieszkających w Pendletonie, mówiła tonem stanowczym, ale nie władczym, raczej jak dobra nauczycielka, oczekująca, że uczniowie zawsze sprostają jej wysokim wymaganiom. – Sally albo zwariowała, albo się zalała. – Sally Hollander była ich gosposią. – Mówi, że widziała szatana w pokoju kredensowym, i chce odejść. Wiesz, że nie damy sobie rady bez Sally.

– Przyjdę jak najszybciej. Daj mi pięć minut – poprosił Bailey.

– Drogi chłopcze, jesteś jak syn, którego nie miałam.

– Przecież masz syna.

– Ale nie takiego jak ty, niestety. Ta jego upadająca sieć restauracji sushi niedługo będzie równie martwa jak ryby, które podają. Teraz chce, żebym mu sfinansowała farmę wiatrową, cztery tysiące wiatraków na jakiejś okropnej równinie w Nevadzie, które produkują energię wystarczającą dla jedenastu domów i zabijają sześć tysięcy ptaków dziennie. Ten chłopak sam jest jak wiatrak, gada szybciej niż cyrkowy naganiacz. Proszę, pospiesz się i przemów Sally do rozsądku.

Odwieszając słuchawkę, Bailey pomyślał, że Sally zobaczyła diabła wcale nie z powodu nadużycia alkoholu.

– Co tu się dzieje? – zapytał i czekał tylko przez chwilę, aż bezcielesny głos odpowie mu w nieznanym języku. Ale w jasno oświetlonej kuchni panowała cisza.

Jedno

Jestem Jednym, wszystkim i jedynym. Mieszkam w Pendletonie, tak jak mieszkam wszędzie. Jestem historią i przeznaczeniem Pendletona. Ten budynek jest miejscem mojego poczęcia, moim pomnikiem, moim polem bitwy.

Dla uczczenia mojego triumfu przygotowuję ten dokument, żeby przekazać go wam, ludziom wielkiej wiary, którzy widzicie zepsucie świata i pragniecie go naprawić. Świat, jaki znaliście, został zniszczony. Pokażę wam…

Andrew North Pendleton, dumny ignorant, zbudował swój wielki dom w tym miejscu nie dlatego, że spodobał mu się widok, ale z powodu legendy o Wzgórzu Cieni. Podobnie jak wielu innych przedstawicieli wyższych klas pod koniec dziewiętnastego wieku, Andrew pragnął poznać nowe sposoby myślenia, zrzucić okowy skostniałej tradycji. Zafascynowały go różne rodzaje spirytualizmu i mógł poświęcić dużo czasu swoim zainteresowaniom. Seanse spirytystyczne, sesje automatycznego pisania, wróżenie z kryształowej kuli, hipnotyczna regresja do poprzedniego życia… Był poszukiwaczem, nie głupszym od innych. Pewien indiański szaman, nie wiadomo dokładnie, z jakiego szczepu, opowiedział mu historię Wzgórza Cieni i Pendleton postanowił zbudować tam dom, żeby korzystać z duchowej energii tego świętego miejsca. Indianie osiedlili się niegdyś na szczycie wzgórza, ponieważ w pewnych porach roku ze starych wulkanicznych fumaroli wydobywało się niekiedy bladobłękitne światło, które migotało i tańczyło w powietrzu. Od czasu do czasu wśród żywych pojawiali się na krótko ukochani zmarli, jakby przeszłość stapiała się z teraźniejszością. Ta ziemia jest święta, stwierdzili Indianie, tutaj nad plemieniem będą czuwać zarówno duchy bliskich, jak i te świetliste błękitne zjawy.

Szaman, tajny agent właściciela ziemi, zataił przed Andrew Pendletonem, że rdzenni Amerykanie w końcu odeszli ze wzgórza po pewnej nocy, kiedy ich obozowisko nawiedziła horda błękitnych zjaw, mniej dobrotliwych niż poprzednie.

Tamtej nocy połowa plemienia zniknęła na zawsze. Przyszli do mnie. Pożywiłem się nimi, ponieważ obrażali mnie swoim istnieniem.

Kiedy przedstawiono mi Andrew Pendletona, jego żonę i dzieci, tylko jemu pozwoliłem żyć. W pewnym sensie zawdzięczałem mu swoją egzystencję, ponieważ wybrał na miejsce budowy Wzgórze Cieni. Belle Vista stała się nie tylko domem, ale również wehikułem, który przywiózł mnie na ten świat.

Jestem Jednym i nie może być innych. Przychodzą do mnie i traktuję ich jak mięso, bo są mięsem. Z czasem wszyscy do mnie przyjdą i stanie się to, co musi się stać. Potem tylko ja będę patrzyło na słońce i księżyc.

Wkrótce obecni mieszkańcy Pendletona pojawią się przede mną, oszołomieni moimi licznymi manifestacjami. Znam ich, ponieważ znam wszystko. Nie wszyscy zginą, ale prawie wszyscy. Pożądam zwłaszcza dzieci; nie toleruję niewinności i brzydzę się dobrocią. Były komandos przekona się, że pod moimi rządami honor i odpowiedzialność nie są w cenie.

Tych, którzy kochają innych, miłość nie ocali. Liczy się tylko miłość do siebie i tylko Jedno jest warte takiej miłości.

9
Apartament 1-A

Prawie dziewięcioletni Winny siedział zwinięty w fotelu w swojej sypialni, oglądał trzy książki i zastanawiał się, którą przeczytać w następnej kolejności. Oficjalnie czwartoklasista, czytał na poziomie siódmej klasy. Przeegzaminowali go i to była prawda. Ale nie pękał z dumy. Wiedział, że wcale nie jest bystry ani nic takiego. Gdyby był bystry, umiałby rozmawiać z ludźmi. Mama mówiła, że jest nieśmiały, i pewnie miała rację, ale oprócz tego nigdy nie wiedział, co powiedzieć, więc nie należał do naprawdę bystrych osób.

Czytał tak dobrze po prostu dlatego, że czytał przez cały czas, odkąd pamiętał. Najpierw książeczki obrazkowe z kilkoma słowami. Potem książki, gdzie było mniej obrazków i więcej słów. Potem książki bez żadnych obrazków. Ostatnio czytał głównie literaturę młodzieżową. Ale za parę lat pewnie zacznie czytać grube książki dla dorosłych, po tysiąc stron, aż przeczyta tyle, że głowa mu pęknie i na tym się kończy.

Tato, który miał domy w Nashville i w Los Angeles, który pojawiał się rzadziej niż listonosz, prawie tak rzadko jak Święty Mikołaj, nie chciał, żeby Winny ciągle tkwił z nosem w książce. Mówił, że chłopiec, który za dużo czyta, stanie się mięczakiem albo nawet wpadnie w autyzm, cokolwiek to znaczy. Tato chciał, żeby Winny zajmował się muzyką. Winny lubił muzykę, ale znacznie bardziej lubił czytać i pisać.

Poza tym nie zamierzał pracować jako muzyk. Tato był sławnym piosenkarzem, mama prawie sławną autorką piosenek, ale Winny nigdy nie pragnął sławy. Sławny człowiek, który nigdy nie wie, co powiedzieć, to najgorsza rzecz na świecie. Ludzie chłoną każde twoje słowo, ale ty nie masz dla nich żadnych słów. Jakbyś przez całe życie po dwadzieścia razy dziennie padał twarzą w gnój na oczach wszystkich. Muzycy zawsze wiedzieli, co powiedzieć. Niektórym wręcz usta się nie zamykały. Zapomnijmy o muzyce.

Może Winny był mięczakiem, jak się obawiał jego tato. Nie wiedział. Wolał myśleć, że taki nie jest. Ale nigdy tego nie sprawdził. Przez cztery dni w tygodniu chodził do szkoły imienia Grace Lyman, założonej przez panią Grace Lyman, która umarła przed trzydziestu laty, ale chociaż nie żyła, szkoła była ekskluzywna. Oczywiście pani Lyman już nie przebywała w szkole. Nie trzymali jej zwłok w wielkim słoju ani nic takiego. Szkoda, bo byłoby fajnie. Winny nie wiedział, gdzie są jej zwłoki. Nikt mu nie powiedział. Może nie wiedzieli? Grace Lyman nie żyła, ale szkołę nadal prowadzono według jej zasad, a jedną z zasad była zerowa tolerancja dla chuliganów. Jeśli Winny nigdy nie stanął twarzą w twarz z chuliganem, skąd miał wiedzieć, czy jest mięczakiem?

Może nawet był mordercą. Gdyby jakiś łobuz zaczął się nad nim znęcać, gdyby naprawdę go wkurzył, może Winny dostałby szału i odrąbałby tamtemu głowę albo coś takiego. Nie uważał się za szalonego zabójcę, ale nigdy tego nie sprawdził. Z książek dowiedział się jednego: w życiu trzeba się sprawdzić, żeby odkryć, kim jesteś i do czego jesteś zdolny. Beznadziejny mięczak, szlachetny wojownik, szaleniec… mógł być każdym, ale nie dowie się tego, dopóki się nie sprawdzi.

Jednym nie mógł być: Świętym Mikołajem. Nikt nie może być Świętym Mikołajem. Święty Mikołaj nie jest prawdziwy tak jak listonosz. Winny właśnie to odkrył. Trochę dziwnie się z tym czuł. Najpierw było mu smutno, jakby Święty Mikołaj umarł, ale smutek nie trwał długo. Ktoś, kto nigdy nie istniał, nie mógł umrzeć i nie można go opłakiwać. Winny czuł się jak idiota, że tak długo wierzył w tę głupią bajeczkę o Świętym Mikołaju.

Więc teraz nie mógł powiedzieć, że tato przychodził rzadko jak Święty Mikołaj, ponieważ Święty Mikołaj tak naprawdę nigdy nie przyszedł, a tato czasami przychodził. Oczywiście Winny nie widział taty od dawna, więc mogło się okazać, że tato też nigdy nie istniał. Co jakiś czas dzwonił do Winny’ego, ale to mogło być oszustwo, mógł dzwonić ktokolwiek. Jeśli tato przyjeżdżał na święta, zawsze przywoził dla syna to samo: jeden czy dwa instrumenty muzyczne, stos płyt CD, nie tylko własnych, ale także innych piosenkarzy, i najnowszą podpisaną fotografię reklamową. Za każdym razem, kiedy Farrel Barnett robił sobie nowe reklamowe zdjęcie, przysyłał je synkowi. Nawet jeśli Święty Mikołaj nie istniał, przywoził lepsze prezenty niż tato Winny’ego, który był przecież prawdziwy, chociaż nigdy nie wiadomo.

Winny prawie już zdecydował, którą z trzech książek przeczyta, kiedy podłoga i ściany zadrżały. Lampa na nocnym stoliku miała łańcuszek do zapalania, który zakołysał się i uderzył z brzęknięciem o podstawę. Zasłony na oknach zaszeleściły jakby w przeciągu, ale Winny nie czuł żadnego przeciągu. Na otwartej półce regału figurki z gry Dragon World zaczęły wibrować. Podskakiwały, jakby budziły się do życia. Okropnie podskakiwały. Ale oczywiście były jeszcze bardziej martwe niż Grace Lyman.

Winny przeczekał wstrząsy, oślepiające błyskawice za oknem i huk piorunów. Nie bał się. Nie zmoczył się w spodnie ani nic takiego. Ale nie był też spokojny i opanowany. Był gdzieś pomiędzy. Nie znał słowa na określenie tego, jak się czuł. Od kilku dni w Pendletonie zrobiło się trochę dziwnie. Trochę niesamowicie. Ale niesamowite rzeczy nie zawsze muszą być straszne. Czasami są bardzo interesujące. Na poprzednią gwiazdkę tato podarował mu pozłacany saksofon, prawie tak duży jak Winny. To było naprawdę niesamowite, ale nie straszne ani interesujące, tylko niesamowicie głupie.

Zachował w sekrecie niesamowitą i interesującą rzecz, która w ciągu ostatnich dwóch dni przydarzyła mu się dwukrotnie. Chociaż chciał się podzielić swoimi dziwnymi przeżyciami z mamą, podejrzewał, że ona poczuje się w obowiązku zawiadomić tatę. Z samych słusznych powodów zawsze próbowała włączyć Farrela Barnetta w życie jego syna. Tato oczywiście zareaguje przesadnie i zanim Winny się obejrzy, będzie chodził do psychologa dwa razy w tygodniu, wybuchnie wojna o prawo do opieki i zagrozi mu przeprowadzka do Nashville albo Los Angeles.

Kiedy wstrząsy ustały, Winny spojrzał na telewizor, cichy i ciemny. Chociaż akrylowy ekran nie był na tyle błyszczący, żeby odbijać chłopca siedzącego w fotelu, nie wydawał się płaski, tylko miał złowieszczą głębię, niczym mętna kałuża w mrocznym lesie. Blask lampy do czytania ślizgający się po ekranie przypominał bladą, zniekształconą twarz topielca dryfującego tuż pod powierzchnią wody.

– Twyla przybiegła ze swojego studia do pokoju Winny’ego na drugim końcu ogromnego mieszkania, ponad trzysta metrów kwadratowych, składającego się z ośmiu pokoi, trzech łazienek i kuchni – jednego z dwóch największych w budynku. Zapukała do drzwi, usłyszała zaproszenie i weszła. Zastała syna w fotelu, z podwiniętymi nogami, z trzema książkami na kolanach.

Promieniował blaskiem, przynajmniej dla niej, chociaż chyba nie tylko, bo często widziała, że ludzie gapią się na niego, jakby przykuwał ich uwagę. Miał ciemne włosy po matce – prawie czarne – i błękitne oczy ojca, ale nie wygląd stanowił o jego atrakcyjności. Pomimo całej nieśmiałości i rezerwy miał w sobie coś nieokreślonego, co przyciągało do niego ludzi od pierwszego wejrzenia. Gdyby można było nazwać takiego małego chłopca charyzmatycznym, Winny miał ogromną charyzmę, chociaż chyba nie zdawał sobie z tego sprawy.

– Słonko, jak się czujesz? – zapytała Twyla.

– W porządku. Nic mi nie jest. A tobie?

– Co to były za wstrząsy? – rzuciła.

– Nie wiesz? Myślałem, że wiesz.

– To raczej nie było trzęsienie ziemi.

– Może coś wybuchło w piwnicy? – podsunął Winny.

– Nie. Wtedy uruchomiłby się alarm.

– To już się zdarzyło.

– Kiedy?

– Wcześniej, ale nie tak mocno. Może gdzieś coś wysadzają? Na jakiejś budowie albo co.

Sypialnia, wysoka na trzy metry sześćdziesiąt, miała kasetonowy sufit z ozdobnymi, pozłacanymi gipsowymi medalionami w kasetonach i przepiękną boazerię, pochodzącą z oryginalnego Pendletona: ważki i bambusy w japońskim stylu namalowane na złoconym tle.

Zabawki i książki Winny’ego stanowiły przeciwwagę dla tej niemal onieśmielającej elegancji, jednak Twyla zastanawiała się – nie po raz pierwszy – czy nie popełniła błędu, kiedy kupiła to mieszkanie, czy to odpowiednie środowisko dla dziecka. To był bezpieczny budynek w bezpiecznym mieście, uprzywilejowane miejsce na dorastanie. Ale w Pendletonie mieszkało niewiele dzieci, z którymi Winny mógł się bawić. Nie interesowały go zabawy z rówieśnikami, wolał spędzać czas sam. Lecz jeśli miał pokonać nieśmiałość, potrzebował innych dzieci, nie tylko szkolnych kolegów, również towarzyszy zabaw.

Twyla usiadła na podnóżku przed fotelem syna.

– Słonko, podoba ci się w Pendletonie?

– Nie chcę mieszkać w Nashville ani w L.A. – odpowiedział natychmiast.

– Nie, nie, nie o to mi chodziło – zapewniła. – Ja też nie chcę tam mieszkać. Myślałam, że może powinniśmy mieć dom w zwyczajnej dzielnicy, nie takiej wytwornej, dom z podwórzem, może niedaleko parku, gdzie jest dużo dzieci. Moglibyśmy mieć psa.

– Tutaj też możemy mieć psa – zauważył Winny.

– Tak, możemy, ale łatwiej opiekować się psem na przedmieściach niż w środku miasta. Psy lubią przestrzeń do biegania.

Winny zmarszczył brwi.

– Przecież ty nie możesz mieszkać w zwykłej dzielnicy, bo się wyróżniasz.

– Niby dlaczego? Jestem tylko kimś, kto pisze piosenki. Nikim specjalnym.

– Czasami występujesz w telewizji. Nawet raz śpiewałaś w jednym programie. Naprawdę dobrze.

– Wiesz co, wychowałam się w zwykłej dzielnicy. Właściwie w trochę obskurnej.

– Zresztą i tak nie lubię parków. Zawsze dostaję wysypki albo coś takiego. Pamiętasz, jak dostałem wysypki? Albo ciągle kicham przez te kwiaty i drzewa, i w ogóle. Może fajnie jest pójść do parku zimą, kiedy wszystko jest zamarznięte i zasypane śniegiem, ale przez resztę roku to żadna przyjemność.

Uśmiechnęła się.

– Więc park… to kawałek piekła na ziemi, co?

– Nie wiem, jak jest w piekle, tyle że pewnie gorąco. I gorzej niż w parku, skoro to najgorsze miejsce ze wszystkich. Zostańmy tutaj.

Kochała Winny’ego tak bardzo, że chciała to wykrzyczeć na cały głos. Ledwie mogła pomieścić w sobie tyle miłości.

– Chcę, żebyś był szczęśliwy, mały.

– Jestem szczęśliwy. A ty?

– Jestem szczęśliwa z tobą. – Czule uścisnęła palce jego prawej stopy przez skarpetkę. – Gdziekolwiek jestem, cieszę się, jeśli jesteś ze mną.

Odwrócił wzrok, zakłopotany jej wyznaniem.

– Tu mi się podoba. To fajne miejsce. Inne.

– W każdej chwili możesz zaprosić dzieci ze szkoły na noc albo na sobotę – zaproponowała.

Marszcząc brwi, zapytał:

– Jakie dzieci?

– Jakie zechcesz. Twoich przyjaciół. Jednego czy dwóch albo całą paczkę, jeśli sobie życzysz.

Po chwili wahania, zatrwożony perspektywą zapraszania dzieci do domu, Winny powiedział:

– Albo tyija możemy pójść do parku i w ogóle, jeśli chcesz.

Wstając z podnóżka, Twyla oświadczyła:

– Jesteś prawdziwym dżentelmenem. – Nachyliła się i pocałowała go w czoło. – Obiad o szóstej.

– Poczytam do tego czasu.

– Odrobiłeś lekcje?

– W samochodzie, kiedy wracałem ze szkoły z panią Dorfman.

Pani Dorfman, gospodyni, pełniła też funkcję szofera Winny’ego.

– Niezbyt dużo zadali, jak na szkołę Grace Lyman – zauważyła Twyla.

– Całą kupę, ale same łatwe rzeczy. Żadnej okropnej matmy ani nic takiego.

Twyla powiedziała kiedyś synowi, że dobrze sobie radziła z matematyką, bo to rodzaj muzyki. Od tamtego czasu, żeby go nie zmuszano do zostania muzykiem, Winny udawał, że matematyka sprawia mu trudności.

Zajaśniała błyskawica, dużo słabsza niż poprzednie, ale zamiast wyjrzeć przez okno, chłopiec odwrócił się do ciemnego telewizora stojącego na regale naprzeciwko łóżka. Zmarszczył czoło, jego twarz zastygła w wyrazie czujnego oczekiwania.

Tym razem grzmot się przetoczył, zamiast huknąć jak wcześniej. Wiedziona intuicyjną matczyną troską, Twyla zapytała:

– Coś się stało, Winny?

Wytrzymał jej spojrzenie.

– Na przykład co?

– Cokolwiek.

– Nie. Nic mi nie jest – odpowiedział po chwili wahania.

– Na pewno?

– Tak, wszystko w porządku. Czuję się dobrze.

– Kocham cię, mój mały mężczyzno.

– Ja też cię kocham. – Zarumienił się i otworzył jedną z książek leżących na jego kolanach.

– Mama była wspaniała, najlepsza, zupełnie jak prawdziwy anioł, tylko że mówiła rzeczy w rodzaju: „mój mały mężczyzno”, czego anioł nigdy by nie powiedział, bo wiedziałby, jakie to dla Winny’ego krępujące. Owszem, był mały, ale nie był mężczyzną. Był tylko chudym dzieciakiem, którego mógł przewrócić byle podmuch wiatru. Ciągle czekał, aż urosną mu bicepsy większe od pryszczy, ale jakoś się nie doczekał, chociaż miał już prawie dziewięć lat. Pewnie przez całe życie zostanie chudym dzieciakiem, dopóki nagle nie zmieni się w chudego staruszka, bez żadnych etapów pośrednich.

¹ Ten i następne cytaty z: Feliks Salten, Bambi. Opowieść leśna, przekład Marceli Tarnowski, Wydawnictwa ALFA, Warszawa 1987.