Wydanie elektroniczne

ROBERT LUDLUM

(1927-2001)

Amerykański aktor, producent teatralny i pisarz. W latach 1945-47 służył w piechocie morskiej. W 1951 ukończył Wesleyan University. Od najmłodszych lat pasjonował się aktorstwem. W wieku 16 lat po raz pierwszy wystąpił w sztuce na Broadwayu. W latach 50-tych zagrał w ponad 200 filmach telewizyjnych; był producentem około 300 przedstawień teatralnych. Jako pisarz zadebiutował późno – mając 41 lat – powieścią Dziedzictwo Scarlattich. Odrzucona początkowo przez 10 wydawców stała się bestsellerem i zainicjowała oszałamiającą karierę literacką najbardziej znanego współczesnego twórcy thrillerów spiskowych. Łączna sprzedaż książek Ludluma przekroczyła 300 milionów egzemplarzy w 32 językach. Za życia pisarza ukazały się 24 powieści; po jego śmierci – kilkanaście następnych, z których większość powstała na podstawie pozostawionych przez niego notatek i szkiców, przy współpracy takich autorów jak Patrick Larkin, James Cobb, Eric Van Lustbader i Paul Garrison. Do najbardziej znanych thrillerów Ludluma należą m.in.: Testament Matarese’a, Tożsamość Bourne’a, Krucjata Bourne’a, Mozaika Parsifala, Strażnicy Apokalipsy i Klątwa Prometeusza. Wiele z nich zostało zekranizowanych – jako seriale telewizyjne lub pełnometrażowe filmy kinowe.

Tego autora

RĘKOPIS CHANCELLORA

PROTOKÓŁ SIGMY

KLĄTWA PROMETEUSZA

PIEKŁO ARKTYKI

CZWARTA RZESZA

KRYPTONIM IKAR

STRAŻNICY APOKALIPSY

MOZAIKA PARSIFALA

IMPERIUM AKWITANII

STRATEGIA BANCROFTA

ILUZJA SCORPIO

TOŻSAMOŚĆ AMBLERA

Jason Bourne

TOŻSAMOŚĆ BOURNE’A

KRUCJATA BOURNE’A

ULTIMATUM BOURNE’A

DZIEDZICTWO BOURNE’A

SANKCJA BOURNE’A

MISTYFIKACJA BOURNE’A

CEL BOURNE’A

ŚWIAT BOURNE’A

IMPERATYW BOURNE’A

RETRYBUCJA BOURNE’A

Dynastia Matarese

TESTAMENT MATARESE’A

SPADKOBIERCY MATARESE’A

Paul Janson

DYREKTYWA JANSONA

ODYSEJA JANSONA

OPCJA JANSONA

Tytuł oryginału:

THE BOURNE OBJECTIVE

Copyright © The Estate of Robert Ludlum 2010

All rights reserved

Polish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2011

Polish translation copyright © Krzysztof Sokołowski 2011

Redakcja: Beata Słama

Ilustracja na okładce: rui vale sousa/Shutterstock

Projekt graficzny okładki: Andrzej Kuryłowicz

ISBN 978-83-7885-139-4

Wydawca

WYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ

Hlonda 2a/25, 02-972 Warszawa

www.wydawnictwoalbatros.com

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Dla Jaime Levine’a,

którego redaktorskiemu doświadczeniu

i niewyczerpanemu entuzjazmowi

zawdzięczam tak doskonałą zabawę

Prolog

Bangalore, Indie

Noc spadła zasłoną ruchliwych owadów ożywających z zachodem słońca. Wydawały dźwięki ohydne jak smród brudnych ciał, ludzkich ekskrementów, psującego się jedzenia i rozkładających trupów. Śmietnisko Bangalore poruszało się niczym lepka fala.

Leonid Danielewicz Arkadin siedział w ciemnym pokoju, cuchnącym rozgrzaną elektroniką, zastarzałym dymem papierosów i chłodziwem. Zapalił papierosa chromowaną zapalniczką, przyglądając się żebrom szkieletu Fazy Trzeciej, części ogromniejącego z każdym dniem Elektronicznego Miasta, wyrastającego ze slumsów Bangalore jak rozwijająca się choroba. Elektroniczne Miasto, powstałe w latach dziewięćdziesiątych, było dziś światową stolicą technologicznego outsourcingu. Dosłownie wszystkie liczące się firmy informatyczne miały tu biura, czyniąc z niego oś merytorycznego wsparcia przemysłu zrodzonego z technologii zmieniających się co pół roku.

Złoto z betonu, pomyślał oszołomiony Arkadin. Dużo czytał o historii alchemii, idea przemiany była głównym przedmiotem jego zainteresowań. Wczesnym wieczorem, to znaczy wczesnym dla wynajętych pracowników, których biura wypełniały budynki do granic możliwości, hol i korytarze były tak puste, jak w podobnych budynkach w Nowym Jorku o trzeciej nad ranem. W Stanach Zjednoczonych specjaliści zabierają się do pracy, wkrótce staną się wirtualnymi duchami, skulonymi przy konsolach z bezprzewodowymi słuchawkami na uszach.

Po fiasku w Iranie, gdzie udało mu się tylko potwornie wkurzyć Masłowa, przeniósł operacje tutaj, z dala od tych, na których miał zamiar znowu zapolować: Dimitrija Ilianowicza Masłowa i Jasona Bourne’a.

Z zajmowanych przez siebie biur miał doskonały widok na ogromny prostokątny plac budowy, wielką dziurę w ziemi, w której trwały właśnie przygotowania do wylania fundamentów pod kolejny wieżowiec. Zazwyczaj oświetlały ją silne lampy umożliwiające robotnikom pracę w nocy, ale dwa tygodnie temu prace nieoczekiwanie przerwano i do tej pory nie zostały wznowione. Opróżnione przez nich miejsce zajęła miejska armia nędzy: żebraków, prostytutek i dziecięcych gangów atakujących wszystkich pojawiających się w pobliżu.

Od czasu do czasu wypuszczając dym przez nos, Arkadin łowił uchem ciche kocie kroki swoich ludzi rozmieszczonych w strategicznych punktach kompleksu biurowego. W tym miejscu byli jednak tylko on i Hassan, potężnie zbudowany, niemal kwadratowy czarodziej komputerowy, od którego zalatywało układami scalonymi i kminkiem. Zabrał ze sobą swoich ludzi, samych lojalnych muzułmanów. Był z nimi tylko jeden problem: prawdziwi Hindusi nienawidzili muzułmanów. Sprawdził możliwość użycia oddziału sikhijskich najemników, ale jakoś nie potrafił im zaufać.

Hassan okazał się człowiekiem nieocenionym. Pracował jako programista dla Nikołaja Jewsena, nieżyjącego, nieodżałowanego handlarza bronią, którego interes Arkadin przejął pod nosem Masłowa. Skopiował wszystkie dane klientów, dostawców i kontaktów z centralnego komputera Jewsena, nim wyczyścił jego dyski. Arkadin pracował według tej listy, zgarniając nieprawdopodobne pieniądze za dostarczanie lokalnym kacykom, despotom i organizacjom terrorystycznym na całym świecie wszystkiego, co potrzebne do prowadzenia wojny.

W tej chwili Hassan siedział zgarbiony przed komputerem. Pracował, używając zaszyfrowanego oprogramowania umieszczonego na serwerach, dla których Arkadin znalazł bezpieczną lokalizację. Żył tylko dla pracy. Przez całe tygodnie, które upłynęły od czasu, gdy porzucił poprzedniego chlebodawcę, i śmierci Jewsena w Chartumie, Arkadin nie widział go wychodzącego z biur. Po lekkim lunchu spał, zawsze od trzynastej do piętnastej trzydzieści, po czym znów siadał do komputera.

Nowy szef poświęcił mu jednak tylko część uwagi. Pod ręką miał stojący na niskiej szafce laptop z podłączonymi zewnętrznymi napędami dysków. Do jednego z nich włożył twardy dysk z laptopa, którego jeden z jego ludzi ukradł Gustavowi Morenowi tuż przed tym, nim handlarz narkotyków zginął w swej posiadłości w Mexico City. Arkadin spojrzał na ekran. Jego twarz zalała upiorna niebieskawa poświata. Była to twarz twarda jak z marmuru. Twarda jak stwardniała od ciężkiej pracy pięść ojca.

Zdusił papierosa. Przejrzał listę plików, nad którą spędził już niejedną godzinę. Na liście płac miał kilku hakerów, ale do tego dysku nie dopuścił żadnego z nich, nawet Hassana. Wrócił do pliku – widma ukazującego swoją tajemniczą twarz niechętnie, tylko pod naciskiem potężnego programu antywirusowego. Widział go w tej chwili, lecz nie mógł się do niego dostać. Jego program kryptograficzny nie potrafił złamać logarytmu, choć pracował ponad dwadzieścia cztery godziny.

Laptop Morena ukryty w bezpiecznym miejscu był równie tajemniczy jak ten plik. Z boku miał gniazdo pozbawione wejścia USB, za duże na kartę SD, ale za małe na czytnik linii papilarnych. Najwyraźniej wyposażenie specjalne. Ale do czego miałoby służyć?

I czym, do diabła, jest ten plik – zastanawiał się Arkadin.

I skąd handlarz narkotyków, nawet tak potężny, ma logarytm nie do przełamania? Z całą pewnością nie do kupienia na lokalnym hakerskim rynku w Cali czy Mexico City.

Mimo iż pogrążony w myślach, Arkadin nagle podniósł głowę, jakby raczej wyczuł dźwięk, niż go usłyszał. Wydawało się, że postawił uszy niczym myśliwski pies. Natychmiast przesunął się w cień.

– Hassanie, co to za światło przesuwa się w dół, tam, na budowie?

Hassan oderwał wzrok od monitora.

– Które, proszę pana? Tam jest tyle świateł…

– Tamto. – Arkadin wskazał palcem. – Nie, dalej. Wstań, to je wyraźnie zobaczysz.

W chwili gdy Hassan wstał z krzesła i pochylił się, seria z broni półautomatycznej rozbiła okna, zasypując jego, biurko i dywan pod nim odłamkami szkła jak gradem. On sam poleciał do tyłu i upadł. Oddychał chrapliwie, z ust ciekła mu krew.

Arkadin zdążył wyjąć dysk z gniazda tuż przed drugą salwą. Kule wpadły przez roztrzaskane okno, wybijając dziury w przeciwległej ścianie. Ukrył się pod biurkiem, wyciągnął pistolet maszynowy Skorpion vz. 61 i jedną krótką serią rozbił w drzazgi komputer, na którym pracował jego ekspert. Ostry trzask serii dobiegał już z wewnątrz biura, usłyszał też inne dźwięki, odbijające się echem komendy, krzyki umierających. Jego ludzie nie byli w stanie mu pomóc, co do tego nie miał najmniejszych wątpliwości. Rozpoznał język, w którym wydawano krótkie komendy: rosyjski. A dokładniej, moskiewski rosyjski.

Arkadinowi wydawało się, że Hassan coś mówi, a przynajmniej wydaje jakieś dźwięki, ale jeśli nawet coś powiedział, zgłuszyły go coraz gwałtowniejsze i donośniejsze strzały. Atakowali Rosjanie, więc niewątpliwie chodziło o bezcenne informacje Jewsena. Złapali go w pułapkę, między młot ognia z biur i kowadło ostrzału prowadzonego z terenu budowy przez wybite okna. Na reakcję miał zaledwie sekundy.

Uniósł się, podpełzł do leżącego na wznak Hassana patrzącego przekrwionymi oczami.

– Pomóż… mi – poprosił Hassan głosem stłumionym strachem i płynącą z ust krwią.

– Oczywiście, przyjacielu – powiedział Arkadin uspokajająco. – Oczywiście.

Jeśli dopisze mu szczęście, wrogowie wezmą Hassana za niego, co da mu kilka cennych chwil na ucieczkę. Pod warunkiem że ofiara nie zacznie krzyczeć. Włożył dysk głęboko do kieszeni, po czym przycisnął butem krtań rannego, którego ciało wyprężyło się, a oczy o mało nie wypłynęły z oczodołów. Ze zmiażdżoną tchawicą nie będzie mógł krzyczeć. Zza pleców Arkadina, zza drzwi, dobiegał gorączkowy hałas. Wiedział, że jego ludzie będą go bronili do końca, ale dziś zostali zaskoczeni, a przeciwnicy mogą mieć przewagę liczebną. Musi zacząć działać natychmiast, nie ma chwili do stracenia.

Jak we wszystkich współczesnych budynkach biurowych, w tym także wielkie okna nie otwierały się, by zapobiec samobójstwom zdarzającym się tak czy inaczej. Arkadinowi udało się uchylić boczne okienko przykręcone śrubą. Wydostał się na niespokojną noc. Sześć pięter niżej ziała jama, z której miał wyrosnąć potężny gmach. Ogromne maszyny budowlane drzemały jak długoszyje smoki, unieruchomione przez mrok, otoczone nędznymi budami z kartonu i ogniskami, przy których nędzarze gotowali posiłki.

Smukły postmodernistyczny gmach pozbawiony był poziomych gzymsów za oknami, ale miał ozdoby w postaci betonowych i stalowych wypukłości biegnące pionowo między oknami. Wyszedł na jedną z nich w chwili, gdy pierwsze kule przebiły drzwi jego pokoju. Napastnicy pokonywali jego wiernych żołnierzy.

Woń Bangalore – klarowane masło, smażone dosy, betel i ludzkie odchody – unosiła się z głębokiej jamy na wysokość szóstego piętra jak trująca mgła. Arkadin rozpoczął ostrożny zjazd po cementowo-stalowej kolumnie. Zauważył krzyżujące się poniżej promienie silnych lamp. Przeciwnicy już wiedzieli, że nie zginął w budynku, więc zabrali się do dokładnych poszukiwań na ziemi. W pełni świadom tego, jak doskonale widoczny i jak bezradny jest, czepiając się niczym pająk ściany budynku, zatrzymał się na poziomie czwartego piętra. Okna były tu mniejsze i bardziej regularnie rozstawione; to tutaj znajdowały się systemy klimatyzacji, wodny, elektryczny i inne. Kopnął szybę czubkiem buta, ale nic to nie dało, bo szkło było odporne na uderzenia. Opuścił się nieco niżej, spróbował wybić nogą metalową płytę pod oknem i udało mu się ją wgiąć, przy czym w jednym z jej rogów pojawiła się szczelina. Płyta jednak nie ustąpiła, więc zsunął się jeszcze kawałek i w bardzo niebezpiecznej pozycji włożył palce między metal i mur. Odrobina wysiłku i udało mu się usunąć blachę przykrywającą wydłużony prostokąt otworu wystarczająco dużego, by zdołał się przez niego przecisnąć. Trzymając się oburącz kolumny, wsunął do środka stopy, a następnie nogi i pośladki. Dopiero teraz zwolnił uścisk.

Przez chwilę górna część jego ciała wisiała w powietrzu. Choć był odwrócony do góry nogami, widział, jak po ścianie biegają plamy światła rzucane przez reflektory, jak pełzną do góry, w jego kierunku. Ich blask oślepił go w jednej sekundzie, usłyszał głosy krzyczące coś gardłowo po rosyjsku. Zebrał wszystkie siły i wsunął się cały w otwór. Ledwo udało mu się wyprzedzić uderzające w ścianę budynku kule, po czym ogarnęła go nieprzenikniona ciemność.

Leżał nieruchomo, próbując odzyskać oddech… i zdolność myślenia. Następnie, pracując stopami i kolanami, zaczął się przeciskać przez ciasny korytarz, wysuwając naprzód to jedno, to drugie ramię. Przebył w ten sposób metr, może trochę więcej, po czym trafił na jakąś przeszkodę. Wyciągnął szyję i udało mu się spojrzeć w tamtą stronę. Gdzieś dalej, we wszechobecnej czerni, widział unoszącą się w powietrzu plamę szarości, co znaczyło, że wcale nie ma do czynienia z przeszkodą, lecz z nieoczekiwanym zwężeniem korytarza. Próbował mocniej odepchnąć się nogami, ale w ten sposób tylko jeszcze bardziej zakleszczył ramiona. Znieruchomiał więc i nic nie robił, czekając, aż jego ciało się rozluźni, a jednocześnie analizował sposoby uwolnienia się z pułapki.

Rozpoczął ćwiczenie oddechowe: nabierał wolno powietrza i jeszcze wolniej wydychał. Zmusił się, by myśleć o swoim ciele jako o pozbawionym kości, nieskończenie plastycznym, aż wreszcie był tego całkiem pewny. Skulił ramiona, przyciągnął je do piersi w sposób, jaki podpatrzył kiedyś u człowieka gumy w moskiewskim cyrku. Powoli, bardzo powoli, odepchnął się krawędzią podeszew butów. Początkowo nic się nie działo, a potem, gdy skulił się jeszcze bardziej, zaczął się przesuwać centymetr po centymetrze, aż znalazł się po drugiej stronie zwężenia. Chwilę później uderzył głową w wewnętrzną kratownicę. Podciągnął nogi na tyle, na ile pozwalała ograniczona przestrzeń, wyobraził sobie, że ją nimi przebija, po czym wyprostował je gwałtownie z taką siłą, że kratownica odskoczyła, a on wpadł do małego pomieszczenia przypominającego szafkę, cuchnącego rozgrzanym metalem i smarami.

Rozejrzał się i niemal od razu zorientował się, że jest w maszynowni wind. W przeciwległej ścianie znajdowało się wejście do szybu. Znów usłyszał krzyki rosyjskich morderców. Winda jechała już na czwarte piętro. Ci z zewnątrz musieli przekazać kolegom w budynku informacje o tym, gdzie znikł.

Popatrzył wokół. Dokładnie naprzeciwko miejsca, w którym stał, znajdowała się przymocowana do ściany szybu drabina. Nim zdążył wykonać ruch w jej kierunku, otworzył się właz w dachu kabiny. Pojawiła się w nim głowa i ramiona Rosjanina. Dostrzegł przeciwnika i uniósł lufę pistoletu maszynowego.

Arkadin cofnął się, kule uderzyły w ścianę w miejscu, gdzie jeszcze przed chwilą była jego głowa. Przykucnął, wcisnął spust i posłał serię prosto w twarz Rosjanina. Wierzch kabiny znalazł się na wysokości jego nóg, więc skoczył na niego. Gdy tylko jego stopy dotknęły podłoża, strzelono przez właz, omal nie zwalając go z nóg. A jednak parł przed siebie. Skoczył z krawędzi kabiny wprost na drabinę i zaczął schodzić. Winda pojechała w dół. Zatrzymała się jakieś dwa metry od niego.

Stanął pewnie na nogach, obrócił się i gdy tylko właz się otworzył, posłał w niego trzy szybkie serie, po czym rzucił się do ucieczki, przeskakując po dwa, trzy szczeble, by utrudnić przeciwnikom celowanie.

Rosjanie odpowiedzieli ogniem, pociski krzesały iskry na metalu drabiny. Jednak nagle przestano strzelać. Zaryzykował szybkie spojrzenie nad głowę. Jeden z ocalałych Rosjan właśnie skakał z dachu kabiny na drabinę. Szedł jego śladem.

Arkadin zatrzymał się, podniósł broń, lecz nim zdążył wcisnąć spust, przeciwnik rozluźnił uchwyt na szczeblach, runął w dół i uczepił się go, spadając, o mało nie wyrywając mu ramion z barków. Ciężar ciała i impet upadku sprawiły, że Arkadin też nie zwolnił uchwytu. Rosjanin zdołał wytrącić mu broń; poleciała w dół, odbijając się z brzękiem od ścian szybu. Winda ruszyła na parter.

Rosjanin jedną ręką złapał Arkadina za gardło, dusząc go, a drugą wyszarpnął z pochwy nóż bojowy KA-BAR. Poderwał głowę przeciwnika, odsłaniając jego gardło. Groźne ciężkie ostrze zatoczyło łuk w powietrzu. Arkadin poderwał kolano. Ciało jego przeciwnika wygięło się i uderzyła w nie krawędź zjeżdżającej kabiny.

Choć Arkadin się tego spodziewał, o mało nie spadł z drabiny, z tak wielką siłą trzymał go Rosjanin. Przez chwilę wisiał głową w dół i tylko to, że nogami oplótł szczebel, uratowało go od śmierci. Pozostał w tej pozycji, odzyskując orientację w przestrzeni, po czym podciągnął się, chwycił drabinę mocnymi rękami i się odwrócił. Poczuł gwałtowny ból ramion, ale tym razem był na niego przygotowany. Nie wahał się, znalazł oparcie dla stóp i znów zaczął się opuszczać.

Winda jechała na parter, ale tym razem nikt nie otworzył włazu, nikt nie próbował strzelać. Arkadin zeskoczył na jej dach. Zachowując konieczną ostrożność, zajrzał do środka. Zobaczył dwa trupy. Zeskoczył do kabiny, podniósł broń i wcisnął przycisk „Piwnica”.

• • •

Piwnicę wieżowca zajmował ogromny, oświetlony lampami fluorescencyjnymi parking. Prawie nikt z niego nie korzystał, bowiem większości pracowników budowy nie stać było na samochód i do pracy dojeżdżali taksówkami.

W tej chwili stały tu tylko jego bmw, dwa lśniące mercedesy, toyota qualis i honda city. Arkadin sprawdził je, wszystkie były puste. Nie tykając swojego wozu, włamał się do toyoty i po kilku chwilach zabawy z elektroniką zdołał obejść odcięcie zapłonu. Usiadł za kierownicą, wrzucił bieg, przejechał kawałek bo betonie i wyjechał rampą z podziemnego garażu.

Uderzenie podwoziem wznieciło iskry. Toyota wyskoczyła z wyjazdu z tyłu budynku na pełną dziur ulicę prowadzącą wprost do wykopu pod fundamenty nowego biurowca. Pomiędzy gruzem, śmieciami i wielkimi maszynami płonęły ogniska. Było ich tyle, że całe miejsce wydawało się zagrożone pożarem.

Usłyszał basowy ryk silników i po obu jego stronach pojawiły się motocykle. Rosjanie na swoich mechanicznych bestiach flankowali go, podjeżdżając coraz bliżej. Wydawało się oczywiste, że czekali na niego przy obu końcach ulicy, a teraz mogą mu odciąć drogę ucieczki, czy chciałby skręcić w lewo, czy w prawo. Arkadin wcisnął gaz. Jechał prosto, przeskoczył skrzyżowanie z poprzeczną ulicą, uderzył maską i przebił wątłe ogrodzenie placu budowy.

Toyota wjechała do dziury tak, jakby w nią wpadała. Spadek był niemal pionowy. Zawieszenie zamortyzowało siłę uderzenia o dno, ale i tak kierowcę rzucało po siedzeniu. Opony zapiszczały przeraźliwie. Chwilę później w powietrze wzniosły się oba motory, wylądowały na dnie, podskoczyły i popędziły za Arkadinem.

Jechał wprost w jedno z ognisk, rozpędzając po drodze roje włóczęgów. Przejechał przez płomienie, skręcił ostro w lewo, na gazetę zmieścił się między dwoma maszynami, cudem ominął górę śliskich śmieci, skręcił w prawo i wymierzył maskę w kolejne ognisko i kolejną grupę nieszczęśników. Zerknął w boczne lusterko. Jeden z motocykli pozostał na jego tropie. Czy udało mu się zgubić drugiego Rosjanina? Czekał do ostatniej chwili, a kiedy prawie najeżdżał na ognisko i gdy płomień rozjarzył się gwałtownie, z całej siły wcisnął hamulec. Ludzie uciekali w popłochu, a motocykl prowadzony przez oślepionego blaskiem Rosjanina uderzył w tył toyoty. Motocyklista niczym szmaciana lalka wyleciał w powietrze, spadł na samochód, odbił się od niego i wylądował na ziemi.

Arkadin zdążył już wyskoczyć zza kierownicy. Rosjanin usiłował podnieść się, jęcząc, więc kopnął go w głowę. Wracał do samochodu, gdy kula trafiła w błotnik. Skoczył w bok. Karabin automatyczny, który odebrał martwemu w windzie, leżał na przednim siedzeniu i był dla niego nieosiągalny. Próbował podczołgać się do drzwi od strony kierowcy, ale musiał się cofać, a kolejne kule dziurawiły karoserię.

Położył się i wpełzł pod toyotę. Gęsty, słodki odór uderzył go z siłą ciosu. Wysunął rękę, próbował otworzyć tylne drzwiczki i o mało nie oberwał w głowę. Cofnął się, zastanawiał przez kilka sekund, ale uznał, że nie ma wyboru. Musi zostawić wóz. Rozumiał, że tego właśnie chce jego przeciwnik. Musi zneutralizować, a przynajmniej zminimalizować rosnącą z chwili na chwilę przewagę Rosjanina.

Zamknął oczy. Wyobraził sobie tor lotu kul, z czego mógł wywnioskować, gdzie kryje się przeciwnik, a następnie obrócił się o dziewięćdziesiąt stopni i wydostał spod samochodu, łapiąc się przedniego zderzaka.

Kule roztrzaskały szybę, lecz hartowane szkło nie pozwoliło jej się rozpaść, za to cała pokryta była pajęczyną pęknięć uniemożliwiającą zobaczenie czegokolwiek. Przeciwnik nie może śledzić drogi jego ucieczki. Arkadin miał przed sobą gęstą, śmierdzącą masę bezdomnych, poniewieranych nędzarzy. Biegł, zygzakując jak szalony, widząc trupio blade twarze chudych niczym szkielety nieszczęśników, których tłum tworzył istne bagno. Nagle usłyszał basowe kaszlnięcie motocyklowego silnika przebijające się przez szum wysokich głosów mówiących w hindi i urdu. Ci cholerni ludzie byli jak ocean. Rozstępowali się przed nim i ten ruch był dla Rosjanina jak punkt na ekranie sonaru.

Blisko, przed sobą, Arkadin widział już kratownicę z metalowych prętów wyrastających z betonowych fundamentów wznoszonego gmachu. Biegł w jej kierunku. Motocykl wyrwał się z tłumu, a dźwięk silnika stał się o ton głośniejszy. Arkadin zdołał jednak zniknąć wśród plątaniny prętów przypominających rzędy drabinek w sali gimnastycznej.

Rosjanin się zbliżył. Zwolnił. Po lewej miał prowizoryczne ogrodzenie z blachy falistej, rdzewiejące szybko w lepkim powietrzu Indii, więc skręcił w prawo. Jechał powoli, wpatrując się w ciemną otchłań, z której wyrastały betonowe ławy jak zęby trzonowe. Jego AK-47 był gotów do strzału.

Arkadin skoczył na niego z górnej metalowej belki niczym lampart. Ciało Rosjanina wygięło się w łuk, nadgarstek obrócił manetkę gazu, motocykl skoczył do przodu, a ciężar atakującego sprawił, że przednie koło powędrowało do góry. Maszyna dosłownie się spod nich wyrwała, a oni upadli na twardy metal. Rosjanin uderzył w niego głową, wypuszczając broń. Arkadin chciał na niego skoczyć, okazało się, że kawałek stali przebił mu udo od tyłu, aż do kości. Został unieruchomiony. Gwałtownym ruchem wyrwał go z ciała, niemal tracąc przy tym oddech. Rosjanin zaatakował, nadal na wpół oślepiony, mając wrażenie, że spłoną mu płuca. Mimo lawiny ciosów spadających na jego głowę, żebra i godzących w dołek, Arkadin zdołał obrócić dłoń i ugodził Rosjanina wprost w serce.

Rosjanin otworzył usta jak człowiek, którego coś zaskoczyło, spojrzał na Arkadina zdumiony, a potem jego oczy uciekły pod czaszkę i bezwładnie osunął się na mokrą od krwi ziemię.

Arkadin się odwrócił. Szedł rampą prowadzącą na ulicę, czując się tak, jakby dostał zastrzyk paraliżujący. Nogi miał sztywne, ledwo reagujące na rozkazy mózgu, z chwili na chwilę coraz głębiej tonącego w bagnie. Było mu zimno, nie potrafił myśleć. Spróbował odetchnąć głęboko, ale nie zdołał. Upadł.

Wydawało mu się, że ogniska płoną dosłownie wszędzie, że pożar ogarniał całe miasto. Nocne niebo miało barwę krwi pulsującej w rytmie jego udręczonego serca. Widział oczy zabitych, czerwone jak ślepia szczurów, coraz bliższe, coraz groźniejsze. Nie chcę dzielić z wami mojej ciemności, pomyślał, czując, że traci przytomność.

• • •

Być może to właśnie ta samotna, ostatnia myśl kazała mu się zawahać, odetchnąć głęboko kilka razy, a potem, w chwili odrętwienia, a może słabości, dokonać nieprawdopodobnego i przyjąć wodę od tłoczących się wokół niego ludzi będących, co teraz już widział, nie znajomymi trupami, lecz nieznanymi żywymi. Ci ludzie, brudni, obszarpani, nieznający nadziei, umieli jednak rozpoznać ofiarę, a ofiara budziła w nich wrodzony altruizm. Zamiast obedrzeć go, jak sępy obdzierają trupa, przyjęli go do swych serc. Czy to nie poniewierani nędzarze, ci, którym najtrudniej jest oferować coś obcemu, chętniej dzielą się tym, co mają niż milionerzy mieszkający w strzeżonych apartamentowcach po drugiej stronie miasta?

0 tym myślał Arkadin, przyjmując dar wody, za który odpłacił wyjętym z kieszeni plikiem rupii. Wkrótce zebrał siły na tyle, że mógł zadzwonić do szpitala. Następnie urwał rękaw koszuli i obwiązał nim nogę, by zatamować krwotok z uda.

Zauważył grupkę chłopców. Niektórzy uciekli z domów, inni stracili rodziców w licznych sekciarskich rozruchach, od czasu do czasu przetaczających się przez tę dzielnicę niczym wir nienawiści i krwi. Obserwowali go, jakby był bohaterem gry komputerowej, jakby nie do końca należał do rzeczywistości. Przerażał ich, ale i przyciągał jak ogień ćmy.

Skinął na nich. Zrobili krok naprzód, jakby byli nogą wielkiego owada. Otaczali motocykl Rosjanina. Arkadin widział, że uważają go za zdobycz, że będą go bronili.

– Nie zabiorę motoru, jest wasz – powiedział w hindi.

– Pomóżcie mi wyjść na ulicę.

Odległy początkowo dźwięk syreny wyraźnie się zbliżył. Zagubieni chłopcy przekazali go, utykającego, ratownikom medycznym, którzy natychmiast położyli go w karetce, gdzie jeden zbadał mu puls i sprawdził pracę serca, a drugi zajął się raną.

Dziesięć minut później wjeżdżał na salę nagłych przypadków szpitala. Ze składanych noszy na kółkach przeniesiono go, leżącego twarzą w dół, na łóżko w gabinecie zabiegowym. Ocuciło go zimne, wręcz arktyczne powietrze, jakby miał wysoką gorączkę. Dostał zastrzyk znieczulający, obserwował ruch w sali, a chirurg tymczasem oczyścił ręce żelem dezynfekującym z pojemnika przyczepionego do kolumny, założył rękawiczki, zdezynfekował i oczyścił ranę, i zaczął ją zszywać.

Arkadin miał wreszcie czas, by zastanowić się nad atakiem. Wiedział, że był on dziełem Dimitrija Ilianowicza Masłowa, głowy Kazachów, moskiewskiej mafii znanej pod potoczną nazwą gruppierowka. Masłow kiedyś go zatrudniał, a potem Arkadin przejął jego biznes nielegalnego handlu bronią. A miał on dla Masłowa wyjątkowe znaczenie, ponieważ Kreml przycisnął gruppierowki, powoli, lecz systematycznie odbierając rodzinom władzę, którą zdobyły w okresie głasnosti. W ciągu ostatnich lat okazał się on kimś różnym od głów tych rodzin, ludzi niezdolnych już rządzić lub nawet siedzących w więzieniach. Prosperował mimo trudnych czasów dzięki politycznym wpływom pozwalającym mu zwyciężać w starciu z władzami lub przynajmniej trzymać je na dystans. Był niebezpiecznym człowiekiem i bardzo groźnym wrogiem.

Tak, myślał Arkadin, kiedy chirurg przecinał nić, którą zszył ranę uda. Masłow wydał rozkaz ataku, ale go nie zaplanował.

Polityczni wrogowie naciskali na niego ze wszystkich stron, a poza tym po raz ostatni walczył na ulicy wiele lat temu i stracił drapieżność, której nauczyć mógł się wyłącznie tam. Tylko… komu zlecił to zadanie?

W tym momencie los zrobił mu niespodziankę i udzielił odpowiedzi na to pytanie. Arkadin dostrzegł kryjącego się w mroku, niezauważonego lub ignorowanego przez zapracowany personel medyczny uwijający się wokół jęczących pacjentów Wiaczesława Germanowicza Osierowa, nową prawą rękę Masłowa. Znali się od dawna, zostali zatwardziałymi wrogami w Niżnym Tagile, rodzinnym mieście Arkadina. Od tamtej pory dzielił ich ocean jadowitej nienawiści. Arkadin doskonale pamiętał ich ostatnie, wyjątkowo nieprzyjemne spotkanie na wyżynie północnego Azerbejdżanu, gdzie ćwiczył dla Masłowa oddział uderzeniowy, a jednocześnie spiskował przeciwko niemu. Rzucił wówczas Osierowowi wyzwanie, pobił go niemal na śmierć. Była to ostatnia z łańcucha gwałtownych, rozciągniętych na lata reakcji na okrucieństwa popełnione przez tego człowieka w Niżnym Tagile. Oczywiście Osierow był stworzony do zaplanowania tego rodzaju ataku. I przeprowadzenia go w taki sposób, by jego wróg zginął… niezależnie od rozkazów Masłowa.

Osierow, stojący nieruchomo w cieniu ze skrzyżowanymi na piersi rękami, z pozoru nie przyglądał się niczemu szczególnemu, ale w rzeczywistości nie spuszczał oka ze swojego śmiertelnego wroga. Wpatrywał się w niego z koncentracją jastrzębia czekającego na właściwą chwilę, by rzucić się na zdobycz. Twarz miał pokrytą krostami i bliznami, szpetnymi pozostałościami po morderstwach, ulicznych bójkach i walkach na śmierć i życie, kąciki ust unosił mu znajomy, pełen nienawiści uśmiech, jednocześnie protekcjonalny i obleśny.

Arkadin był w tej chwili skrępowany przez własne spodnie, zsunięte do kostek, ale w pośpiechu niezdjęte do końca. Oczywiście nie czuł bólu uda, nie wiedział jednak, jak zastrzyk wpłynie na jego zdolność poruszania się, a przede wszystkim szybkiego biegu.

– Załatwione – powiedział chirurg. – Przez co najmniej tydzień rana musi pozostać sucha. Zapiszę antybiotyk i środek przeciwbólowy. Dostanie je pan w szpitalnej aptece. Ma pan szczęście, to była czysta rana, no i trafił pan w nasze ręce, nim zdążyła wdać się infekcja. – Lekarz się roześmiał. – Ale przez jakiś czas nie będzie pan biegał w maratonach.

Pielęgniarka opatrzyła ranę, przykładając gazę i plaster.

– Jeszcze przez godzinę, może dwie, nie będzie pan nic czuł – poinformowała. – Proszę zacząć brać przepisane leki w tym czasie.

Osierow opuścił ramiona. Wyszedł z cienia. Nadal nie patrzył wprost na Arkadina, ale prawą rękę trzymał w kieszeni spodni. Trudno było powiedzieć, jaką ukrył w niej broń. Arkadin nie miał zamiaru sprawdzać.

Poprosił pielęgniarkę, by pomogła mu włożyć spodnie. Usiadł, zaczął je zapinać, a tymczasem kobieta odwróciła się, by wyjść. Osierow znieruchomiał, widać było, że jest gotowy do ataku. Arkadin ześlizgnął się z łóżka i szepnął jej do ucha:

– Jestem policjantem, tajniakiem. – Wskazał Osierowa.

– Przestępcy przysłali tego człowieka, żeby mnie zabił.

– Pielęgniarka otworzyła szeroko zdumione oczy. – Proszę robić, co mówię, a wszystko będzie w porządku.

Zasłaniając się nią, Arkadin przesunął się w prawo. Wróg naśladował każdy jego krok.

– Oddala się pan od wyjścia – szepnęła pielęgniarka. Arkadin przesunął się nieco bliżej kolumny, tej, na której wisiał pojemnik ze środkiem dezynfekującym, którego chirurg użył do mycia rąk. Zdawał sobie sprawę, że pielęgniarka z trudem nad sobą panuje.

– Proszę… – szepnęła. – Proszę mi pozwolić wezwać ochronę.

Stali już za kolumną.

– Doskonale – mruknął Arkadin i pchnął pielęgniarkę na wózek narzędziowy tak mocno, że zwaliła z nóg koleżankę i lekarza. Zrobiło się zamieszanie. W drzwiach holu pojawił się ochroniarz, a jednocześnie Osierow zaatakował Arkadina, trzymając groźnie wyglądający sztylet.

Arkadin zerwał z uchwytu dozownik z żelem dezynfekującym. Uderzył nim w głowę ochroniarza, który poślizgnął się na linoleum i upadł. Przeskoczył przez niego, trzymając dozownik pod pachą.

Pobiegł korytarzem.

Osierow był tuż za nim, zbliżał się do niego z każdym krokiem. Arkadin zdał sobie sprawę, że podświadomie oszczędza nogę w obawie, że szwy na udzie się rozejdą. Czując obrzydzenie do samego siebie, odepchnął dwóch zdumionych stażystów. Przyspieszył kroku. Korytarz był pusty. Sięgnął do kieszeni po zapalniczkę, pstryknął nią, a jednocześnie wcisnął główkę dozownika. Słyszał już kroki Osierowa, wyobrażał sobie jego przyspieszony oddech.

Nagle odwrócił się, jednocześnie przykładając płomień do wyjątkowo łatwopalnego środka dezynfekującego, po czym rzucił dozownikiem w prześladowcę. Odwrócił się, pobiegł najszybciej jak potrafił, ale siła wybuchu i tak rzuciła nim wzdłuż korytarza.

Zawył alarm przeciwpożarowy. Rozległy się krzyki, rozpaczliwe wrzaski, tupot nóg. Ciała padały bezwładnie, trzaskały płomienie. Mimo to skręcając za rogiem, zwolnił. Minęli go ochroniarze i dwóch starszych lekarzy, spiesząc się tak, że omal go nie przewrócili. Czuł, że po nodze ścieka mu drogocenna gorąca krew. Otaczający go świat widział z niezwykłą, krystaliczną jasnością, ostry, opalizujący, pulsujący życiem. Przytrzymał drzwi kobiecie wjeżdżającej na wózku z dzieckiem w ramionach. Podziękowała mu, a on roześmiał się tak zaraźliwie, że musiała odpowiedzieć śmiechem.

Przez drzwi, które nadal trzymał otwarte, wpadli do szpitala ponurzy policjanci. Przemknęli obok, nie zwracając na niego uwagi.

Księga pierwsza

Rozdział 1

– Tak – powiedział Suparwita – to pierścień, który Holly Marie Moreau dostała od ojca.

– Pierścień. – Jason Bourne podniósł przedmiot, o którym mówili, prosty złoty, z wygrawerowanym wewnątrz napisem.

– Nie pamiętam go.

– Nie pamiętasz wielu rzeczy ze swojej przeszłości. W tym samej Holly Marie Moreau.

Dwaj mężczyźni siedzieli ze skrzyżowanymi nogami na ziemi przed chatą szamana stojącą głęboko w dżungli Karangasem w południowo-wschodniej części Bali. Bourne wrócił na wyspę, by złapać w pułapkę Noaha Perlisa, szpiega, który przed wielu laty zabił Holly. Wyrwał pierścień z zaciśniętej dłoni szpiega, nim go zabił, niewiele ponad pięć kilometrów stąd.

– Ojciec i matka Holly Marie przybyli tu z Maroka, kiedy miała pięć lat – mówił Suparwita. – Wyglądali na takich, którzy uciekają.

– Przed czym?

– Trudno to powiedzieć z całą pewnością. Jeśli opowiadane o nich historie są prawdziwe, znaleźli sobie idealne schronienie przed prześladowaniami religijnymi. Potrzebowali ochrony.

Suparwita znany był pod formalnym określeniem mangku oznaczającym jednocześnie wysokiego kapłana i szamana, lecz także coś więcej, coś niemożliwego do nazwania w językach Zachodu.

– Ochrony? – zdziwił się Bourne. – Dlaczego? – spytał przystojnego mężczyznę o nieokreślonym wieku, smagłego, o skórze koloru kasztanów i szczerym olśniewającym uśmiechu odsłaniającym równe, białe zęby. Suparwita był wysoki jak na Balijczyka, dobrze zbudowany, a przy tym promieniował jakąś niesamowitą siłą, niezmiennie fascynującą Bourne’a. Jego dom, prawdziwe święte miejsce, otaczał bujny, kąpiący się w słonecznych promieniach ogród oraz wysokie stiukowe ściany, a ponieważ zbudowano go w głębokim cieniu, dawał chłód nawet w południe. Zwykłe klepisko pokrywały sizalowe maty. Tu i tam widać było dziwne rzeczy: misy ziół, kępy korzeni czy bukiety zasuszonych kwiatów ułożonych w wachlarz. Cienie wypełniające rogi pomieszczenia wydawały się z nich wylewać, falować, jakby były płynne, a nie stworzone z powietrza.

– Bali się wuja Holly. To jemu zabrali pierścień.

– Wiedział, że go ukradli?

– Uznał pierścień za zaginiony. – Suparwita przechylił głowę na bok. – W pobliżu są jacyś ludzie.

Bourne pokiwał głową.

– Zajmiemy się nim za chwilę – powiedział.

– Nie martwi cię, że mogą tu wpaść z bronią w rękach?

– Poczekają, aż wyjdę. Chcą mnie, nie ciebie.

– Amerykanin dotknął pierścienia. – Mów dalej.

Suparwita skinął głową na znak zgody.

– Ukrywali się przed wujem Holly. Przysiągł, że sprowadzi ją do siedziby rodu, w góry Atlasu.

– Są Berberami. Moreau to oczywiście Maur – rzekł Bourne z namysłem. – Dlaczego wuj Holly chciał ściągnąć ją z powrotem do Maroka?

Suparwita przyglądał mu się przez długą chwilę.

– Mam wrażenie, że kiedyś to wiedziałeś.

– Noah Perlis był ostatnim posiadaczem pierścienia, więc musiał zamordować Holly, by go zdobyć. – Bourne wziął pierścień. – Dlaczego tak pożądał tego drobiazgu? Co sprawia, że coś przypominającego zwykłą ślubną obrączkę staje się tak ważne?

– I to jest właśnie część historii, którą próbowałeś odkryć.

– Kiedyś. Dawno. Dziś nie wiedziałbym nawet, od czego zacząć.

– Perlis miał mieszkania w wielu krajach, ale działał z Londynu. Holly pojechała tam podczas osiemnastu miesięcy, które spędziła, podróżując, przed powrotem na Bali. Musiał przybyć tu jej śladem. Zabił ją dla pierścienia.

– Skąd to wszystko wiesz? – spytał Bourne.

Suparwita uśmiechnął się charakterystycznym, olśniewającym uśmiechem. Wyglądał jak dżin, którego Aladyn wyczarował z butelki.

– Tego wszystkiego dowiedziałem się od ciebie.

• • •

Natychmiast po przekroczeniu progu jej siedziby w Waszyngtonie Soraya Moore dostrzegła różnicę między dawną Centralą Wywiadu pod rządami nieodżałowanej Veroniki Hart a nową Centralą Wywiadu pod rządami M. Errola Danzigera. Po pierwsze, ochronę rozdęto do stopnia sprawiającego, że przebycie kolejnych punktów kontrolnych przypominało zdobywanie średniowiecznej twierdzy. Po drugie, nie rozpoznała ani jednego funkcjonariusza na służbie. Wszyscy mieli nieruchome twarze i przeszywające na wylot spojrzenia. Tylko amerykańskie wojsko jest w stanie nadać taki wygląd zwykłemu człowiekowi. Nie była zaskoczona, w końcu mianowany przez prezydenta nowy dyrektor CI, były zastępca dyrektora Agencji Bezpieczeństwa Narodowego do spraw Wywiadu Komunikacyjnego, miał za sobą długą, chlubną służbę w armii i Departamencie Obrony. Równie długą i chlubną jak opinia twardego sukinsyna. Nie zaskoczyła jej tylko błyskawiczna szybkość, z jaką nowy dyrektor zdołał zainstalować swoich ludzi w świętych do niedawna murach Centrali.

Od czasów drugiej wojny światowej znana wówczas pod nazwą Biura Służb Strategicznych agencja była osobnym królestwem, całkowicie niezależnym od Pentagonu i jego komórki wywiadowczej, Agencji Bezpieczeństwa Narodowego. Teraz, gdy wzrosło znaczenie i władza sekretarza obrony Buda Hallidaya, rozpoczął się proces włączania Centrali w struktury Agencji. Jej oryginalne geny traciły na znaczeniu i stopniowo ginęły. M. Errol Danziger był dyrektorem CI, ale przede wszystkim był człowiekiem Hallidaya.

Soraya, dyrektorka Typhona, agencji antyterrorystycznej stworzonej wyłącznie z muzułmanów, rozważała znaczenie zmian wprowadzonych przez niego podczas tych kilku tygodni, które spędziła w Kairze. Uznała, że względna niezależność Typhona jest szczęściem w nieszczęściu. Odpowiadała bezpośrednio przed dyrektorem z pominięciem szefów poszczególnych dyrektoriatów. Była półkrwi Arabką, znała wszystkich swoich ludzi, większość z nich wybrała osobiście i wiedziała, że jeśli o to poprosi, pójdą za nią do piekła. Ale… co z kolegami z wewnętrznych struktur agencji? Zostaną? A może odejdą?

Wysiadła z windy na dyrektorskim piętrze. Zalało ją niesamowite zielone światło, przenikające przez kuloodporne szkło, zdolne wytrzymać nawet wybuch bomby. Zatrzymała się przed biurkiem, za którym siedział młody, chudy jak szczapa mężczyzna o stalowych oczach i regulaminowym jeżyku piechoty morskiej, grzebiący w stosie papierów. Plakietka na blacie identyfikowała go jako porucznika R. Simmonsa Reade’a.

– Dzień dobry, jestem Soraya Moore – przedstawiła się.

– Mam wyznaczone spotkanie z dyrektorem.

Porucznik R. Simmons Reade obrzucił ją obojętnym spojrzeniem, w którym, mimo całej obojętności, było także szyderstwo. Miał na sobie granatowy garnitur, wykrochmaloną białą koszulę i pułkowy krawat w czerwone i niebieskie paski. Nie patrząc na monitor komputera, powiedział:

– Miała pani wyznaczone spotkanie z dyrektorem Danzigerem. Przed piętnastoma dniami.

– Tak, wiem, ale byłam w terenie, porządkując sprawy po misji w północnym Iranie. Nikt inny nie mógł tego zrobić i…

Zielonkawe światło sprawiało, że twarz Reade’a wydawała się dłuższa i ostrzejsza niż w rzeczywistości, i groźna jak broń.

– Nie wykonała pani bezpośrednio rozkazu dyrektora Danzigera.

– Zajmował to stanowisko od niedawna i nie mógł wiedzieć…

– A jednak dyrektor Danziger wie o pani wszystko, co powinien wiedzieć, pani Moore.

Tego było za wiele.

– Co to ma znaczyć, do diabła! I nie „pani”, tylko dyrektor Moore!

– Trudno uznać za zaskakujący fakt, że nie jest pani na bieżąco, pani Moore – powiedział Reade głosem bez wyrazu.

– Pani służba dobiegła końca.

– Co? Mam to uznać za dowcip? Nie mogę przecież…

– Soraya miała wrażenie, że pod jej stopami pojawił się nagle wsysający ją z nieubłaganą siłą otwór ściekowy.

Kamienna twarz żołnierza stała się jeszcze bardziej kamienna, jak u bohatera armijnej reklamy: „Możesz być, kim chcesz”.

– Z tą chwilą traci pani wszystkie przywileje związane z piastowanym stanowiskiem. Proszę o zwrot identyfikatora firmy, firmowych kart kredytowych oraz telefonu komórkowego.

Soraya oparła się pięściami o lśniący blat biurka.

– A kim ty jesteś, chłopcze, że ośmielasz się wydawać mi polecenia?

– Mówię w imieniu dyrektora Danzigera.

– Nie wierzę w ani jedno twoje słowo.

– Karty już zostały unieważnione. Może pani tylko odwrócić się i wyjść.

Soraya wyprostowała się i cofnęła o krok.

– Proszę powiedzieć dyrektorowi, że kiedy zechce wysłuchać sprawozdania, znajdzie mnie w moim biurze.

R. Simmons Reade sięgnął za siebie, podniósł z podłogi małe tekturowe pudełko bez zamknięcia, postawił je na biurku i niedbale pchnął w jej kierunku. Na jego widok Soraya omal nie zadławiła się językiem. Patrzyła na porządnie poukładane nieliczne przedmioty osobiste, które przechowywała w biurku.

• • •

– Mogę tylko powtarzać ci to, czego dowiedziałem się od ciebie. – Suparwita wstał, Bourne także.

– A więc już wtedy interesowałem się Noahem Perlisem.

– Nie było to pytanie i Balijczyk nie potraktował tych słów jak pytania. – Ale dlaczego? I co go łączyło z Holly Marie Moreau?

– Cokolwiek jest prawdą, wydaje się niemal pewne, że spotkali się w Londynie.

– A te dziwne litery wygrawerowane po wewnętrznej stronie?

– Pokazałeś mi je kiedyś. Miałeś nadzieję, że ci pomogę. Nie mam pojęcia, co oznaczają.

– Nie jest to żaden ze współczesnych języków – stwierdził Bourne, szukając odpowiedzi w głębiach swojej uszkodzonej pamięci. Suparwita zrobił krok w jego stronę. Przemówił głosem o ton wyższym od szeptu, lecz mimo to przenikającym w głąb mózgu Amerykanina niczym użądlenie osy.

– Jak powiedziałem, urodziłeś się w grudniu, miesiącu Śiwy. – Wymówił imię boga Sziwy tak, jak to robią Balijczycy.

– Co więcej, urodziłeś się w dniu boga, ostatnim w miesiącu, będącym zarówno końcem, jak i początkiem. Nie rozumiesz? Twoim przeznaczeniem jest umrzeć i urodzić się na nowo.

– To już się stało sześć miesięcy temu, kiedy Arkadin mnie postrzelił.

Suparwita skinął z powagą głową.

– Gdybym nie podał ci wcześniej lilii zmartwychwstania, bardzo prawdopodobne, że umarłbyś od tej rany.

– Ocaliłeś mnie. Dlaczego?

Szaman znów uśmiechnął się swoim charakterystycznym, promiennym, tysiącwatowym uśmiechem.

– Jesteśmy ze sobą związani, ty i ja. – Wzruszył ramionami. – Któż może wiedzieć jak i dlaczego?

Bourne odczuwał potrzebę powrotu do kwestii praktycznych.

– Na zewnątrz jest ich dwóch – powiedział.

– Sprawdziłem przed wejściem.

– A jednak to ty ich tu przyprowadziłeś.

Tym razem to Amerykanin się uśmiechnął.

– To część planu, przyjacielu – wyjaśnił szeptem.

Suparwita powstrzymał go, unosząc ostrzegawczo dłoń.

– Nim wprowadzisz w życie swój plan, dowiesz się czegoś, czego musisz się dowiedzieć. Czego muszę cię nauczyć.

Przerwał, dając Bourne’owi aż za dużo czasu na zastanawianie się, co właściwie miał na myśli. Bourne znał szamana na tyle dobrze, by wiedzieć, kiedy zanosi się na poważną rozmowę. Widział podobny wyraz na jego twarzy tuż przedtem, nim podał mu on do picia miksturę z lilii zmartwychwstania przed kilkoma miesiącami, w tym samym pomieszczeniu.

– Posłuchaj mnie. – Szaman już się nie uśmiechał.

– Umrzesz w ciągu roku, musisz umrzeć w ciągu roku po to, by ocalić bliskich ci ludzi, tych wszystkich, których kochasz i którzy nie są ci obojętni.

Mimo morderczego treningu, mimo żelaznej umysłowej dyscypliny Bourne poczuł, że krew zastyga mu w żyłach. Jedną rzeczą jest podejmowanie nieustannego ryzyka, oszukiwanie śmierci, mijanie się z nią, czasami o włos, ale zupełnie inną usłyszeć, że ma się mniej niż rok życia. Z drugiej strony może się przecież wesoło roześmiać, przecież jest człowiekiem z Zachodu, a na świecie istnieje tyle wiar i religii, że dziewięćdziesiąt dziewięć procent łatwo zlekceważyć. A jednak, patrząc w oczy Suparwity, widział w nich prawdę. Jak zdarzało się już wcześniej, niezwykłe moce szamana pozwalały mu poznać przyszłość, a przynajmniej jego przyszłość. „Jesteśmy ze sobą związani, ty i ja”. Suparwita udowodnił, że potrafi ocalić mu życie, więc głupotą byłoby mu nie uwierzyć.

– Czy wiesz kiedy? I jak?

Szaman pokręcił głową.

– To nie działa w ten sposób. Fragmenty przyszłości są jak sen na jawie, mają barwę, są znakami, ale brak w nich obrazów, szczegółów, klarowności i jednoznaczności.

– Powiedziałeś mi kiedyś, że Sziwa będzie się mną opiekował.

– Powiedziałem. – Balijczyk znów się uśmiechnął. Poprowadził Bourne’a do innego pokoju wypełnionego cieniami i zapachem kadzidła z plumerii. – Kolejnych kilka godzin będzie doskonałym przykładem jego opieki.

• • •

Valerie Zapolsky, osobista sekretarka Rory’ego Dolla, osobiście doręczyła meldunek dyrektorowi Centrali Wywiadu M. Errolowi Danzigerowi, oznajmiając, że jej szef nie chciał powierzyć go systemowi komputerowemu, nawet tak doskonale zabezpieczonemu jak system Agencji.

– To dlaczego sam się z nim nie pojawił? – Danziger zmarszczył czoło, ale nie podniósł wzroku na sekretarkę.

– Dyrektor operacyjny jest zajęty – odpowiedziała Valerie.

– Chwilowo.

Była to drobna ciemnoskóra kobieta o oczach przysłoniętych ciężkimi powiekami. Danzigerowi nie podobało się, że Doll przysłał właśnie ją.

– Jason Bourne żyje? Kurwa mać… – Poderwał się z krzesła, jakby przepuszczono przez nie prąd. Przebiegł oczami meldunek, krótki, niepodający żadnych szczegółów.

Twarz miał czerwoną, a jego głowa wyraźnie drżała.

W tym momencie Valerie popełniła fatalny błąd: okazała współczucie.

– Dyrektorze, czy mogę coś dla pana zrobić?

– Zrobić? Coś dla mnie zrobić? – Danziger spojrzał na nią jak człowiek broniący się przed całkowitym ogłupieniem.

– Jasne, oczywiście. Powiedz mi, że to żart, głupi, chory żart Rory’ego Dolla. Bo jeśli tego nie powiesz, wylecisz z roboty na zbity pysk.

– To wszystko, Val – powiedział Rory Doll, pojawiając się w drzwiach. – Możesz wrócić do biura.

Widoczna na twarzy sekretarki ulga tylko częściowo złagodziła jego poczucie winy. W końcu to on wysłał ją na pierwszą linię.

– Cholera – zaklął dyrektor. – Przysięgam, że ją wyleję.

Doll wszedł do gabinetu i stanął przed biurkiem szefa.

– Jeśli to zrobisz, Stu Gold spadnie ci na kark jak muchy na kupę gówna.

– Gold? A kim jest, kurwa, ten facet i dlaczego mam się nim przejmować?

– Prawnikiem Centrali.

– To jego też wywalę w cholerę.

– Niemożliwe, proszę pana. Jego firma ma żelazny kontrakt, a on jeden dojścia od dołu do samej góry…

Danziger zamaszyście machnął ręką.

– I myślisz, że nie znajdę na nią jakiegoś haka? – Pstryknął palcami. – Jak się nazywa?

– Zapolsky. Valerie A. Zapolsky.

– Jasne. Co to za nazwisko? Rosyjskie? Macie ją prześwietlić, ale dokładnie. Chcę wiedzieć, jakim lakierem maluje paznokcie u nóg! Zrozumiano?

Doll dyplomatycznie skinął głową. Był to mężczyzna szczupły, o bardzo jasnych włosach, co sprawiało, że jego intensywnie niebieskie oczy wydawały się płonąć żywym ogniem.

– Jasne, oczywiście.

– I niech ci Bóg dopomoże, jeśli w tym raporcie znajdzie się jakaś nieścisłość, choćby najdrobniejsza. Jeśli jakieś pytanie pozostanie bez odpowiedzi.

Od dnia, w którym Peter Marks przeszedł na drugą stronę, dyrektora nie opuszczał zły humor. Wydział operacyjny pozostawał bez szefa. Marks był zwierzchnikiem Dolla niemającego najmniejszych wątpliwości, że jeśli uda mu się udowodnić, że jest lojalny, to najprawdopodobniej awansuje. Zacisnął zęby i nie pokazał po sobie, że jest wściekły. Zmienił temat.

– Powinniśmy porozmawiać o tej wiadomości.

– Więc to nie zdjęcie z akt? I to nie żart?

– Niestety, nie. I bardzo tego żałuję. Jason Bourne został sfotografowany, gdy ubiegał się o wizę na pobyt czasowy na lotnisku Denpasar. To na Bali, w Indonezji…

– Do diabła, przecież wiem, co to takiego Bali.

– Ja tylko nie chciałem niczego pominąć. W zgodzie z pańskimi instrukcjami z pierwszego spotkania informacyjnego.

Dyrektor, choć gotował się ze złości, zacisnął zęby i zdołał zachować milczenie. Raport i dołączone do niego ziarniste czarno-białe zdjęcie Jasona Bourne’a ściskał w pięści. Lubił nazywać ją „zbrojną pięścią”.

– Pozwolę sobie kontynuować – podjął grzecznie Doll.

– A więc, co wynika z elektronicznego opisu zamieszczonego w prawym dolnym rogu, zdjęcie to zostało zrobione trzy dni temu, o czternastej dwadzieścia dziewięć miejscowego czasu. Naszemu działowi komunikacji elektronicznej zajęło sporo czasu zabezpieczenie transmisji przed możliwymi błędami i prawdopodobieństwem przechwycenia sygnału.

Danziger odetchnął głęboko.

– Bourne nie żył… Bourne miał nie żyć. A byłem pewny, że rozprawiliśmy się z nim na zawsze. – Zgniótł zdjęcie i wrzucił je do pojemnika niszczarki. – Nadal jest na Bali?

Zakładam, że to przynajmniej wiesz.

Doll skinął głową.

– Tak jest, proszę pana, w tej chwili Bourne przebywa na Bali.

– Pod obserwacją, mam nadzieję?

– Pilnujemy go dwadzieścia cztery godziny na dobę. Znamy każdy jego ruch.

Danziger zastanawiał się przez chwilę, a potem spytał:

– Kto jest naszym człowiekiem od mokrej roboty w Indonezji?

Doll był przygotowany na to pytanie.

– Coven. Ale, dyrektorze, jeśli wolno mi coś zasugerować: w swoim ostatnim pisemnym raporcie z Kairu Soraya Moore z naciskiem wspomniała, że Bourne miał znaczący udział w opanowaniu kryzysu w północnym Iranie. Tego, który pogrążył Black River.

– Niemal tak, jak jego status awanturnika, niebezpieczna jest zdolność Bourne’a do… jak by to powiedzieć… wywierania przesadnego wpływu na kobiety. Moore niewątpliwie zalicza się do tych kobiet i dlatego straciła pracę. Proszę aktywować Covena, panie Doll.

– To oczywiście możliwe, ale dotarcie do Bourne’a zajmie mu trochę czasu…

– Kto jest bliżej? – przerwał mu szef zirytowany.

Doll zajrzał do notatek.

– W Dżakarcie mamy zespół ewakuacyjny. Mogę załatwić im wojskowy helikopter. Za godzinę będą w powietrzu.

– Więc zrób to, a Covena trzymaj w odwodzie. Mają sprowadzić Bourne’a tutaj. Chcę poddać go intensywnemu… ach… przesłuchaniu. Wydobyć z niego wszystko. Poznać jego sekrety, dowiedzieć się, jak udało mu się tak skutecznie nas unikać i jakim cudem przeżył. – Oczy Danzigera płonęły nienawiścią. – A kiedy skończymy, wpakujemy mu kulę w łeb i ogłosimy, że zabili go Rosjanie.

Rozdział 2

Długa noc w Bangalore już się kończyła. Przesycony smrodem odchodów, chorób i ludzkiego potu, gęsty od strachu, bezsilnej wściekłości, niespełnionego pożądania i rozpaczy świt koloru popiołu nie był w stanie przywrócić miastu barw.

Arkadin znalazł zamknięty gabinet lekarski, włamał się do niego i wziął, co mu było potrzebne: nici chirurgiczne, jodynę, sterylne opatrunki, bandaże i antybiotyki zastępujące te, których nie dostał w szpitalu. Szedł ulicami szybko i ciężko dysząc, świadom, że musi przede wszystkim zatamować krwawienie z rany na udzie. Nie zagrażała życiu, ale była głęboka, a jemu nie wolno stracić więcej krwi. Jeszcze bardziej potrzebował jednak jakiejś kryjówki, w której mógłby zatrzymać zegar włączony przez Osierowa, złapać oddech, ocenić sytuację. Przeklął się za to, że dał się zaskoczyć przeciwnikowi. Doskonale przy tym wiedział, że następny krok będzie miał decydujące znaczenie, a zwykłe nieszczęście może błyskawicznie zmienić się w katastrofę.

Ponieważ przeciwnik złamał jego zabezpieczenia, wszystkie miejscowe kontakty musiał uznać za spalone, co pozostawiało mu tylko jedno wyjście. Istnieje miejsce, którym rządził w sposób absolutny. Wybrał szyfrowany numer dający mu dostęp do szeregu komputerów trasujących. Wydzwonił Stiepana, Lukę, Pawła, Alika oraz Ismaila Beya, figuranta grającego rolę przywódcy Braterstwa Wschodu, nad którym Arkadin miał pełną kontrolę.

– Zaatakowali nas Masłow, Osierow i w ogóle Kazachowie jako całość – poinformował każdego z nich rzeczowo, bez wstępów. – Od tej chwili jesteśmy w stanie wojny.

Odpowiednio ich wytrenował. Nikt nie zadał żadnego zbędnego pytania, wszyscy po prostu potwierdzali otrzymanie rozkazu, a potem kończyli rozmowę i przystępowali do przygotowań, kierując się instrukcjami, których Arkadin udzielił im wiele miesięcy temu. Każdy z kapitanów miał rolę do odegrania, każdy wprowadzał w życie część planu ogarniającą dosłownie cały świat. Masłow chciał wojny, więc czeka go wojna, i to na niejednym froncie.

Arkadin pokręcił głową. Roześmiał się, ale w jego śmiechu nie było wesołości. Wiedział, że ta chwila nadejdzie, nieunikniona jak kolejny oddech. Teraz, gdy już przyszła, odczuł wielką ulgę. Nie musi już uśmiechać się przez zaciśnięte zęby, nie musi udawać przyjaźni tam, gdzie istnieje tylko gorzka wrogość.

Już nie żyjesz, Dimitriju Ilianowiczu, pomyślał. Tylko jeszcze o tym nie wiesz.

Niebo przybrało barwę rozwodnionego różu. Był już prawie na Chaaya. Pora na trudną rozmowę. Wybrał jedenastocyfrowy numer. Głos robota odpowiedział po rosyjsku: „Federalna Agencja Antynarkotykowa”, szeroko znana, a niesławna FSB-2, która pod wodzą Wiktora Czerkiesowa stała się najpotężniejszą i najbardziej przerażającą agencją rosyjskiego rządu, przewyższając pod tym względem nawet FSB, następczynię KGB.

– Z pułkownikiem Karpowem proszę.

– Jest czwarta rano. Pułkownik Karpow jest niedostępny – oznajmił robot głosem bardzo przypominającym ten, jakim mówiły zombie z filmu George’a Romera.

– Ja też – oznajmił Arkadin, ćwicząc swój sardoniczny humor. – Ale jednak postanowiłem z nim porozmawiać.

– Wolno wiedzieć, z kim mam do czynienia? – Rosjanin nie zdradzał cienia emocji.

– Nazywam się Arkadin. Leonid Danielewicz Arkadin. A teraz znajdź mi swojego szefa.

Robot odetchnął gwałtownie.

– Proszę czekać.

– Sześćdziesiąt sekund. – Arkadin spojrzał na zegarek i rozpoczął odliczanie. – Nie więcej.

Po pięćdziesięciu ośmiu sekundach usłyszał kilka trzasków, a potem niski, szorstki głos powiedział:

– Pułkownik Karpow.

– Borisie Iljiczu, minęło tyle lat. Ileż razy o mało się nie spotkaliśmy!

– Żałuję, że nie da się wykreślić tego „o mało”. Skąd mam wiedzieć, że rozmawiam z Leonidem Danielewiczem Arkadinem?

– Dimitrij Masłow nadal doprowadza pana do furii, co, pułkowniku? – Karpow nie odpowiedział, więc Arkadin mówił dalej: – A w ogóle, to kto inny mógłby podać panu głowę Kazachów na srebrnej tacy?

Pułkownik roześmiał się ochryple.

– Prawdziwy Arkadin nigdy nie wydałby mi swojego mistrza. Kimkolwiek jesteś, tracę czas. Żegnam.

Arkadin podał mu adres na przemysłowych przedmieściach Moskwy. Karpow milczał przez chwilę, lecz jeśli się człowiek skupił, mógł usłyszeć jego ciężki oddech. Od tej rozmowy zależy wszystko, Karpow po prostu musi uwierzyć, że ma do czynienia z prawdziwym Leonidem Danielewiczem Arkadinem i że mówi on szczerą prawdę.

– I co mam zrobić z tym adresem? – spytał pułkownik po chwili milczenia.

– To magazyn. Na oko wygląda dokładnie tak jak jakaś setka innych, stojących po obu jego stronach.

– Nudzicie mnie, panie Jak Mu Tam.

– Trzecie drzwi od lewej, blisko tylnej ściany, prowadzą do męskiej toalety. Za pisuarami są kabiny. W ostatniej po prawej nie ma muszli, za to w jej tylnej ścianie są drzwi.

Karpow znów wahał się przez chwilę, a potem spytał:

– I co z tego?

– Niech pan się przygotuje – powiedział Arkadin. – Ma pan być uzbrojony po zęby.

– Chcesz powiedzieć, że powinienem wziąć zespół z…

– Nie! Pójdzie pan sam. Co więcej, nie wpisze się pan do książki wyjść, żywa dusza nie ma prawa wiedzieć, dokąd pan idzie. Swoim towarzyszom proszę powiedzieć, że ma pan umówioną wizytę u dentysty albo panienkę na popołudniowe pieprzonko, w cokolwiek chętniej uwierzą.

Tym razem cisza brzemienna była śmiertelną groźbą.

– Kto jest wtyczką w moim biurze?

– Och, Borisie Iljiczu, niech pan nie będzie taki niewdzięczny. Chyba nie chce pan popsuć mi zabawy. Nie teraz, kiedy daję panu taki wspaniały prezent! – Arkadin odetchnął głęboko. Pułkownik połknął przynętę, pora zaciąć rybę, nim urwie się z haczyka. – Ale na pana miejscu użyłbym raczej liczby mnogiej. Nie wtyczka. Wtyczki.

– Co? Posłuchaj, człowieku…

– Pora brać się do roboty, panie pułkowniku, bo pańskie ofiary spokojnie skończą dzień owocnej pracy. – Arkadin zachichotał. – Podaję mój numer, wiem, że wam się nie wyświetla. Niech pan zadzwoni do mnie po powrocie, Borisie Iljiczu, to pogadamy. O nazwiskach i całkiem możliwe, że także o wielu innych ważnych sprawach.

Przerwał połączenie, nie czekając na to, co Karpow ma jeszcze do powiedzenia.

• • •

Delia Trane także powoli kończyła dzień pracy. Siedziała za biurkiem, przyglądając się trójwymiarowemu obrazowi diabelsko wręcz pomysłowej bomby widniejącej na monitorze.

Próbowała rozbroić ją, nim mechanizm zegarowy spowoduje wybuch. Jeśli jej się nie uda, jeśli wirtualnymi nożycami przetnie nie ten kabelek albo poruszy nimi nieostrożnie, z wnętrza urządzenia wydobędzie się brzęczenie. To ona stworzyła program wirtualnej bomby, co nie oznacza, że nie bawi się doskonale, próbując znaleźć sposób jej rozbrojenia.

Delia była raczej pospolitą, trzydziestoparoletnią kobietą. Miała jasne oczy, krótko obcięte włosy i ciemną skórę odziedziczoną po pochodzącej z Kolumbii matce. Mimo iż względnie młoda i obdarzona raczej wybuchowym temperamentem, była jednym z najbardziej cenionych pirotechników Biura do spraw Alkoholu, Tytoniu, Broni Palnej oraz Materiałów Wybuchowych. A także najlepszą przyjaciółką Sorai Moore, więc kiedy ochrona poinformowała ją, że Soraya czeka na nią w holu budynku, kazała bez zwłoki przysłać ją na górę.

Poznały się służbowo, stwierdziły, że są tak samo przebojowe i niezależne, słowem są pokrewnymi duszami, tak trudnymi do znalezienia w ograniczonym Obwodnicą, hermetycznym sektorze publicznym. Spotkały się podczas jednej z tajnych misji Sorai, nie musiały ukrywać przed sobą, co robią i co oznacza dla nich ta praca, a konieczność zachowania tajemnic najczęściej niszczy przyjaźnie zawierane w DC. Co więcej, obie zdawały sobie także sprawę z tego, że na dobre i złe całe ich życie to praca, że stworzone zostały do wypełniania obowiązków wyznaczonych przez zwierzchników wymagających dochowania tajemnicy, co w pewien sposób uwiarygodniało ich istnienie, ich wolność jako kobiet, ich znaczenie, niezależne od wszechobecnej w Waszyngtonie dyskryminacji. Co dzień wypowiadały prywatną wojnę establishmentowi niczym prawdziwe współczesne Amazonki.

Delia wróciła do kontemplacji swego komputerowego modelu rzeczywistości będącego dla niej światem w miniaturze.

Wystarczyło kilka sekund, by zapomniała o wszystkim oprócz rozwiązywanego właśnie problemu, ani chwili nie poświęciła na zastanawianie się, co przyjaciółka robi tu o tej porze. Dopiero gdy na monitor padł cień, podniosła głowę i spojrzała w oczy Sorai, pojęła, że stało się coś złego.

– Na litość boską, usiądź, bo się przewrócisz – powiedziała, podsuwając koleżance wolne krzesło. – Co się stało? Ktoś umarł?

– Ktoś właśnie stracił pracę.

Delia przyglądała się Sorai zdziwiona.

– Nie rozumiem.

– Zostałam wywalona, wykopana, posłano mnie na zieloną trawkę – wyjaśniła Soraya. – Bez naruszenia dóbr osobistych… które z pewnością naruszono – dodała z sarkazmem.

– Co się właściwie stało, do cholery?

– Jestem Egipcjanką, muzułmanką i kobietą. Nasz nowy dyrektor nie potrzebuje innych powodów.

– Nie masz się czym martwić. Znam doskonałego prawnika…

– Zapomnij o prawnikach.

Delia spojrzała na nią zdziwiona.

– Chyba nie pozwolisz, żeby uszło im to na sucho? Raya, przecież mówimy o dyskryminacji!

Soraya tylko machnęła ręką.

– Nie mam zamiaru spędzić następnych dwóch lat życia na walce z CI i sekretarzem Hallidayem.

Jej przyjaciółka poprawiła się na krześle.

– Więc aż tak wysoko to sięga?

– Jak mogą mi to robić? – jęknęła Soraya.

Delia wstała, obeszła biurko i przytuliła przyjaciółkę.

– Wiem, że to tak, jakby rzucił cię kochanek, ktoś, o kim myślałaś, że go znasz, a tymczasem okazało się, że cię wykorzystywał. Nie, gorzej, że cały czas cię zdradzał.

– Teraz przynajmniej mogę sobie wyobrazić, co czuł Jason – powiedziała Soraya posępnie. – Tyle razy wyciągał rękę Centrali z ognia, nim zdążyła poparzyć sobie palce, i jak mu się za to odwdzięczono? Polowali na niego jak na psa.

– No to krzyżyk jej na drogę. – Delia pocałowała ją w czubek głowy. – Pora na nowy początek.

Soraya spojrzała na nią zamyślona.

– Naprawdę? A co właściwie miałabym robić? Ten świat cieni to wszystko, co znam, i tylko w nim potrafię żyć. A Danziger był taki wściekły, że nie wróciłam do Centrali na rozkaz, że umieścił mnie na czarnej liście tajnych służb. Nigdy nie dostanę żadnej pracy w żadnej rządowej agencji wywiadowczej.

Delia zastanawiała się przez chwilę, po czym powiedziała:

– Mam pomysł. Muszę jeszcze załatwić jedną sprawę w pokoju na końcu korytarza, zadzwonić, a potem pojedziemy napić się i coś zjeść. A potem zabiorę cię w takie jedno specjalne miejsce. Jak ci się podoba ten plan?

– Bardziej, niż gdybym miała wrócić do domu, najeść się lodów i oglądać telewizję.

– Taką cię lubię! – Delia roześmiała się i pomachała palcem. – Nie ma strachu, zabawimy się tak dobrze, że do głowy ci nie przyjdzie się martwić.

Soraya też się uśmiechnęła, choć nieco żałośnie.

– A co z moją goryczą?

– Nią też się zajmiemy.

• • •

Bourne wybiegł z domu Suparwity, nie oglądając się ani w lewo, ani w prawo. Dla obserwatorów mógł być człowiekiem, który ma coś pilnego do załatwienia. Zakładał, że zechcą pójść za nim tam, dokąd się teraz wybierał.

Słyszał, jak idą za nim przez las, przyciągani jego zdecydowanym zachowaniem. Przedzierał się szybko przez krzaki, chciał, by się do niego zbliżyli i by jego wzburzenie stało się ich wzburzeniem. Wiedział, że nie ryzykuje życia, że najpierw go przesłuchają. Chcą wiedzieć, co wie o pierścieniu. Niewątpliwie uważają się za bardzo dyskretnych, ale na Bali nie istnieje coś takiego jak dyskrecja. Bourne słyszał, że pytali o niego w Manggis, sąsiedniej wiosce, a kiedy dowiedział się, że to Rosjanie, ani przez chwilę nie wątpił, że pracują dla Leonida Arkadina. Po raz ostatni widział swojego wroga, pierwszego człowieka, który ukończył program żołnierza doskonałego Treadstone w czasie bitwy w północnym Iranie.

Teraz, pośrodku szmaragdowej i brunatnoczerwonej balijskiej dżungli, Bourne nagle skręcił w prawo, kierując się do wielkiego berigin, przez ludzi Zachodu nazywanym banyan, balijskiego symbolu nieśmiertelności. Skoczył na jedną z jej wielu gałęzi, wspinał się przez prawdziwy labirynt, aż znalazł się wystarczająco wysoko, by zyskać wspaniały widok na okolicę. Ptaki nawoływały się wesoło, bzyczały owady. Tu i tam promienie słońca przebijały gęsty baldachim liści, nadając miękkiej ziemi barwę czekolady.

Chwilę później zauważył pierwszego Rosjanina, ostrożnie przedzierającego się przez gęste krzaki, okrążającego właśnie gęsty zagajnik. Oparł lufę AK-47 w zgięciu lewego ramienia, palec wskazujący jego prawej ręki spoczywał na spuście; był gotów pociągnąć go i wypluć serię przy najlżejszym odgłosie lub zwiastującym niebezpieczeństwo poruszeniu. Powoli podchodził do berigin, w którym znalazł schronienie Bourne. Od czasu do czasu podnosił głowę, przyglądając się czubkom drzew ciemnymi bystrymi oczami.

Bourne przesunął się bezszelestnie wśród gałęzi, zajmując właściwą pozycję. Odczekał, aż Rosjanin znajdzie się bezpośrednio pod nim, po czym spadł na niego niczym jeden ze słonecznych promieni. Uderzył go obcasami w ramiona, powodując wywichnięcie jednego z nich i przewracając ofiarę. Zwinął się w kulę, przyjął ciężar upadku na łopatkę i wykonał przewrót, unikając w ten sposób kontuzji. Zaatakował, nim Rosjanin odzyskał oddech. Lecz, choć oszołomiony, Rosjanin zareagował instynktownie tak, jak go nauczono. Stopą trafił Bourne’a w mostek.

Stęknął. Jego przeciwnik próbował wstać, zaciskając zęby z bólu. Czas stanął w miejscu, jakby otaczający walczących pierwotny las wstrzymał oddech. Cios zadany kantem prawej dłoni połamał kości w zwichniętym ramieniu. Rosjanin jęknął, lecz jednocześnie kolbą karabinu szturmowego zadał przeciwnikowi potężny cios w bok.

Rosjanin wstał, opierając się na swym AK-47. Z trudem zachowując równowagę, podszedł do zaplątanego w pnącze Bourne’a. Wycelował, ale w tym samym momencie Amerykanin zadał mu krzyżowy cios nogami, mierząc w kolano, znów obalając go na ziemię. Krótka seria poszła w górę, obsypując przeciwników liśćmi, kawałkami kory i odłamkami gałęzi. Próba użycia AK-47 jako tarana także zakończyła się niepowodzeniem, Bourne bowiem zanurkował pod zataczającą wysoki łuk bronią. Kolejny zadany kantem dłoni cios strzaskał Rosjaninowi obojczyk, trzeci, identyczny, zadany drugą ręką, zmiażdżył mu nos, wbijając w mózg chrząstki i odłamki kości. Bourne wyrwał broń upadającemu, martwemu przeciwnikowi, notując w pamięci jego prymitywny więzienny tatuaż: węża owiniętego wokół rękojeści sztyletu, ostateczny dowód, że miał do czynienia z członkiem gruppierowki.

Niemal udało mu się wyplątać spomiędzy pnączy, kiedy za jego plecami rozległ się gardłowy głos.

– Rzuć broń – powiedział mężczyzna po rosyjsku z wyraźnym moskiewskim akcentem.

Bourne odwrócił się powoli. To zapewne odgłos strzałów naprowadził drugiego Rosjanina na właściwy trop.

– Kazałem ci rzucić broń.

On też uzbrojony był w AK-47 wymierzony w tej chwili w pierś Bourne’a.

– Czego chcesz? – warknął Bourne.

– Doskonale wiesz, czego chcę. A teraz rzuć broń i oddaj mi to.

– Co mam ci oddać? Powiedz mi, co mam zrobić, a zrobię to bez gadania.

– Odbiorę ci pierścień, gdy tylko rzucisz broń mojego przyjaciela. – Rosjanin pokazał Bourne’owi gestem, że ma się do niego zbliżyć. – Podejdź, sukinsynu. Bo jeśli nie, postrzelę cię najpierw w jedną nogę, a potem w drugą. Jeśli to nie pomoże… sam wiesz, jak bolesne bywają rany brzucha. I wiesz, jak długo cierpi ranny, nim wreszcie wykrwawi się na śmierć.

– Twój partner? Szkoda go – powiedział Bourne, wypuszczając AK.

Zadziałał instynkt. Rosjanin nie mógł nie zerknąć na przyjaciela, a jednocześnie jego wzrok przyciągnął upadający karabinek. Bourne wykorzystał tę chwilę, strzelił z pnącza jak z bata, owinął nim szyję mężczyzny i mocno szarpnął ją do siebie, wprost na swoją pięść. Uderzenie sprawiło, że szyja złożyła się jak scyzoryk. Bourne puścił pnącze i uderzył ofiarę w kark splecionymi dłońmi.

Rosjanin upadł. Bourne przyklęknął przy nim, przewrócił go na wznak, półprzytomnego, rzucającego się jak ryba wyciągnięta na pokład łodzi. Kilka uderzeń otwartą ręką w twarz sprawiło, że facet oprzytomniał. Bourne unieruchomił go, klękając mu na brzuchu i przyciskając go do ziemi całym ciężarem ciała.

Rosjanin patrzył na niego niebieskimi oczami. Twarz miał nienaturalnie czerwoną, z kącika ust ściekała strużka krwi.

– Po co Leonid cię przysłał? – spytał Bourne po rosyjsku.

Mężczyzna nieprzytomnie zamrugał oczami.

– Kto?

– Nawet nie próbuj. – Bourne mocniej przycisnął go kolanem. Rosjanin jęknął. – Doskonale wiesz, o kogo mi chodzi. O Leonida Arkadina.

Przez chwilę przeciwnik tylko się mu przyglądał, oniemiały, a potem, mimo iż był w niebezpieczeństwie, zdołał się roześmiać.

– Naprawdę tak myślisz? – Z kącików jego oczu popłynęły łzy. – Że pracuję dla tej kupy gówna?

Rosjanin odpowiedział zbyt szybko i zbyt spontanicznie, musiał mówić szczerze. A poza tym dlaczego miałby kłamać? Bourne milczał przez chwilę, oceniając sytuację.

– Jeśli nie dla niego – powiedział, ostrożnie dobierając słowa – to dla kogo?

– Jestem człowiekiem Kazachów. – Nie sposób było nie rozpoznać brzmiącej w jego głosie dumy. Po raz drugi powiedział prawdę.

– A więc wysłał cię Dimitrij Masłow?

Całkiem niedawno Bourne miał okazję spotkać w Moskwie szefa Kazachów. Okoliczności tego spotkania nie były bynajmniej przyjemne.

– Można tak powiedzieć. Ja przyjmuję rozkazy od Wiaczesława Germanowicza Osierowa.

– Osierowa? – Bourne nigdy dotąd nie słyszał tego nazwiska. – Kto to taki, ten Osierow?

– Szef operacji. Wiaczesław Germanowicz planuje działania Kazachów na każdym poziomie, a Masłow zajmuje się coraz bardziej denerwującym rządem.

Nad tym trzeba się przez chwilę zastanowić.

– Niech będzie. Więc składasz meldunki temu Osierowowi. Dlaczego uznałeś za zabawne podejrzenie, że mógł cię przysłać Arkadin?

Oczy Rosjanina rozbłysły.

– Ty kapuściany łbie! Osierow i Arkadin się nienawidzą. Śmiertelnie.

– Dlaczego?

– Chodzi o coś, co zdarzyło się bardzo dawno temu.

– Rosjanin splunął krwią. – Przesłuchanie skończone?

– Skąd się ta wrogość wzięła?

Rosjanin roześmiał się, pokazując zakrwawione zęby.

– Zabierz to pieprzone kolano z mojej piersi.

– Jasne, oczywiście. – Bourne mocno uderzył go kolbą AK w skroń.

Rozdział 3

– Powinnam się wcześniej zorientować – powiedziała Soraya.

W oczach przyglądającej się jej Delii błyszczały iskierki rozbawienia.

– W czym zorientować? – spytała.

– Że taka niepoprawna hazardzistka jak ty zabierze mnie na najlepszego prywatnego pokera w mieście.

Delia roześmiała się głośno. Reese Williams prowadziła przyjaciółki korytarzem, którego wytapetowane ściany zdobiły zdjęcia oraz obrazy przedstawiające afrykańską faunę i florę, a przede wszystkim słonie.

Soraya zwróciła się do Williams:

– Znam to miejsce ze słyszenia, ale Delia uznała za stosowne zaprosić mnie tu dopiero teraz.

– Nie pożałujesz – powiedziała przez ramię Williams.

– Przynajmniej tyle mogę ci obiecać.

Znajdowały się w jej kamienicy z ciemnego piaskowca. Reese Williams była mocnym prawym ramieniem komisarza policji Lestera Burrowsa, niezastąpionym z wielu różnych powodów, z których nie najmniej ważnym był ten, że miała doskonałe kontakty w wyższych sferach waszyngtońskiej polityki.

Otworzyła podwójne drzwi prowadzące do biblioteki zamienionej na pokój do gry. Był tu stół pokryty zielonym suknem, sześć wygodnych krzeseł oraz obowiązkowa chmura aromatycznego dymu cygar. Po przekroczeniu progu słychać było wyłącznie stuk żetonów oraz ledwie słyszalny szmer kart, tasowanych ze znawstwem, a następnie rozdawanych czterem siedzącym przy stole mężczyznom. Soraya rozpoznała samego Burrowsa, dwóch senatorów, jednego początkującego, drugiego starszego i doświadczonego, potężnego lobbystę i… Szeroko otworzyła zdumione oczy. Czy to jest…

– Peter? – spytała z niedowierzaniem.

Peter Marks przerwał liczenie żetonów.

– Dobry Boże, Soraya! – Zerwał się z krzesła. – Na razie nie gram – rzucił, obszedł stół, podszedł do dziewczyny i mocno ją przytulił. – Delio, nie zachciałabyś zająć mojego miejsca?

– Z przyjemnością. – Delia zwróciła się do przyjaciółki:

– Peter gra tu regularnie. Zadzwoniłam do niego z biura. Pomyślałam, że przyjemnie by ci było spotkać się ze starym przyjacielem i współpracownikiem.

Soraya pocałowała ją w policzek.

– Dzięki.

Przyjaciółka skinęła głową i zajęła miejsce przy stole. Z banku wzięła zwykłą sumę w żetonach, kwitując jej odbiór.

– Co u ciebie? – spytał Sorayę Marks, przyglądając jej się uważnie. Spojrzała na niego smutno.

– Jak myślisz, co u mnie?

– Przyjaciele z Centrali powiedzieli mi, jak potraktował cię Danziger. – Marks pokręcił głową. – Nie powiem, żebym był zaskoczony.

– Nie rozumiem.

Marks poprowadził ją przez hol do pustego salonu, gdzie w odległym kącie znaleźli miejsce gwarantujące im prywatność. Drzwi balkonowe wychodziły na cienistą alejkę oranżerii. Ściany wytapetowane były ciepłą, ciemną tapetą i obwieszone afrykańskimi zdjęciami gospodyni otoczonej tłumami tubylców. Na niektórych towarzyszył jej starszy dżentelmen, prawdopodobnie ojciec. Przed marmurowym kominkiem stała pluszowa kanapa i kilka wyściełanych, obitych tkaniną w paski foteli. Ten sielski obrazek wieńczył niski stół z polerowanego drewna oraz kredens z dwiema tacami zastawionymi butelkami i kryształowymi szklaneczkami. Żadne stanowisko we władzach miasta, nawet po doliczeniu haraczy, nie oferowało zarobków wystarczających do prowadzenia domu na takim poziomie i Soraya pomyślała, że Reese musi pochodzić z bardzo bogatej rodziny.

Usiedli w dwóch rogach kanapy, zwracając się lekko ku sobie.

– Danziger szuka okazji, by pozbyć się osób z najwyższego kierownictwa Centrali – powiedział Marks. – We władzach chce mieć swoich ludzi, to znaczy ludzi sekretarza Hallidaya. Jednak wie, że musi postępować ostrożnie, by nie stworzyć wrażenia, że urządza rzeź starej gwardii, choć właśnie taka rzeź została z góry zaplanowana. Dlatego odszedłem, kiedy tylko dowiedziałem się, że przychodzi.

– Byłam w Kairze. Nawet nie wiedziałam, że odszedłeś z Centrali. Gdzie wylądowałeś?

– W sektorze prywatnym. – Marks milczał przez chwilę, po czym powiedział: – Posłuchaj, Sorayo, wiem, że umiesz dochować tajemnicy, więc zaryzykuję i powiem ci, że… – zerknął na drzwi. Zamknął je, gdy tu wchodzili.

– Że co?

Pochylił się, zbliżając twarz do jej twarzy.

– Przyłączyłem się do Treadstone.

Zapadła cisza przerywana tylko tykaniem mosiężnego zegara okrętowego stojącego na półce nad kominkiem. Soraya roześmiała się, a w każdym razie próbowała.

– Daj spokój. Treadstone? Było, minęło…

– Stare owszem, tak. Ale powstało nowe. Frederick Willard wskrzesił program.

Słysząc to nazwisko, Soraya natychmiast przestała się uśmiechać. Znała reputację tego człowieka: był to śpioch, którego Stary wkręcił do Agencji Bezpieczeństwa Narodowego. Odpowiadał za ujawnienie bezprawnych metod przesłuchań stosowanych przez jej poprzedniego szefa. Ale od tamtego czasu Willard znikł z ekranów radaru. Co tylko potwierdzało słowa Petera.

Niepewnie pokręciła głową.

– Czegoś tu nie rozumiem. Treadstone było operacją nielegalną, nawet według standardów Centrali. Istniały aż za dobre powody, by ją zakończyć. Dlaczego miałbyś do niej dołączyć? Akurat teraz?

– To proste. Willard nienawidzi Hallidaya co najmniej tak, jak ja… i jak ty. Obiecał, że użyje środków Treadstone do zniszczenia jego wiarygodności wraz z zapleczem politycznym.

I dlatego chcę, żebyś się do nas przyłączyła.

Udało mu się ją zaskoczyć.

– Co? Mam wstąpić do Treadstone? – Marks skinął głową. Soraya spojrzała na niego podejrzliwie. – Zaraz, chwileczkę. Wiedziałeś, że mnie wywalą, kiedy tylko przekroczę próg Centrali?

– Wszyscy o tym wiedzieli, Sorayo. Wszyscy oprócz ciebie.

– Dobry Boże! – Soraya zerwała się z kanapy. Chodziła po pokoju, wodząc czubkami palców po grzbietach stojących na regałach książek, po słoniach z brązu i ciężkich zasłonach, nie czując ani ich kształtu, ani faktury. Peter rozsądnie milczał. Wreszcie odwróciła się i przez szerokość pokoju powiedziała:

– Podaj mi jeden dobry powód, dla którego miałabym zgodzić się na tę propozycję. I proszę, daj spokój temu, co oczywiste.

– W porządku. Nie wspomnę więc, że potrzebujesz pracy, za to poproszę, żebyś się przez chwilę zastanowiła. Kiedy Willard przeprowadzi, co obiecał, i Halliday odejdzie, to jak sądzisz, jaką przyszłość będzie miał przed sobą Danziger? Jak długo pozostanie na stanowisku szefa Centrali? – Peter Marks także wstał. – Nie wiem, jak ty, ale ja chciałbym widzieć ją taką, jaka była. Taką, jaką przez dziesięciolecia rządził Stary.

Taką, z której mógłbym być dumny.

– Masz na myśli tę Agencję, która wykorzystywała Jasona raz za razem, gdy tylko służyło to jej celom?

Peter roześmiał się, wytrącając Sorai z ręki broń, którą był cynizm.

– Czy nie jest to jedna z tych rzeczy, które organizacje wywiadowcze robią najlepiej? – Podszedł do niej. – Daj spokój i powiedz mi, że nie chcesz, żeby wróciła stara, dobra Centrala Wywiadu.

– Chcę znowu prowadzić Typhona.

– No tak, owszem. Więc tym samym nie chcesz patrzeć, jak Danziger rozpieprza siatkę, którą stworzyłaś od podstaw.

– Jeśli chcesz znać prawdę, to od kiedy wyszłam z biura, potrafię myśleć tylko o Typhonie.

– Więc się do mnie przyłącz.

– A jeśli Willard pójdzie na dno?

– Nie pójdzie – zapewnił ją Marks.

– W życiu nie istnieje coś takiego jak pewność, Peterze.

I ty powinieneś wiedzieć o tym najlepiej.

– Co racja, to racja. Jeśli Willard pójdzie na dno, pociągnie nas za sobą, ale przynajmniej będziemy mieli poczucie, że zrobiliśmy, co w naszej mocy, by ożywić Centralę. Że nie ugięliśmy się przed Hallidayem i przed panoszącą się w niej jak u siebie Agencją Bezpieczeństwa Narodowego.

Soraya westchnęła. Podeszła do przyjaciela po grubym dywanie.

– Skąd, do cholery, Willard ma fundusze na Treadstone? – spytała i natychmiast uświadomiła sobie, że zadając to pytanie, przyjęła propozycję Marksa. Połknęła przynętę. Zastanawiając się nad tym, omal nie uszedł jej uwagi ból malujący się na twarzy przyjaciela. – Nie spodoba mi się twoja odpowiedź, prawda?

– Mnie też się to nie podoba, ale… – wzruszył ramionami.

– Czy mówi ci coś nazwisko Oliver Liss?

Spojrzała na niego, wytrzeszczając oczy ze zdumienia.

– Chodzi ci o jednego z szefów Black River? – Nagle wybuchnęła śmiechem. – Powiedz mi, że żartujesz. Przecież to my, Jason i ja, zdyskredytowaliśmy Black River. Wydawało mi się, że wszystkich trzech postawiono w stan oskarżenia?

– Partnerów Lissa tak, ale on sam zerwał wszystkie kontakty z firmą wiele miesięcy przed tym, nim dzięki wam dwojgu szydło wyszło z worka. Nikt nie znalazł śladu jego udziału w nielegalnych operacjach.

– Wiedział?

Marks wzruszył ramionami.

– Być może po prostu miał szczęście.

Soraya zmierzyła go przenikliwym spojrzeniem – Nie wierzę w to i ty też nie wierzysz.

Peter pokiwał głową.

– Masz cholerną rację. Nie podoba mi się to. Co nam to mówi o etyce Willarda?

Odetchnął głęboko i powoli wypuścił powietrze z płuc.

– Halliday gra nieczysto. Jak nikt, kogo zdarzyło mi się do tej pory poznać. Uważam, że każdy sposób powstrzymania go jest wart wykorzystania.

– Nawet układ z diabłem?

– Być może trzeba diabła, by zniszczyć diabła.

– Może masz rację, może jej nie masz, w każdym razie będziemy stąpali po cienkim lodzie, Peterze.

Marks się uśmiechnął.

– A jak myślisz, dlaczego chcę mieć cię przy boku? W którymś momencie będę pewnie potrzebował kogoś, kto wyciągnie mnie z gówna, nim zaleje mnie z głową. Jeśli o to chodzi, jesteś najlepsza.

• • •

Moira Trevor z pistoletem Lady Hawke w kaburze na udzie przyglądała się pustym biurom swojej nowej, a już skompromitowanej firmy, Heartland Risk Management, Spółka z o.o. To miejsce stało się toksyczne tak szybko, że nawet nie żałowała, że je opuszcza. Czuła tylko rozczarowanie, bo utrzymała się w biznesie niespełna rok. Po którym pozostał tylko kurz. Nie miała nawet żadnych wspomnień, które mogłaby ze sobą zabrać.

Odwróciła się, by wyjść… i zobaczyła wypełniającą drzwi do holu sylwetkę mężczyzny, ubranego w drogi trzyczęściowy garnitur. Na nogach miał wypolerowane do połysku półbuty z dziurkami, a w ręku, mimo dobrej pogody, trzymał porządnie zwinięty parasol z drewnianą rączką.

– Pani Trevor, jak sądzę?

Gapiła się na niego zdumiona. Miał włosy jak stalowa szczecina, czarne oczy, mówił z akcentem, którego nie umiała zlokalizować. W ręku trzymał papierową torbę. Przyjrzała jej się podejrzliwie.

– A pan nazywa się…

– Binns. – Mężczyzna wyciągnął do niej rękę. – Lionel Binns.

– Wolne żarty. W naszych czasach nikt nie ma na imię Lionel.

Binns patrzył na nią nieruchomym wzrokiem, nie mrugając.

– Czy mogę wejść, pani Trevor?

– Niby dlaczego chce pan wejść?

– Pragnę złożyć pani pewną propozycję.

Moira wahała się przez chwilę, po czym skinęła głową. Gość przekroczył próg, choć wydawało się, że ani drgnął. Rozejrzał się.

– O mój Boże, co my tu mamy.

– Obraz nędzy i rozpaczy.

Binns uśmiechnął się, lecz natychmiast spoważniał.

– Co mogę dla pana zrobić, panie Binns?

Gość otworzył torbę, Moira zesztywniała. Ale wyjął z niej tylko papierowe kubki.

– Przyniosłem herbatę z kardamonem.

Pierwsza wskazówka.

– Jakie to miłe – powiedziała Moira, przyjmując kubek.

Zdjęła pokrywkę i zajrzała do środka. Herbata była jasna od mleka. Po pierwszym łyku okazała się także bardzo słodka.

– Dziękuję.

– Pani Trevor, jestem prawnikiem. Mój klient chciałby panią zatrudnić.

– Wspaniale. – Rozejrzała się. – Przydałaby mi się jakaś praca.

– Klient chce, by odnalazła pani notebook, którego mu ukradziono.

Moira znieruchomiała z kubkiem w uniesionej ręce. Oczami koloru kawy patrzyła przenikliwie na Binnsa. Jej twarz świadczyła o silnej osobowości.

– Chyba pomylił mnie pan z prywatnym detektywem. W tej dzielnicy jest ich wielu i każdy byłby szczęśliwy…

– Mój klient chce zlecić to zadanie pani. Tylko pani.

Wzruszyła ramionami.

– Obszczekuje nie to drzewo. Przykro mi, ale nie zajmuję się takimi sprawami.

– Ależ wręcz przeciwnie. – Wyraz twarzy Binnsa nie przerażał, nie był nawet niepokojący. – Sprawdźmy, na ile prawdziwe jest to, co o pani wiem. Odnosiła pani wielkie sukcesy jako agent terenowy Black River. Osiem miesięcy temu rzuciła pani tę firmę i założyła Heartland, ściągając do siebie najlepszych ludzi poprzedniego pracodawcy. Nie ugięła się pani przed groźbami, wręcz przeciwnie, podjęła pani walkę i osiągnęła sukces, przyczyniając się do ujawnienia jego bezprawnych praktyk. No i teraz pani dawny szef Noah Perlis w nagrodę za swoje trudy jest trupem, Black River rozpędzono, a dwóch z trzech jej założycieli postawiono w stan oskarżenia. Jeśli coś z tego, co powiedziałem, nie jest prawdą, proszę mnie poprawić. – Zdumiona Moira milczała. – Z punktu widzenia mojego klienta jest pani idealną osobą do wykonania zadania, które chce zlecić, i odzyskania skradzionego laptopa.

– A jaki jest dokładnie punkt widzenia pańskiego klienta?

Prawnik uśmiechnął się szeroko.

– Zainteresowana. Przewidywane wynagrodzenie jest znaczne.

– Pieniądze mnie nie interesują.

– Mimo że została pani bez pracy? – Binns lekko pochylił głowę. – Zresztą nie to jest istotne. Nie wspomniałem o pieniądzach, choć całą pobieraną zwyczajowo stawkę dostanie pani z góry. Nie, pani Trevor, mówię o czymś, co jest dla pani znacznie ważniejsze. – Prawnik rozejrzał się po pustym wnętrzu. – O powodzie, dla którego pani się stąd wynosi.

Moira zamarła. Jej serce przyspieszyło.

– Nie wiem, o czym pan mówi.

– W pani firmie jest zdrajca – oznajmił prawnik. – Ktoś, kto jest na liście płac NSA.

Moira ściągnęła brwi.

– Kim jest pański klient, panie Binns?

– Nie jestem upoważniony do wyjawienia jego tożsamości.

– Nie jest pan także upoważniony do wyjawienia, skąd tyle o mnie wie, prawda?

Gość tylko rozłożył ręce. Moira skinęła głową.

– Doskonale. Sama znajdę tego cholernego zdrajcę.

Dziwne, ale te słowa przywołały na usta Binnsa koci uśmiech.

– Mój klient był pewny, że taka właśnie będzie pani odpowiedź. Nie wierzyłem mu i właśnie stałem się uboższy o tysiąc dolarów.

– Niewątpliwie odbije pan to sobie w wynagrodzeniu.

– Kiedy pozna mnie pani lepiej, przekona się pani, że nie jestem tego rodzaju człowiekiem.

– Powiedziałabym, że to przesadny optymizm.

Binns pokiwał głową.

¹ USW (ang.) – ultrasonic weapon.