Tym, którzy ujrzeli boskość w pięknie
lub
Każdemu, kto musiał kiedyś myśleć o baseballu

Wskazówki dotyczące wymowy

Jeśli znacie już tę serię, to wiecie dobrze, że część irlandzkich słów może sprawić pewną trudność przy próbie wymówienia ich po angielsku. A jako że mam tu całą masę irlandzkich imion, wykorzystam tę okazję, by powtórzyć kilka, które ostatnio omawiałem w pierwszym tomie serii. Jak zawsze te wskazówki są dla tych, którzy by mieli ochotę wymawiać sobie wszystko poprawnie w głowie. Ale nie ma obowiązku, by to robić, i wcale się nie obrażę, jeśli będziecie wymawiać sobie te słowa, jak wam się żywnie podoba – szczególnie że prezentuję je tu głównie w dialekcie ulsterskim, tak więc ludzie, którzy mówią dialektem munsterskim, i tak by to wymówili zupełnie inaczej. To ma być dobra zabawa, do cholery, więc bawcie się dobrze bez względu na to, czy wymowa jest poprawna czy nie! Nie zrobię wam z tego sprawdzianu.

Irlandzkie słowa

Aenghus Óg = Engus Og (Epicki dupek. Już martwy)

Brighid = Brijit (Pierwsza pośród faerii, pod względem magicznych mocy dorównuje jej jedynie Morrigan)

Cnoc an Óir = Knok a Nor (Miejsce w krainie Mag Mell; znane z uzdrawiających gorących źródeł; dosłownie: „złote wzgórze”)

Creidhne = Krejnia (Jeden z Trzech Rzemieślników, specjalizuje się w brązie, mosiądzu i złocie)

Dubhlainn Óg = Duwlin Og

Emhain Ablach = Iwan Ablah (Z gardłowym h, które często jest pomijane, i wtedy końcówka brzmi po prostu -a, tak zresztą jak w słowach Fragarach i Moralltach. Znaczy Wyspa Jabłek)

Fand = Fand (No wiem. Zdawałoby się, że nic się nie wymawia tak jak po angielsku, a tu proszę! Córka Flidais, żona Manannána Mac Lira)

feeorin = fejorin (Rodzaj faerii z irlandzkich podań ludowych. Istota zdecydowanie starsza od George'a Lucasa, wszelkie podobieństwo do gadzinowego gatunku alienów z Gwiezdnych Wojen zupełnie przypadkowe)

Fir Darrig = Ferdarik (Trochę jak Firbolgowie, ale bardziej drewniani)

Flidais = Flidisz (Irlandzka bogini łowów)

Fragarach = Fragarah (Legendarny miecz, który przecina się przez każdą zbroję; Prawdomówny, Odpowiadacz)

geancanach = gankana (Kolejny typ faerii)

Goibhniu = Gawniu (Jeden z Trzech Rzemieślników, specjalizujący się w kowalstwie i piwowarstwie)

Granuaile = Grońjawejl (Ludzie wciąż mnie pytają, jak to się wymawia, więc proszę bardzo)

Luchta = Lukta (Literę ch czyta się tu gardłowo, ale ja wymawiam ją dość podobnie do głoski k. Jeden z Trzech Rzemieślników, specjalizujący się w drewnie. W mitach czasami nazywany także Luchtaine)

Mag Mell = Ma Mell (Jeden z irlandzkich rajów; taki bardziej ą ę)

Manannán Mac Lir = Mananon Mak Lir (Bóg morza i psychopomp pięciu krain pośmiertnych, w tym Mag Mell i Emhain Ablach)

Moralltach = Moreltah (Kolejny legendarny miecz. Wyposażony w zaklęcie obumierania, czyli jeden cios i już po tobie. Dosłownie: Wielki Gniew)

Ogma = Ogma (Jeden z Tuatha Dé Danann)

Scáthmhaide = Skaładdże (Znaczy Kij Cienia)

Siodhachan = Szijahan (Prawdziwe imię Atticusa nadane mu przez jego rodzoną matkę)

Tír na nÓg = Tir na Nog (Kraina Młodości. Główna kraina irlandzka, poprzez którą druidzi mogą się przenosić do innych krain)

Tuatha Dé Danann = Tua dej danan (Rasa ludzi, którzy byli pierwszymi druidami, a potem stali się bogami irlandzkich pogan)

Nordyckie słowa

Álfheim = Alfhejm

einherjar = ajnherjar

Gjöll = Gjol

Hugin = Hjudżin

Munin = Munin

Nidavellir = Nidawettylir

Niflheim = Niwelhejm

Sigyn = Sygin

Skadi = Skati

Svartálfheim = Swartelfhejm

Vir = Wer

Yggdrasil = Igdrasyl (Drzewo Świata)

Ylgr = Ilger

Rozdział 1

Macie czasem takie niekontrolowane drgania całego ciała przed zaśnięciem, kiedy mięśnie robią głupie dowcipy mózgowi? Człowiek wybudza się wtedy zupełnie i zaraz szlag go trafia na układ nerwowy, no bo co w końcu? Łapałem się już przedtem na tym, że mówię mu: „Cholera, brachu (tak, zwracam się do mojego układu nerwowego „brachu” i brach to jakoś znosi), już prawie spałem, a teraz w pień mi wyciąłeś wszystkie te owce, które sobie spokojnie liczyłem!".

Coś w tym stylu czułem właśnie, kiedy szedłem po płaskowyżu Kaibab, tylko że tym razem to drżała Gaja. Przez tatuaże dochodził do mnie jakiś nieprzyjemny dreszcz, jakbym wyszedł boso do garażu w zimie i by mi się zwinęły sutki. Ale zirytowałem się tak jak przy tych mimowolnych skurczach mięśni i ogarnął mnie nagły niepokój. I choć wcale nie zamierzałem właśnie zasypiać, to jednak zaraz miało nastąpić wydarzenie wieńczące dwanaście lat pilnej nauki Granuaile – i pragnę zauważyć, że z wyjątkiem kilku pierwszych miesięcy lata te minęły nam we względnym spokoju. Granuaile była wreszcie gotowa stać się pełną druidką i właśnie szukaliśmy miejsca, w którym mógłbym ją połączyć z ziemią, kiedy nagle poczułem to podejrzane drżenie. Natychmiast posłałem do żywiołaka Kaibaba zapytanie w formie koktajlu z uczuć i obrazów, którym żywiołaki posługują się zamiast języka: //Dezorientacja / Pytanie: co to było?//.

//Dezorientacja / Niepewność / Strach// brzmiała odpowiedź. Trochę mnie zmroziło. W życiu nie słyszałem o dezorientacji u żywiołaka. Co innego strach – to było na porządku dziennym. Mimo potężnej mocy żywiołaki boją się niemal wszystkiego: od kopalni złóż powierzchniowych przez budowy po korniki. Straszne z nich cykory. Ale nigdy, przenigdy nie są niepewne, jeśli chodzi o to, co dzieje się z Gają. Zamarłem, a Granuaile i Oberon obrócili się i spojrzeli na mnie pytająco. Spytałem Kaibaba, czego się boi.

//Kraina za oceanem / Śmierć / Płonie / Płonie / Płonie//

Dobra. To tylko zwiększyło moją dezorientację. Kaibab nie miał na myśli jakiegoś kraju za oceanem. Mówił (czy też „mówiła”, jak się upierała Granuaile) o całym świecie połączonym z ziemią gdzieś po drugiej stronie globu.

//Pytanie: Jaka kraina?//

//Nazwa nieznana / Bóg z krainy szuka druida / Pilne / Pytanie: podać lokalizację?//

//Pytanie: Jaki bóg?//

Odpowiedź powinna mi przy okazji wyjaśnić, jaka kraina płonie. Nastąpiła przerwa w komunikatach żywiołaka. Wykorzystałem ją, żeby rzucić kilka słów wyjaśnienia Granuaile i Oberonowi:

– Dzieje się coś niedobrego. Kaibab mi tłumaczy. Zaczekajcie.

Nie trzeba im było mówić, że mają mi nie przeszkadzać. Moje słowa automatycznie zinterpretowali jako prośbę o zaostrzenie czujności, co było z ich strony bardzo bystrym posunięciem. Wszystko, co martwi awatara środowiska, które właśnie zamieszkujesz, powinno wywołać u ciebie kofeinowy stan paranoi.

//Imię boga: Perun// odpowiedział w końcu Kaibab.

Niemal nieświadomie odpowiedziałem na to: //Szok//, bo taka właśnie była moja reakcja. Słowiańska kraina stoi w ogniu? A może nawet już spłonęła? Ale dlaczego? Jakim cudem? Pozostawało mieć nadzieję, że Perun zna odpowiedzi na te pytania. Bo jeśli szukał mnie, myśląc, że ja je znam, to obu nas czeka rozczarowanie. //Tak / Podać Perunowi lokalizację//.

Dobrze byłoby też wiedzieć, skąd Perun w ogóle wie, że można pytać o mnie Kaibaba – czy ktoś go poinformował o tym, że moja śmierć dwanaście lat temu była tylko upozorowana? Nastąpiła kolejna przerwa w rozmowie z Kaibabem, którą wykorzystałem na szybkie porozumienie się z Granuaile i Oberonem.

<Hej, a Perun to nie przypadkiem ten włochaty typek, który umie się zmieniać w orła? Opowiadałeś mi o nim, nie?> spytał Oberon.

Tak, to właśnie on.

<Zawsze się zastanawiałem, dlaczego on nie reklamuje kremów do golenia albo żyletek z dwudziestoma pięcioma ultracienkimi wibrującymi ostrzami. Gdyby tylko zechciał, mógłby ożywić cały przemysł stalowy>.

Nie wiem dlaczego, ale być może będziesz miał okazję sam go o to zapytać.

//Nadciąga// poinformował mnie Kaibab. //Szybko//

– Nadciąga! – krzyknąłem w ramach ostrzeżenia.

– Co nadciąga, Atticusie? – spytała Granuaile.

– Nadciąga bóg piorunów. Powinniśmy stanąć bliżej drzewa i przygotować się do umknięcia do Tír na nÓg, gdyby zaszła taka potrzeba. I wyciągnij fulguryty!

Fulguryty chroniły nas przed piorunami. Perun dał je nam, kiedy Granuaile zaczynała dopiero naukę, ale już od lat ich nie używaliśmy, bo i tak wszyscy bogowie piorunów byli przekonani, że nie żyję.

– Myślisz, że on będzie nas chciał zaatakować? – zdziwiła się Granuaile. Zrzuciła swój czerwony plecak i odpięła kieszonkę zawierającą piorunowce.

– No nie, ale… może. Szczerze, to pojęcia nie mam, co jest grane. A w razie wątpliwości upewnij się, że masz drogę ucieczki. Zawsze to powtarzam.

– Zawsze powtarzasz: „W razie wątpliwości zrzucaj winę na mroczne elfy”.

– Yyy. No tak. To też.

<Moim zdaniem to w ogóle nie są zbyt praktyczne rozwiązania> oświadczył Oberon. <Nie dają żadnej satysfakcji. Ja bym raczej powiedział: „W razie wątpliwości zjedz lunch sąsiada”. To znacznie lepsze wyjście z sytuacji, bo przynajmniej masz pełny żołądek>.

Staliśmy na łące porośniętej trawą i koniczyną. Niebo było błękitne, słońce składało na rudych włosach Granuaile złociste pocałunki – na moich zresztą pewnie też. Od jakiegoś czasu nie farbowaliśmy włosów, bo dawno nikt nie szukał już pary rudzielców. I po wielu latach tego niewygodnego golenia – moja kozia bródka była zbyt charakterystyczna i zbyt trudno ją było pofarbować – w końcu mogłem cieszyć się zarostem. Oberon miał taką minę, jakby chciał się rzucić na ziemię i wygrzewać w słońcu. Plecaki mieliśmy ciężkie od sprzętu kempingowego zakupionego w Peace Surplus w Flagstaff, ale gdy tylko Granuaile wyciągnęła z nich fulguryty, mimo obciążenia pomknęliśmy do najbliższego sosnowego zagajnika. Sprawdziłem, czy splot mający łączyć to miejsce z Tír na nÓg jeszcze tu działa, i czekałem na oznaki przybycia Peruna.

Granuaile spojrzała na mnie, a potem też zadarła głowę.

– Co tam takiego jest na niebie, sensei? – spytała. – Nic nie widzę.

– Czekam na Peruna. Zakładam, że przyleci. O, widzisz? – Wskazałem jej czarną chmurkę strzelającą masą piorunów i nadciągającą z północnego zachodu. A za nią, może jakieś pięć czy dziesięć kilometrów dalej, płonęła pomarańczowa kula ognia.

Granuaile zmrużyła oczy.

– A to jakby logo drużynowe Phoenix Sunsów? To właśnie Perun?

– Nie. Perun leci przed tym i ciska w to piorunami.

– Aha. To co to jest? Meteor? Cherub? Czy jakieś jeszcze inne licho?

– Inne licho. Nie wygląda to przyjaźnie. To na pewno nie jest wesoły, przytulny ogień na kominku, przy którym siadasz z przyjaciółmi, żeby czytać poezję Longfellowa i opiekać sobie nad płomieniami s'moresy. To raczej napalm z nadzieniem z fosforu i piekielnym sosem.

Pioruny i kula ognia były coraz bliżej nas.

<Słuchaj, Atticusie, nie wydaje ci się, że powinniśmy wypróbować tę naszą drogę ewakuacyjną? Tylko sprawdzimy, czy działa, co?> zaproponował Oberon.

Wiem, wiem, chłopie. Ja też jestem gotów znikać stąd w każdej chwili. Ale zobaczmy najpierw, czy nie uda nam się jednak pogadać z Perunem.

Niebo nad nami pociemniało i zadudniło. Wszystko się zatrzęsło. Perun podróżował z prędkością ponaddźwiękową. Z hukiem walnął w łąkę z pięćdziesiąt metrów od nas, a kawałki darni trysnęły wokół świeżo stworzonego krateru. Poczułem pod stopami drżenie ziemi, a fala przesuniętego raptownie powietrza pchnęła mnie do tyłu. Nim darń zdołała opaść na ziemię, mocno umięśniona postać porośnięta grubym dywanem włosów zerwała się na równe nogi i rzuciła ku nam z paniką na twarzy.

– Atticus! Musieć uciekać z ta kraina! Nie być bezpieczna! Musieć mnie uratować!

Ogólnie rzecz biorąc, bogowie piorunów nie przejawiają skłonności do popłochu. Zdolność rozwiązywania wszelkich problemów piorunem zmienia ostrza strachu w małe, śmieszne poduszeczki nonszalancji. Toteż kiedy taki zabójczy skurczybyk jak Perun wygląda, jakby miał zaraz zrobić w gacie, chyba i ja mam prawo zrobić to samo – szczególnie że w krater opuszczony właśnie przez Peruna natychmiast runęła kula ognia i wyssała mi cały tlen z płuc.

Granuaile skuliła się i wrzasnęła zaskoczona; Oberon zaskomlał; a Perun skoczył ku nam przez powietrze jak kaskader z filmów Michaela Baya. Wylądował po skoku, z wdziękiem przetoczył się po ziemi, po czym natychmiast wstał i znów pędził ku nam.

Za nim ogień bynajmniej się nie rozproszył, tylko zaczął się kurczyć, zagęszczać i… śmiać. Tym wysokim, cienkim, maniakalnym śmiechem rodem z upiornych kreskówek. Po czym płomień zawirował jak torus wokół trzymetrowej postaci i zniknął. Około pięćdziesięciu metrów przed nami stał smukły olbrzym o wąskiej twarzy, a żółte i pomarańczowe włosy wyrastały mu z czaszki niczym promienie jakiegoś upiornego słońca. Uśmiech na jego twarzy nie należał do miłych i przyjacielskich – był to socjopatyczny grymas, i to grymas nieodwracalnie pojebłocony.

Najgorsze były jednak te oczy – stopione w kącikach, jakby przeżyły bliskie spotkanie z kwasem. Tam, gdzie normalny człowiek ma zmarszczki od śmiechu albo kurze łapki, on miał pełne pęcherzyków, różowe blizny. Białka jego oczu zasnute były czerwoną mgłą popękanych naczynek, a tęczówki miał niebieskie jak lód i oszronione szaleństwem. Mrugał nimi szybko, jakby mu się dostało mydło do oka albo co, i zaraz zrozumiałem, że to taki nerwowy tik, bo głowa też skakała mu co jakiś czas na prawo, upodabniając go tym samym do jakiegoś strasznego bobbla.

– Szybko, przyjaciel! Musieć uciekać! – nalegał Perun, posapując. Od razu położył jedną rękę na moim ramieniu, a drugą na sośnie.

Granuaile poszła za jego przykładem. Wiedziała już dobrze, co robić, tak zresztą jak i Oberon, który usiadł potulnie i jedną łapę położył na mnie, a drugą na drzewie.

– Perunie, kto to jest, do cholery? – spytałem.

Olbrzym znów się roześmiał, a ja zadrżałem mimowolnie. Jego głos był gładki i miękki jak pianki cukrowe, to jest, gdyby sprzedawali je z odłamkami szkła gratis. Poza nerwowym tikiem dysponował także ciężkim skandynawskim akcentem.

– To-to-to miejszcze to Me-Me-Meryka, taaak?

Ma tik, jąka się i jeszcze uczy się angielskiego. Można oszaleć od samego słuchania.

– Tak – odparłem.

– Ha? Kto? Ty? Jeee! – Splunął ogniem i potrząsnął raptownie głową. Może to było coś więcej niż tik. Może to cały zespół Tourette'a. A może jeszcze coś innego. Wszystkie oznaki prowadziły do konkluzji, do której nie miałem ochoty dochodzić.

– K-k-kto bo-bo-bogiem tu? – Zachichotał pod nosem zadowolony, że udało mu się w języku obcym sformułować całe pytanie. Z jego głowy wydobywał się niepokojąco wysoki dźwięk – podobny do skwierczenia tłuszczu na patelni albo może bardziej do tego pisku, który wydaje balon, jeśli powoli wypuszcza się z niego powietrze. Olbrzym oparł dłonie na kolanach i zgarbił się, żeby unieruchomić swoją łepetynę, ale to wywołało tylko jeszcze gorszy efekt: jego płomieniopodobne włosy zmieniły się w prawdziwe płomienie. Syczący dźwięk przeszedł w hałas.

– Ty jesteś bogiem – zaryzykowałem inteligentną odpowiedź. Mogłem to niby sprawdzić w magicznym spektrum, ale nie było takiej potrzeby. Perun nie bałby się nikogo innego. – Ale nie wiem którym. Jak ci na imię?

Olbrzym odrzucił w tył głowę i zawył z radości, klaszcząc przy tym jak dziecko i tupiąc, jakbym właśnie go spytał, czy chce dostać loda. Szczęka mi opadła, a Granuaile wymamrotała tylko:

– Co jest, kurwa? – co po prawdzie odzwierciedlało moje uczucia.

Z jego umysłem było coś nie tak.

Perun poklepał mnie niecierpliwie po ramieniu.

– Atticus, to być Loki. On być wolny. My musieć uciekać. To być dobra rada.

– Bogowie niejedyni – wymamrotałem i z miejsca dostałem gęsiej skórki. Gdy tylko go zobaczyłem, przemknęło mi przez myśl takie przerażające wyjaśnienie sytuacji, ale usiłowałem je odepchnąć i znaleźć jakąś mniej apokaliptyczną hipotezę – na przykład, że armii wymknął się jakiś nowy eksperyment w stylu rekino-ośmiornicy. Ale nie, to musiał być Loki, czarny charakter Edd, którego uwolnienie zapowiada początek Ragnaröku. I właśnie był uwolniony i gotów do zrównania z ziemią okolicznych miast, a pewnie i większych obszarów.

<Włochaty mądrze gada, Atticusie. W ogóle nie powinno się rozmawiać z obcymi, a już w szczególności jeśli są wysocy, pełni blizn i płoną!>

Perun i Oberon mieli oczywiście rację. Najmądrzejsza rzecz, jaką mogliśmy zrobić, to opuścić tę krainę. Choć może jeszcze mądrzej byłoby zmusić przy okazji Lokiego do jej opuszczenia. Nie chciałem uciekać i zostawiać Kaibaba z takim problemem. Chciałem, żeby Loki zniknął z tej krainy jak najszybciej. Czas było więc skłamać bogu kłamstw.

– Jam jest Eldhár! – zawołałem do niego po staronordycku. Jego śmiech, który i tak już wybrzmiewał, urwał się nagle, a niebiesko-krwawe oczy skupiły się raptownie na mnie. Już kiedyś posłużyłem się tym imieniem. Po staronordycku oznacza ono po prostu „ogniowłosy”. Użyłem go wiele lat temu, kiedy wybrałem się do Asgardu ukraść złote jabłko. – Jestem tworem krasnoludów z Nidavelliru. – Czerpiąc ze szczodrych zapasów adrenaliny i sięgając do bardziej prymitywnej części mojej psychiki, uśmiechnąłem się do olbrzyma tak samo niepokojąco jak on do nas. – Cieszę się, że jesteś wreszcie wolny, Loki, oznacza to bowiem, że wolna jest też twoja żona, a ja stworzony zostałem właśnie po to, by zniszczyć ją i twoje potomstwo. To ja odetnę głowę wężowi. Ja wypatroszę wilka. A co do Hel… nawet królowa śmierci może umrzeć. – I zaśmiałem się maniakalnie, mając nadzieję, że wypadło to przekonująco, tym bardziej że miały to być też słowa pożegnania.

Nie dając mu szansy na odpowiedź, zacząłem przeciągać się po nici łączącej tę okolicę z Tír na nÓg. Granuaile, Oberona i Peruna zabierałem oczywiście z sobą. Liczyłem na to, że w ten sposób bezpiecznie opuścimy ziemię i zostawimy Lokiemu chwilę spokoju, by mógł sobie przemyśleć ten nowy problem. Uznałem, że zaraz potem wróci do swojej krainy i zacznie zadawać wszystkim masę dociekliwych pytań (pozostawało mieć nadzieję, że krasnoludy są ubezpieczone od ognia).

Ja też zresztą miałem masę pytań – do Peruna. Pozwolę sobie kilka tu wymienić: jak Loki dał radę wtargnąć do słowiańskiej krainy? Co kombinowała Hel? Gdzie znajdował się Fenris? Ale przede wszystkim: co za idiota wpadł na pomysł nauczenia tego starego boga intryg języka angielskiego?!

Rozdział 2

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 3

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 7

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 8

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 10

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 11

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 12

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 13

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 14

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 15

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 16

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 17

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 18

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 19

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 20

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 21

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 22

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 23

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 24

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 25

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 26

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 27

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 28

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

Dostępne w wersji pełnej

Podziękowania

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Trapped

Copyright © 2012 by Kevin Hearne
All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2013

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Małgorzata Chwałek

Opracowanie graficzne serii i okładki

AFISZ

Jacek Pietrzyński

Ilustracja na okładce

© Gene Mollica

Wydanie I e-book
 (opracowane na podstawie wydania książkowego: Kijem i mieczem, wyd. I, Poznań 2013)

ISBN 978-83-7818-195-8

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com