Obozowisko skautów, Owasippe, Michigan

Pierwsze zwłoki czarny labrador Billa, Mack, znalazł, węsząc w pokładach liści, które pozostały po zeszłorocznej jesieni. Dwukrotnie warknął, a potem zaczął chodzić w kółko, energicznie machając ogonem.

– Co tam znalazłeś, stary? Chyba nie kolejnego pieprzonego jeżozwierza? Pamiętasz, co się stało, kiedy ostatnio goniłeś za jeżozwierzem? Przez kilka dni miałeś pokaleczony cały pysk.

Mack nadal węszył w stercie liści. Pod drzewami panował mrok, jednak rozciągające się przed nim jezioro Wolverine lśniło w słońcu wszystkimi odcieniami błękitu. Dostrzegł molo, z którego skauci często skakali do jeziora i przy którym cumowali łodzie. Ich łajby o czerwonych poszyciach kołysały się na wodzie, nigdzie jednak – co wydawało się raczej niezwykłe – nie było widać skautów.

Nie było też słychać żadnych krzyków ani śmiechów. Bill zatrzymał się na chwilę i zaczął nasłuchiwać, do jego uszu dotarł jednak tylko łagodny szelest drzew rosnących przy plaży i przenikliwe nawoływania dwóch sójek błękitnych, które sprawiały wrażenie, jakby nie mogły siebie odnaleźć.

Mack znowu warknął. Bill odwrócił się i zobaczył, że pies nadal krąży wokół tej samej sterty liści, wymachując ogonem z taką energią, jakby chciał go sobie oderwać.

– Daj spokój, Mack! Cokolwiek to jest, zostaw to! Pamiętaj, jak mnie nie posłuchasz, to się spóźnimy.

Ale Mack go nie posłuchał, wsunął natomiast nos pomiędzy liście, a po chwili zaczął gwałtownie kopać w ziemi łapami.

Bill niechętnie podszedł do psa i złapał go za obrożę.

– Wiesz, jak kończą psy, które nie słuchają swoich panów? Zdychają z głodu. Zostaw to, do cholery, i chodźmy stąd!

Zaczął odciągać Macka od sterty liści, kiedy dostrzegł wśród nich bladą ludzką rękę. Wyglądała jak ręka dziecka, nadgarstek otaczało kilka plecionych bransoletek, jakie dzieci często ofiarowują sobie w dowód przyjaźni.

– O mój Boże – stęknął Bill.

Lewą ręką mocniej złapał obrożę Macka, przyklęknął i prawą dłonią zaczął odgarniać liście. Nie zabrało mu to dużo czasu – pokrywa z liści była dość cienka, miała jedynie skrywać ciało przed przypadkowymi spacerowiczami.

Był to chłopak najwyżej dwunasto- albo trzynastoletni. Miał rude włosy, zadarty nos i mnóstwo piegów na twarzy. Ubrany był w bawełnianą koszulkę z emblematem Obozowiska Rosomaka i w niebieskie spodenki, nie miał jednak ani skarpet, ani obuwia. W prawej ręce trzymał finkę, na której ostrzu widać było ciemne plamy zakrzepłej krwi.

Mack znowu warknął, ale tym razem Bill skarcił go ostro:

– Zamknij się, dobrze? Trochę szacunku dla śmierci.

Nie było najmniejszych wątpliwości, że chłopiec nie żyje. Miał głęboko poderżnięte gardło – rozcięcie na szyi wyglądało jak drugie usta. W ranie i wokół niej roiło się od much.

Bill wyciągnął z kieszeni telefon komórkowy, jednak tutaj, pomiędzy drzewami, nie miał zasięgu. Wiedział, że aparat telefoniczny znajduje się niedaleko, w jadalni Obozowiska Rosomaka, wstał więc z kolan, przypiął smycz do obroży i odciągnął Macka od zwłok, po czym szybkim krokiem ruszył w kierunku jeziora. Do brzegu było jeszcze jakieś sto metrów, kiedy Mack szarpnął w bok i znowu zawarczał.

– Na miłość boską, Mack! Co tym razem?

Mack ciągnął coraz mocniej. W pewnej chwili zacharczał, przyduszony obrożą, i Bill postanowił mu się poddać. Mack zawsze był posłusznym psem, skoro więc reagował tak, jakby działo się coś złego, Bill postanowił, że pozwoli labradorowi, żeby pokazał, o co mu chodzi.

Niedaleko od brzegu drzewa zaczęły się rozstępować, tworząc niewielką polanę porośniętą trawą. To na niej skauci po zmroku palili ognisko, piekli kiełbaski, śpiewali Great Green Gobs of Greasy Grimy Gopher Guts i opowiadali sobie przerażające historie.

Była godzina jedenasta przed południem. Świeciło słońce, a lekka bryza marszczyła powierzchnię jeziora. Jednak to, co Bill zobaczył w tych sielankowych okolicznościach, w swoim niezmierzonym okropieństwie nie mogło się równać z niczym, czego dotąd doświadczył w życiu. W piachu na polanie leżały zwłoki przynajmniej piętnastu chłopaków i siedmiu dorosłych mężczyzn. Niektóre ciała były ubrane – w mundury skautowskie, bawełniane koszulki i spodenki – ale przynajmniej kilka było zupełnie nagich. Część miała poderżnięte gardła, podobnie jak rudy chłopak w lesie. Inni mieli porozcinane nadgarstki, jednak nie w poprzek, lecz aż po barki wzdłuż żył i tętnic, które były dosłownie porozrywane w taki sposób, żeby ofiary wykrwawiły się jak najszybciej, by uratowanie ich było niemożliwe, nawet gdyby jakimś cudem pomoc dotarła do nich, gdy jeszcze żyli. Z piersi przynajmniej trzech ofiar wystawały finki. Jeden z chłopców leżał na boku z tak brutalnie rozciętym brzuchem, że jego wnętrzności wypłynęły na zewnątrz, tworząc na trawie cuchnącą stertę. Chłopak miał na nosie okulary w grubych rogowych oprawach.

Teraz nawet Mack znieruchomiał i przestał warczeć. W absolutnej ciszy popatrzył na Billa, a ten ujrzał w psim wzroku coś takiego, czego jeszcze nigdy nie widział u żadnego ze swoich psów, a miał ich już w życiu kilka. To był strach. Cokolwiek się tutaj wydarzyło, Mack panicznie się tego bał. Zatrząsł się i szarpnął smycz, a po chwili zaczął drapać ziemię tak, jakby chciał razem ze swoim panem jak najszybciej stąd uciec.

Bill musiał się odwrócić. W gardle czuł wielką gulę, jednak za wszelką cenę chciał uniknąć wymiotowania.

– Chodź, stary. – Pociągnął psa za smycz.

Na sztywnych nogach ruszył przez las równolegle do brzegu jeziora, zmierzając ku drewnianym zabudowaniom ośrodka.

Kiedy dotarł do budynku jadalni, kazał Mackowi poczekać, a sam wszedł do środka. W korytarzu było ciepło i parno, a w powietrzu unosił się silny zapach drewna cedrowego. Zanim dotarł do telefonu, puścił się pędem w kierunku toalety na końcu korytarza, szarpnął drzwii z głośnym charkotem zwymiotował do umywalki pomarańczową, kwaśną breję.

Gdy skończył, podniósł głowę i popatrzył na siebie w lustrze. Ujrzał spoconego, siwowłosego faceta z długą brodą, o ogorzałej twarzy osobnika, który bardzo dużo czasu spędza poza domem, w różnych warunkach. Jeszcze nie docierało do niego znaczenie tego, co przed chwilą zobaczył, jednak był pewien, że już nic gorszego nie może mu się przydarzyć.

Przeżegnał się – po raz pierwszy od bardzo długiego czasu.

Restauracja Nostalgia,
North Clark Street 5307, Chicago

Kiedy Sally weszła do kuchni, Jack akurat sprzeczał się z Michaiłem na temat dodatków do faszerowanej kapusty.

– Na miłość boską, w ogóle nie dodałeś do niej sosu pomidorowego ani suszonych pomidorów! Nie dorzuciłeś ani kawałka papryki, do cholery! Nic dziwnego, że w ogóle nie miała smaku!

– Moja matka zawsze dodaje tylko wołowinę! – protestował Michaił. – Sól, pieprz i wołowinę. I to jest kapusta po polsku. Jeżeli dodasz do niej pomidorów, to będzie już kapusta po słowacku.

– A co mnie obchodzi, jak gotowała twoja matka? Moja matka dodawała do kapusty sos pomidorowy i suszone pomidory i właśnie w taki sposób my będziemy podawać kapustę w tej restauracji.

– Nienawidzę Słowaków.

– A ja nie przepadam za Francuzami, ale to wcale nie oznacza, że nie używam w kuchni sera.

Sally przerwała sprzeczkę.

– Przepraszam, Jack, że przeszkadzam. Muszę zamienić z tobą kilka słów.

– Jasne. Zaraz pogadamy. – Wyciągnął palec wskazujący w kierunku Michaiła. – Rozumiesz? Sos pomidorowy, suszone pomidory i mnóstwo papryki.

Michaił wzruszył ramionami i wykrzywił twarz w niechętnym grymasie.

– Dobra… Chcesz, żebym gotował jak Słowak, to będę gotował jak Słowak. Słowacy to najgorsi kucharze na świecie. A to dlatego, że nie odróżniają jedzenia od gówna. Słowak potrafi podnieść z ziemi psie gówno i je zjeść, ponieważ gówno wygląda jak frankfurterka.

– Michaił… – ostrzegł go Jack.

Michaił uniósł w górę obie ręce w geście poddania, po czym zaczął zdejmować z haków nad głową rondle, chochle i durszlaki. Robił przy tym mnóstwo hałasu, niczym jednoosobowy zespół perkusyjny.

Jack poszedł za Sally do restauracji. Było wpół do piątej po południu i czas na wydawanie obiadów już się skończył. Dwie kelnerki, Jean i Saskia, sprzątały stoliki i nakrywały je obrusami w biało-czerwoną kratę. Za oknami jeszcze świeciło słońce, jednak w restauracji panował półmrok. Jej ściany były wyłożone boazerią z ciemnego drewna, a w kącie miejsce zajmował mahoniowy bar, stylizowany na lata dwudzieste. Za nim na półkach stało mnóstwo butelek z różnymi egzotycznymi trunkami. Na ścianach wisiały duże ciemne obrazy olejne z widokami polskich miast, takich jak Kraków czy Wrocław. Większość prezentowała zachmurzone, burzowe niebo i strzelające ku niemu wieże kościołów i zamków.

– O co chodzi, Sal? – zapytał Jack. – Napijesz się piwa czy jesteś na służbie? A może masz ochotę na wodę mineralną?

– Nie, nie będę nic piła, dzięki – odparła Sally. – Stało się coś strasznego. – Na moment umilkła, po czym wzięła głęboki oddech i kontynuowała. – Dwa dni temu grupa skautów rozbiła namioty na terenie Obozowiska Rosomaka w Michigan. Uczestniczyli w tygodniowym obozie wędrownym.

– Tak, wiem o tym. Jeden z tych dzieciaków, Malcolm, to dobry kolega Sparky'ego. Boże, chyba nie doszło do wypadku?

Jack nagle zdał sobie sprawę, że w oczach Sally błyszczą łzy.

– Oni wszyscy nie żyją, Jack. Wszyscy. Siedemnastu skautów w wieku od jedenastu do osiemnastu lat oraz siedmioro dorosłych opiekunów.

– Nie żyją? Jak to? Wszyscy? Jakim cudem?

– Właśnie rozmawiałam z jednym z zastępców szeryfa z okręgu Muskegon. Ciągle nie wiadomo, co naprawdę się stało ani kto jest w to zamieszany, ale jedno pozostaje bezsporne. Oni wszyscy się zabili, co do jednego. To było zbiorowe samobójstwo.

– Nie wierzę. Jak oni to zrobili? Zażyli truciznę czy co?

Sally pokręciła przecząco głową.

– Niektórzy poderżnęli sobie gardło, a inni podcięli sobie żyły. Jeden z opiekunów miał rozpłatany brzuch… jakby popełnił harakiri.

– Jezu… Kiedy to się stało? Przecież w telewizji nic na ten temat nie mówili. Chociaż, fakt, rzadko teraz cokolwiek oglądam. Ten dom wariatów – zatoczył ręką, wskazując na salę restauracyjną – zajmuje cały mój czas.

– Dzisiaj przed południem, około jedenastej, znalazł ich jeden z leśników; akurat był na spacerze z psem. Na razie policja nie ujawnia żadnych szczegółów. Najpierw o wszystkim mają zostać poinformowani rodzice oraz krewni ofiar.

– I oni wszyscy naprawdę nie żyją? Malcolm też się zabił? Malcolm Cusack?

– Obawiam się, że tak – powiedziała Sally. – Dostaliśmy kompletną listę nazwisk, żebyśmy mogli poinformować Związek Skautowski i najbliższe rodziny ofiar.

– Na miłość boską, Malcolm miał zaledwie dwanaście lat. To był cichy, grzeczny chłopak, nie skrzywdziłby nawet muchy. Nie wiem, jak mam to przekazać Sparky'emu. Będzie zdruzgotany.

Nagle Jack poczuł, że kręci mu się w głowie. Wyciągnął krzesło spod najbliższego stolika i usiadł. Sally wzięła drugie krzesło, po czym usiadła obok Jacka. Położyła dłoń na jego przedramieniu i powiedziała:

– Jestem tu właśnie z powodu Malcolma.

Jack zmarszczył czoło. Nie zrozumiał, co miała na myśli.

– Jutro rano podstawiamy samolot do Muskegon dla rodzin ofiar. Krewni zidentyfikują ofiary i pojadą na miejsce ich śmierci. Istnieje możliwość, że to pomoże wyjaśnić przyczyny tego, co się stało. Może wszyscy zaplątali się w działalność jakiejś sekty, w której panuje kult samobójstwa?

– No dobrze, ale co ja mam z tym wszystkim wspólnego?

– Corinne Cusack jest samotną matką, jak pewnie wiesz. A właściwie już nie jest, skoro Malcolm…

– Racja. Zdaje się, że jej mąż umarł rok temu.

Sally pokiwała głową.

– Jeff Cusack zmarł niespodziewanie. To bardzo smutna historia. Krótko przed jego śmiercią przeprowadzili się do Edgewater, dlatego Corinne nie ma w okolicy żadnej rodziny. Nie zdążyła też się z nikim zaprzyjaźnić. Cóż… wdowa w żałobie to nie jest najbardziej upragnione towarzystwo. Widzisz, Jack, zapytałam ją, czy chce, żeby ktoś poleciał do Muskegon razem z nią, rozumiesz, żeby ją wspierać. Oczywiście ja również tam pojadę, ale nie będę miała czasu, żeby opiekować się wyłącznie nią. Corinne wybrała ciebie i Sparky'ego.

– Corinne Cusack chce, żebym poleciał z nią do Michigan?

– Obaj, ty i Sparky. Według Corinne Sparky był jedynym przyjacielem, jakiego miał Malcolm. Często dokuczano mu w szkole i tylko twój syn stawał w jego obronie.

– Jeśli zdecydowałbym się na tę podróż, i tak musiałbym go wziąć ze sobą, przecież wiesz.

– Oczywiście. – Sally pokiwała głową. Przez chwilę milczała, po czym popatrzyła badawczo na Jacka. – A więc? Policja chicagowska pokrywa wszystkie koszty: przelotu, a nawet zakwaterowania, jeżeli będziecie musieli zostać na noc. Chociaż wątpię, czy to będzie konieczne.

– Nie wiem, Sally. Muszę pomyśleć, jak wpłynęłoby to na Sparky'ego.

– Może właśnie chciałby odwiedzić miejsce, w którym zginął jego przyjaciel. Może potem łatwiej mu będzie pogodzić się z jego śmiercią.

– Och, jasne. Ale z drugiej strony, może to się dla niego skończyć okropnymi koszmarami. Pamiętam, jak jego ukochanego psa przejechał samochód, nie mógł dojść do siebie przez pół roku.

Sally jeszcze przez chwilę milczała, wreszcie wstała z krzesła.

– Dobrze, Jack. Dam ci jeszcze trochę czasu do namysłu. Ale jeśli się zgodzisz, wyświadczysz mi naprawdę wielką przysługę, uwierz mi. Postaraj się zadzwonić do mnie jeszcze dzisiaj po południu.

Jack popatrzył na nią uważnie. Pod wieloma względami przypominała mu jego zmarłą żonę Agnieszkę. Była od niej trochę niższa i miała trochę większe piersi. Ale, podobnie jak Agnieszka, miała jasne, krótkie włosy i niemal identyczne wysokie kości policzkowe. Jej usta były trochę pełniejsze i zawsze używała szminki o mocniejszym odcieniu czerwieni. Pomyślał, że – w następnym życiu – mogliby stać się dla siebie kimś więcej niż przyjaciółmi. Sally była jednak policjantką, silną i twardą kobietą, a on restauratorem, który w wolnym czasie, którego i tak miał bardzo mało, lubił malować akwarele. Ich postawy wobec życia różniły się od siebie tak bardzo, że Jack nie potrafił sobie wyobrazić, by związek pomiędzy nimi mógł potrwać przez dłuższy czas.

Popatrzył na zabytkowy polski zegar na ścianie, z leniwie kołyszącym się wahadłem. Było za dwadzieścia piąta, a on musiał wkrótce odebrać Sparky'ego ze szkoły. Nie miał jeszcze pojęcia, jak mu przekaże wiadomość o śmierci Malcolma. Poszedł do swojego małego biura na tyłach restauracji, żeby zabrać kluczyki do samochodu. W tej samej szufladzie, w której leżały kluczyki, trzymał batony czekoladowe Oh Henry, ulubione słodycze Sparky'ego. Odbierając go ze szkoły, Jack codziennie dawał mu jeden batonik; był to rodzaj rytuału. Jak powinien zachować się dzisiaj? Czy ma powiedzieć:

„Cześć, masz tu swój ulubiony batonik. A tak przy okazji, Malcolm się zabił”.

Zajrzał do kuchni, żeby sprawdzić, jak sobie radzi Michaił. Ten akurat szatkował kapustę. Popatrzył na Jacka w taki sposób, jakby podobnie jak kapustę zamierzał potraktować także jego głowę.

– Wiem – odezwał się. – Słowacki przepis. Pomidory. Papryka. Chlast!

Jack wyszedł na wąskie podwórko za restauracją, gdzie pomiędzy pojemnikami na śmieci i murem parkował swoje czarne camaro z 1998 roku. Było tu tak ciasno, że codziennie z trudem otwierał drzwiczki, żeby wejść do środka. Właśnie przeciskał się, żeby usiąść w fotelu kierowcy, kiedy usłyszał wołanie:

– Jack! Jack! Poczekaj chwilę! Jack!

Była to Bindy z księgarni, która sąsiadowała z restauracją. Drobna i energiczna kobieta nosiła okulary bez oprawek i miała wiecznie potargane ciemne włosy, przez co przypominała Jackowi jednego z bohaterów z kreskówki Disneya. Miała na sobie obszerną suknię w kolorze musztardy i przynajmniej pięć sznurów bursztynów.

– Cześć, Bindy. Przepraszam, ale się śpieszę. Muszę odebrać Sparky'ego ze szkoły.

– Och, jasne. Chciałam ci tylko powiedzieć, że w środę będzie u nas Tamara Thorne.

Jack, niewygodnie wygięty, nadal tkwił w otwartych drzwiach samochodu.

– Tamara Thorne? Czy ja ją znam?

– Tamara Thorne, Jack! Medium! Autorka książki Jak rozmawiać z ukochanymi, których utraciliśmy.

– Ach, coś sobie przypominam. Chyba podarowałaś mi egzemplarz, prawda?

– No właśnie. Możesz go w środę przynieść i Tamara ci go podpisze. Ale, co najważniejsze, przeprowadzi u mnie seans spirytystyczny. Będzie próbowała się skontaktować z ludźmi, którzy już zeszli z tego świata.

– Bindy, ja naprawdę nie mam teraz czasu. Porozmawiamy o tym później, kiedy wrócę, dobrze?

– Dobrze, Jack. Pomyślałam jednak, że nie zaszkodzi, jak ci powiem o wizycie Tamary. Może będziesz chciał się skontaktować z Aggy?

Jack posłał Bindy krzywy uśmiech i w końcu wcisnął się do samochodu. Ona jeszcze mu pomachała, a potem szybko wróciła do księgarni. Jack popatrzył na swoje odbicie we wstecznym lusterku. Ostatnią rzeczą, na jaką miał teraz ochotę, było kontaktowanie się z umarłymi.

Gimnazjum von Steubena,
North Kimball Avenue 5039, Chicago

Jack zatrzymał auto przed głównym wejściem do szkoły. Spóźnienia były u Sparky'ego czymś niezwykłym. Zazwyczaj cierpliwie czekał na ojca na chodniku i natychmiast wsiadał do samochodu.

Minęło prawie pięć minut, w czasie których Jack nerwowo się rozglądał. Cholerni strażnicy miejscy w Chicago znani są z tego, że namiętnie wlepiają mandaty za parkowanie wszelkim maszynom na kołach, nawet jeśli do końca opłaconego czasu parkowania pozostało kilka minut. Zdarza się, że wystawiają je nawet dwie minuty po dwudziestej pierwszej, kiedy to czas płatnego parkowania się kończy. Wreszcie Sparky zszedł po schodach budynku z czerwonej cegły. Niósł w rękach niebieski globus, albo przynajmniej coś, co wyglądało jak globus. Z jakiegoś powodu miał marsową minę. Był blondynem, jak jego matka, i zawsze miał bladą skórę, nawet kiedy Jack zabrał go na Florydę, żeby pobył parę dni na słońcu. Ubrany był w bordową koszulkę i brązowe spodnie z krokiem na wysokości kolan. Jak zwykle nie chciało mu się zawiązać sznurowadeł.

Otworzył drzwiczki, popchnął do przodu oparcie fotela pasażera i ostrożnie ułożył globus na tylnej kanapie.

– Co to jest? – zapytał Jack, kiedy chłopiec zajął miejsce obok niego.

– Globus astrologiczny – odparł Sparky, bardzo starannie wymawiając słowa, jakby mówił do kogoś o ograniczonej inteligencji. – Pani Hausmann pozwoliła mi pożyczyć go na weekend, jeśli w zamian specjalnie dla niej narysuję kartę nieba.

– Aha – mruknął Jack, włączając się do ruchu i kierując samochód ku North Kimball Avenue. – Więc ten globus ma służyć przepowiadaniu przyszłości?

– Globus pomaga astrologowi ustalić, które gwiazdozbiory zodiakalne znajdą się pod wpływem których planet i kiedy.

– Rozumiem. To bardzo ciekawe.

– Tak. Pani Hausmann powiedziała, że pożycza mi ten globus tylko dlatego, że jeszcze nigdy nie spotkała kogoś, kto tak dobrze jak ja potrafiłby przepowiadać przyszłość.

– Cóż, rzeczywiście masz taki talent. A przecież nie wierzyłem w takie rzeczy, dopóki ty nie zacząłeś wróżyć.

Za stacją Shell Jack skręcił w West Foster Avenue.

– A poza tym jak ci minął dzień? – zapytał Sparky'ego.

Doskonale wiedział, co teraz nastąpi, i chciał to odwlec możliwie jak najbardziej.

– Nic szczególnego się nie zdarzyło. Mieliśmy matmę z panem Kamińskim i było w porządku. Cheeseburger na lunch też był w porządku. Tylko wyciągnąłem z niego pomidory.

– Dogadałbyś się z Michaiłem. On też nienawidzi pomidorów. Twierdzi, że to słowackie świństwo.

– Przecież pomidory pochodzą z Ameryki Południowej. Pierwsi nauczyli się je jeść Aztekowie.

– Aztekowie, co?

– Tak. Nazywali jest xitomatl. – Sparky na chwilę urwał, po czym zapytał: – Tato, gdzie jest mój baton?

– Przepraszam, Sparks, ale chyba zapomniałem go zabrać.

Przejeżdżali nad północnym kanałem rzeki Chicago. Popołudniowe słońce odbiło się od powierzchni wody i jego promienie na moment padły na Sparky'ego. W tej chwili jego twarz mogła się wydawać jeszcze bielsza niż normalnie, a we włosach chłopca rozbłysły złote refleksy.

– Nigdy nie zapominasz o moim batonie. Zawsze mi go dajesz, kiedy mijamy Jimmy'ego Johna.

– Wiem. Ale dzisiaj trochę się śpieszyłem. I zapomniałem o batonie.

Jack zerknął na syna i stwierdził, że chłopak patrzy na niego tak, jakby mu ani trochę nie wierzył.

– To się stało, prawda? – zapytał Sparky.

– Co? O czym mówisz? Zapomniałem twojego batona i to wszystko. Przepraszam. Dostaniesz go, kiedy tylko wrócimy do domu.

– Chodzi o Malcolma, tak?

– Malcolma? Nie rozumiem. Co z nim?

– Nie żyje. To dlatego nie przywiozłeś mi batonika.

– Sparky, to niemożliwe, skąd ty mógłbyś o tym wiedzieć? Przecież Malcolm jest na obozie skautowskim w Michigan.

– Mówiłem mu, żeby tam nie jechał – powiedział Sparky. Zacisnął dłonie w pięści i kilkakrotnie uderzył nimi w kolana w bezsilnej rozpaczy. – Powtarzałem mu, powtarzałem, powtarzałem i powtarzałem, ale nie chciał mnie słuchać.

Jack położył dłoń na kościstym ramieniu syna.

– Malcolm nie żyje, prawda? – zapytał chłopiec.

– Tak, nie żyje. Nie wiem, jakim cudem się o tym dowiedziałeś, ale on rzeczywiście nie żyje.

Oczy Sparky'ego nagle wypełniły się łzami. Przez chwilę energicznie kręcił głową, zły i rozczarowany.

– Mówiłem mu, żeby nie jechał na ten obóz. Zobaczyłem wszystko w gwiazdach. Wszystkie znaki na to wskazywały. Nawet zrobiłem kartę nieba, specjalnie dla niego, i pokazałem mu ją.

– Przykro mi, Sparks. Nie wiem, co ci powiedzieć. Wiem, że był ci bliski.

Sparky pociągnął nosem i wytarł oczy wierzchem dłoni.

– Chciał wszystkim udowodnić, że jest odważny. Mówiłem mu, że nieważne, co inni o nim myślą. Ale on się uparł, że pojedzie do Owasippe i pokaże wszystkim, że potrafi pływać, rozpalać ognisko, wiązać węzły i tak dalej. Mówił, że jak to udowodni, nikt już nie będzie go wyzywał od palantów i maminsynków.

– Ale karta nieba, którą dla niego wykreśliłeś, powiedziała, że Malcolm umrze?

Sparky tylko pokiwał głową. Usta miał zaciśnięte w grymasie żalu.

– Muszę ci powiedzieć, że nie chodzi tylko o Malcolma. Nie żyją wszyscy skauci i opiekunowie jego grupy. Siedemnastu chłopców i siedmioro dorosłych. Była u mnie Sally i powiedziała mi o wszystkim. Pewnie później poinformuje o tym telewizja.

– Wszyscy? Tego w gwiazdach nie widziałem. Miał umrzeć tylko Malcolm. Chyba ich nie zamordowano, co? Co się z nimi stało? To chyba nie było tak jak w filmie Piątek trzynastego?

Jack przez chwilę milczał, w myślach układając słowa w kolejne zdanie. Wreszcie powiedział bardzo cicho:

– Oni wszyscy się zabili, Sparks. Popełnili samobójstwo. Także Malcolm. Tak przynajmniej powiedziała Sally.

– Widziałem na jego karcie Castora – odparł Sparky. – Castor to nieruchoma gwiazda i zwykle oznacza poważną ranę głowy albo szyi, która może spowodować śmierć. Słońce było w znaku Barana, a otaczały je Mars i Saturn. Była to niemal taka sama karta, jaką król Francji Henryk II otrzymał w roku tysiąc pięćset pięćdziesiątym czwartym. Pięć lat później, w czasie turnieju rycerskiego, kiedy jechał na koniu, przypadkowo włócznia przebiła mu oko i ostrze dotarło aż do mózgu.

Jack znowu popatrzył na Sparky'ego. Chociaż ostatnie słowa wypowiedział spokojnie, po jego policzkach toczyły się łzy. Jack był przyzwyczajony do takich sprzeczności w zachowaniu syna. Chłopiec zawsze odzywał się spokojnie i mówił jasno, bardzo logicznie, jak mężczyzna co najmniej dwukrotnie starszy od niego, nie akcentując swoich słów barwą głosu – jakby czytał z góry przygotowany tekst. Jack jednak wiedział, że często targają nim wielkie emocje. Kiedy Sparky po raz pierwszy zobaczył w szkole, jak inne dzieci drwią z Malcolma, po powrocie do domu aż trząsł się ze zdenerwowania i bezsilnej frustracji.

– Matka Malcolma poprosiła, żebyśmy, ty i ja, pojechali z nią jutro do Muskegon – powiedział Jack. – Ona musi formalnie zidentyfikować ciało syna, a policja postanowiła zawieźć najbliższych krewnych tych wszystkich chłopców na miejsce ich śmierci. Kiedy zdarza się coś takiego, niektórzy ludzie nie potrafią uwierzyć w odejście swoich bliskich. Policja uważa, że kiedy znajdą się w miejscu, gdzie ci skauci zmarli, lepiej zapanują nad emocjami.

– Czy ktokolwiek wie, dlaczego oni to zrobili?

– Nie jestem pewien. Może zostawili jakieś listy, ale na razie Sally ani słowem mi o tym nie wspomniała.

– Nie chcę tam jechać.

– Na pewno? Bo ja myślę, że mama Malcolma naprawdę potrzebuje teraz naszego wsparcia.

– Malcolmowi coś wydało rozkaz, żeby się zabił. A ja nie chcę tego czegoś spotkać.

– Nie rozumiem. On popełnił samobójstwo, Sparks. Tak jak oni wszyscy. To nie było tak, że z lasu wybiegł Jason Vorhees w masce hokejowej i go zabił.

– Nie chcę tam jechać.

Dotarli do restauracji. Jack zatrzymał się przed głównym wejściem i wypuścił Sparky'ego, ponieważ na podwórzu nie dałoby się otworzyć drzwi wozu na tyle szeroko, żeby wyciągnąć z niego globus.

– Jasne. – Jack westchnął. – Jeżeli naprawdę nie chcesz tam jechać, zadzwonię do Sally i powiem jej, że nic z tego. Zresztą już ją uprzedziłem, że taka wyprawa mogłaby źle na ciebie wpłynąć. Teraz idź do restauracji, a ja zaparkuję samochód. Jesteś głodny?

Sparky pokręcił głową. Jack objął go ramieniem i przytulił.

– Przykro mi, Sparks. Naprawdę jest mi przykro. Wiem, jak byliście sobie bliscy, ty i Malcolm.

– Mówiłem mu, żeby tam nie jechał – wyszeptał Sparky. – Mówiłem mu. Ale on nie posłuchał.

Prośba Corinne

Dostępne w wersji pełnej

Leśne strachy

Dostępne w wersji pełnej

Ponure odkrycie

Dostępne w wersji pełnej

Ponura opowieść

Dostępne w wersji pełnej

Przeczucie

Dostępne w wersji pełnej

Pudełko ze wspomnieniami

Dostępne w wersji pełnej

Straszne wieści z kostnicy

Dostępne w wersji pełnej

Przekaz z zaświatów

Dostępne w wersji pełnej

Pod głową wiedźmy

Dostępne w wersji pełnej

Tam, gdzie są kości

Dostępne w wersji pełnej

Zjawa

Dostępne w wersji pełnej

Wołanie o pomoc

Dostępne w wersji pełnej

Oblicze strachu

Dostępne w wersji pełnej

Pomiędzy drzewa

Dostępne w wersji pełnej

Gorączka puszczy

Dostępne w wersji pełnej

Nieszczęśliwe zakończenie

Dostępne w wersji pełnej

Hotel InterContinental,
Warszawa, ul. Emilii Plater 49

Dostępne w wersji pełnej

Biała wizja

Dostępne w wersji pełnej

Wschód złego księżyca

Dostępne w wersji pełnej

Obietnica

Dostępne w wersji pełnej

Szepty w powietrzu

Dostępne w wersji pełnej

Co mówią gwiazdy

Dostępne w wersji pełnej

Powrót do Owasippe

Dostępne w wersji pełnej

Duch białego jelenia

Dostępne w wersji pełnej

Mowa martwych głosów

Dostępne w wersji pełnej

Leśny duch

Dostępne w wersji pełnej

Obietnica

Dostępne w wersji pełnej

Requiem

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Panic

Copyright © Graham Masterton 2012

All rights reserved

Translation copyright © by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2013

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2013

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Elżbieta Bandel

Projekt i opracowanie graficzne okładki oraz ilustracja na okładce: Zbigniew Mielnik

Wydanie I e-book
 (opracowane na podstawie wydania książkowego:
Panika, wyd. I, Poznań 2013)

ISBN 978-83-7818-197-2

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com