Zajrzyj na strony

www.wnk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku

www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Sięgnij po inne nasze powieści dla kobiet

www.nk.com.pl/literatura-dla-kobiet/9/kategoria.html

Przeczytaj również

Mężczyźni uwielbiają poręczne kobiety. Poręczne i wygodne jak neseserki – można się z nimi gładko wcisnąć do zapchanego wagonu metra, można pomajtać nimi od niechcenia, pogładzić ich lśniącą skórę i otworzyć je jednym ruchem ręki. Jest oczywiste, że nikt nie chciałby pchać się przez życie z wielką, pękatą walizką.

Magda nigdy by nie pomyślała, że zgodzi się z podobnym stwierdzeniem. Może miała tu i ówdzie mały nadmiar, ale lubiła siebie i swoją bujną figurę. A, co ważniejsze, ów nadmiar lubił również on – jej idealny mężczyzna.

Pewnego dnia jednak wszystko się posypało i Magda uznała, że nie ma wyjścia – musi wymienić garderobę na mniejszą, a ukochane przysmaki zastąpić zieleniną. Postanowiła więc wyjechać do malowniczo położonego miasteczka, by podjąć walkę ze zbędnymi kilogramami.

Nieprzewidziany wypadek jednak wszystko skomplikował...

Zabawna i pełna ciepła opowieść o uczuciach, odważnych zmianach i urokach jedzenia.

Rozdział 1

Wojtek założył nogę na nogę i zamaszystym ruchem rozpostarł gazetę. Szybko przerzucił kilka stron, zatrzymał wzrok na jednej z nich. W skupieniu czytał artykuł.

Monika pomyślała, że to jest najlepszy moment, że powie mu właśnie teraz, kiedy niczego się nie spodziewa, zrobi to ot tak, mimochodem, jakby chodziło o nałożenie na talerz łyżeczki konfitur albo przekrojenie chrupiącej bułki, powie mu to zwyczajnie, jakby zaraz po tej wiadomości mieli zasiąść do ustalania planów na weekend i zdecydować, które z nich pojedzie do miasta po sprawunki.

Niestety, w tej samej chwili, kiedy podjęła decyzję i zebrała się w sobie, by w tonie jej głosu nie zabrzmiał nawet cień niepewności, na framudze otwartego okna w ich jadalni usiadła ważka. Przezroczyste skrzydełka zalśniły w słońcu wszystkimi kolorami tęczy. Wojtek jej nie zauważył, dotarł do końca artykułu i przerzucił stronę. Ważka odfrunęła. Znak.

– Jadę. – Monika dopiła kawę z filiżanki i wstała od stołu.

– Tak. Ja też. – Wojtek złożył gazetę i również podniósł się z krzesła. – Dziś wrócę koło dziewiątej. Japończycy znowu marudzą, nie mam już do nich siły. Jeśli nie podobają im się nasze projekty, niech się zgłoszą do kogoś innego.

– Nie zrobią tego. Jesteście najlepsi.

– Bo jesteśmy.

– To właśnie mówię.

– Czyżbym wyczuwał ironię?

– Wojtek, nie zawracaj głowy – mruknęła i sięgnęła po elegancką płócienną torbę. – Spieszę się, nie zamierzam utknąć w korku do samej Warszawy. – Wzięła komórkę leżącą na stole i uśmiechnęła się do Wojtka przepraszająco. – Nie tylko ty będziesz miał ciężki dzień. Pa, do wieczora.

Wyszła z kuchni. Wojtek złożył gazetę i zdjął z oparcia krzesła jasną marynarkę. Otworzył aktówkę z ciemnobrązowej skóry i wsunął gazetę do jednej z przegródek. Spojrzał w okno, z którego rozpościerał się widok na żwirowy podjazd. Monika – ubrana w jasnoszary kostium, w szpilkach, z torbą zawieszoną na przedramieniu – szybkim krokiem kierowała się w stronę samochodu. „Ona nadal świetnie wygląda...” – pomyślał z zadowoleniem.

Monika docisnęła pedał gazu, zmieniła pas, wyprzedziła wlokący się przed nią samochód, rzucając pod adresem kierowcy siarczyste przekleństwo, niestety zmarnowane, bo niesłyszalne przez zasunięte szyby jej klimatyzowanej alfy, ale przynoszące przynajmniej chwilową ulgę. Być może innym poranną krzątaninę wypełniały łagodne rytualne czynności, okraszone cmoknięciami w policzek, żartami, drobnymi czułościami i dlatego toczyli się po drodze z taką pogodną niespiesznością? Jej rozdrażnienie, trzymane pod kontrolą podczas sączenia pierwszej kawy i krótkiej wymiany zdań z Wojtkiem, uwolniło się teraz w postaci, której nie znosiła – przeskakiwała z pasa na pas z dłońmi kurczowo zaciśniętymi na kierownicy, nerwowo dociskając i zwalniając pedał gazu. Zwykle tacy narwani kierowcy doprowadzali ją do furii. Teraz do furii doprowadziła samą siebie.

A przecież nie zawsze ich poranki pulsowały niedopowiedzeniami, na pewno nie od początku małżeństwa. To napięcie w relacjach dojrzewało powoli. Nie była nawet pewna, czy Wojtek zdaje sobie sprawę z tego, jak bardzo się zmienili – od dawna nie rozmawiali o niczym istotnym, a ich uwagę zaprzątały trywialne drobiazgi: „kup zgrzewkę wody”, „drzwiczki szafki się poluzowały”, „umówiłem się na wieczór z Adkiem Fiszerem, musimy pogadać”, „opieprz listonosza, znowu pomylił nasz dom z Kilianami”. Na wskroś przesiąkli tym, czego kiedyś tak bardzo się bali.

Kiedy jeszcze wynajmowali kawalerkę na ostatnim piętrze starej kamienicy na Mokotowie (trzydzieści zagraconych metrów kwadratowych z zapachem lekko butwiejących drewnianych schodów na poddasze dochodzącym z klatki schodowej), rozmowami wypełniali długie godziny oczekiwania na telefon od potencjalnych pracodawców, którym złożyli podania o pracę. Leżeli na sfatygowanym, wielkim materacu i nie przeszkadzały im przetarty dywan, zacieki na suficie oraz tandetne, koronkowe serwetki na starawym telewizorze z wypukłym kineskopem. Wizja przyszłości, którą budowali w najwymyślniejszych kolorach i kształtach, powodowała, że cała ta prowizorka stawała się niewidzialna. Pili kefir i żartowali, wolni od chmurnej, nieznośnej troski o następny dzień. Wojtek w dżinsach i ukochanej flanelowej koszuli w kratkę leżał na materacu ze stopami opartymi o ścianę i bawiąc się zapalniczką, opowiadał o pastelowych domach, pachnących mlekiem i świeżym drewnem, dokąd wraca się z ulgą po wojażach lub przepychankach ze światem, gdzie zwykłe minięcie się na korytarzu stanowi okazję do pogodnej zaczepki:

– Kim pan jest? Czego pan tu szuka?

– Szukam łagodnej dziewczyny o oliwkowych oczach.

– Oj, to źle pan trafił. Tutaj mieszka zołza, ma paskudny charakter, proszę uciekać.

– Ach, zołza? Straszne. Jednak zostanę.

Wojtek leżał na plecach ze stopami opartymi o ścianę i opowiadał. Ona słuchała go, droczyła się z nim, kpiła z naiwnych, nieco mieszczańskich wyobrażeń o spokojnym życiu, choć wiedziała, że tak naprawdę wymyślał je specjalnie dla niej, bo to były jej marzenia. On od drewnianego brzoskwiniowego domu azylu wolał walkę i ruch. Najchętniej wywalczyłby zlecenie na wielkie osiedle mieszkaniowe, w którym zresztą sam wcale by nie zamieszkał.

Był czas, kiedy Wojtek nie chciał nawet słyszeć o tym, aby osiąść gdzieś na stałe. Najlepiej czuł się w hotelach i mógłby co miesiąc zatrzymywać się w innym, oczywiście za każdym razem w nowym mieście. Wojtek lubił panujący w hotelach klimat tymczasowości oraz oficjalne, ale grzeczne pytania obsługi, czy czegoś nie potrzebuje. Jan bez Ziemi – idealna koncepcja dla kogoś, kto każdego ranka niecierpliwie zrywa się z łóżka i jak głodny tygrys wypatruje pożądliwie zdobyczy.

Wojtek wierzył, że ojczyzna jest tam, gdzie sprzedawca z lokalnego sklepiku zapamiętywał klienta zaledwie po kilku wizytach i natychmiast sięgał na półkę po odpowiednią paczkę papierosów. I nie było ważne, czy ów sklepikarz mówiłby po niemiecku, angielsku czy chińsku – wystarczało, że znikała obcość i niepewność, a ich miejsce zajmowały swojskie, rozpoznawalne gesty, forpoczta możliwej więzi. „Już pana znam, rozpoznaję, już wiem, czego panu potrzeba. Tu jest pana miejsce”.

Kiedy w skupieniu zapalał papierosa, patrzyła na niego z uśmiechem, z trudem opanowując pragnienie pogłaskania go po policzku. Nie lubił tego. Uważał ten gest za protekcjonalny i zbyt tkliwy, symbolicznie sprowadzający jego pasje i plany do rangi dziecięcych fantasmagorii. Odchylał głowę, starając się umknąć przed czułym dotykiem, a ona od razu cofała dłoń. Zdarzało się jednak, że po jakiejś gwałtownej kłótni Wojtek, nie mogąc znieść jej pełnego żalu milczenia, sam zaczynał o ten gest prosić. Stawał wtedy na rzęsach, chcąc ją udobruchać, zdobyć odrobinę przychylności, wyłowić jedno łaskawe spojrzenie. I gdy wreszcie mu się to udawało (i tak nie mogła zbyt długo gniewać się na niego), nawet niedbałe muśnięcie policzka wierzchem dłoni przyjmował jak trofeum. O co oni się wtedy kłócili? „Boże – pomyślała – co to były za idiotyzmy! Zwykłe nic”. O spóźnianie, rozrzutność (Wojtek miał gest, co kończyło się tym, że pod koniec miesiąca jedli już tylko paprykarz szczeciński), bałagan (wściekała się, że rzuca koszule i skarpetki, gdzie popadnie: były na stole, na parapecie, na telewizorze...). Cudownie niewinny czas.

Z tamtych tygodni, miesięcy, kilku studenckich lat zapamiętała właśnie to – wzajemną uważność. Przypatrywali się sobie jak badacze pasjonaci. Znali na pamięć kształt swoich ust, dłoni, ramion, znali gesty, ale również niedoskonałości, których odnalezienie za każdym razem wywoływało u obojga przypływ ciepłych uczuć, ponieważ to właśnie te skazy były czymś, co najbardziej umacniało ich bliskość, bardziej niż idealnie wykrojony łuk ramion. Szczegóły i drobiazgi. Dobre i złe. Rozmowy do rana. W Warszawie, w Bieszczadach, podczas górskich wycieczek, w grajdole tuż przy wydmach na plaży w Rewalu, w tanim podparyskim hoteliku, w którym zamieszkali po winobraniu na południu Francji.

Ze wszystkich budowli Paryża Wojtek najbardziej upodobał sobie gotycki klasztor Saint-Germain-des-Prés. Siedzieli u jego stóp z kanapkami w dłoniach, rozmawiając w leniwym nicnierobieniu kilka godzin. Wojtek z wyciągniętymi nogami i skrzyżowanymi stopami, opierając się łokciem o schodek, obojętnie obserwował przechodzących ulicą ludzi.

– Wiesz, co mi przyszło do głowy? – zapytał w pewnej chwili.

– Tak?

– Największym nieszczęściem dla współczesnego architekta jest pokój.

– Hm... to znaczy? Jeden pokój? Kilka pokojów?

– Chciałbym stworzyć coś, co będzie zauważalne, bez silenia się na oryginalność i dziwactwa. Tylko gdzie miałoby to stanąć? W Europie jest już zbyt ciasno.

– Zaraz, zaraz... Chciałbyś coś zburzyć, żeby znalazło się miejsce dla twoich pomysłów?

– Po prostu wolałbym żyć dwieście, trzysta lat temu.

– Świat jest wielki.

– Nie. Tam, gdzie chciałbym budować, nie ma już miejsca. Architektura jest harmonią. Cóż z tego, że stworzę odważny, nowoczesny projekt? Żadna, najpiękniejsza nawet budowla nie zaistnieje w izolacji, bez odniesień do tradycji i większej całości. Mówisz, że gdzieś na świecie jest inna przestrzeń? Na pewno, problem w tym, że mnie nie interesują futurystyczne projekty, te strzeliste bryły lśniące szkłem i metalem, pozornie tylko jasne i dające nadzieję. Przecież u ich stóp ścieli się przytłaczający cień. Dziwisz się, że moje myślenie o architekturze zdominowali Haussmann, Brunelleschi...?

– Nie dziwię, ale masz problem! – Monika się zaśmiała.

– Mam – uśmiechnął się – ale stare konstrukcje są po prostu doskonałe i nic tego nie zmieni. Wiesz, o co mi chodzi? Ten klasztor pasuje do dzielnicy, a ta dzielnica do następnej – tu wszystko ze sobą współgra. Zresztą ta harmonia i różnorodność są kwintesencją duszy wielu innych europejskich miast, choć właśnie w Paryżu jest to najbardziej odczuwalne. Bardzo mi się to podoba. Tu czuje się historię, piękno i tajemnicę. I humanizm, którego nie dostrzegam w nowoczesnych wieżowcach. Dlatego jestem w kropce.

– Wojtek, świat idzie naprzód, nie zatrzymasz postępu.

– Wiem, wiem... Brak mi pokory. – Roześmiał się i objął ją ramieniem. – Ale nie bój się, nie zamierzam niczego burzyć. Może po prostu chciałbym cię czymś zachwycić?

– Ależ ty zachwycasz mnie samym sobą. Lubię cię słuchać.

Nie kłamała. Każde jego słowo obracała w myślach z cichą radością, podobną tej, jaką odczuwają kolekcjonerzy, gdy trafi im się wyjątkowa zdobycz.

– To dobrze – powiedział, wstając i pociągając ją za sobą. – Chodźmy na kawę.

Cieszyła się jego obecnością, chciała, żeby błyszczał, i świadomie godziła się na pozostawanie w cieniu. W owym czasie nie miała wpływu ani na siebie, ani na decyzje dotyczące własnej niezależności. Nawet gdyby ktoś ją wtedy ostrzegał, mówiąc, że nie wolno zapaść się tak mocno w drugim człowieku, nie wzięłaby sobie tego do serca. Ufała Wojtkowi oraz swojemu przekonaniu, że należy dać się prowadzić. To on był jej sercem.

Tamtego lata w Paryżu łazili od kafejki do kafejki, pili młode wino z tanich sklepów, chrupali świeże bagietki i oglądali jasne, kolorowe witryny z niedostępnymi z powodu ceny przedmiotami. Sypiali długo – gdy zjawiali się na śniadaniu, kawa w termosach była chłodniejsza od wymiętego prześcieradła w ich hotelowym pokoju z widokiem na zaniedbane zaplecze wietnamskiej restauracji, której wonne opary wdzierały się do nich nawet przez zamknięte okno.

Dojeżdżała do centrum z dłońmi wciąż zaciśniętymi na kierownicy. Nadal odczuwała ścisk w krtani, ale teraz złość ustąpiła miejsca przejmującemu żalowi. W Paryżu nie posiadali nic, niedojadali i składali grosz do grosza, a jednocześnie mieli wystarczająco dużo, aby czuć się lekko i radośnie. Mieli siebie. Pełne czułości przekomarzania, nocna bliskość, poważne rozmowy i śmiałe marzenia powodowały, że czuli się szczęśliwi. Czyżby od tamtego czasu, wypełnionego jakimś niewinnym, ulotnym sensem, minęła prawdziwa wieczność?

Po kilkunastu minutach krążenia bocznymi ulicami udało jej się w końcu zaparkować samochód na Wilczej – jakże Śródmieście w godzinach szczytu denerwowało ciasnotą! Chwilę potem stała już na trzecim piętrze starej kamienicy i uchylała ciemnobrązowe drzwi z zamontowaną na nich elegancką tabliczką: Zespół Adwokacki Winkler & Chądzyński.

Jerzy Winkler, zobaczywszy ją na progu biura, od razu ruszył w jej stronę.

– Chodź. – Położył dłoń na jej plecach, a potem delikatnym, lecz zdecydowanym gestem zagarnął ją do swojego gabinetu. Wskazał Monice fotel, sam przysiadł na skraju biurka.

Winkler, wysoki, szczupły czterdziestodwuletni w dopasowanym garniturze wydawał się typowym reprezentantem klasy średniej ukształtowanym przez solidne wzorce zachodnich uczelni oraz inteligenckich salonów. Tam zamożność nie stanowiła jedynego wyznacznika statusu. Winkler nie chwalił się swoim kontem w banku. Nie musiał. Wystarczyło spojrzeć, jak się porusza. W sposobie trzymania głowy i prostowania pleców zakodowane były narty w Aspen, nurkowanie u wybrzeży Mauritiusa czy najnowszy model sportowego samochodu. Mimo że w kontaktach z innymi zachwycał ogładą, obce mu były spontaniczne, serdeczne gesty, jakby się bał, że nadmierną wylewnością złoży przypadkiem jakąś obietnicę, z której trudno będzie mu się potem wycofać. Monikę uwierał ten szorstki dystans – wolałaby, żeby czasem huknął i przeklął. Jednak po kilku latach pracy w jego zespole nauczyła się doceniać tę powściągliwość, o wiele uczciwszą od wszechobecnego fałszu obficie skrapianego jowialnością. Jedyną widoczną słabością prawnika było zamiłowanie do nowoczesnych gadżetów: przesuwał palcem po ekranie smartfona z taką czułością, jakby dotykał dziewiczej tafli jeziora, zważając przy tym, by nieopatrznym ruchem nie wzbudzić wibracji drobnych kręgów. Winkler onieśmielał swoim chłodem, ale budził zaufanie. A czy w ich świecie, prócz samego życia, istniała ważniejsza wartość od zaufania?

– Znasz Andreasa Lewickiego?

– Osobiście?

– Nie.

– A jest ktoś, kto go nie zna? Naszego polskiego Murdocha, króla brukowców?

– Słyszałaś, co się teraz wokół niego dzieje?

Czy słyszała? Niby kiedy, jeśli od kilku dobrych tygodni zajmowała się inwentaryzacją swojego małżeństwa. W drodze do biura zapędzała się w rejony tkliwego sentymentalizmu, odnajdując i wydobywając z minionych dni przestrzenie czułości (robiła to trochę wbrew sobie, irytowało ją, że w żaden sposób nie może opanować tego nałogowego nurkowania w przeszłość), a wieczorem zastanawiała się, jak długo wytrwa jeszcze w tej dusznej hipokryzji, prowadząc egzystencję pełną przemilczeń oraz kurtuazyjnych uników. W pracy zajmowała się bieżącymi sprawami i rzadko kiedy przeprowadzała rzetelną prasówkę. Cóż mógł ją w tej sytuacji obchodzić Andreas Lewicki?

– Nie, nie słyszałam. Wyszło na jaw, że kogoś zabił? Wcale by mnie to nie zdziwiło. Na określonym poziomie władzy i pieniędzy takie rzeczy robi się mimochodem – powiedziała z sarkazmem.

– Monika... Nie, nie zabił, w każdym razie nic mi o tym nie wiadomo, ale w naszym środowisku mówi się o tym od dość dawna.

– Przestań się pastwić i powiedz od razu, o co chodzi. Co się takiego dzieje, oczywiście oprócz tego, że dziennikarze oskubią każdego, kto się za bardzo wychyli.

– Mała poprawka. Nie tego, kto się wychyli, tylko najczęściej tego, komu na tym zależy. Dla rozgłosu.

– Jurek, przepraszam, ale jeśli zamierzasz robić mi teraz wykład z mechanizmów popkultury, chociaż wolę za Bernsteinem używać terminu „kultura idiotów”, to wybacz, ale...

– Dobrze, już wprowadzam cię w temat.

– Chyba że dasz mi kilka sekund, a znajdę to sobie w sieci – przerwała mu. – Wiesz, że kiedyś omyłkowo wpisałam do przeglądarki „sznylec”, a mimo błędu od razu wyskoczyło mi kilka tysięcy właściwych stron?

Ale Winklera nie rozbawił żart o sznyclu, więc Monika przesunęła palcem po ustach, dając mu do zrozumienia, że nie powie więcej ani słowa. Szef zwlekał chwilę, przyglądając się jej uważnie.

– Stałaś się nadpobudliwa. Masz kłopoty osobiste?

Monika spoważniała, zmrużyła oczy.

– Nadpobudliwa...? Bo zażartowałam? I w ogóle co to za pytanie?

– Przepraszam, tak spytałem, z życzliwości. Nie musisz odpowiadać.

– Nie zamierzam.

– Zaraz, czy ty nie jesteś przypadkiem wegetarianką?

– Ja tak, ale Wojtek nie. Sznycel był dla niego. Co z tym Andreasem?

Nawet gdyby pod wpływem impulsu pozwoliła sobie na szczerość, to co miałaby powiedzieć? Że Wojtek przejęty własnymi sprawami nie dostrzega innych ludzi, a kiedy w końcu zaczyna ich zauważać, to zastanawia się, do czego mogliby mu się przydać? Usłyszałaby zapewne, że prawdopodobnie nie różni się on pod tym względem od innych ambitnych mężczyzn walczących o swoje kariery. A potem z godzinę spieraliby się o definicję kobiecych i męskich ról we współczesnym świecie i dowiedziałaby się, że gdzieś w głębi duszy każdy mężczyzna oczekuje od kobiety uległości i oddania: strzepywania z ramion pyłu bitewnego i pieszczotliwego łagodzenia ran. A jeśli Winkler wcale tak nie uważał? Może się myliła i jej szef wcale nie podzielał opinii niektórych mężczyzn, że kobieta jest jedynie kolejnym polem, nad którym sprawuje się władzę? Nie zamierzała tego sprawdzać. Przecież nawet przed przyjaciółmi ukrywała swoje kłopoty, nie mając wątpliwości, że aksamitny wizerunek ich pary – duetu sukcesu, jest dla nich o wiele atrakcyjniejszy od tobołka z problemami. Naruszenie umacnianego od lat status quo państwa Groszów wpędziłoby bliskich w prawdziwą konfuzję. Nie chciała ani sobie, ani im fundować takiej nieprzyjemności. Z najbliższych przyjaciół o jej problemach wiedział jedynie Filip, przyjaciel domu, który wiosną odwiedził ich ze swoją nową dziewczyną.

– Andreas Lewicki, pilnie strzegący do tej pory swojej prywatności – rozpoczął wyjaśnienia Winkler – nagle i wbrew sobie stał się bardzo popularny. Do tej pory jego nazwisko pojawiało się w prasie branżowej przy okazji fuzji czy medialnych raportów. Nie chadzał na żadne otwarcia, imprezy okolicznościowe czy bankiety. Myślę, że przez dłuższy czas niewiele osób wiedziało nawet, jak wygląda. Oczywiście w dobie internetu utrzymanie całkowitej anonimowości byłoby niemożliwe, więc kilka jego fotografii wyciekło do sieci, ale był to wynik bardzo dobrze zaaranżowanych sesji. I to się zmieniło. Od mniej więcej kilku tygodni przestał być taki niewidzialny.

– A co się takiego stało?

Winkler uśmiechnął się pod nosem, zszedł z biurka, usiadł w fotelu obok Moniki i kontynuował. Lubiła, kiedy mówił, jego wypowiedzi były uporządkowane, a spokojne męskie brzmienie głosu sprawiało słuchaczowi przyjemność.

– Dwa miesiące temu na jednym z portali społecznościowych powstał jego fan page. Do bólu afirmatywny. Znajdowały się tam posty typu: „Andreas Lewicki – fantastyczna droga do kariery!”, „Geniusz czy skromny fachowiec? Magnat prasowy brawurowo podbija polski rynek”. Przekaz artykułów był niemal jednakowy: Lewicki jest milionerem, który mimo bogactwa pozostał cudownym mężem i ojcem. Wyglądało to tak, jakby całe przedsięwzięcie przygotowała jakaś agencja public relations pragnąca zbudować jego medialny wizerunek. W ten sposób wokół nieznanej nikomu osoby – znanej jedynie w branży prasowej, a przeciętnemu człowiekowi ze słyszenia – w szybkim tempie zaczęli gromadzić się fani, najpierw setka, potem tysiąc, w końcu kilkadziesiąt tysięcy...

– Jak to możliwe?

– Możliwe, takie czasy. Zresztą plan promocji jego osoby był bardzo precyzyjnie realizowany. Chodziło o to, aby w krótkim czasie Andreas Lewicki zmienił się w lubianą osobę publiczną, i tak się stało. Nie wiem, jaką drogą ludzie dowiadywali się o tej stronie internetowej i jaki był mechanizm nieustannego przybywania wejść, ale fakt faktem – fan page pęczniał z dnia na dzień. W ten sposób Lewicki w pewnym sensie stał się celebrytą.

– Nie stał się, to tylko portal internetowy.

– Stał się. Nie doceniasz internetu. Dwieście kilkadziesiąt tysięcy ludzi na stronie to jest już całkiem poważna siła i... powierzchnia medialna.

– Ale po co? Po co ktoś zadał sobie tyle trudu, aby wykreować Lewickiego?

– To jest sedno! Odpowiedź pewnie cię zaskoczy, mnie zaskoczyła.

Monika spojrzała na Winklera z zaciekawieniem.

– Po to, żeby potem, znienacka, kompletnie ten wizerunek zburzyć. Po długim czasie oblubieńczego promowania nagle zaczęły się pojawiać inaczej brzmiące posty: „Jednak nie ma ludzi idealnych! Lewicki ma kochankę!”, „Lewicki na schadzce w hotelu”, „Kim jest seksbomba, która obejmuje Lewickiego w samochodzie?” oraz inne tym podobne doniesienia. Wraz ze zdjęciami. Okazało się, że za potentatem prasowym chodzi grupa internetowych paparazzich, śledzących każdy jego ruch.

– Nosił wilk razy kilka... To zabawne.

– Tak, też tak myślę. Ale Lewicki był odmiennego zdania.

– Nie dziwię się. Jest teraz naszym klientem?

– Wręcz przeciwnie.

– A kto?

– Chłopak, który założył tę stronę: Jacek Pohl. Lewicki najpierw wpadł w szał, zaczął wysyłać przez prawników listy do właścicieli portalu, zarzucając im naruszenie dóbr osobistych. Jednak machina ruszyła. Po zamknięciu jednej strony pojawiała się następna. W końcu Lewicki wytoczył sprawę inicjatorowi całego przedsięwzięcia. Ale równocześnie przeszedł do działań, jakby to powiedzieć, mniej konwencjonalnych. Zaczęło się od telefonów z pogróżkami, skończyło na pobiciu. Ktoś postanowił chłopaka nastraszyć.

– A policja?

– Bezradna, ślepa, przekupiona? Tak czy inaczej, sprawców nie znaleziono.

– Dlaczego ten chłopak w ogóle rozpętał tę burzę?

Winkler wstał, podszedł do biurka i sięgnął po cienką aktówkę.

– Z tego dokumentu, sporządzonego po wstępnej rozmowie z Jackiem Pohlem, dowiesz się wszystkich szczegółów.

– Czyli bierzemy tę sprawę?

– Tak, bierzemy. Ty bierzesz.

– Media Lewickiego nie zostawią na nas suchej nitki.

– Jego media – powiedział dobitnie Winkler – chodzą wokół tego tematu jak koło zgniłego jajka. Nie zależy im w tej sprawie na rozgłosie. Będą siedzieć cicho.

– Wszyscy?

– Oczywiście że nie, całkowita zmowa milczenia obejmie tylko te tytuły, które należą do jego imperium, inne wrzucą ewentualnie na swoje łamy drobne, nic nieznaczące wzmianki. Im też nie będzie zależało na wywoływaniu wojny z Lewickim.

– A niezależność?

– W ich mniemaniu jej nie tracą. Na świecie i w Europie szaleje kryzys, bezczelni finansiści rozdają karty, koncerny farmaceutyczne wdzierają się do naszych domów, a to wszystko tapla się w sosie gier politycznych. W obliczu takich priorytetów szamotanie się magnata prasowego z chłopcem naprawdę nie ma większego znaczenia. Nie zapominaj, że kiedy przycichła afera z ACTA, również temat wolności słowa przesunął się na dalszy plan.

– Dlaczego zdecydowałeś się to wziąć? Nie boisz się gniewu króla brukowców?

Winkler zwlekał chwilę z odpowiedzią.

– Teraz ci na to nie odpowiem. Wejdź najpierw w sprawę.

Winkler podał Monice aktówkę z dokumentem. Gdy sięgnęła po teczkę, przytrzymał ją przez chwilę i powiedział z naciskiem:

– Zajmij się tym.

– Dobrze. Ale zamiast czytania wolałabym spotkać się z tym chłopakiem.

– To nie będzie możliwe.

– Dlaczego?

– Wywieźliśmy go z miasta. Uznaliśmy, że tak będzie dla niego bezpieczniej. Mieszka tymczasowo u Chądzyńskiego, w jego podparyskiej posiadłości. Kiedy będziesz gotowa, wyślę cię tam, dopiero wtedy będziesz mogła porozmawiać z naszym młodym mącicielem. Myślisz, że dasz radę wyrobić się w kilka dni?

– Kilka dni? Jerzy, wyjeżdżam z Wojtkiem na wakacje.

– Kiedy?

– Za tydzień.

– Na długo?

– Na dwa tygodnie.

Na twarzy Winklera pojawił się grymas niezadowolenia. Pokrzyżowała mu plany, zaskoczyła i nie potrafił ukryć rozczarowania.

– Trudno, w takim razie ktoś inny weźmie tę sprawę.

– Przepraszam. Planowaliśmy to od dłuższego czasu. Nie mogę nagle wszystkiego odwołać.

– Co mogę powiedzieć? Szkoda. Ale zastanów się.

Monika wstała z fotela i wyciągnęła rękę, podając dokumenty Winklerowi. Ale szef ich nie przyjął.

– Przeczytaj to chociaż. Tyle możesz dla mnie zrobić?

Monika kiwnęła głową i cofnęła rękę, przygarnęła aktówkę do talii. Potrzebowała dużej sprawy, chciała czegoś, co odciągnie jej myśli od Wojtka. Ale chyba jeszcze bardziej pragnęła wakacji z nim. A jeśli nie wszystko stracone? Była na siebie zła za tę głupią nadzieję, ale gdzieś w duszy liczyła na to, że wspólny wyjazd znowu zbliży ich do siebie.

Rozdział 2

Wielkie kamienne donice z jaskraworóżowymi hortensjami, otaczające wysypany żwirem placyk, szklanki z miętowo-cytrynową lemoniadą połyskującą w słońcu, zieleń wylewająca się z donic ustawionych wokół kawiarnianego ogródka oraz starsze małżeństwo krążące od stolika do stolika w poszukiwaniu cienia, i dialog:

– Stasiu, może tutaj?

– Nie, Halinko, tam będzie lepiej.

– Jesteś pewien?

– Tak, chodź.

Te zwyczajności letniego popołudnia w nieoczekiwany, cudowny sposób sprawiły jej przyjemność. Nie mogła sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz bez nerwowego pośpiechu chłonęła owe miłe odgłosy: pobrzękiwanie sztućców, pojedyncze słowa ściszonych rozmów, skrzypienie butów pyzatego kelnera, szelest liści, nawet jednostajny szum samochodów dochodzący z pobliskiej ulicy. Zawsze była spóźniona – mknęła z biura do sądu albo z sądu do biura – więc przyjazne ogródki mijanych kawiarni z całym tym swoim szklistokolorowym wdziękiem były nie dla niej, migały tylko za szybą samochodu.

Kiedy ostatni raz pozwoliła sobie na chwilę luzu w kawiarni?

Czasami wieczorem, gdy Wojtek zamykał się z laptopem w gabinecie, znajdowała sobie zaciszny zakątek (najczęściej przysiadała na krześle w kuchni albo w wiklinowym fotelu na tarasie), przymykała oczy i wtedy zdarzało się, że pod powiekami rozpoczynał się taniec migotliwych, wyłowionych z pamięci obrazów, zwykłych impresji, pozornie nic nieznaczących gestów – śladów pozostawionego za plecami beztroskiego świata. Z uśmiechem przyglądała się sobie sprzed lat. Jak bardzo wówczas kpiła z czasu! Wydymała wargi, pstrykała mu palcami w nos. I biegła. Gdzieś – do znajomych i nieznajomych, do niego i od niego, do budki na rogu po kolby kukurydzy, do ojca, który spacerował z psem zawsze tą samą parkową alejką. Wtedy jeszcze kpiła z czasu w przekonaniu, że on mimo wszystko jej ulega i towarzyszy jak sprzymierzeniec, że tworzy z nią niezniszczalny pakt. Kto pierwszy naruszył tę umowę? Kto kogo zdradził? A może po prostu przestała biec?

Kelner przyjął od niej zamówienie i oddalił się leniwym krokiem w stronę budynku kawiarni. Monika otworzyła tekturową aktówkę. Zdjęcie. Spoglądał na nią przeciętny chłopak z nadwagą i kępkami niezbyt ładnego zarostu. Pod fotografią – tekst wywiadu.

– Jacek Pohl, nazywam się Jacek Pohl.

– Raz wystarczy. Nie jesteś Bondem.

– Nie chcę być Bondem, mądralo.

– Wiesz, po co tu jesteśmy?

– Ty mi powiedz. Zresztą mam to gdzieś. Mówiłem, że sam sobie poradzę.

– Chcesz zostać męczennikiem?

– Nie, ja po prostu cholernie nie lubię prawników.

– Chcemy ci pomóc.

– Aha. Chcecie zgarnąć kasę. Nie rób ze mnie głupszego, niż jestem.

– To dlaczego tu jesteś?

– Przez nich.

– Czyli kogo?

– Wujka, rodzinę, całą tę trzęsącą tyłkami bandę.

– Uważasz, że nie mają powodów do obaw? Będziesz miał sprawę sądową, zostałeś pobity i otrzymujesz telefony z pogróżkami.

– Dobra, od kilku kopnięć mój świat jeszcze się nie zawalił.

– Jak bez nas zamierzasz poradzić sobie z najlepiej opłacanymi prawnikami w tym mieście?

– Najwyżej przegram. Nie wsadzą mnie przecież. A potem zacznę wszystko od początku, a jeśli nie ja, to moi kumple.

– Czyli jednak męczennik. Naprawdę tego chcesz? A myślałeś, co się z nią wtedy stanie?

– Myślałem. Głównie dla niej tu jestem.

– To powiedz, od czego się to wszystko zaczęło.

Kelner postawił przed Moniką filiżankę z kawą. Ale zaczytana nawet na niego nie spojrzała. Zaciekawiony chłopak zerknął zza jej ramienia na tekst, ale nie mogąc rozczytać treści, oddalił się równie leniwym krokiem, w jakim płynęło upalne lipcowe popołudnie.

Nie wiedziała, jak długo czytała, ale gdy skończyła, kawa w filiżance była już zimna, a stolik starszego małżeństwa zajmowała hałaśliwa grupka młodych ludzi. Monika zostawiła pieniądze na stoliku i opuściła ogródek. Nie dostrzegała już hortensji. Była pod wrażeniem tego, czego się dowiedziała. Z trudem zapanowała nad pokusą otwarcia laptopa i prześledzenia postów na portalu społecznościowym. Czy to możliwie, żeby aż tak poruszyła ją opowieść Jacka Pohla? Sądziła, że skończyła z tym wyniszczającym zaangażowaniem, które tak często towarzyszyło jej na początku praktyki adwokackiej. Emocje nie sprzyjały logice, a ta z kolei przydawała się przy konstruowaniu skutecznych strategii. Jednak przypadek tego Pohla był zupełnie inny od tych, którymi dotychczas się zajmowała.

Gdy znalazła się na ulicy, zewsząd znowu otoczyła ją miejska gorączka: gwar, trzaśnięcia klap samochodów dostawczych, pisk opon. Monika skierowała się do auta. Zwykle odruchowo przeglądała się w jego lśniącej szybie, poprawiała fryzurę i kostium. Tym razem tego nie zrobiła, od razu wsiadła do środka. Zanim wycofała, odruchowo zerknęła w lusterko wsteczne. Ale nie chodziło o rutynową poprawę makijażu. Zobaczyła szkliste oczy czterdziestoletniej kobiety ogarniętej wielkim, niespodziewanym wzruszeniem. Przekręciła kluczyk w stacyjce. Włączyła się do ruchu i ruszyła w kierunku Konstancina. Zadźwięczały jej w uszach słowa Winklera: „Mieszka tymczasowo u Chądzyńskiego w jego podparyskiej posiadłości”.

Już pierwszego dnia pobytu w Paryżu Monika zaciągnęła Wojtka do słynnej Café de Flore, ulubionej niegdyś kawiarni francuskich literatów, która obok Les Deux Magots cieszyła się opinią kultowej. Nie oponował, ale trochę się z niej podśmiewał.

– Ale wiesz, że nie spotkasz tam już Préverta?

– Nie nabijaj się ze mnie, chcę tam wejść, i już – fuknęła, udając obrażoną.

– Ależ zrobię to z największą przyjemnością, wszędzie pójdę za tobą.

Kawiarnia, znajdująca się na rogu bulwaru Saint-Germain i ulicy Saint-Benoit, wabiła gości ogródkiem z wielką jasną markizą oraz wylewającą się z okien piętra bujną roślinnością otaczającą szyld. W drzwiach kawiarni stał kelner w czarnej kamizelce, ze śnieżnobiałą serwetą przewieszoną przez ramię, gotów natychmiast zaprowadzić gościa do odpowiedniego stolika, gdyby ten tylko zdecydował się wejść do środka. Ale Monika wybrała ogródek, chciała mieć widok na spacerujących Francuzów, poczuć smak ich nonszalanckiej niespieszności, tak różnej od podskórnego napięcia wyczuwalnego na warszawskich ulicach.

Gdy tylko usiedli przy stoliku, poczuli się nieswojo, jakby wtargnęli w czyjąś prywatną przestrzeń. Nikt tu na nikogo nie zwracał jednak uwagi. Młoda dziewczyna z nogami opartymi na krześle i z pochyloną głową czytała książkę; proste długie włosy całkowicie zasłaniały jej twarz. Dwóch mężczyzn w ciemnych garniturach, bez krawatów, za to z koszulami swobodnie rozpiętymi pod szyją, prowadziło półgłosem rozmowę, biorąc co jakiś czas niewielki łyk kawy i zupełnie nie zwracając uwagi na siedzącą w pobliżu piękną trzydziestoletnią kobietę, która paliła papierosa i przeglądała czarny segregator skrywający czyjeś – może jej? – artystyczne portfolio. Monika i Wojtek weszli do kawiarni w powypychanych na kolanach dżinsach i niezbyt świeżych T-shirtach (po winobraniu na południu Francji wszystkie rzeczy mieli przybrudzone, na pranie zabrakło im czasu, a przede wszystkim pralki). Od razu onieśmieliła ich własna nieprzystawalność do tego miejsca. Na dwie kawy było ich jeszcze stać, ale z ciastek musieli zrezygnować.

– Jesteś zadowolona? – spytał z uśmiechem.

– Niezupełnie...

– Czego się spodziewałaś? To Francuzi. Mistrzowie wystudiowanego luzu.

– Być może to my jesteśmy spięci, a oni normalni. Dziwi mnie tylko, że tutaj nikt na nikogo nie patrzy.

– Ponieważ wgapianie się jest nieeleganckie. Za to ja bardzo wpatruję się w ciebie, nie? – Wojtek się roześmiał.

Monika kiwnęła głową, pocałowała go w policzek. Zamówili kawę i przybrali swobodne pozy, jakby zamierzali przekonać wszystkich wokół, że wcale nie mieszkają w trzydziestometrowej warszawskiej kawalerce ze sfatygowanym materacem i zaciekami na suficie. Jednak w tej nowej roli czuli się niezręcznie, jak w niedopasowanych ubraniach. W końcu zmienili strategię.

– Po co się do nich upodabniać? Zblazowani burżuje – zaczęła Monika.

– Bez duchowej głębi – podchwycił Wojtek.

– Zarozumiali i egoistyczni.

– Powierzchowni.

– I w dodatku jedzą żaby.

Roześmiali się.

– Ciekawe, co by zrobili, gdybyśmy zaczęli się całować? – spytała.

– Dobre pytanie. Spróbujemy? Sprawdzimy, gdzie są ich granice niewidzenia i niesłyszenia.

To powiedziawszy, Wojtek przysunął Monikę do siebie i pocałował w usta. Szurnęło krzesło, zachybotał stolik z filiżankami, ale nawet wtedy nikt na nich nie spojrzał. Mężczyźni dalej załatwiali interesy, piękna paryżanka przeglądała segregator, a dziewczyna obok przewróciła kolejną stronę książki. Tylko znudzony kelner przy drzwiach odszedł kilka kroków od wejścia i stanął na skraju krawężnika, lecz nie po to, aby mieć ich na oku. Bardziej od dwojga młodych Polaków interesował go ruch samochodów na bulwarze Saint-Germain.

– Daj spokój, żartowałam, wyrzucą nas.

– Niech wyrzucają...

– Nie, miałabym zostać z takim wspomnieniem?! Wyprowadzona przez kelnerów z Café de Flore? – Monika odsunęła się od Wojtka, wypiła łyk kawy. Uśmiechnęła się. – Kocham cię – powiedziała cicho.

– Ja ciebie też.

Wieczorem, po całym dniu łażenia po mieście, znaleźli się wreszcie w pokoju obskurnego hotelu na przedmieściach Paryża. Wojtek wyciągnął się na łóżku obok niej, po czym wyjął z kieszeni niewielki przedmiot owinięty w szary papier. Spojrzała zdziwiona.

– Co to jest?

– Zobacz.

Monika rozpakowała pakuneczek. Papier odsłonił białą popielniczkę, na spodzie której znajdował się napis: Café de Flore. Roześmiała się.

– Kiedy ci się udało?

– Nieważne – uciął zadowolony, że sprawił jej radość. – Będziesz miała pamiątkę.

– Łobuz... Dziękuję. – Objęła go, a potem oboje zanurkowali pod kołdrę.

Zaraz po wyjściu z samochodu Monika zdjęła żakiet. W tak upalny dzień był jak pancerz. Przerzuciła go przez rękę i wolnym krokiem ruszyła przez dziedziniec do domu.

– Haniu, jesteś?! – zawołała, zamykając za sobą drzwi i wchodząc do chłodnego holu.

– Na górze!

Monika przeszła do jadalni, położyła rzeczy na stole, a następnie opuściła żaluzje w oknach. Pomieszczenie natychmiast pożegnało promienie słoneczne, ale nawet bez nich widać było, że lśni czystością; na blacie długiego, prostokątnego stołu nie znajdował się nawet jeden okruszek. Monika wróciła do holu i ruszyła po schodach na piętro. Zastała Hanię w gabinecie Wojtka, chociaż zawsze ją prosił, aby akurat w tym jednym miejscu nie sprzątała. Potem nie mógł się połapać w jej systemie rozkładania przedmiotów.

– Dzień dobry, jak ci idzie? – spytała.

– A, jako tako, chociaż co za upał dzisiaj, ledwo żyłam już po godzinie – westchnęła Hania i dla zilustrowania swoich słów teatralnie otarła pot z czoła. – Ale już kończę.

Hania, pomoc domowa, zaczęła do nich przychodzić trzy lata temu, była pracowita i godna zaufania.

– Znowu będzie się złościł.

– Ja wiem, wiem, ale przecież ja niczego nie przekładam, tylko wyrównuję, ścieram kurze. Pan Wojtek i tak zawsze ma porządek.

„No, przynajmniej tego jednego nauczył się w ciągu tych wszystkich lat – pomyślała Monika. – Młodzieńczy entuzjazm wymienił na zamiłowanie do porządku”.

– Zapomniałaś o żaluzjach w jadalni.

– Właśnie miałam zejść i je zasunąć.

– Dzwonił ktoś?

– Nie słyszałam.

Monika kiwnęła głową i rzuciła okiem na gabinet. Był schludny, surowy, męski w wystroju. Na biurku leżał czarny notes z wpiętym w okładkę piórem, obok notebook z bordową, połyskliwą klapą. Regał wypełniały książki o podobnie brzmiących tytułach: Architektura na świecie, Nowe spojrzenie na architekturę, Style architektoniczne; nazwiska autorów: Charles-Édouard le Corbusier, Frank Lloyd Wright, Brukalscy, Lachert, Haussmann, dobitnie świadczyły o zainteresowaniach pana domu. W powietrzu unosił się zapach dobrej wody kolońskiej. Gdyby miała sprzątać czyjś dom, chyba też zaczęłaby od męskiego gabinetu.

– A nie, przepraszam, zapomniałam, dzwonił pan Wojtek. – Hania wyrwała ją ze stanu zamyślenia. – Powiedział, że trochę się spóźni, będzie o wpół do dziesiątej.

– Zadzwonił do ciebie? Do domu?

– No tak, też się zdziwiłam, prosił tylko, żebym pani powtórzyła.

– Dobrze, dziękuję. Idę na dół, jak skończysz, zajrzyj do mnie. Zjemy coś, wypijemy kawę.

– Będę za dwadzieścia minut. Kawę chętnie wypiję, ale jeść to nie bardzo, dbam o linię! – zawołała wesoło Hania, której krągłości idealnie współgrały z wesołymi oczami.

Monika zeszła do jadalni i sięgnęła do torebki po telefon. Usiadła na krześle, założyła nogę na nogę, wybrała numer Wojtka i spojrzała w okno. Patrzyła na rozłożyste kasztanowce widoczne przez szczeliny żaluzji. Ich liści nie poruszał najmniejszy podmuch wiatru.

„Abonent chwilowo niedostępny” – poinformował ją automat beznamiętnym tonem. Monika wyłączyła telefon i odłożyła go na stół, jednak na tyle zamaszyście, że aparat wykonał po gładkim blacie półmetrowy ślizg jak hokejowy krążek po lodowisku.

Dlaczego Wojtek dzwonił do domu? Mógł wysłać jej SMS albo zadzwonić na komórkę. Bał się, że zasypie go niewygodnymi pytaniami?

Do jadalni zajrzała uśmiechnięta Hania.

– Skończyłam na dzisiaj, to może teraz zaparzę kawę?

– Doskonale, bardzo proszę – powiedziała Monika, wstając z krzesła. – Mąż mówił coś jeszcze?

– Nie, tylko tyle, że się spóźni, żeby to powtórzyć i że przeprasza.

– A o której dzwonił?

– Hm... to mogła być jakaś czternasta.

Przeszły do kuchni. Hania zajęła się ekspresem do kawy, a Monika usiadła przy stole z trochę sztucznym uśmiechem. Nie chciała, aby ich pomocnica wyczytała z jej twarzy jakiekolwiek oznaki niepokoju. Była pewna, że bystra Hania czegoś się domyśla, nie mogło być inaczej. Kilka razy była świadkiem ich kłótni, co prawda niezbyt donośnej, ale za to wypełnionej złośliwościami i jadem, tą najgorszą odmianą wrogości, która pochodzi z najgłębszych zakamarków serca. Krzyk jest o niebo lepszy, bo kiedy się krzyczy, to jeszcze nie wszystko stracone. Krzyk bywa wołaniem o pomoc. Natomiast słowa cedzone z gniewną zajadłością, ze stłumionymi do białości emocjami budują mur tak solidny, że nie sposób go potem skruszyć.

– Pani Moniko... – Usłyszała głos Hani.

– Tak?

Dziewczyna postawiła na stole dwie kawy i przycupnęła na krześle.

– W piątek muszę wyjechać. Nie będzie mnie do niedzieli. Mogę przysłać koleżankę na zastępstwo.

– Nie trzeba, Haniu, poradzimy sobie. A co to za wyjazd?

Hania zaczerwieniła się i uśmiechnęła.

– Znajomy jedzie na ślub brata, poprosił, żebym mu towarzyszyła.

– O! Coś się szykuje? – spytała rozbawiona Monika.

– Nie tam, to tylko kolega, dobry kolega. Znamy się jeszcze ze szkoły, ale wtedy wcale go nie lubiłam. Był okropnie zarozumiały. Taki tam, wygadany, pewny siebie, czaruś. Ale minęło trochę czasu, spotkaliśmy się przypadkiem w jakimś klubie, no i...

– I zaskoczyło.

– Nie tak od razu. Ja w tym klubie to najpierw zupełnie go ignorowałam, ale tak się przykleił, że po prostu nie dawałam rady. Na odczepnego dałam mu swój numer telefonu. Nie zadzwonił następnego dnia, drugiego też nie... przez cały tydzień milczał! Aż w końcu się odezwał, poprosił o spotkanie. A ja nie chciałam iść, bo trzy lata byłam z takim draniem, że całkowicie mi na facetów przeszła ochota. Ale mama powiedziała: „Idź, co ci szkodzi, przecież cię nie zje”, więc pomyślałam, że właściwie racja, co mi szkodzi, jak będzie beznadziejnie, to najwyżej więcej się z nim nie umówię.

– Słusznie, i co?

– No i się postarał. Przyszedł z bukietem kwiatów, ale nie takim ogromnym, jakie dają na filmach, tylko małym. To były groszki, moje ulubione. I dobrze, że mały. Po co wielki? Dopiero by mi w tej kawiarni wstydu narobił! A potem trochę pogadaliśmy i okazało się, że jest całkiem fajny. Pracuje. Raz mu się noga powinęła, ale nie żeby siedział czy coś, skończyło się na grzywnie, zresztą to było dawno temu.

– Dobrze, że ci o tym powiedział.

– Też tak pomyślałam! Że jest szczery, bezpośredni i to jest dobre, no a poza tym...

– Poza tym...? Jest przystojny?

– Nie bardzo, raczej brzydal, choć oczy ma piękne, takie chabrowe, ale zdaje się, że on wie, czego chce... w sensie, że mnie chce. Bo Janusz jest, dzwoni, spotyka się...

– Aha, i mówisz, że to tylko kolega?

Hania prychnęła pod nosem, wstała od stołu i zamachała ręką, trochę jak wiejska babcia.

– Ja tam wolę dmuchać na zimne! Czy mnie się gdzieś spieszy? Popatrzę, namyślę się... Zobaczymy. Już tyle razy się sparzyłam, że na wszelki wypadek wolę swoje serce trzymać w klatce.

Monika uśmiechnęła się pod nosem. Podekscytowana, zaróżowiona z emocji Hania wyglądała na zakochaną po uszy, ale na pewno nikomu w tej chwili nie przyznałaby się do tego.

Dopiły kawę, Hania poćwierkała jeszcze wesoło przed wyjściem i pobiegła. Do Janusza. Brzydala o chabrowych oczach.

Wojtek nie wrócił do domu o wpół do dziesiątej. Kiedy stuknęły drzwi wejściowe, dochodziła jedenasta. Monika nie wyszła do niego, czekała w gabinecie, aż do niej zajrzy. Ale nie stało się to szybko. Najpierw wszedł do kuchni. Słyszała, jak się po niej krząta; otworzył lodówkę, wybrał sztućce z szuflady, przesunął krzesło. Monika opanowała pokusę zejścia do niego. Wpatrywała się w jasny ekran laptopa, nie widząc tekstu. W końcu rozległy się kroki na schodach.

– Jesteś u siebie?! – zawołał.

– Tak.

Po chwili stanął w drzwiach jasnego gabinetu. Monika odwróciła głowę od laptopa. Wojtek miał na sobie tylko koszulę, widocznie marynarkę zostawił w kuchni. Wszedł do środka i od razu zapadł się w głębokim fotelu. Przymknął oczy, westchnął.

– Ledwo żyję.

– Późno wróciłeś.

– To przez deweloperów z Tokio.

– Jak było?

– Najpierw kilka godzin nasiadówki w biurze, potem późny lunch biznesowy, który przeciągnął się ponad miarę, trwał i trwał... Oni się uśmiechali, jak to oni, uprzedzająco grzeczni i serdeczni, ale widziałem, że przez cały czas uważnie nas taksują, każdy gest, każde słowo. Bogucki cierpiał, bo on co prawda lubi biesiadować, ale z przytupem i rozmachem, a nie tak, że każde zdanie trzeba wyważać. Śmiać mi się chciało, bo za wszelką cenę starał się ich rozruszać, nawet intonował jakieś śpiewy, wychwalał urodę japońskich kobiet, zaklinał się, że nie ma lepszego reżysera na świecie od Akiry Kurosawy, chociaż on kocha tylko amerykańską komercję. Strach, ile rzeczy człowiek musi zrobić, aby dorwać sensowny projekt.

– Podpisali z wami umowę?

– Jeszcze nie.

– A zrobią to?

– Wydawali się bardzo zainteresowani ofertą, ale ja wiem? Z nimi nigdy nic nie wiadomo.

– Dlaczego zadzwoniłeś do domu, a nie na komórkę?

– Nie chciałem zawracać ci głowy, mówiłaś rano, że będziesz miała ciężki dzień. A jak u ciebie? Wszystko dobrze? – Zadał to pytanie machinalnie, tak jak się pyta o zdrowie sąsiada, bez palącej potrzeby usłyszenia odpowiedzi.

– Raczej tak.

– To doskonale. – Wojtek podniósł się z fotela i ruszył do wyjścia. – Idę pod prysznic.

– Wojtek...?

Spojrzał na nią pytająco, bez uśmiechu.

– Czy wyrobisz się ze wszystkimi sprawami do wyjazdu?

Nie spytała o to, co chciała, jakby jakaś obca siła zabrała jej odpowiednie słowa.

– Mamy jeszcze tydzień, prawda? Chyba tak, och, na pewno tak, muszę. – W tym momencie rozległ się sygnał przychodzącego SMS-a. Przytłumiony, ledwo słyszalny, ale jednak na tyle wyraźny, że trudno go było przeoczyć. Z dołu. Z kuchni. Z kieszeni marynarki zarzuconej na krzesło. Wojtek pozostał nieporuszony, jakby go nie usłyszał. Ale nie mógł nie usłyszeć. – Umowa od naszych azjatyckich przyjaciół powinna się wkrótce pojawić. A nawet gdyby tak się nie stało, to najwyżej Bogucki dalej sam będzie ich pilotował, zna wszystkie szczegóły, przed wyjazdem zostawię mu dokładne instrukcje.

– Gdzie byliście na tej kolacji?

– A jak myślisz, gdzie mogliśmy ich zabrać? Do suszarni. Tej naszej ulubionej, na Mokotowie.

Monika po raz drugi zrezygnowała z zadania mu pytania, na które najbardziej chciała usłyszeć odpowiedź. Kiwnęła tylko głową i odwróciła się z powrotem do laptopa. Wojtek, stojąc już jedną nogą na korytarzu, uśmiechnął się nagle. Pod wpływem jakiegoś impulsu podszedł do niej, odgarnął delikatnie jej włosy, nachylił się i pocałował w szyję. Poczuła ostrą woń alkoholu.

– Wiem, że jestem niedobry... Może powinnaś była wziąć sobie za męża kogoś o spokojniejszym trybie życia? – Nie skomentowała jego słów. Wyprostował się i ruszył do wyjścia. – Taki Filip na przykład. Byłby idealny. Książki, knajpy, książki, knajpy... – Wyszedł, przymykając za sobą drzwi.

Monika spojrzała na zegarek. Było kilka minut po północy. „To zabawne – pomyślała – jak z biegiem czasu związek przestaje stanowić pełną radości, beztroską podróż, a zaczyna przypominać wyrafinowaną grę składającą się z uników i przemilczeń, strategii, a przede wszystkim z kolekcjonowania minut, godzin i słów. Odmierza się je potem z aptekarską precyzją, aby w efekcie powstała mikstura magicznie poprawiająca widzenie. Kochankowie stają się graczami kierowanymi chłodną żądzą zwycięstwa”. Ona sama czuła się teraz królową zapędzoną na skraj planszy i na razie niewiele mogła z tym zrobić.

Monika zamknęła klapę laptopa i spojrzała na tekturową teczkę leżącą na białym blacie biurka. Przez chwilę korciło ją, aby znowu przyjrzeć się twarzy tego upartego chłopaka, należącego do innego świata – świata, do którego ona prawdopodobnie nigdy nie trafi, ale zrezygnowała. Wyszła na korytarz i odruchowo spojrzała na drzwi łazienki. W środku było ciemno. Właściwie niepotrzebnie to zrobiła, dobrze wiedziała, że Wojtka nie ma w środku – w gabinecie słyszałaby odgłos płynącej wody. Ruszyła ku schodom. Powoli zeszła na parter.

Zobaczyła go przez niedomknięte drzwi kuchni. Stał przy oknie, z telefonem przy uchu i spoglądając w ciemność ogrodu, rozmawiał ściszonym głosem. Drugą rękę oparł o framugę. Monika nie słyszała tego, co mówił, ale to było bez znaczenia. Wszystkiego mogła się domyślić po jego ruchach. Wojtek przesuwał grzbietem dłoni po drewnianym obramowaniu: dwadzieścia centymetrów w dół, dwadzieścia w górę, z namaszczeniem, pieszczotliwie. Do tego zmysłowy ton głosu. To nie mógł być Bogucki. Monika przyglądała się mężowi jak zahipnotyzowana, potem odsunęła się od drzwi i przymknęła je bezszelestnie.

W holu, osłabiona nagle, oparła się o ścianę. Ktoś po drugiej stronie zmuszał Wojtka do ściszania głosu. Skupiał jego uwagę i wprawiał w ekscytację. Pierwszy raz? Tylko dzisiaj? A może robił to wcześniej? Od jak dawna? Tylko ta jedna czy były też inne? Dwie, trzy, więcej? Do tej pory Monika wiedziała tyle, ile podpowiadały jej przeczucia, a przecież tak łatwo można je było zignorować. Sama setki razy wypowiadała tę oklepaną formułkę: „Dowody są niewystarczające, jesteśmy skazani na poszlaki, a te, jak wiadomo, nie dają podstaw do wydania sprawiedliwego wyroku”. Nie znała, nie chciała znać faktów, choć podejrzenia porozkładały się w niej jak buteleczki z nitro, gotowe eksplodować przy najmniejszym wstrząsie.

Stała przy ścianie, niezdolna do żadnego ruchu. Z kuchni dobiegał przytłumiony głos, który przycichł nagle, przechodząc w chichot. Poczuła w sercu niemiłe ukłucie. Rozmowa trwała i trwała, on kołysał się jak zamroczony, jakby nagle całym jego światem stał się ten skrawek podłogi przy kuchennym oknie i kawałek plastiku przy uchu.

Przeszła do salonu. Podeszła do szafki przy kanapie, zapaliła stojącą lampę. Wojtek musiał dostrzec jej brzoskwiniowy odblask, bo nagle ucichł. Po chwili wszedł do salonu. Miał roziskrzone oczy, co starał się ukryć, pocierając twarz dłonią, jak robi się czasem po długim, wyczerpującym dniu.

– Znowu Bogucki. On mnie zamęczy. Nie wiem, czy mogę zostawić mu tę umowę z Japończykami, o wszystko dopytuje, nie potrafi samodzielnie myśleć. – Usiadł obok niej. – Myślałem, że już się położyłaś...

– Nie jestem senna.

– Ani zmęczona?

– Zmęczona tak.

Wojtek przyjrzał jej się uważnie.

– Może przygotować ci kąpiel?

– Nie, tylko by mnie rozbudziła.

Wojtek położył rękę na oparciu kanapy. Tuż za jej głową. Blisko, ale równocześnie zbyt daleko na dotyk.

– Chyba coś cię trapi, znam cię...

Monika dopiero teraz zorientowała się, że ma w ustach nieprawdopodobną suchość, zwlekała chwilę z odpowiedzią. Zwilżyła językiem podniebienie.

– Dostałam od Jurka interesującą propozycję, fajna sprawa, zastanawiam się, czy jej nie wziąć.

– Jeśli ciekawa, to bierz. Lubisz wyzwania.

– Tylko że terminy kolidują z naszymi wakacjami.

– E, to niedobrze... Bardzo zależy ci na tej sprawie?

– Trochę. Tak, właściwie tak.

– No to nie wiem. – Wojtek schylił głowę; wyglądał, jakby się nad czymś zastanawiał. – To byłby już trzeci raz, kiedy zmieniamy termin wakacji...

– Wiem. Chcę jechać – powiedziała cicho, z wysiłkiem.

Nie wyczuł jej zdystansowania, uśmiechnął się, pogładził ją po głowie. Najchętniej odchyliłaby się od niego, ale nie zrobiła tego.

– Ja też chcę jechać – odparł bez większego entuzjazmu w głosie. – Kilka dni objazdówki, może chwila na żeglowanie, byczenie się w hotelu, usłużni kelnerzy podtykają pod nos smakołyki...

– Tak, wiem. Dlatego poprosiłam Winklera, żeby oddał tę sprawę komuś innemu.

– W takim razie problem rozwiązany – stwierdził. Wstał, rozciągnął ramiona. – Idę spać, jestem wykończony. A ty?

– Jeszcze chwilę posiedzę.

– Tylko nie za długo, bo wstaniesz rano wściekła i będziesz mnie kąsała.

– Bez obaw – odpowiedziała z nienaturalną łagodnością w głosie.

Wojtek pomachał jej teatralnie od progu i wyszedł. Po jego wyjściu Monika skuliła się w sobie. Z trudem utrzymywana powściągliwość skruszyła się w jednej chwili w drobne kawałki. Powinna była z nim porozmawiać, może nawet miała taki zamiar, gdy przechodziła do salonu, ale w końcu wszystko, na co było ją stać, to opanowanie gniewu. Ta cholerna niemoc wywołała w niej jeszcze większe poczucie bezradności.

Jak to możliwe, że potrafiła poradzić sobie z najtrudniejszym prawniczym wyzwaniem, a we własnej sprawie zachowywała się jak nieporadne dziecko? Wiedziała o jego romansach, a ten nowy, a może wcale nie nowy, był tylko kolejnym kamykiem goryczy, jaki zaległ jej na sercu. Cisza. Przez wiele lat zamykała ten żal w ciszy. Prócz paru ostrzeżeń o rozstaniu nie serwowała mu kwiecistych, efektownych mów, które zawsze rozsiewały wokół nieznośny smrodek melodramatu. Wystarczająco żałosna była konstatacja, że on zupełnie nie liczy się z jej uczuciami. Czy trzeba czegoś więcej? A potem... potem i tak ulegała jego czarownym wymówkom, zabiegom i adoracji.

Salon wypełniony modnymi meblami i wykwintnymi drobiazgami, wyszukiwanymi w prestiżowych galeriach, wydał jej się obcy, niemal prześmiewczy w swojej niezmiennej elegancji. Poczuła się kompletnie wyczerpana, jednak nie miała siły wstać. Ułożyła się na kanapie z podkurczonymi nogami.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Rozdział 3

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 7

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 8

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 10

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 11

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 12

Dostępne w wersji pełnej

This edition © copyright by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2013

Text © copyright by Agnieszka Błotnicka 2013 by arrangement with Syndykat  Autorów

Projekt okładki www.designpartners.pl

Zdjęcie na okładce © Fabrice Lerouge/Onoky/Corbis

Redaktorzy prowadzący Katarzyna Piętka, Anna Słowik

Opieka redakcyjna Joanna Kończak

Redakcja Iwona Krynicka

Korekta Magdalena Szroeder, Ewa Mościcka, Joanna Morawska

Redaktor techniczny Agnieszka Czubaszek

Przygotowanie pliku do konwersji Agnieszka Dwilińska-Łuc

ISBN 978-83-10-12566-8

Plik wyprodukowany na podstawie Tamtego lata nad Sekwaną, Warszawa 2013

www.wnk.com.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.

02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c

tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,

faks 22 643 70 28

e-mail: wnk@wnk.com.pl

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl